Meningen

Dit was toch wel onnozelheid ten top. Het verhaal was opzicht best leuk gevonden maar de uitvoering was zeer beroerd en over de geloofwaardigheid zullen we het maar niet hebben. Ook wordt het eigenlijk nergens echt boeiend of spannend (omdat het eigenlijk wel allemaal mysterieus blijft, blijf je wel kijken). Ook de besluiten die de overlevers namen waren zo achterlijk als maar wat en toen een aantal overlevers een auto wisten te bemachtigen werd het net een slapstick. Zeker toen ook het zeer irritante meisje (gespeeld door Abigail Schrader) met haar zwaar verzwikte enkel gewoon vrolijk begint te rennen Het laatste stukje van de film is misschien wel wreed maar dat is eerlijk gezegd dan ook alles.

P.S. ook trouwens hilarisch dat de twee tieners maar blijven filmen

Ondanks dat de eerste saaie 15-20 minuten was dit best een aardige Nederlandse thriller die zich afspeelt in Argentinië. Na die 15-20 minuten komt het eenvoudige verhaal pas echt opgang en wordt het ook wel een boeiende en soms ook spannende film (zou zo kunnen gebeuren in dat soort landen). De vaart zit er dan ook goed in (letterlijk en figuurlijk want ze zijn continue "on the run") en voordat je het weet is de film teneinde (duurt ook maar iets van 80 - 85 minuten). Het einde vond ik overigens goed en was ook leuk gevonden. De cast in de vorm van Barry Atsma en Susan Visser spelen best verdienstelijk hoewel de laatste soms wat irritant was.

Zo zie je maar dat Nederland toch in staat is om af en toe een leuke film te maken (dit keer zelfs zonder bloot Hoewel ik Susan Visser toch wel eens bloot zou willen zien).

Deze ouderwetse zwart/wit Horror / Sciencefiction film uit 1955, was afgelopen zaterdagnacht te zien op de Duitse televisiezender ZDF en omdat de film pas laat begon (na vertraging zelfs pas om 2:50), heb ik de film dan ook maar opgenomen en vandaag pas bekeken.

In dit verhaal draait het om Professor Gerald Deemer (gespeeld door Leo G. Carroll), die een bioloog is en die proefnemingen (i.v.m. de bevolkingsgroei en eten te kort) doet met groeihormonen op dieren (vooral knaagdieren) in zijn laboratorium in de woestijn van Arizona. Wanneer zijn assistent onder vreemde omstandigheden dood wordt aangetroffen in de woestijn, gaat dokter Matt Hastings (gespeeld door John Agar) op onderzoek uit. Terwijl hij op onderzoek gaat, wordt Professor Deemer aangevallen in zijn laboratorium door iemand en tijdens deze aanval wordt hij geïnjecteerd met groeihormonen (die alleen bedoeld zijn voor dieren) en wordt zijn laboratorium ook grotendeels vernield, waardoor een tarantula ontsnapt. Professor Deemer verandert langzaam maar zeker en de tarantula groeit enorm en heeft het nu voorzien op grote dieren (zoals paarden) en zelfs mensen als voedsel. Dokter Hastings en de nieuwe biologie-assistente van Professor Deemer, te weten Stephanie 'Steve' Clayton (gespeeld door Mara Corday), haasten zich met het waarschuwen van de mensen in de omgeving, voordat het te laat is.

Hoewel de film nu enorm gedateerd is (van de hoofdrolspelers is meen ik alleen nog Mara Corday in leven), weet de film toch nog te boeien en te vermaken en wordt het verhaal ook best sfeervol weergegeven. Het verhaal duurt met circa 75 minuten ook niet lang, waardoor hij opzicht ook wel lekker wegkijkt. Echt spannend of eng is het nu nergens meer (daarvoor is de film gewoon te gedateerd), maar ik kan me wel goed voorstellen dat men deze film vroeger misschien spannend of eng vond en zeker vanwege de leuke eenvoudige special effecten toegepast op de tarantula (die in beeld enorm groot lijkt), die voor die tijd natuurlijk bijzonder waren. Hier en daar is de film ook wat komisch en ook vond het ook wel geinig dat m.b.t. "de bevolkingsgroei" o.a. het jaar 1975 en deze eeuw werden genoemd in het verhaal en dat was voor die tijd natuurlijk nog verre toekomt, maar is als je deze film nu voor het eerst bekijkt zoals ik, is het dus allang verleden tijd (oftewel geschiedenis).

Het einde vond ik in zekere zin ook wel komisch en dat heeft vooral te maken omdat we dan opeens (in de laatste 2 minuten van het verhaal) een jonge Clint Eastwood (in de rol van een gevechtsvliegtuigpiloot) te zien krijgen (je ziet overigens vanwege zijn helm en zuurstofmasker alleen zijn ogen en hoort zijn stem, maar omdat ik de Duitse gesynchroniseerde versie heb bekeken, heb ik dat niet gehoord ) in één van zijn eerste rollen, die de tarantula met zijn gevechtsvliegtuig en ook nog eens drie andere gevechtsvliegtuigen bestookt, met in eerste instantie raketten en daarna met Napalm, waardoor de tarantula in brand komt te staan en doodgaat. Hierna is de film ook gelijk afgelopen.

Visueel gezien zag het er allemaal best nog aardig uit (inclusief de grote tarantula), en was het vooral leuk om de typische jaren 50 stijl (fraaie auto's en klederdracht, waarbij de vrouwen o.a. nog handschoenen dragen) weer eens te zien. De cast deed het ook best goed en dan vooral natuurlijk de hoofdrolspelers John Agar (in de rol van dokter Matt Hastings, waarvan je eigenlijk alleen maar weet dat hij dokter is en voor de rest weet je niets over hem en dat geldt ook eigenlijk voor alle andere personages in dit verhaal), Leo G. Carroll (in de rol Professor Gerald Deemer, die als bioloog experimenteert op dieren) en Mara Corday (in de rol van biologie-assistente Stephanie 'Steve' Clayton). De laatste was overigens ook een mooie verschijning om naar te kijken en in 1958 was ze zelfs Playmate (van de maand oktober) in de Playboy.

Al met al is dit nog best een aardige zwart/wit Horror / Sciencefiction film om eens gezien te hebben en de film kijkt zich ook lekker weg en dat ondanks dat de film nu meer dan 60 jaar oud is. Omdat de film nu wel enorm gedateerd is, is het verhaal wel nergens spannend of eng meer.

Origineel was de film zeker niet maar ondanks dat keek de film zich nog best redelijk weg. Hoewel de film (over clichés gesproken) eigenlijk nergens echt spannend of boeiend wordt was het einde toch best verrassend en ook wel aardig. De cast speelde niet echt overtuigend en sommigen (zeker een aantal van de jongeren) waren best wel irritant. De enige die een beetje leuk speelde was Alexandra Staden en ze mocht er ook best wezen. Aardig om eens gezien te hebben maar meer dan een dertien in een dozijn film was het niet.

Zo beroerd als het verhaal klinkt, zo beroerd is daadwerkelijk ook de hele film

Het verhaal is natuurlijk te achterlijk voor woorden en hetzelfde geldt ook voor de uitvoering ervan. Dat we hier te maken hebben met een B-film is natuurlijk direct te zien want alles oogt goedkoop en nep (de Tasmaanse duivels). Ook natuurlijk omdat de zender SyFy deze film uitzendt en die zenden eigenlijk alleen maar van dit soort goedkope films uit (sporadisch zit er wel eens wat leuks tussen). Het verhaal weet verder ook totaal niet te boeien, laat staan dat het ergens spannend wordt.

