Meningen

Geinig, maar het ligt er wel te dik bovenop om ook maar een moment te denken dat dit allemaal echt zou zijn. Nog los van het feit dat ik er anders wel al veel eerder van had gehoord. Je ziet het ook wel vrij snel aan de 'oude' filmbeelden, ondanks dat het knap gedaan is (de foto's zagen er overigens wel behoorlijk authentiek uit). Dat Nieuw-Zeelanders hier kennelijk massaal intrapten heeft wellicht te maken met het appèl dat gedaan wordt op nationalistische gevoelens: een Nieuw-Zeelandse filmpionier was niet alleen de eerste die experimenteerde met geluid, die het eerste tracking shot filmde, de eerste kleurenfilm maakte, de eerste feature, en ook nog eens de eerste vlucht van een Nieuw-Zeelandse (!) vlieger wist te filmen.

Film is niet onaardig maar waar die enorme fanbase vandaan komt begrijp ik niet, maar goed dat heb ik bij wel meer films. Film vertelt geschiedenis van de VS vanaf vroege jaren 60 tot jaren 80 met als rode draad Forrest die alles, zijn lage IQ ten spijt - of eigenlijk dankzij zijn laagbegaafdheid-, aan den lijve meemaakt. Veel grappen met een in oude fragmenten gemonteerde Forrest (lang niet allemaal geslaagd), en nogal vergezochte grappen (Shit happens en de smiley) doen afbreuk aan het verhaal van de onmogelijke en naieve liefde van Forrest voor de egoistische Jenny. De scenes met Lieutenant Dan zorgden voor de leukste momenten.

Grappig dat deze film zo vaak genoemd wordt als jeugdsentiment, dat was het bij mij ook wel, al vind ik het het nu na herziening eigenlijk te duister voor een pure jeugdfilm. Kon me nog redelijk veel herinneren, die gasten met die maskers, de grot en het stuk onderwater zwemmen, maar wat me altijd het meeste bij stond was het einde, dat shot met die flessen met dieren en organen op sterk water. Geen typische TV-film in elk geval.

Eigenlijk zoals elke Wilder na Some Like it Hot: erg aardig en onderhoudend, maar niet meer zo scherp als in zijn beste periode, de jaren 50. Lemmon en Matthau zijn allebei op dreef, met vooral Matthau in een heerlijke rol, en The Fortune Cookie leek het eerste uur op weg naar een hogere notering, maar helaas wordt het scenario dan minder bijtend, net als de dialogen, en het eindigt ronduit teleurstellend. Film had sowieso wel iets korter gemogen.

Het was weer vergeefs wachten op een bijzondere laatste zin, waar Wilder toch het patent op leek te hebben- maar die reputatie heeft hij vooral (of uitsluitend?) te danken aan Sunset Boulevard en het al eerder genoemde Some Like It Hot.

Iets minder wel dan About Elly, ondanks het sterke spel en het aardige scenario. De morele vraagstukken over schuld en wraak werden er net wat te dik opgelegd, zoals de huilende echtgenote die niet zonder haar zieke man kan (die, zo weet de kijker inmiddels, haar bedriegt met een prostituee en een andere vrouw halfdood sloeg). Alidoosti (Rana) vond ik erg sterk, maar de draai op het einde, de plotselinge gevoelens van vijandschap ten opzichte van haar man, kwamen erg uit de lucht vallen, haar rol had wat meer uitgediept mogen worden. Hosseini (Emad) was ook goed, al vond ik de school-scenes weinig toevoegen, behalve dat het interessant is te zien hoe de verhoudingen op een middelbare school liggen in Iran.

Nipte 3,5 *, alsnog zeker de moeite waard. Of het de terechte winnaar van de Oscar was weet ik niet, heb niet alle genomineerden gezien, maar het was natuurlijk wel een politieke keuze in het licht van Trump's beslissing mensen uit 7 landen (waaronder Iran) te weren.

Heel behoorlijk anti-oorlogsdrama naar een roman uit 1916, toen WO I nog in volle gang was. Ik neem aan dat het korte stukje over Amerikaanse inmenging er door de regisseur bij verzonnen is, uit het boek kan het in elk geval niet komen.

