Meningen

Een man wordt wakker onder het bloed in de badkamer. Hij wast zich snel en gaat dan naar zijn werk. Het is duidelijk dat hij wel wat in de war is en dat er iets is, maar verder kom je er maar heel langzaam achter wat er is.

De film bouwt heel mysterieus op en de manier van filmen doet me sterk denken aan het begin van de film Le Fils (2002) .

Ook qua camerawerk met een handcamera die constant over zijn schouder meekijkt. Het is een hele minimalistische film waarin er eigenlijk maar weinig lijkt te gebeuren. Toch blijft hij wel boeien omdat je constant nieuwsgierig gehouden wordt met de vraag, wat is hier met deze man aan de hand. En dat is absoluut een heel sterk punt aan deze film die verder goed beschouwd uiteindelijk nauwelijks wat voorstelt. Ook niet qua verhaal in tegenstelling tot Le Fils.

Aan de recensies hier te lezen is ook wel duidelijk dat dit een typische alles of niets film is. Of je vindt hem goed, of je vindt het absoluut niets. En dat heeft alles met de manier van filmen en de trage opbouw te maken, die niet voor iedereen weggelegd is.

Alweer een tijd geleden dat ik deze gezien heb. Het blijft een hele goede film met een aantal legendarische scenes. De surf majoor, het optreden van de playboy meisjes in de jungle en natuurlijk de eindscenes met de synchrone afslachting van zowel de koe als Kurtz. Hoewel het ondanks zijn lengte toch een boeiende film blijft, heb ik deze keer toch voor het eerst een paar keer op de klok zitten kijken hoe lang hij nog duurt. En daarom dus nu een ster eraf, want bij een echt goede film vliegt de tijd om.

Deze gezien via netflix. Het is eigenlijk een gewone recht toe recht aan documentaire. Een reconstructie uit 1969 van de lancering, de landing op de maan en de terugkeer van de apollo 11. Ik was nog maar 6 jaar oud toen deze op tv verscheen. Dat was toen sensationeel. De eerste mens op de maan. Nu denk ik vooral. Wat een waanzin toch eigenlijk en wat een geldverspilling. Heel de ruimtevaart is sowieso een enorme geldverspilling. Alleen maar omdat de mens zich superieur voelt en het daarmee heel belangrijk vindt om de vraag te kunnen beantwoorden of er ergens anders in het heelal mogelijk leven zou kunnen zijn of een plek waar de mens ook kan leven. Alsof één aarde verzieken nog niet genoeg is. Maar goed, dit terzijde. Ik heb uiteraard later wel vaker die beroemde beelden gezien. Maar die waren allemaal in onscherp en korrelig zwart/wit zoals het ook hoort bij die tijd natuurlijk. Maar hier waren de beelden wel heel erg mooi opgepoetst en ik neem aan ook ingekleurd. En dat zag er wel heel indrukwekkend uit, dat mag ik niet ontkennen. En daarnaast was het allemaal natuurlijk sowieso een indrukwekkende en gigantische operatie om dit voor elkaar te krijgen. Dat wordt in deze documentaire ook wel duidelijk. En dat maakt de documentaire ook wel boeiend.

Een film over het reilen en zeilen in een bordeel rond de eeuwwisseling van de vorige eeuw. De film is aanvankelijk behoorlijk afstandelijk en weinig persoonlijk. Daarmee lijkt het ook meer op een documentaire dan een speelfilm. En eigenlijk zou ik ook willen dat het een documentaire was. Dan was het tenminste echt en kon het om die reden nog enigszins boeien. En zo bouwt de film in de eerste anderhalf uur maar heel tergend langzaam op. En in het laatste half uur wil de regisseur er kennelijk toch wat van proberen te maken. Vanuit het niets wordt ineens de muziek van de Moody blues ingezet met Nights in white satin. Daarvoor speelde muziek helemaal geen belangrijke rol in de film. En de muziek past ook helemaal niet bij de tijd waarin de film zich afspeelt. Maar het werkt wel heel goed. Ineens is daar een hele intense en erg mooie scene. En vervolgens begint de film ook zeker wat beter te worden en krijgen de afzonderlijke personen wat meer een eigen persoonlijkheid waarbij ook de noodzakelijke emotie een grotere rol begint te spelen. Maar een topfilm wordt het daar uiteindelijk ook niet mee.