Net zoals de hele film beroerd is, zo is dat ook de waardeloze cast. Het enige leuke van de cast is om Danica McKellar weer eens terug te zien. Ze speelde vroeger namelijk mee in de leuke jeugdserie "The Wonder Years" die eindjaren 80 en beginjaren 90 draaide op TV (ik meen op de zender "EO"). Het is leuk om haar nu als volwassenen terug te zien en ze loopt in deze film continue rond met open bovenkleding waardoor het bovenstuk van haar boezem goed te zien is (is natuurlijk bewust gedaan).

Ondanks dat de film het aankijken niet waard is, geef ik deze film toch nog één puntje en dat is dan voor Danica McKellar

Best wel een aardige actie/komedie waar de vaart ook goed inzit. Het verhaal zit best goed en leuk in elkaar en het ziet er ook allemaal vrij spectaculair uit. Naderhand zien er best veel films op deze film gebaseerd. De cast deed het best leuk en dan natuurlijk vooral Samy Naceri als de taxichauffeur. Marion Cotillard vond ik best een fraaie verschijning en bloot mocht ze er ook wezen. Omdat de film maar amper 90 minuten duurt verveelt hij eigenlijk nergens.

Vond dit destijds best een leuke komedie met een goede rol van Queen Latifah. Buiten dat het best een grappige film was speelden er ook best een aantal mooie dames (de bankovervallers) mee Jennifer Esposito als politie commissaris mocht er ook best wezen.

Deze Drama film laat via een taxi allerlei facetten van het Iraanse leven zien. Het oogt als een documentaire, maar het cameragebruik en het verloop van de gebeurtenissen, duidt op een weldoordacht script.

Regisseur Jafar Panahi rijdt als een soort van Maarten Spanjer (voor de oudere generatie) of Joris Linssen met een taxi door de stad en filmt zijn passagiers, terwijl hij een babbeltje met ze maakt. Hij gebruikt daarbij humor en menselijkheid, om onrecht onder de aandacht te brengen. Dat biedt niet alleen een leuk kijkje op het dagelijkse leven van Teheran, maar is ook een statement tegen de censuur. De cast wordt overigens niet bij name genoemd en dat vanwege veiligheidsoverwegingen.

De ontstaansgeschiedenis van "Taxi Teheran" zou op zich al een spannende film kunnen zijn, want Jafar Panahi werd namelijk veroordeeld tot een beroepsverbod wegens "propaganda tegen de Islamitische republiek". Toch ging hij door met films maken en dit is zijn derde film op rij, die uit Iran werd gesmokkeld en al heel wat prijzen won (o.a. bekroond met de "Gouden Beer" in Berlijn).

Al met al een interessante en tevens onderhoudende Iraanse Drama film.

Op verzoek van "Kondoro"

"Taxi Driver (1976)" is de tweede film van acteur Robert De Niro onder regie van Martin Scorsese en hij spettert, vanaf het eerste moment. "Taxi Driver" schetst een ontluisterend tijdsbeeld en is een mijlpaal in de Amerikaanse filmgeschiedenis.

Slapeloosheid teistert de ontwortelde Vietnamveteraan Travis Bickle (Robert De Niro). Om de tijd te doden rijdt hij ‘s nachts als taxichauffeur door de straten van New York. Hij walgt van de vuiligheid en hij haat het schorem dat de nacht regeert. Het regent. Neonlicht schittert. "Eens zal er een echte regen komen die al het geteisem van de straten spoelt", voorspelt en hoopt Bickle. Zelf bezoekt hij pornofilmzaaltjes wanneer hij niet achter het stuur zit en drinkt hij veel.

Dan valt zijn oog op de keurige Betsy (Cybill Shepherd), een medewerkster in de campagneploeg van een kandidaat, te weten Palantine (Nicholas Shields), voor de presidentsverkiezingen. Zij is in alles anders dan Bickle, namelijk gecultiveerd, ambitieus en optimistisch. Een romance komt dan ook niet van de grond. Dat maakt Bickle nog eenzamer en nog bozer op de wereld. Hij koopt een lading handwapens en scheert zijn haar in een hanenkam. Een ontmoeting met tienerprostituee Iris (Jodie Foster) maakt zijn gewelddadige woede nog groter. Zijn doel is het omleggen van presidentskandidaat Palantine, om vervolgens Iris te bevrijden uit haar misdadige omgeving. Dit met een uiterst gewelddadige climax en een moreel dubbelzinnige epiloog als uiteindelijke gevolgen.

De regie van Martin Scorsese (is zelf ook even te zien in de film) is weergaloos en inventief en "Taxi Driver" maakt een verstikkende indruk omdat alle onderdelen zodanig naadloos in elkaar passen dat er geen greintje zuurstof meer binnen kan. Robert De Niro, die in vrijwel alle scènes te zien is, zet als Travis Bickle één van zijn allerbeste vertolkingen uit zijn carrière neer. Het trauma van Vietnam, de angst om de economische crisis en de eenzaamheid van de grootstad, smelten allemaal samen in dit icoon van de jaren zeventig. Zijn geïmproviseerde scènes voor de spiegel zijn legendarisch geworden en zeker onderstaande:

"You talking to me? Well, then who the hell else are you talking to? You talking to me? Well, I'm the only one here. Who the fuck do you think you're talking to?"

Ze tonen ook perfect aan hoe ontregelend eenzaamheid kan werken. Jezelf in kromme dialogen bedreigen, hoe ver kan je heen zijn? Als je hem voor het eerst ziet, tijdens een sollicitatiegesprek bij een taxibedrijf, begrijp je onmiddellijk dat er een steekje los zit bij hem:

Vraag: How's your driving record?

Antwoord: It's clean. It's real clean, like my conscience.

Vraag: Education?

Antwoord: Some. Here, there, you know.

Robert De Niro’s spel is eigenlijk nauwelijks acteren te noemen. Zo sterk is zijn aanwezigheid in de rol waarmee hij een icoon heeft geschapen van de buitenstaander. Voor hem zijn de donkere gedachten die hem beheersen logisch, en ze komen voort uit een diep gevoelde noodzaak. Balancerend op de grens van empathie en afschuw sleept hij de kijker mee, met als gevolg dat zijn "oplossingen", hoe afschuwelijk die achteraf en voor een rationeel mens ook zijn, op dat moment logisch lijken. Als hij in de epiloog uit de hel blijkt te zijn ontsnapt, lijkt zijn gedrag gestuurd door een externe kracht en is zijn redding niet meer dan gerechtvaardigd.

"Taxi Driver" kreeg bij de release in Amerika al snel te maken met censuurproblemen en werd al snel voorzien van het predicaat extreem gewelddadig. De film werd qua geweld vergeleken met andere gewelddadige films uit begin zeventiger jaren als "A Clockwork Orange (1971)" en "Straw Dogs (1971)". En het feit dat de destijds 13-jarige Jodie Foster de rol van een prostituee vertolkte was natuurlijk ook een enorme aardschok in het puriteinse Amerika. Desalniettemin won de film in 1976 de prijs voor "Beste Film" op het Filmfestival van Cannes en ontving het in 1977 Oscarnominaties voor "Beste Film", "Beste Acteur" en "Beste Actrice in Bijrol".

