Meningen

Een film over een 32-jarige eeuwige student die maar wat aan blijft rotzooien met zijn leven en verder geen ambities heeft. Ik vond het wel een leuke film die weliswaar nauwelijks ergens heen ging, maar dat past dan ook bij het onderwerp. Mijn vrouw ergerde zich heel erg aan het type en had daarom heel veel moeite met de film. Dat vond ik misschien nog wel de grootste verrassing aan de film. Ik vond dat er wel leuk geacteerd werd en dat er ook af en toe leuk met de vormgeving werd gespeeld. En ook wel leuke personages.

Nog steeds een mooi verhaal in een inmiddels al wel wat ouder aandoende film. Maar het is mooi in beeld gebracht hoe iedereen toch z'n verhalen aan de oorlog heeft overgehouden en wat dat met de persoon gedaan heeft.

Film over een man die met pensioen gaat en zich pas dan realiseert dat hij in zijn leven veel verkeerde keuzes heeft gemaakt, ondanks dat hij op zijn werk heel succesvol was. Dat is een behoorlijk saai en uitgekauwd onderwerp. Ik heb er ook altijd veel moeite mee om me in dergelijke mensen in te leven. En al helemaal als ze, zoals in deze film , wel het inzicht krijgen maar toch verder niets veranderen. Dat is voor mij zinloos zielig doen. Al is het in de praktijk helaas wel veel voorkomend en realistisch. Maar goed, geen onderwerp voor mij dus. En de film is dus ook niet interessant en kabbelt maar voort, zonder dat het ergens naar toe werkt. Het enige postieve aan deze film is de aanwezigheid van Jack Nicholsen voor de hoofdrol. In zijn eentje weet hij deze film helemaal te dragen en ondanks het saaie onderwerp toch boeiend genoeg te maken. De drie sterren zijn dus ook voor het vakmanschap van deze rasacteur.

Een Belgische ontgroeningsfilm. Ik heb zelf zoiets nooit meegemaakt. En dat kinderachtige machtsspel heeft mij ook nooit getrokken. Dat wordt bij deze film alleen maar weer bevestigd. Tweederde van de film gaat ook over de ontgroening en dat is vooral een puberale vertoning met veel drank en sex en dergelijke. Ook al niet echt mijn ding, maar daar zijn heel veel films van en daar is kennelijk een grote markt voor. Vooral in Amerika. Echter na een uur van de film gaat er iets mis bij de ontgroening en krijgt de film ineens een hele andere wending en ook een hele andere toon. Even dacht ik toen nog; zal er dan toch nog iets van een film gaan komen? Maar helaas, de film blijft hangen op een erg laag niveau vol ongeloofwaardigheden en slecht acteerwerk. Ik kom niet hoger dan twee sterren heb ik besloten. En dan komt er ineens nog de climax aan het einde en blijkt het allemaal nog slechter te kunnen. Nee, dit is echt een flutfilm. Als ik hem ooit nog eens zal zien, wat ik niet hoop, dan krijgt hij waarschijnlijk een nog slechtere waardering van me.

Een scriptschrijver is bezig met een script voor een film. En zijn tweelingbroer is ook scriptschrijver. Het gaat over orchideeën en over een journaliste die een orchideeënexpert interviewt. En zo is het een film in een film in een film enzovoorts. Ik heb dit soort dingen al eens eerder gezien. En ook wel beter denk ik. Ach, op zich had de film wel iets, maar het kwam ook allemaal wel erg geforceerd en semi-intellectueel gemaakt over. En dat stond me toch vooral tegen. Ik moest ook wel aan Woody Allen denken, maar dat niveau haalt de film bij lange na niet. Ook Nicolas Cage en Meryl Streep zijn zeker allebei erg goede acteurs. Maar ook bij hun had ik zo mijn twijfels of zij nou juist de goede personen waren voor deze rollen. Nee, de film laat me duidelijk onbevredigend achter. En ik betwijfel of ik de film bij een herziening ter zijner tijd beter zal gaan vinden.

Film over langdurig zieke jongeren in een ziekenhuis en hun vriendschappen en relaties. Aanvankelijk vooral ongeloofwaardig en nogal saai. Pas tegen het einde begint er iets van een verhaaltje te ontstaan dat enigszins filmwaardig is. Maar dat is rijkelijk aan de late kant om het nog goed te maken. En zelfs dan is het einde nog steeds niet echt geweldig bevredigend.