Tsja, je moet met je tijd meegaan. Een horrorfilm met een telefoon die zelf apps op je telefoon zet en vervolgens jou en je omgeving terroriseert. Het gevaar van zo'n film is natuurlijk dat hij snel veroudert want de nieuwe ontwikkelingen blijven uiteraard doorgaan. Deze film is van 2013 en anno 2021 zie je toch al dingen waarvan je denkt dat het erg onwaarschijnlijk is en zelfs hier en daar al verouderd overkomt. Over 50 jaar lach je helemaal om deze film denk ik. Toch kijkt hij wel lekker weg en is het gegeven ook best interessant genoeg om toch een boeiende film op te leveren waarbij ook best leuk geacteerd wordt door met name de hoofdpersoon. Het is helaas echter de ontknoping van de film die alles wat opgebouwd is in één keer kapot maakt. De ontknoping is echt totaal ongeloofwaardig, gekunsteld en infantiel. En komt bovendien helemaal uit het niets vallen. Daarmee zakt de film voor mij in één keer van drie sterren die ik anders gegeven zou hebben naar twee nu.

Ik had eigenlijk een veel meer politieke film verwacht. En het begon ook zeker niet erg veelbelovend met een hoop pro-Amerika en anti-Iran propaganda. Maar gaandeweg werd het wel een spannende film die van begin tot einde wist te boeien. Alleen het allerlaatste einde had voor mij niet zo nodig gehoeven. Maar goed, het blijft dan natuurlijk ook een Amerikaanse Hollywood film. Al was dit zeker geen slecht exemplaar.

Documentaire over een Deense patrouille die tegen de Taliban in Afghanistan vecht. De groep wordt een halfjaar gevolgd. Vanaf het allereerste begin en het afscheid tot aan de terugkeer in Denemarken. De documentaire maakt een realistische indruk van hoe het er aan toegaat in de patrouille en de onderlinge verhoudingen van de jonge soldaten. Alleen de verveling en de saaie patrouilles komen minder aan bod. En dat is waarschijnlijk wel het overgrote deel van de missie, maar die is uiteraard niet interessant voor de film. Aanvankelijk is het vooral een mooie documentaire over hoe het eraan toegaat en waar ze mee te maken krijgen in het verre land inclusief de onschuldige burgerslachtoffers en de compensatie die ze de burgerbevolking betalen voor schade aangericht door de patrouille. Ook de frustratie dat niet altijd duidelijk is wie de vijand is komt mooi in beeld. Is het gewoon een burger of is het iemand van de gewapende taliban? Maar het mooiste van de documentaire voor mij is het deel wanneer er uiteindelijk echt een keer een serieuze actie is en er vijf taliban worden doodgeschoten. Bijzonder om te zien hoe de groep daarop reageert met stoere verhalen onder invloed van de adrenaline. Maar nog mooier is het moment als een commandant daarna vertelt dat iemand met het thuisfront heeft gebeld en gezegd dat er gewonde taliban zonder mededogen zijn afgeslacht waardoor het door het thuisfront mogelijk als een oorlogsmisdaad wordt gezien. Terwijl er wel degelijk bij de stoere verhalen eerder werd verteld dat ze kreunende taliban zo "menselijk" mogelijk uit hun lijden hadden verlost. Terecht dat een buitenstaander dat niet begrijpt. Ik snap daar ook niets van. Ze hebben hun eigen maatjes met schotwonden toch ook niet "menselijk" uit hun lijden verlost? Wat hebben een stel domme Deense vechthonden daar ook te zoeken? Ik ga de taliban niet goed spreken, maar ik blijf het kwalijker vinden dat een groot aantal landen in de wereld zich superieur voelt en vindt dat ze zich daar maar mee moeten gaan bemoeien. Terwijl het er daar echt niet beter van wordt in die landen. Daar zijn toch inmiddels zat voorbeelden van in de wereld. De landen die de soldaten sturen en de oorlog faciliteren zijn voor mij overigens net zo schuldig als de individuele soldaten die daar naar toe gaan. En vooral het feit dat je daar weer ernstig mee geconfronteerd wordt en over na gaat denken, maakt dat dit een goede documentaire is die dieper gaat dan een mooie registratie van een Deense patrouille op missie.