De cast in "Taxi Driver" schittert en buiten Robert De Niro, Jodie Foster en Cybill Shepherd, zien we ook nog de bekende acteur Harvey Keitel in de rol van Sport, die de pooier is van Iris.

"Taxi Driver" is een fenomeen en het is zo’n zeldzame film die een kijker tegelijkertijd weet aan te trekken en af te stoten. De film richt zich op de buik, en menig beeld is zo verontrustend dat het onmogelijk is om te kijken, maar tegelijkertijd zo grijpend dat het ook onmogelijk is om weg te kijken. De opbouw van de film is ongeëvenaard en vanaf het allereerste moment voert "Taxi Driver" de spanning onherroepelijk op naar de gruwelijke climax in de hoerenkast. Deze scène is na bijna vijftig jaar nog steeds heftig om te zien. Diverse scènes in "Taxi Driver" behoren tot het collectieve geheugen van de mensheid en mede daarom is "Taxi Driver" een film op het allerhoogste niveau.

Gewoon een leuke en redelijke ouderwetse jaren 70 Misdaad / Erotiek film, waarvan het verhaal zelfs een beetje weet te boeien.

Het verhaal zit best leuk in elkaar en dat begint eigenlijk al met de opening waar de ietwat gestoorde (zo rijdt hij o.a. rond in een witte lijkenauto) Ralph Gordon (gespeeld door Anthony James) vanaf de kade, de jonge lerares Diane Marshall (gespeeld door Angel Tompkins) begluurt die op haar boot (met de naam "Diane") topless ligt te zonnebaden. Toevallig (niet geheel overigens) komen Lou Gordon (het broertje van Ralph Gordon) en zijn vriend Sean Roberts (gespeeld door Jay North) langs die de vreugde van Ralph al snel verpesten als hij zit te genieten van het uitzicht Hierdoor wordt Ralph al snel boos en daardoor verongelukt zijn boertje (omdat hij hem liet schrikken) door een hoge val noodlottig. Daarna bedreigt hij Sean om niets te vertellen van het ongeval, want anders eindigt hij ook dood.

En om Sean (heeft een oogje op Diane), lerares Diane (heeft een oogje op de jonge Sean omdat haar man steeds weg is en ze verleidt hem ook en ontmaagd hem zelfs) en Ralph (die wil afrekenen met Ralph en ook een oogje heeft op Diane) draait nu het hele verhaal. Zoals eerder gezegd zit het verhaal leuk in elkaar en weet de film ook wel te boeien (soms op een prikkelende manier). Visueel spatten de kleurrijke jaren 70 (ook de lekkere zomerse sfeer) en aankleding van het scherm en hetzelfde geldt natuurlijk ook voor fraaie Angel Tompkins die geregeld (als enige overigens) bloot is te bewonderen. Hier en daar is de film wel wat saai en langdradig, maar dat is eigenlijk standaard bij dit soort films. De drie hoofdrolspelers doen het overigens verdienstelijk. Ook zit er overigens wat actie in vanwege de rol van Ralph, die ze niet allemaal op een rijtje heeft.

Hoewel het einde vrij voorspelbaar was, was het toch enigszins verrassend omdat ik niet verwacht had dat Sean ook zou omkomen. Wat dat betreft is het einde tenminste niet helemaal cliché. Al met al gewoon een leuke en vooral ook eenvoudige Misdaad / Erotiek zonder veel poespas (de poes van Angel Tompkins is helaas niet te zien ), die zich lekker wegkijkt. Een voldoende is eigenlijk teveel van het goede voor deze film en vandaar dat ik de film een nipte onvoldoende geef.

Wel erg overdreven verhaal met een hoog Amerikaans drama gehalte. De Amerikanen zullen hier ongetwijfeld op geilen en waarschijnlijk ook een traantje gelaten hebben. Mij deed het echter niets omdat het gewoon te overdreven was.

Er zit best veel actie in maar echt geweldig wordt er niet in geacteerd. Bruce Willis probeert sentimenteel te spelen maar overtuigd niet echt. Monica Bellucci ziet er best weer aardig uit (ook haar wapens), hoewel ik haar beter heb gezien, maar haar acteer prestaties zijn belabberd.

Het is dat de actie veel vergoed en dat de beelden er regelmatig mooi uitzien want anders had hij een dikke onvoldoende gekregen.

Eerlijk gezegd best genoten en vooral regelmatig in een deuk gelegen van het lachen. Bij het zien van de film moest ik regelmatig denken aan het konijn "Mr Floppy" uit de geweldige serie "Unhappily Ever After".

Qua verhaal stelt het eigenlijk allemaal geen ruk voor en is het ook één en al cliché wat de klok slaat. Maar de uitvoering was gewoon geweldig en hilarisch en dan vooral alle scenes met teddybeer Ted. Ted was gewoon geweldig met zijn grofgebekte uitspraken en fratsen/manieren en om hem heb ik me ook regelmatig in een deuk gelegen van het lachen. Het gevecht o.a. tussen hem en Mark Wahlberg was gewoon hilarisch (had wel wat weg van de eveneens hilarische serie "Bottom").

Trouwens nu we toch bij Mark Wahlberg zijn aangekomen hij deed het eigenlijk ook best leuk en goed. Het enige minpunt aan deze film vond ik al dat flauwe gedoe rond Mila Kunis. Daar kon zij overigens niets aan doen want iedere andere actrice die de rol had gekregen had ik ook vreselijk gevonden. Het einde dreigde nog een beetje in mineur te eindigen maar toch wist je dat het wel goed zou komen. Al met al heb ik me prima vermaakt met deze film en dan vooral natuurlijk om teddybeer Ted.

Ondanks dat dit vervolg minder is dan zijn voorgangers "Ted (2012)" en "Ted Bundy (2002)" , heb ik me er toch nog aardig mee vermaakt en heb ik ook nog regelmatig moeten lachen. Dat laatste echter dit keer vooral om Patrick Warburton (in de rol van Guy), die op een geweldige irritante manier nerds zat te plagen op "Comic Con" bijeenkomst in New York. Dat gedeelte van het verhaal vond ik eigenlijk ook het leukste gedeelte van het verhaal.

Daar waar de humor in het eerste deel nog behoorlijk grof (een heerlijke vuilgebekte Ted) en seksistisch was, daar ligt in dit vervolg vooral de nadruk op flauwe humor. Dat is best jammer want in het eerste deel heb ik regelmatig hard moeten lachen om de humor en dit keer is het vooral glimlachen geworden om de humor. De zelfspot humor omtrent Amanda Seyfried versus Gollum (figuur welke bekend is uit "The Lord of the Rings" films en staat ook bekend als hobbit Sméagol) vond ik overigens wel leuk. Ook zitten er weer leuke verwijzingen naar jaren 80 films (vooral Rocky III (1982)) en ook speelt jaren 80 figurant Sam J. Jones (bekend als Flash Gordon uit de pulpfilm Flash Gordon (1980)) weer mee.