Eerste film pas van Valentino die ik zag, toch een van de bekendste namen uit de tijd van de stomme film. Hij doet het niet onaardig als flierefluiter. Wel veel personages in deze film die lang niet allemaal uit de verf komen, en wat me ook minder beviel was de erg letterlijke weergave van de 4 ruiters uit de titel.

Daar tegenover staan ook een hoop knappe scenes, zoals die in het door dronken Duitsers bezette kasteel- het mag niet verbazen dat de film sterk anti-Duits is. De climax (twee neven die elkaar treffen op het slagveld) leek nogal voorspelbaar maar ik was toch verrast dat ze allebei omkomen. Curieuze laatste scène waarin de mysterieuze vreemdeling zich ontpopt tot Jezus.

Gekeken met mijn dochter, voor het eerst sinds ik hem zelf als kind had gezien. In mijn herinnering duurde het deel met de jonge Tod en Cooper veel langer, maar het is eigenlijk niet veel meer dan een langgerekte intro.
Zoals de meeste Disney-films die ik later opnieuw bekeek viel dit ook niet mee. Dat heeft vooral met de voorspelbare, sentimentele en moralistische Disney-saus te maken, die voor kinderen niet zo opvalt, maar als volwassene heb ik daar toch erg weinig mee. Dit is dan ook een klassieke Disney, mooi gemaakt, het verhaal simpel en rechtlijnig. De film is af en toe wat gezapig, de scène met de beer was wel nodig om me wakker te houden. Toch wel leuk om weer eens gezien te hebben maar nostalgisch werd ik er niet van.

Een film die je moeilijk los kan zien van de inhoud, en ik kan me goed voorstellen dat dit voor religieuze mensen een prachtige film is. Ik vond de film op zijn tijd ook wel mooi, maar echt diepgeraakt werd ik niet- af en toe wekte de argeloosheid van de monniken zelfs wat wrevel op.

De monniken waren naief, om het zacht uit te drukken, en de wat koddige Ginepro spande wel de kroon. Dat leverde wel enkele licht-komische scenes op, met de varkenspoot, het koken van soep voor 15 dagen, en natuurlijk de scene bij de soldaten. Ademt de hele film een serene vroomheid uit, de scene met Nikolao en zijn leger van woestelingen is haast operette-achtig (ook dankzij de de pruiken en snorren), een welkome afwisseling na alle overpeinzingen over naastenliefde.

De monniken kwamen soms wel wat kinderlijk over, als ze weer eens met z'n allen blijmoedig kwamen aanrennen, half struikelend over hun pij, en dat ze op het laatst ieder hun eigen weg gaan- het is alsof je je 10-jarige uit huis zet. Half vrezend dat ze op de brandstapel zijn beland of krepeerden in een of andere woestemij wilde ik even opzoeken hoe het hen verging, maar googelend op namen als Juniper en Bernardus kwam ik met name op het spoor van verschillende bieren.

Toch weer een heel ander soort film van Sokurov dan wat ik van hem ken. Ik vond het een geslaagde film/ semi-docu over conservering in oorlogstijd, waarbij hoofdrolspelers in de geschiedenis van het Louvre tot leven worden gewekt om al dan niet fictieve gebeurtenissen na te spelen, commentaar te geven, of in het geval van Marianne het Franse motto te pas en te onpas mede te delen.

De vele archiefbeelden, slim tot leven gewekt met geluidseffecten, vond ik het meest interessant, toch wel bizar hoe anders de Duitsers omgingen met die andere grote Europese schatkamer (St Petersburg) in vergelijking met Parijs. Maar ook de vele beelden vanuit het Louvre vond ik wel mooi om te zien, het is soms alsof je zelf in het museum staat maar dan zonder 1000 anderen, en je steekt er ook weer wat van op. Ik vond alleen het geschakel tussen de regisseur en een schip met kunstschatten aan boord dat een storm trotseert niet echt passen binnen de film. Misschien om het persoonlijker te maken, of een brug te slaan met de geschiedenis, hoe dan ook mij deed het weinig. Gelukkig duurt dat niet te lang.