Een film over een Franse verzetsgroep tijdens de tweede wereldoorlog. Het is een grote productie vol met details die er mooi uit zien. Er zitten ook vaak boeiende en soms zelfs spannende momenten in de film. Maar de samenhang van de verzetsgroep, hoe ze met elkaar communiceren en wat hun doelen zijn blijft vaag en is slecht uitgewerkt. Daardoor blijf je constant denken van wat zal er nu weer gaan gebeuren en wanneer is de film nou eigenlijk afgelopen. En dat maakt het allemaal toch niet sterk.

Een romantische komedie volgens een al oud en beproefd recept. De voorspelbaarheid druipt er vanaf. Typisch het soort film dat je met gemak in een vliegtuig kunt bekijken als je constant gestoord wordt door stewardessen die iets van je willen. Maakt niet uit. Je mist toch niets aan de film. Maar hij keek wel lekker weg.

Ik wist eigenlijk niet zo goed wat ik kon verwachten. Het is met John Cleese dus je verwacht wel iets grappigs. Verder heb ik niet zo veel met voetbal al is het nu op dit moment waar de EK net begonnen is uiteraard weer een heel actueel onderwerp dus qua timing is het goed. Maar goed, verder is deze film of eigenlijk meer een documentaire niet echt interessant. Alleen voor grote voetbalfanaten waarschijnlijk. Veel interview fragmenten en voetbal fragmenten waarbij alle thema's van het voetbal op alfabetische volgorde de revue passeren. En John Cleese praat al die thema's en letters van het alfabet dan aan elkaar. Ongetwijfeld grappig bedoeld, maar ik heb er nauwelijks om kunnen lachen terwijl ik verder wel een liefhebber ben van John Cleese. Ik krijg wel de indruk dat John Cleese in zijn nadagen probeert om maar zo veel mogelijk geld te verdienen met het teren op zijn oude roem. En daar maakt hij geen leuke en sympathieke indruk mee. Je zou al bijna gaan vergeten dat hij vroeger met Monty Python echt grappig was.

In het begin lijkt het nog wel een interessante film te worden met een existentialistisch thema. Maar uiteindelijk is het toch een gewone high-school film met een hoop voorspelbaarheid en ook wel clichés. En die tijd heb ik wel gehad. Al is dit wel een betere high-school film en kan het ook wel heel veel slechter. Maar met zo'n begin had ik toch meer verwacht dan voorspelbaarheid en clichés. Jammer.