Het verhaal opzicht stelt eerlijk gezegd niet veel voor (is wel wat serieuzer) en het is ook min of meer een dertien in een dozijn cliché verhaal geworden met een heel voorspelbaar verloop. De uitvoering van het verhaal was wel nog leuk en dat komt vooral natuurlijk door de humor en dan met name door Ted, hoewel hij dit keer een stuk flauwer was. De film is wel behoorlijk langdradig en het was beter geweest voor het tempo als men bepaalde gedeeltes uit het verhaal had verwijdert zoals de scene waarbij men crasht met de auto en men belandt bij een groot stuk grond vol met wietplanten. In die betreffende scene speelt Amanda Seyfried ook gitaar en zingt daarbij en dat was wat mij betreft tevens ook het dieptepunt van de film. Het einde van het verhaal was wel aardig, maar was tevens ook zeer flauw en voorspelbaar.

De cast in deze film is grotendeels hetzelfde gebleven (inclusief Giovanni Ribisi, die in deze film wederom de slechterik Donny speelt en het nu ook weer gemunt heeft op Ted), maar gelukkig is wel Mila Kunis (mooie vrouw maar acteren kan ze eigenlijk niet en ze heeft ook best een vreselijke stem) niet meer te zien en daarvoor is Amanda Seyfried in de plaatst gekomen die ik altijd leuk vindt om te zien en zij kan tenminste wel nog acteren. De cast deed het verdienstelijk hoewel ik Mark Wahlberg dit keer wel zeer povertjes vond spelen en hij had ook nauwelijks humor.

Al met al een leuk vervolg, maar meer ook niet en het is ook jammer dat men de grove en seksistische humor heeft vervangen door hoofdzakelijk flauwe humor.

Na eerder vandaag de matige film "Dahmer" gezien te hebben, was het nu de beurt aan de op papier eerste bekende roemruchte en tevens charmante seriemoordenaar Ted Bundy die zich vergreep aan jonge vrouwen en die ook vermoorde (schattingen lopen op tot boven 100 vrouwen). Beide films stammen overigens uit hetzelfde jaar, namelijk 2002. Deze film is in mijn ogen min of meer een remake van de goede film "The Deliberate Stranger (1986)", die ook over Ted Bundy gaat m.u.v. het einde omdat Ted Bundy in 1986 nog leefde (overleden in 1989). Misschien heeft hij die film over zichzelf nog wel gezien.

Eerlijk gezegd doet deze remake niet veel onder van het origineel en heb ik me ook goed vermaakt met deze film die geregeld hard is, maar ook geregeld luchtig. Dat geldt zeker voor de eerste 10 minuten van de film waar o.a. Ted Bundy zich in het openbaar zit te masturberen terwijl hij zit te gluren naar een jonge vrouw die zich omkleedt in haar huis en hij dan opeens water over zich heen krijgt gegooid Ook het stelen van hem was soms wel geinig. Dus zodoende heb ik toch soms moeten lachen om Ted Bundy, terwijl hij dan weer in een volgende scene zich vergrijpt aan een jonge vrouw en die verkracht en vermoordt.

Het verhaal (ook al was het bekend voor me) wist me sowieso te boeien en zat ook goed in elkaar en hetzelfde geldt ook voor de uitvoering ervan. Wat ook goed is gedaan, is dat men er echte beelden van vroeger in heeft verwerkt die ook naadloos overlopen. Zeker op het einde was dat mooi gedaan met al dat publiek langs de kant wat hem dood wenste met spandoeken, borden en teksten. De cast deed het goed en dan vooral natuurlijk Michael Reilly Burke in de overtuigende rol van Ted Bundy die de dood meer dan verdiende en ook kreeg middels een elektrocutie (zijn doodvonnis) in de gevangenis van Florida waar hij ook nog eens (terecht) vernedert werd door de bewakers. De rol van Boti Bliss (ook bloot te bewonderen) als Lee zijn vriendin (die hij seksueel vernederde, dat zag er wel in één scene geinig uit) die niets wist, was ook best verdienstelijk. Omdat de film ook nog eens precies 90 minuten duurde, keek hij ook nog eens lekker weg.

Al met al gewoon een goede verfilming over het leven van Ted Bundy als seriemoordenaar.

P.S. de acteur en regisseur Tom Savini heeft in deze film ook een kleine rol (hij ondervraagt dan Ted Bundy in één scene) en dat was best leuk om te zien. Ook was hij de "special makeup effects artist" voor deze film.

Weerwolven waren in de jaren 80 in een daarom heeft men er ook maar gelijk een flauwe Highschool versie van gemaakt. Het verhaal is vrij onnozel en ook wel belachelijk maar hier en daar valt er wel nog wat om te lachen. Ook Michael J. Fox deed het best leuk in de rol van de weerwolf en vooral dankzij hem is deze film nog redelijk om te kijken. Natuurlijk komen alle clichés voorbij en ook het einde is zeer cliché maar voor een keertje is deze film wel leuk om te kijken. Hij wordt regelmatig nog wel eens uitgezonden op de zender MGM

Wat leuk dat ik over deze Komedie / Erotiek (min of meer ook een Roadmovie, omdat het verhaal zich vooral afspeelt op en langs de weg) als eerste een bericht mag schrijven en misschien is het ook wel logisch dat ik dat als eerste doe, want ik kijk graag naar dit soort films (mede door nostalgie), ook al stellen ze qua verhaal natuurlijk vaak weinig voor. Maar goed, voor het verhaal kijk je deze films natuurlijk ook niet.

In dit verhaal draait het om de twee jonge sexy lifters, te weten Mouse (Chris Jordan) en Bird (Sandra Peabody), die al liftend door het land reizen om op zoek te gaan naar vrijheid, spanning en zelfstandigheid. Geld hebben ze niet, maar dat stelen van louche mannen die ze onderweg ontmoeten, terwijl ze hun lichaam aan hun aanbieden.

Het verhaal stelt weinig voor, maar weet wel nog te vermaken en dat omdat er best veel bloot in te zien is en ook omdat de mooie oudere Claire Wilbur erin meespeelt en die ook bloot (van top tot teen tijdens en dat tijdens lesbische scenes met Bird en Mouse en de laatst genoemde beft ze zelfs onderwater in bad, waarbij door het schuim in bad wel niets te zien valt) te bewonderen is en haar zag ik een tijdje geleden ook al in de Drama / Erotiek film "Score (1974)" meespelen, waarin ze zelfs min of meer het enige hoogtepunt van die film was. Ze heeft weliswaar maar in twee films meegespeeld, maar toch heeft ze ook een Oscar gewonnen en dat voor het maken van de korte documentaire "The End of the Game (1976)".

De twee hoofdrolspelers in het verhaal, te weten Chris Jordan en Sandra Peabody (die beiden kleine borstjes hebben), doen het opzicht leuk en zijn vooral ook geil en daardoor krijgen ze te maken met een aantal personen waarmee ze seks hebben en waarvan ze in bepaalde gevallen ook geld van stelen. Deze personen zijn o.a. een man die handelt in vrouwenkleding (die neuken ze in zijn auto en stelen zijn geld), een politieagent (die hun op de bon slingert) waarmee ze wel geen seks hebben, een verkrachter die achter de zekere maagd Jennie (Jenny Lane) aanzit en waarover ze zich ontfermen, een man die woont op een autokerkhof en die ze chanteren (waardoor ze goedkoop een auto van hem kunnen kopen) door het maken van foto's van hem terwijl hij seks met ze heeft, een eigenaar (gespeeld door dezelfde persoon die handelt in vrouwenkleding) van een kledingwinkel die hun begluurd in een pashokje en waarvan ze zijn creditcard stelen (daarmee betalen ze dan hun kleding en dat was best grappig), een zogenaamde bekende muzikant samen met een vrouw die ze oppikken en die vrouw brengt hun naar een soort van bordeel, waar ze uiteindelijk beroofd worden van hun geld door die vrouw.