Ik moet nog steeds Russian Ark kijken, een film die al tijden klaarlig maar waar ik eigenlijk nooit een goed moment voor vond. Naar die film kijk ik wel meer uit nu.

Guillermo del Toro heeft een voorliefde voor duistere sprookjes -net als Tim Burton, al vind ik de verhalen die hij verfilmt vaak niet zo interessant- en Frankenstein is hem natuurlijk op het lijf geschreven. Frankenstein is sowieso een verhaal wat dicht tegen Pinocchio aanschurkt: de gemaakte mens op zoek naar zijn ziel, zijn eigen 'ik', in een wrede wereld die hem uitstoot.

Er wordt ruim de tijd genomen om het verhaal te vertellen, productie ziet er verzorgd uit en het wordt allemaal keurig uitgevoerd, al vond ik de superkrachten van het monster wat overdreven- hij was voor zover ik weet opgebouwd uit menselijke onderdelen. De scène waarin Frankenstein zijn experiment en public uitvoert was misschien nog wel degene met de meeste impact, maar echt verrast werd ik niet. Het ligt er ook wel een beetje te dik bovenop dat niet de creatie maar zijn schepper het monster is, het wordt letterlijk zo uitgesproken, en dat maakt het ook een vrij rechtlijnige film. Ik had vooraf wat twijfels maar Elordi doet het prima, al zal hij het iconische Karloff-monster natuurlijk nooit vervangen.

Toevallig een paar maanden geleden Lubitsch' Broken Lullaby gezien en het eerste uur van Frantz is een vrij letterlijke remake met één belangrijk verschil: het perspectief verschuift van de Franse soldaat naar de verloofde, en daarmee is er ook het mysterie: wat doet de Fransman bij het graf van de omgekomen Duitser? Hoewel Beer wel overtuigt en sommige stukken goed werken, zoals de verzonnen herinneringen, kan de uitvoering wat mij betreft niet tippen aan Lubitsch' film, al zullen de meningen daarover wel verschillen.

Toen we al bij het einde van het narratief van Broken Lullaby kwamen was er nog een uur te gaan, dus ik was wel benieuwd hoe de film verder zou verlopen. Het is wel aardig gedaan dat de rollen worden omgedraaid, maar waar het origineel ontroerde liet deze film me uiteindelijk vrij onbewogen, al kon ik de gedurfde anticlimax op het einde wel waarderen.

Boeiende documentaire over een klimmer met ware doodsverachting. Een fijne gast ook, die Alex, niet zo'n all-american show-off maar een nogal introverte, bijna verlegen type met autistische trekjes. Mooi die reactie als hij boven is na de moeilijkste free solo aller tijden: een glimlach die je eerder verwacht van iemand die zojuist de Sint-Pietersberg is opgewandeld.

De beelden zijn bijna hallucinant te noemen, dat je je leven toevertrouwt aan een uitstulping van een paar millimeter is bijna niet te bevatten. En als hij dan uitlegt dat je The Boulder Problem moet oplossen door je duimen in een of ander insectengaatje te stoppen, waarna je met je linkernagel aan een uitstekend kiezelsteentje moet blijven hangen terwijl je je met je kleine teen vastklampt aan een grasspriet begon het angstzweet zich toch aardig op te hopen. Hoewel ik wel respect heb voor mensen die de grenzen van het menselijk kunnen opzoeken en overschrijden moet je er toch niet aan denken dat een van je kinderen zo'n hobby kiest (die kans acht ik overigens nihil). Wat dat betreft had ik wel te doen met zijn moeder en vriendin. Misschien dat Alex in wat rustiger vaarwater komt nu hij zelf vader is geworden.

Wel nogal pervers dat blijkbaar steeds meer klimmers zich wagen aan dergelijke stunts omdat er dikke sponsorcontracten te verdienen zijn, nog los van het -in mijn ogen nogal treurige- najagen van social media roem.