Nu ik zie dat deze film een relatief lage waardering krijgt, vind ik het nog bijzonderder dat ik deze film wilde zien. Een film over een groep mensen die een kunstwerk stelen is het soort films dat ik al genoeg gezien heb. Als je er één gezien hebt, heb je ze allemaal gezien. En de eerste scene in de gevangenis was dan ook geen sterk begin. Ik had het idee dat het weer eens een lange zit zou gaan worden. Maar deze film was toch anders. Om te beginnen, worden er in deze film al meerdere kunstwerken gestolen, waar de meeste films zich richten op de voorbereiding en uitvoering van het stelen van één kunstwerk. Dat gaf de film al wat meer vaart. Maar er zat ook hier en daar nog best grappige humor in. Toch springt deze film vooral boven het genre uit door zijn ingenieuze verhaal met een verrassende plotwending, zoals aan het einde van de film blijkt. Ik geef deze film maar drie sterren omdat het eigenlijk niet mijn soort film is, maar omdat ik deze toch best goed vind in zijn genre. Als je wel van dit soort films houdt, zou ik dus verwachten dat deze film een hele hoge waardering zou hebben. Maar zo werkt het dus kennelijk ook niet. Dus ik was ook nieuwsgierig wat dan de motivatie van de meeste mensen is om deze film toch niet zo goed te vinden. En als ik dan zie wat veel mensen schrijven lijkt het erop, dat de meeste mensen dus wel een traditionele film willen waar één kunstwerk in de film gestolen wordt en waar de hele film dan mee is opgebouwd. Dat lijkt dan een belangrijke vereiste voor het genre film. En liefst nog wat meer actie en geweld.

Deze film heb ik gisteren toevallig in het vliegtuig gezien. Ik dacht aanvankelijk dat het een film over Arthur, de nicht van de ronde tafel zou zijn, maar dat viel weer mee. Het is een vermakelijke komedie die makkelijk wegkijkt, ook zonder geluid en met de afleiding van stewardessen om je heen. Maar goed, het is dan ook een extreem simpel en voorspelbaar verhaal dat mogelijk zelfs begrepen kan worden door een chimpansee. De hoofdrollen hebben echter wel een leuke en sympathieke uitstraling.

Nadat zijn vader zelfmoord gepleegd heeft wordt een zoon min of meer gedwongen om het grote staalbedrijf van zijn vader over te nemen en verder te leiden, ondanks dat hij jaren daarvoor besloten had om een eigen carrière te beginnen en inmiddels een lieve vrouw heeft leren kennen. Het verhaal is eigenlijk verder niet interessant en behoorlijk saai en laat zich, op het allerlaatste einde na, ook gemakkelijk raden. Nee, deze film moet het vooral hebben van de acteerprestaties van de hoofdrolspelers. Die dragen absoluut de gehele film.

Licht absurdistische film met een verder nogal vaag verhaal. Maar de handtekeningen van de Kaurismaki's zijn wel onmiskenbaar. De humor van Aki en de misdaad van Mika. En de film kijkt verder wel lekker weg.

Het gegeven dat drie totaal verschillende mensen met alledrie hun eigen problemen uiteindelijk toch iets met elkaar krijgen is mooi uitgewerkt en ook mooi opgebouwd. Er wordt uitstekend geacteerd, maar waarom dan toch zo'n hollywood-cliché einde? Waarschijnlijk om zeker te zijn dat de hoge salarissen ook daadwerkelijk betaald konden worden als de film klaar was. Jammer. En ook jammer dat in de aftiteling het nummer "Always look on the bright side of life" in de gladde versie van Art Garfunkel moet klinken. Dat nummer hoort bij de film "Life of Brian" er daar moet je van afblijven.

Maar goed ik heb toch ruim twee uur geboeid gekeken, en dat zegt ook een boel.

Film die gemaakt is om op een monitor in een decor in het museum van land en volkenkunde af te spelen. Maar die veel te slecht en oninteressant is om thuis te zien. Laat staan in een bioscoop.

78 minuten is op zich geen lange speelduur voor een film, maar hier is het eindeloos.

Dit is niet de eerste Asterix film die ik zie. Ik heb de stripboeken altijd erg leuk gevonden, en ik had niet verwacht dat ik een film gespeeld door echte spelers dan ook leuk zou vinden. Maar dat was wel het geval. En dat geldt ook voor deze film. Geen echte hoogvlieger, maar ik heb me prima geamuseerd. Net als bij het lezen van een stripalbum. Ik zal de film ook weer zo vergeten zijn.