Film over pubers en hun ouders, drugs, verliefdheid en alle overige clichés en voorspelbaarheid. Bovendien ook nog eens erg slecht en ongeloofwaardig geacteerd. Deze film verdient met glans het predikaat : FLUTFILM. Zonde van de tijd om naar te kijken.

Komedie over een man en een vrouw die gaan scheiden, maar dan wint de man ineens 10 miljoen in de loterij. Dat het een komedie was realiseerde ik me pas halverwege toen er ineens scenes kwamen die mogelijk wel eens grappig bedoeld zouden kunnen zijn. Kortom als komedie was het maar matig geslaagd. En als verhaal eigenlijk ook. Een beetje simpel, maar het keek wel aardig weg.

Een film die ik ook al heel vaak gezien heb. Deze keer nou eens niet gelijk na deel 1 bekeken. En dat blijkt een stuk beter te werken denk ik. Want het is wel een ontzettend leuke film ook boordevol melige grappen. Maar als je net deel 1 gezien hebt, valt deze deel 2 tegen omdat het dan op een herhaling van zetten lijkt.

Als tijdsbeeld van de hippiewereld in Amerika is het nog best wel een leuke film. Dit is een film zonder de overdreven clichés wat dat betreft. Maar als film stelt het allemaal niet zo heel veel voor. Het verhaal hangt van los zand aan elkaar en er wordt vaak erg slecht geacteerd.

Een solozeezeiler vaart tegen een drijvende container aan en krijgt een gat in de romp waardoor er water in het schip loopt en alle apparatuur uitvalt. En zo gaat alles van kwaad tot erger. Eigenlijk allemaal heel voorspelbaar en dan ook nog bijna twee uur lang. Behoorlijk saai dus. Ik ben wel benieuwd wat RR eigenlijk zelf van die rol vond. Want hoefde hij nou eigenlijk te acteren of doe je die dingen vanzelf als schipbreukeling. Hij heeft in ieder geval ook niet veel tekst hoeven in te studeren. Ik vind het ook nauwelijks een speelfilm. Het is meer een documentaire of een instructiefilm over hoe te overleven op zee. Het zal ook vast wel op een waargebeurd verhaal gebaseerd zijn maar ik heb deze film nu gezien en een tweede keer hoeft waarschijnlijk niet meer zo nodig. Nu weet ik het wel.

De film komt uit 1979, dat speelt ongetwijfeld een rol. Maar ik heb toch al aardig wat van dit soort oorlogsfilms gezien. Soldaten die opgeleid worden en moeten gaan vechten waar ze aan het front dan geconfronteerd worden met de gruwelen van een oorlog. In dit geval de eerste wereldoorlog. Die was héél héél erg en er zijn ongelooflijk veel slachtoffers gevallen per vierkante kilometer. Zo zinloos.

Misschien komt het ook dat ik het bewuste gebied in Frankrijk meerdere malen bezocht heb. Vooral rond Verdun en Ieper. De vele vele oorlogs begraafplaatsen met nog heel veel meer witte kruizen zijn echter aanzienlijk indrukwekkender als deze film.

Dat was echt.

En in de echte oorlog spraken de Duitsers ook Duits .......

Van de zelfde makers als "Alles is liefde" en met een vergelijkbare titel. Dan kan het niet anders dan dat je die twee met elkaar gaat vergelijken. "Alles is liefde" vond ik een geweldige film en gelukkig, deze valt NIET tegen, zoals ik eigenlijk wel verwacht had. Ook hier is weer een fantastisch script waar meerdere verhaallijnen door elkaar lopen die heel mooi verweven worden zonder dat het gekunsteld overkomt. Ook de kracht van "Alles is liefde". Ook hier wordt weer erg goed geacteerd door een keur van leuke acteurs en actrices. De sfeer is ook hier prima. De film is alleen iets minder grappig als zijn voorganger, maar krijgt van mij toch het predicaat van een waardig opvolger. En dat is een enorme prestatie die ik eigenlijk voor bijna onmogelijk had gehouden.