Die bordeel scène is één van de hoogtepunten in deze film, want daarin krijg je gedurende circa zeven minuten een orgie te zien, waarbij heel veel mannen en vrouwen met elkaar seks hebben en waarbij ze dan pijpen, beffen en neuken, maar van dat alles krijg je wel niets gedetailleerd in beeld te zien (draait immers om een "Erotiek" film en niet om een "Porno" film), maar wel zie je heel veel borsten en behaarde poesjes in beeld en hier en daar zelfs een ook een slappe behaarde piemel. Op bepaalde momenten is die scène zelfs wat grappig, zoals het moment waarbij men strippoker gaat spelen en waarbij men juist iets moet aantrekken als men verliest

Het verhaal eindigt overigens met de verkrachter die wraak (niet dat het veel voorstelt) wilt nemen op Mouse en Bird en die eindelijk wilt neuken (beter gezegd verkrachten) met maagd Jennie, maar daar steekt de politie een stokje voor, waarmee het verhaal min of meer eindigt. Mouse en Bird krijgen daarbij ook nog een beloning van de politie, maar vanwege aftrek (vanwege hun eerdere boete) houden ze nog maar 12,50 dollar over, waarmee ze een busticket terug naar huis kunnen kopen. En in de laatste seconden van het verhaal zie je nog hoe Jennie ontmaagd wordt door haar vriendje Kiely / Mongo Donny (de zogenaamde bekende muzikant, die hij natuurlijk niet is, maar wel is hij nog maagd).

Zoals eerder gezegd deden Chris Jordan (die wel iets weg had van Rosanna Arquette) en Sandra Peabody (die o.a. een vis vangt met haar slipje) het best leuk en was het ook meegenomen dat ze veelvuldig bloot te bewonderen zijn. Maar qua schoonheid werden ze wel afgetroefd door de eerder genoemde (of beter gezegd geroemde) mooie Claire Wilbur (die nog best rondborstig was en zeker t.o.v. Chris Jordan en Sandra Peabody) en ook nog door de kleine Jenny Lane (in de rol van Jennie, die van huis is weggelopen en die rondloopt met een Pippi Langkous kapsel) en Presley Caton (als de vrouw die hun uiteindelijk beroofd van hun geld), waarbij de laatste wel helaas niet bloot te bewonderen is, maar wel de andere twee genoemde vrouwen. De lesbische scène tussen Claire Wilbur, Chris Jordan en Sandra Peabody op de grond in de tuin, werd overigens begeleidt met fraaie jaren 70 muziek in de vorm van klassieke muziek in combinatie met orgelmuziek (deed me denken aan muziek van de Nederlandse symfonische rockband "Ekseption").

Muziek is overigens ook tijdens de opening van het verhaal te horen waarbij Mouse en Bird mee mogen rijden met een muziekband in een camper, die op een gegeven moment een liedje gaan spelen voor hun. In die camper zitten ook een paar blote vrouwen in de vorm van groupies, te weten Cat (Lynne Ritchie) en Sola Alcoa (Margaret Whitton), en dat is tevens ook de eerste keer dat in deze film bloot te zien is en dan heb ik het over circa de vierde minuut van het verhaal. En bij die eerste keer blijft het zeker niet

Al met al is dit nog best een leuke en vooral vermakelijke Komedie / Erotiek film om eens gezien te hebben en vooral door het vele jaren 70 bloot (oftewel puur natuur en veel haar op de schaamstreek) en Claire Wilbur. Vanwege de laatste, krijgt deze film van mij ook een nipte voldoende (alweer mijn 4400 stem) en dat is mede uit eerbetoon aan haar (ze is namelijk al in 2004 op 70 jarige leeftijd overleden aan longkanker). De film duurt met circa 80 minuten ook niet lang en kijkt daardoor mede lekker weg. Ik heb dus de "uncut" versie gezien en waarschijnlijk hebben ze bij de 74 minuten durende versie de eerder genoemde orgie er grotendeels uitgeknipt.

Ik vond deze film eerlijk gezegd minder slecht dan ik van te voren gedacht had. Ik ben namelijk nooit een fan geweest van de Teenage Mutant Ninja Turtles en ik vond het ook altijd een belachelijk bedoeling.

Maar deze verfilming was opzicht nog best vermakelijk (het verhaal is ook niet onaardig) en hetzelfde geldt voor de uitvoering welke ook nog leuke (glim)lach momenten bevat. Dat laatste komt puur op conto van de Teenage Mutant Ninja Turtles, want de overige cast vond ik maar een stelletje zuurpruimen. Visueel zag het er wel allemaal aardig uit en hetzelfde geldt voor de specialeffecten (misschien wel soms iets te computer-achtig). Het tempo is verder hoog en het verhaal bevat ook de nodige actie die best aardig in beeld werd gebracht, zeker wat betreft het laatste gedeelte van het verhaal. Van de cast deden de Teenage Mutant Ninja Turtles het eigenlijk nog het beste en het leukste en waren Megan Fox, Will Arnett en William Fichtner vooral figuranten in het verhaal. De eerste is natuurlijk wel altijd mooi om naar te kijken.

Al met al best een vermakelijke verfilming van de Teenage Mutant Ninja Turtles om eens gezien te hebben. Maar een voldoende geven hiervoor geven, gaat me toch net iets te ver.

Een verhaal van niets, maar toch weet deze Actie / Avontuur film nog redelijk te vermaken en dat vanwege de actie, speciale effecten, humor en natuurlijk ook de altijd fraaie Megan Fox.

In dit vervolg op het eveneens redelijke "Teenage Mutant Ninja Turtles" uit 2014, draait het weer om de schildpadden broers Raphael, Michelangelo, Leonardo en Donatello, die wederom de stad New York moeten zien te redden van een nieuwe dreiging (onder leiding van een zekere "Krang", die volgens de schildpadden eruit ziet als een stukje uitgekauwde kauwgum met een gezicht ), waaronder ook hun tegenstander Shredder (die dit keer gespeeld werd door de saaie Brian Tee) valt. Dus wat dat betreft verschilt dit verhaal eigenlijk niet veel van het vorige verhaal.

Waar dit verhaal het vooral van moet hebben is de leuke en luchtige uitvoering (inclusief de muziek) met zoals eerder al gezegd aardig wat actie (ook best spectaculair zoals de ontsnapping van Shredder in het begin en de vliegtuig scene die fraai in beeld werd gebracht), goede special effecten en ook de nodige humor. De hierbij door velen geprezen Rocksteady (gespeeld door Stephen Farrelly) en Bebop (gespeeld door Gary Anthony Williams) dragen daar ook hun steentje aan bij, maar eerlijk gezegd vond ik ze wel wat een de flauwe kant en ook wat clichématig. Dat ze tevens in dit verhaal gemuteerd worden naar een Neushoorn en Aardvarken, vond ik eigenlijk ook wat flauw. Maar ja als Schildpadden en een Rat (Splinter, die dit keer maar een heel klein aandeel heeft in het verhaal) nu eenmaal kunnen dan kan een Neushoorn en een Aardvarken er ook nog wel bij. Ik moest eigenlijk nog het meeste lachen om Vernon Fenwick (wederom gespeeld door Will Arnett) en vooral toen hij opzoek was naar een verborgen camera en deze gaat verwijderen van de muur om de aansluiting te vinden, maar deze op een belachelijke manier is aangesloten.