Tsjonge, het valt niet mee om je Hollywood vooroordelen opzij te zetten. Weesjongetje is op zoek naar zijn ouders. Een gladde film die uiterst ongeloofwaardig en extreem voorspelbaar is. Sentimentele rotzooi. Gemaakt om zo veel mogelijk tranen en geld te genereren. En toch wist de film en het verhaal me wel te raken. En daarmee zit ik met een groot dilemma. Is dit de vreselijke Hollywood film die ik moet afkraken omdat ik de vormgeving verschrikkelijk vind, of is het toch wel een mooie film? Jammer dat deze film geen Amerikaanse re-make is van een ontzettend mooie Europese originele versie. Dan had ik een film om naar op zoek te gaan.

Wat je zaait is wat je oogst. Naar mate ik ouder word merk ik dat dit gezegde steeds meer betekenis voor me gaat krijgen. Zowel positief als negatief. Daarom sprak het thema in deze film me waarschijnlijk ook erg aan. Ondanks dat er voornamelijk ruzie gemaakt wordt in de film. Maar de film met zijn onderliggende verborgen verhalen en zorgvuldig opgebouwde personages bouwt heel mooi en subtiel op. En daarnaast wordt er ook heel knap geacteerd.

Een wat oudere chirurg zit vast in het huwelijk met zijn vrouw. Dan krijgt hij van een onbekende rozen en ontmoet hij een jonge vrouw. Dat lijkt een oud cliché en doet vermoeden waar de film wel heen zal gaan. Maar dat is niet zo bij deze film. De film blijft in een grote waas van mysterie gehuld. En dat maakt hem ook boeiend. Zelfs als er uiteindelijk een ontknoping van het verhaal komt is het mysterie nog steeds niet echt verdwenen. Geen heel bijzondere of spectaculaire film, maar wel heel boeiend en voortreffelijk geacteerd.

Ik heb deze film destijds als kind al in de bioscoop gezien en had daar nog steeds goede herinneringen aan. Nu vele jaren later heb ik de film weer eens gezien en ik vind hem nog steeds erg leuk. Waarschijnlijk ook zelfs de leukste van de Louis de Funes films. Weliswaar zo'n typische klucht en uiteraard ook weer volstrekt ongeloofwaardig. Maar het verhaal bouwt heel leuk op en zit vol met leuke scenes en grappen. Een bijzondere uitschieter in z'n genre.

Alweer heel wat jaren geleden had ik twee Poolse vriendinnen voor het eerst uitgenodigd in Nederland. En één van de eerste dingen die ze zeiden over Nederland was dat het ze zo opviel hoe vriendelijk de Nederlanders waren en hoeveel we met elkaar lachten. Ook bijvoorbeeld de ober in een restaurant. Dat waren ze helemaal niet gewend in Polen. En dat heb ik ook als ik in een Oostblokland ben. Als je ze beter leert kennen zijn het vaak wel heel aardige mensen, maar op het eerste gezicht zijn het toch vaak wat stugge mensen. In deze film is stug nog zwak uitgedrukt. Ronduit onvriendelijk en keihard zijn de mensen hier. Een film over een jonge vrouw die net bevallen is van een kind en dan stiekem het ziekenhuis ontvlucht en haar kind in de steek laat. Vervolgens gaat ze gelijk naar haar werk waar ze uitgefoeterd wordt omdat ze te laat is. Om aan het einde van de werkdag te merken dat de baas er vandoor is gegaan en ze dus naar haar geld kan fluiten. En vervolgens blijkt ze ook nog een grote schuld te hebben uitstaan bij een stel criminelen die haar achterna zitten. Kortom een film over overleven. Ze is op zoek naar werk als illegale in Moskou en belandt van de ene miserabele situatie in de andere. En dat is waar de film en het verhaal over gaat. Een happy end zit er niet in. En dat gaan we ook niet krijgen. Op een gegeven moment is de film ook afgelopen. Een verhaal van niets naar nergens. Maar dat is niet echt storend. De film is boeiend genoeg en wordt ook overtuigend geacteerd. Maar het is zeker wederom geen reclame voor het Oostblok. Moskou, Rusland in dit geval dus.