Toen deze film laatst weer op tv was had ik eigenlijk geen zin om te kijken, maar de tv stond nog aan en vanaf de eerste beelden wordt je gelijk weer meegezogen en kijk je de film zonder problemen helemaal uit. Wat is dat verhaal goed !!! Het loopt allemaal zo mooi door elkaar heen, en ook wordt er over het algemeen groots geacteerd en zijn de types perfect gecast. Deze film blijft echt een topper.

Toch wel een behoorlijk dubieuze film. De regisseur heeft vast op de filmacademie de film "Hoge hakken, echte liefde" gezien en dacht : dat kan ik beter ! Maar helaas, deze film is niet beter. En aan één "Hoge hakken, echte liefde" hebben we meer dan genoeg. Al is dit wel een goede tweede.

Dit wordt gezien als één van de beste Nederlandse films van die tijd. En toegegeven als je deze film vergelijkt met andere begin jaren zestig films van vaderlandse bodem, die meestal een soort verfilming van een amateur toneelgezelschap zijn, steekt deze film er wel boven uit. Maar daarmee is het nog geen goede film. De gedateerdheid nog buiten beschouwing gelaten. Vooral het script rammelt aan alle kanten. Ik heb het boek " de donkere kamer van Damocles" nog nooit gelezen, en dat is waarschijnlijk een nadeel. Want voor mij springt de film en het verhaal van de hak op de tak, en volgt de ene onverklaarbare plotwending op de andere. Er duiken constant personen op die nog nooit eerder genoemd of voorgesteld zijn, en zo gaat het maar door. En het einde is helemaal bar slecht. Daar lijkt het, vanaf de bevrijding, wel of de hoofdpersoon ineens vergeten is hoe hij moet acteren en gaat hij verder maar zielig wat staan jammeren. Nee, het is duidelijk dat de Nederlandse film nog heel wat moest leren in die tijd. Al was deze film al wel een stap voorwaarts voor die tijd en is het gelukkig sinds de jaren negentig ook wel goed gekomen met de Nederlandse film.

Op zich een spannende film over een man die bij toeval een staatsgeheim ontdekt. De film is boeiend en er wordt prima geacteerd. Maar er zitten wel hiaten in het script die allerlei vragen oproepen en de film ook best ongeloofwaardig maken. Het script maakt sowieso een warrige en chaotische indruk waardoor ik sterk het gevoel krijg dat ik mijn kop er goed bij moet houden om de film te kunnen volgen. Er komen ook mensen in voor waarbij je op dat moment hebt; wie is dit en wat is zijn rol? En bij sommige mensen blijft dat ook zo. En dan gaan we tegen het einde ineens een halfjaar terug in de tijd zonder een aanwijsbare reden en is de film ineens afgelopen voor je het weet en snap ik er helemaal niets meer van. Ik blijf echt perplex achter. Ligt dat dan aan mij of ligt dat aan de film? Ik geef de film de schuld.

Gezien op tv. Ik ben best wel een liefhebber van de films van regisseur Francois Ozon. Deze had ik nog niet gezien. Een film over een jonge vrouw die bij een psychiater komt. De film gaat aanvankelijk vooral over de liefde en de opbouwende relatie tussen de twee. Maar gaandeweg worden er steeds meer onderwerpen aan het verhaal toegevoegd en wordt de film steeds meer een thriller en ook ingewikkelder. De film is psychologisch. Gaat over dominantie. Tweelingen. Katten. Dromen. En het verhaal wordt steeds onduidelijker en lijkt steeds meer door elkaar te lopen. En dat is toch jammer. Want zo'n moeilijk verhaal is het uiteindelijk ook niet. Maar de manier waarop het allemaal door elkaar gehaald wordt maakt het onnodig moeilijk. Nu moet je toch goed je kop erbij houden om uit te vinden wat welke scene voor betekenis heeft in de film. Daardoor verzuipt de film toch wat in zijn verhaal. Maar er zitten ook zeker mooie scenes bij en er wordt prima geacteerd.