Hier en daar vond ik het verhaal wel wat saai, flauw, clichématig en langdradig (duurt circa 105 minuten), maar al met al kijkt de film zich wel redelijk lekker weg en weet hij op bepaalde momenten (vooral bij de actie momenten) ook wel te vermaken. Het einde vond ik eigenlijk wat tegenvallen (had ik veel spectaculairder verwacht) en is ook wat aan de slappe kant. De cast met ook een aantal nieuwkomers zoals Stephen Amell (in de rol van gevangenenbewaker Casey Jones) doet het verdienstelijk, maar het zijn toch vooral de geanimeerde schildpadden die deze film weer dragen en Megan Fox (wederom in de rol van April O'Neil) heeft vooral een aandeel in het visuele gedeelte (ze loopt ook steeds rond met fel gekleurde lippen) van het verhaal. Voormalig profvoetballer en trainer Marco van Basten speelde schijnbaar ook mee in deze film, want op een gegeven moment maakt Chief Vincent (gespeeld door Laura Linney in overigens een flut rol) de volgende opmerking (bedoeld voor Casey Jones):

Je bent eigenlijk nog een grotere pannenkoek dan ik dacht

Net zoals het origineel is deze film leuk om eens gezien te hebben, maar meer ook zeker niet. De film krijgt van mij dan ook hetzelfde punt als ik het origineel heb gegeven, namelijk 2,5*.

Jezus wat een maffe maar bijzondere film was dit. Het concept "Vagina met tanden" was zeer leuk gevonden en was bij tijd en wijlen best grappig en soms ook grof. Er zitten best wel wat bijzonder seksuele momenten in zoals het onderzoek bij de fistende doktor (dat was gewoon hilarisch), het gedoe met de stiefbroer Brad (die overigens best wel grappig was) en de perverse hoogbejaarde man. Hoewel de film niet echt ijzersterk was, was het grappige verhaal wel goed gevonden en waren de beelden van het landschap soms fraai (inclusief de megaschoorstenen met rook ). Ook werd er best leuk in geacteerd en Jess Weixler zag er ook nog eens fraai uit (waarop het einde van de film), wel jammer dat ze tanden heeft

Vroeger toen ik een jaar of 8 - 10 was heb ik hem voor het eerst gezien en vond ik het spannende film. Vandaag heb ik hem nog eens op TCM gezien en dan is hij natuurlijk zeer gedateerd maar wel nog altijd goed om te zien. Aardig gespeeld door mister Bronson.

"In de jaren 80 hadden Amerika en Rusland genoeg kernwapens om iedere man, vrouw en kind op de aarde 54 keer te doden!"

De Drama / Oorlog film "The Day After (1983)" had ik in februari nog eens herzien en toen ik daar afgelopen woensdag een bericht zag staan van "ZAP!" m.b.t. deze documentaire, werd ik nieuwsgierig en heb ik hem gisteravond gekeken via "Ziggo GO TV" (waarmee je alles tot zeven dagen terug kan zien), welke ik best regelmatig gebruik.

In 1983 zien in Amerika honderd miljoen mensen "The Day After", een televisiefilm over een nucleaire oorlog. In deze documentaire zien we archiefbeelden en blikken betrokkenen via interviews terug op de totstandkoming van de film, de controverses en het effect op de politiek.

"The Day After" is een televisiefilm van drie uren, werd toen uitgezonden door de Amerikaanse commerciële zender ABC van 20:00 t/m 23:00 uur (oftewel tijdens primetime), over wat er gebeurt als "De bom" mocht vallen (voor degene die er in geïnteresseerd zijn, kijk dan zeker ook de Britse drama televisiefilm "Threads (1984)", die nog verontrustender is). Een groepje Amerikaanse burgers in het stadje Lawrence (waar de film werd opgenomen en waarin veel lokale inwoners een rol hadden) in Kansas probeert de nasleep van een nucleaire oorlog te overleven. In 1983 is de film voor veel mensen een wake up call, maar er zijn ook tegengeluiden te horen. Zo zien conservatieve opiniemakers en politici de film als progressieve propaganda.

Geen bloed. En geen verbrande lijken. De censoren van de Amerikaanse commerciële zender ABC lijken onverbiddelijk. Het is duidelijk dat zij geen idee hebben van wat de makers van die nieuwe "Saturday Night Movie" proberen te bewerkstelligen. De filmcrew laat zich er in elk geval niet door weerhouden. Regisseur Nick Meyer (die het jaar ervoor de Actie / Sciencefiction film "Star Trek: The Wrath of Khan (1982)" had geregisseerd en waarvan we ook wat beelden te zien krijgen) en z’n team willen Amerika confronteren met de gevaren van een kernoorlog. Hun speelfilm "The Day After" wordt in 1983 een ongekend televisie gebeurtenis en een prachtige metafoor voor de collectieve angst voor nucleaire verwoesting van de aarde. Zowel regisseur Nick Meyer, Brandon Stoddard (de directeur van ABC), Stu Samuels (de onderdirecteur van ABC), Ed Hume (hij schreef het script voor "The Day After") en Bob Papazian (de producent van "The Day After") komen daarover aan het woord.

Tijdens het productieproces blijkt steeds weer dat waar Nick Meyer komt, ook ruzie komt. ABC Motion Pictures onderdirecteur Stu Samuels ontwikkelt een serieuze vorm van "Nick-moeheid" en overweegt om hem van de film af te halen, wat ook één keer gebeurt is. Rondom die clashende ego’s ontwikkelt zich een discussie over of die film over gewone Amerikanen voor, tijdens en na een kernaanval er überhaupt moet komen. Is het meer dan ordinaire bangmakerij? Spelen ze grote vijand Rusland ermee in de kaart? De nieuw aangetreden regering van de cowboy Ronald Reagan komt in elk geval met dwingende inhoudelijke suggesties (daarover komt Ken Adelman aan het woord, die deel uitmaakte van de regering van Ronald Reagan). Blijkbaar is het idee van een film over een kernoorlog nog enger dan een echte kernoorlog.

Ook zien we de totstandkoming van de "The Day After" in het stadje Lawrence en daarover horen we o.a. Ellen Moore praten, die destijds de rol van tiener "Jolene" speelde in de film. Zij raakt nog steeds ontroerd (dan zien we ook tranen) bij het zien van de film, omdat het haar stad en haar jeugd was. In "The Day After" zien we o.a. een schoolklas verdampen en dat was haar schoolklas. Verder komen bij de totstandkoming nog Stephanie Austin (de coproducent), Jack Wright (de lokale castingdirecteur) en David Longhurst (de burgemeester van Lawrence) aan het woord.

Nadat de film is opgenomen in 24 dagen, welke de lokale economie 1 miljoen dollar opleverde, wordt de film gemonteerd en daarbij krijgen we te horen dat men de oorspronkelijke versie van vier uren te lang en te traag vond. Dit knippen (oftewel "editen") werd gedaan door Bob Florio die ook aan het woord komt en hij nam ook tijdelijk het werk over van Nick Meyer omdat hij van de film werd gehaald, omdat hij het vele knippen afkeurde. Men kwam uiteindelijk uit op een versie van twee uren (dat zal wel de bioscoopversie zijn geweest welke ik destijds heb gezien), maar Nick Meyer had daar veel kritiek op en werd daarna ook weer teruggehaald en uiteindelijk is het een geknipte versie geworden van drie uren. En die versie is toen ook uitgezonden op de televisie. Verder was het leuk om te weten dat de paddenstoelwolken (oftewel de atoombommen) in de film gemonteerd zijn aan de hand van opnames van room in ijsthee (dat was het enige wat leek op een ontploffing van een atoombom) en waarvan het beeld werd omgedraaid.

Ook krijgen we nog wat te horen m.b.t. de discussie die ontstond nadat de film werd uitgezonden (zo ontstonden er demonstraties tegen Ronald Reagan en de atoombommen) en waarbij er ook gedebatteerd werd met bekende personen (waaronder Henry Kissinger en Robert McNamara) en daarbij krijgen we o.a. Ted Koppel te horen, die deel uitmaakte van het ABC-News van 1963 t/m 2005.

Mede door "The Day After" zocht de regering Reagan toenadering tot aartsvijand Rusland, om de ontspoorde wapenwedloop een halt toe te roepen. Al is het de vraag of "The Day After" daarbij inderdaad zo’n prominente rol heeft gespeeld als "Television Event" op toch wel typisch Amerikaanse wijze suggereert. Maar al met al vond ik dit een interessante documentaire, waarmee ik me circa 90 minuten goed vermaakt heb.

Ik vond hun muzieknummer destijds wel grappig en ook de bijbehorende videoclip. Maar dat duurde dan ook maar iets van 4-5 minuten. Dit is echter een film van 90 minuten en dan is Tenacious D te veel van het goede. Ik had verwacht dat ik geregeld zou moet lachen maar na 90 minuten gekeken (het was een ware marteling om hem helemaal uit te kijken) te hebben moest ik concluderen dat ik nul keren heb moeten lachen. Misschien hier en daar paar keer een glimlach.

Het verhaal is gewoon vreselijk (wat vaker het geval is bij homor films) en de zogenaamde humor die erin zit is geforceerd en helemaal niet grappig. Kortom een grote flop. En voor de muziek hoef je ook niet naar deze film te kijken want die is maar zeer matig.

Inderdaad saai maar ook boeiend. Iedere keer verwacht je dat er iets gaat gebeuren (boeiend) en dan gebeurt er juist niets (saai). De beelden zien er soms fraai uit maar dat is ook het enige positieve aan deze film. Gelukkig duurde hij niet al te lang.

Ze hadden overigens wat meer Alexis Dziena erin moeten doen want dat is best wel een lekkertje.

Van de Italiaanse regisseur Dario Argento (zo'n beetje de Sergio Leone op het gebied van Horror, Thriller en Mystery films en dan qua beeld en muziek) heb ik tot nu toe pas twee films gezien, te weten "Suspiria (1977)" en "Phenomena (1985)" en tijdens de afgelopen "Top 300 Horrorfilms" gaf ik al aan om meer films van hem te willen zien, waaronder dus deze "Tenebre". Ik vind de film meer een Thriller dan een Horror, maar er kan toch aardig wat worden gehuiverd bij de vele moord scènes die allen geweldig in beeld en geluid (synthesizer muziek) worden gebracht en dan zowel het gebeuren en het vooraf (dat is misschien zelfs nog mooier om te zien).

In dit verhaal draait het om Peter Neal (Anthony Franciosa), die een beroemde schrijver van horrorromans is en hij gaat naar Rome om daar zijn nieuwste boek "Tenebrae" te promoten. Bij aankomst in het hotel wordt hij ondervraagd door twee rechercheurs, te weten Germani (Giuliano Gemma) en Altieri (Carola Stagnaro), over een jonge vrouw die op brute wijze vermoord is met een scheermes en waarbij haar mond werd volgepropt met bladzijden uit zijn nieuwe boek. Tijdens het verhoor ontvangt Neil een anonieme brief van de moordenaar die hem ook belt en de rechercheurs voorspellen dat er binnenkort meer moorden zullen plaatsvinden. Peter gaat de politie helpen bij het onderzoek, maar hij raakt dieper in de zaak betrokken dan hem lief is.

Het recept is vrij eenvoudig. Een mysterieuze moordenaar die zwarte leren handschoenen aantrekt. Een terugkerende flashback over een vrouw met rode schoenen die weinig opheldert. Een volledig doordrenkt psychedelisch kleurenpalet. Spanning die meer neigt naar het "Slasher" genre. Een ingewikkelde en onmogelijk ontworpen verhaallijn en dat inclusief het plot m.b.t. de moordenaar (die ik niet ga verraden, maar wel dat een macaber ongeluk hem op het einde fataal wordt). Een vleugje erotiek (zonder dat het al te vunzig wordt). Een mysterieuze oogbal (of twee) en meer dan genoeg bloed om zelfs de meest geharde Horror liefhebber te laten blozen. Veel (Italiaanse) horrorfilms hebben een aantal van deze kenmerken, maar weinigen hebben ze allemaal.

"Tenebre" is een vrij effectieve thriller, want ik verkeerde tot aan het laatste moment in twijfel omtrent de identiteit van de moordenaar (toen ik hem na 90 minuten voor het eerst in beeld zag, had ik zoiets van "Nee, dit kan niet, dat moet een fout zijn en ander zijn"). De oplossing waar regisseur Dario Argento mee komt aanzetten in het dubbelzinnige slot is wel ingenieus bedacht, maar niet erg geloofwaardig of overtuigend. Zo wordt je al tijdens de opening op het vliegveld van New York op het verkeerde been gezet met enkele dubieuze personages, waaronder Neal's labiele ex-vrouw Jane McKerrow (Veronica Lario, overigens een leuk weetje over Veronica Lario, zij zou in 1990 Mevrouw Berlusconi worden en dat tot 2014), die hem in het geniep is gevolgd naar Rome. Dit zorgt er wel allemaal voor dat het verhaal tot het einde mysterieus en spannend blijft.

Met de onheilspellend sfeer zit het meer dan goed en visueel gezien is deze film een pareltje, waarbij ik regelmatig met open mond naar zat te kijken. Ook sommige vrouwen vond ik pareltjes en vooral de rondborstige Mirella Banti (waarvan ook de borsten regelmatig te zien zijn) in de rol van hoertje Marion, die tevens de lesbische vriendin is van journaliste Tilde (Mirella D'Angelo). Natuurlijk (en tevens dus helaas) worden beide vrouwen vermoord en hoe dat gebeurt en vooral het vooraf is gewoon schitterend in beeld en geluid (muziek) gebracht via één lange scène.