Experimentele vage film met een verhaal waar geen touw aan vast te knopen is, ondanks dat er in de hele film nauwelijks wat gebeurt. Mijn interpretatie van het verhaal is dat een jong meisje in het kasteel (grote villa) is waar haar opa (?) sterft, hoewel zelfs dat niet eens zeker is. Later keert ze als jonge vrouw terug naar het verlaten kasteel.En daar volgt dan nog een vage slachtpartij met twee mannen, maar wie dat dan zijn en waarom is mij niet duidelijk geworden. De film moet het voor mij vooral van de experimentele vormgeving hebben. Een sfeer die van onheilspellende horror overspringt naar een zwoele erotische zomerdag en weer terug. Een soundtrack met vage geluiden en waterdruppels en dan weer goedkope Italiaanse soundtrack muziek uit de jaren zeventig. Een bijzondere belichting en kleurgebruik. Verder een extreem laag tempo met heel veel details en extreme close-ups. Tenslotte is de film uit 2009 maar eigenlijk is nauwelijks in te schatten uit welk jaar hij komt als je hem ziet en dat niet weet. Alleen de paar auto's geven een beetje een indicatie. Vooral zeker een boeiende film als je het van de kunstzinnige kant bekijkt en dat doe ik dan maar. Echter met het verhaal kon ik helemaal niets. En dat is toch ook een belangrijk onderdeel van een film.

De film begint weer behoorlijk als een Amerikaanse cliché met een echtpaar dat op elkaar uitgekeken is en oversekste pubers. Bepaald niet veelbelovend. En dan zijn er nog een paar buren en anderen. Maar de film bouwt verrassend mooi op en gaandeweg leer je iedereen beter kennen en de act die iedereen speelt om vooral niet te laten zien wie je eigenlijk bent. Het is een mooie observatie van allerlei totaal verschillende mensen. Er zitten hele mooie scenes in, met hele pakkende sfeerbeelden en een vaak perfecte soundtrack erbij. Maar misschien is het mooiste aan de film eigenlijk wel de ironische titel van de film.

Een jonge vrouw sluit zich aan bij een groep rondtrekkende tijdschriften verkopers. Ik heb zelf ook een paar maanden abonnementen op goede doelen verkocht langs de deur. Dus ik heb wel enige binding met het onderwerp.

Dat is ook best een bijzonder onderwerp voor een film. Ik ken niet zoveel films die gaan over huis aan huis verkopers. Al focust deze film toch vooral op de hoofdpersoon en de relatie die ze ontwikkelt met één van de andere verkopers. De film is weliswaar boeiend genoeg maar duurt ook ruim tweeëneenhalf uur. En dan is het verhaal toch wat te mager. Zoveel ontwikkelt die relatie nou ook weer niet. Maar de sfeer en de beelden van een afwisselend Amerika met hele diverse mensen zorgden er wel voor dat het toch een aangename film was om naar te kijken.

Een man heeft een bijna dood ervaring en probeert die te verwerken. Evenals zijn naaste omgeving. Wat volgt is een lange hoogdravende en oersaaie film waarbij het bestaan van god ook nog maar even ter discussie gesteld wordt. Een goede film om bij in slaap te vallen. Dat was me helaas echter niet gegund.

De titel van de film geeft al aan waar het over gaat. Al moet ik bij jeugdliefde wel denken aan een langere tijd geleden. Maar misschien is mijn Frans niet goed genoeg en is jeugdliefde niet de goede vertaling. Het is echt een film die maar voort kabbelt. Er gebeurt eigenlijk helemaal niet zo veel. Dat hoeft op zich geen probleem te zijn maar deze film had van mij toch wel wat meer vuur mogen hebben. En dat komt vooral ook omdat er erg emotieloos en koel geacteerd wordt, waardoor je niet in de film wordt meegezogen. Ik heb zelfs een aantal keren de pauzeknop ingedrukt. En dat betekent meestal bij mij dat ik het geen al te boeiende film vind.

Tsja, een filmpje over de liefde zoals er al zo veel zijn. Maar niet echt de moeite waard. Een niemendalletje dat wel aardig wegkijkt, maar dat je ook weer snel vergeten bent.