Ook de moorden die gepleegd worden mochten er zijn met als hoogtepunt die op Jane McKerrow, wiens arm er met een bijl wordt afgehakt. Terwijl ze zich van de camera afkeert, kleurt het bloed dat uit de arm spuit de spierwitte muur achter haar bloedrood. Daar blijft het voor Jane overigens niet bij, want de moordenaar slaat haar daarna nog met de bijl in de rug, waarna hij haar afmaakt door nog een aantal keren met de bijl te slaan. Ook de spannende achtervolgingsscène met een dobermann hond mocht er wezen, hoewel die nogal lukraak in het scenario is gedropt, en het is uiteindelijk ook niet de dobermann die het slachtoffer (Maria Alboretto gespeeld door de leuke Lara Wendel, die een hotel medewerkster is) doodt maar de moordenaar die zijn scheermes inruilt voor een bijl

Hier en daar zit er ook wat subtiele vrouwonvriendelijke humor in zoals tijdens de opening van het verhaal waar de vrouwelijke rechercheur Altieri de dader probeert te pakken (wat niet lukt) en waar haar mannelijke collega dan tegen haar zegt:

Germani: Got away, hah ?
Altieri: I couldn't get him.
Germani: I should have a tough male assistant who runs fast.
Altieri: You'd hate it. You'd have nothing to bitch about

Zoals al aangegeven bevat deze film ook een vleugje erotiek, waarbij van de mooie vrouwen Mirella Banti en Eva Robins (de vrouw in de terugkerende flashback die rondloopt in rode schoenen met een hak en de laatste stopt ze ook in iemands mond) wat naaktheid is te zien in de vorm van borsten. De cast doet het overigens ook gewoon goed, waarbij ik het leuk vond dat John Saxon (in de rol Bullmer die de zaakwaarnemer is van Peter Neal en die omgaat met de ex-vrouw van Peter en die uiteindelijk ook vermoordt wordt op klaarlichte dag in Rome en ook dat hele gebeuren, de moord en vooral het vooraf, werd weer fraai in beeld gebracht) ook een rolletje had, want laatst zag ik hem nog in de Horror / Thriller film "Apocalypse Domani (1980)".

Al met al levert regisseur Dario Argento goed werk af met "Tenebre". De belichting, het camerawerk en de montage zijn allemaal dik in orde die daarbij ook voorzien is van fraaie elektronische muziek. Zodra de muziek wordt ingezet, dan weet je dat het genieten gaat worden met de betreffende scene. De film is wel meer een Thriller dan een Horror, maar dat drukt te pret niet want er zijn voldoende moorden (in totaal 11 stuks en dat inclusief de moordenaar) te zien. "Tenebre" is zonder meer een aanrader.

P.S. ik zie nu dat ik nog twee andere films van Dario Argento heb gezien, maar daarbij gaat het om twee korte films van hem afkomstig uit de leuke "Masters Of Horror" serie en het gaat dan om de korte films "Jenifer (2005)" en "Pelts (2006)", die beiden aanraders zijn.

Eigenlijk was dit best een vermakelijke sfeervolle Horror / Thriller welke ik gezien heb op de televisiezender MGM. Het is in ieder geval stukken beter dan de meeste hedendaagse goedkope horrorfilms met dieren welke men uitzendt op de televisiezender SyFy,

Het verhaal heeft best overeenkomsten met de "Jaws" films en zit ook leuk in elkaar. Ook weet de film te boeien en is hij soms zelfs wat spannend. De spanningsopbouw is opzicht best goed gedaan en wordt altijd begeleidt met sfeervolle oppeppende muziek. De muziek is misschien wel het sterkste punt van de film. Visueel (zeer kleurrijk) ziet het er ook allemaal aardig uit en zelfs de octopus is aardig realistisch (komt ook omdat men opnames van een echte octopus heeft gemaakt en deze heeft toegevoegd in de film). De effecten zijn soms wel wat povertjes (er wordt o.a. gebruik gemaakt van speelgoedbootjes), maar dat was gebruikelijk in de jaren 70. De cast met zeker niet de minsten (o.a. met Bo Hopkins en Henry Fonda) is niet geweldig, maar ze deden het wel verdienstelijk. Van de rol van Henry Fonda moet je je overigens niet veel voorstellen en hij is ook maar steeds kort in beeld. Het einde met de orka's die de octopus bestrijden was wel aardig.

Al met al gewoon een leuke vermakelijke film voor een doordeweekse dag. Hij had misschien wel een tikkeltje korter mogen zijn.

Best wel een leuke droge komedie met ook nog eens een leuk sympathiek verhaal (met een drama toontje) eromheen. Het verhaal zit leuk en goed in elkaar en hetzelfde geldt voor de uitvoering. Ook zitten er voldoende komische momenten en situaties (o.a. het etentje) in en die komen vooral op conto van David Koechner met zijn Bigfoot obsessie. De ietwat sullige Luke Wilson in de rol van "Charlie Thurber" deed het leuk en ik had wel sympathie voor hem (het gedoe omtrent hem en Beth die hij telefonisch benadert via een TV inzamelingsprogramma was wel geinig). Sasha Alexander had dan wel maar een kleine rol in het verhaal, maar ze zag er wel zeer appetijtelijk uit. Het einde was overigens best aardig. Al met al gewoon een leuke komedie, die goed te doen is en zich ook lekker wegkijkt (duurt ook maar iets van circa 80 minuten).

P.S. wel geinig, op een gegeven moment werd er ingezoomd op Luke Wilson met zijn boekenkast op de achtergrond en daarin stond het boek "The Linz Tattoo" wat betrekking heeft op Nazi Duitsland.

Deze en de film "Drop Zone" waren min of meer de parachute films van het jaar 1994. Echt veel heeft de film niet om het lijf en boeiend wordt het eigenlijk nergens. De film begint nog enigszins aardig maar al snel wordt het een flauwe bedoeling. Pas op het einde wordt het weer een beetje aardig maar dan is het eigenlijk al te laat. De cast wist ook nergens te overtuigen maar op de één of andere wijze vind ik het Charlie Sheen nooit echt super slecht doen in een film. Visueel gaat deze film nog en de parachute sprongen waren best fraai. Leuk om eens gezien te hebben maar meer ook niet.

Verwachtte er niet veel van maar vond het achteraf een leuke en romantische film. Het verhaal (wel niet realistisch) is origineel en de film boeit eigenlijk al vanaf de eerste minuut. Ik ben normaal niet zo'n fan van Tom Hanks maar in deze film vond ik hem erg goed net zoals Stanley Tucci.

Zeer mooi vervolg op het eerste deel en net zoals het eerste deel ook zeer boeiend en spannend. Arnold Schwarzenegger (dit keer als goodguy) en Linda Hamilton zijn weer goed op dreef in deze film. De speciaal effects zijn schitterend (zeker voor die tijd) en de actie spat van het scherm. Dankzij Edward Furlong vind ik deze film net iets minder als het eerste deel.

Zeker geen slechte film maar wel de minste uit de Terminator Trilogie. Net zoals bij deel 1 en 2 spat ook hier weer de actie (soms wel erg overdreven) van het scherm. Het is eigenlijk een rollercoaster van actie en geweld van de eerste minuut tot de laatste minuut. Het is jammer dat Linda Hamilton niet meer aan deze film wilde meewerken.

Het verhaal is best boeiend maar haalt toch niet het niveau van de eerste twee delen. Arnold Schwarzenegger was best wel een fossiel te noemen toen deze film uitkwam maar hij deed het zeer aardig en zag er prima uit (wel iets vadsiger dan in de eerste twee delen).

Kristanna Loken als vrouwelijke Terminator zag er zeer mooi uit. Die mag mij best wel eens een keertje komen termineren