Die Mathieu Amalric is wel een intrigerende acteur met zijn wilde blik. Die heb ik laatst ook in Un Conte de Noël (2008) gezien. Hier speelt hij de hoofdrol in een detective film. Een omgekeerde detective. Meestal moet je als kijker ontdekken wie de dader is. Maar hier is de dader bekend en gaat het erom of de politie dat ook kan ontdekken. En die politie heeft daar zijn eigen methode voor. Een methode die overigens wel ongebruikelijk is voor een detectivefilm. Al is die misschien ook wat ongeloofwaardig. Die ongebruikelijke politiemethode in het verhaal en Amalric samen met Maïwenn waar ik nog nooit van gehoord heb zijn verder ook wel gelijk de hoogtepunten van de film die verder maar wat gewoontjes voortkabbelt. Geen slechte film, maar ook geen hoogvlieger.

Heftige film! Een vader zegt tegen zijn twaalfjarige zoon dat hij zelfmoord gaat plegen. Maar dat moet wel een geheim blijven. Zijn zoon bewaart dat geheim inderdaad maar daardoor wordt hij wel gelijk geestelijk gegijzeld door zijn vader. Een heftig psychologisch drama met een uitermate ziek thema. Hoe kan je het zelfs verzinnen? Maar wel een bijzondere en boeiende film die nog wel even na zal blijven dreunen.

De sfeer is wel mooi. Echt spooky met vele voodoo elementen. Ook de belichting van vele scenes draagt daar mooi aan bij. Maar het verhaal begint al snel te vervelen. Een privé detective moet voor een opdrachtgever op zoek naar een vermist persoon. Mickey Rourke is niet de juiste persoon om die detective te zijn. Ik zou liever een ouder iemand zien. En iemand die niet flirt met elke mooie vrouw die hij tegenkomt. Nu komt hij op mij ongeloofwaardig en vooral incapabel over als privé detective. En het verhaal dreutelt maar door. Er komen steeds meer personen bij, zonder dat je het gevoel krijgt dat de detective een stap verder komt. Totdat uiteindelijk alles een banaal horror verhaaltje blijkt te zijn. Wat een afknapper !

Een film over een beginnend kunstenaar en zijn jaloerse vrouw die zowel hem als zijn kunst probeert te begrijpen. Maar dit gaat uiteindelijk wel ten koste van hun relatie. En dan is er ook nog een leuke rol weggelegd voor de kinderen. De film bouwt ook best mooi op. Er wordt prima geacteerd en de jaren zeventig sfeer van de film spreekt me ook erg aan. En toch blijf ik aan het einde steken op drie sterren. En het waarom weet ik eigenlijk niet zo goed. Misschien toch omdat de film niet diep genoeg gaat of niet de juiste emotie weet te raken die je zou verwachten. Dat is waarschijnlijk dan ook mijn conclusie nu ik zo aan het schrijven ben. De film wekt hogere verwachtingen dan hij uiteindelijk waar weet te maken. Er had nog iets meer uit gehaald moeten worden om er een echte topper van te maken. De potentie had de film zeker.

En wederom een erg mooie menselijke film van Mike Leigh. Een wat ouder echtpaar heeft het goed voor elkaar en ze komen gelukkig over zo samen. Een aantal vrienden om hun heen is echter wat minder gelukkig. Aan de ene kant kabbelt de film lekker aangenaam voort, maar aan de andere kant bouwt hij ook heel mooi subtiel op.

Er was een tijd dat ik niets moest hebben van Woody Allen films. Ik vond het toch vooral een hoop geouwehoer over relaties en ik heb dan ook vele jaren geen Woody Allen films meer gezien. De laatste paar maanden heb ik er echter weer een aantal gezien en heb ik toch wel een grote bewondering gekregen voor de filmmaker Woody Allen. Hij heeft een heel herkenbare stijl en, ondanks het vele geouwehoer over relaties, zijn z'n films toch vaak verrassend origineel en boeiend. Inmiddels is het geouwehoer over relaties ook heel herkenbaar geworden voor me, en kan ik me er veel beter bij inleven. En aangezien de man nog vele vele andere films gemaakt heeft, heb ik mij voorgenomen dat ik er zoveel mogelijk van wil zien. En dit is de eerste van die grote groep films die ik nog ga bekijken. En ik hoop maar dat dit inderdaad een mindere film van hem was, want bij het zien van deze film kreeg ik bijna weer het gevoel alsof ik weer terug bij af ben. Dit is inderdaad een film met veel geouwehoer over relaties en helaas verder niets. Ik hoop maar dat er niet al te veel van dit soort teleurstellingen gaan komen bij het zien van de rest van de films.