Aardig, maar ook wel een beetje het gevoel dat ik het allemaal al eens gezien had- elementen uit Grave, Get Out, Promising Young Woman. Barbarian...vaardig gemaakte thrillers met een maatschappijkritisch randje. Niet bijster origineel misschien, en daarmee ook redelijk voorspelbaar maar het kijkt allemaal wel lekker weg, ook geholpen door een fijne soundtrack. De mij onbekende acteurs overtuigen, vooral de vrouwelijke hoofdrolspeelster. Ook geregeld best grappig, zoals de verhaallijn met de ex-vriend op halfslachtige reddingsmissie, die zodra het gevaarlijk wordt zijn auto omkeert. De vrouwen lossen het in deze film zelf wel op!

Redelijke film wel die nogal slapjes begint maar gelukkig wel beter wordt. Sommige grappen zijn maar matig uitgewerkt, zoals de speech en de aanvarinkjes met de decaan. Het beste zijn de football scenes, zowel de human dummy als de wel erg voorspelbare wedstrijd (alhoewel, in 1925 was het wellicht helemaal nog niet zo cliché). Ook de dansscene had wat aardige grappen.

Hadden eerdere Lloyd-films die ik zag wel een briljant gedeelte, hier ontbreekt dat toch. Maar wel genietbaar en een prima zondagmiddagfilm.

Mooie wat deprimerende film, volgens mij pas de eerste met Greta Garbo die ik zag. Zij is buitengewoon knap in deze film, duidelijk een ster in wording, en ook haar acteren valt positief op. Ik ben minder te spreken over Asta Nielsen, die ook veel te oud was voor haar rol. Zij zat dan ook in de nadagen van haar carriere.

Ik had nog geen films van Pabst gezien maar dit was een fijne kennismaking. De decors zijn verzorgd en de donkere fotografie sfeervol, de film is ook prima gerestaureerd. Hoewel ik me wel enigszins kan vinden in de kritiek dat er te veel personages waren en Pabst zijn boodschap er wel inramt, is dit toch wel een ondergewaardeerde klassieker. Nadeel vond ik de wat al te experimentele soundtrack van Burkhard Stangl. Ook een wat abrupt einde.

Degelijk drama over de morele worstelingen van een pacifistisch Quaker-gezin tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog. De film is vrij luchtig op het laatste half uur na, en sommige stukken waren een glimlach wel waard- de rivaliteit met de buurman bijvoorbeeld, kennelijk waren er ook al in het tijdperk van het paard en wagen figuren die niet ingehaald wensten te worden. Maar de film sleept ook nogal en maakt zijn lange speelduur niet waar. Het blijft toch een klein familiedrama waarbij de grote boze buitenwereld even op de deur klopt en weer verder trekt, terwijl ik misschien op iets epischer had gehoopt.

Acteerwerk was wel goed, met name van Gary Cooper. De Oscarnominatie voor Perkins vind ik wat overdreven.

Sterk spel (van met name Palme als de ambitieuze Jean), mooie fotografie en tot de verbeelding sprekende setting ten spijt vond ik het juist wel verfilmd toneel, met soms onnatuurlijke dialogen, waarbij de voortdurende wisseling van toon wat geforceerd aanvoelt. De gefeminiseerde vrouw als bron van het kwaad, kom daar nu maar eens om in Zweden. Vroege (bij)rol van Max von Sydow die uiterlijk nauwelijks veranderd is door de jaren heen.

Vroeger best vaak gezien en herinnerde het me als een toffe film, het was weer eens tijd voor een herziening. Nog steeds is From Dusk till Dawn vermakelijk maar de twist die destijds toch opzien baarde viel me nu niet mee. Eigenlijk stort de film enigszins in na Hayek's sensuele dans maar ik heb dan ook niet zo veel met die typische Rodriguez pulp. Gelukkig is het eerste deel beter te pruimen, met Tarantino die hier zowaar overtuigt als acteur, hij doet het goed als niet helemaal jofele psychopaat. Ook leuke dialogen zoals in het begin in het benzinestation en het misverstand tussen Lewis en Tarantino. Jammer dus van de Rodriguez handtekening in het campy tweede deel al zullen er vast users zijn die juist dat als het hoogtepunt beschouwen.

Gekende klassieker uit de jaren 50 zet de kijker op het verkeerde been, mij althans. Het begint als een typisch Amerikaans oorlogsdrama waarbij we soldaat Prewitt volgen na zijn overplaatsing naar Hawaï. Je verwacht dan een film waarin na de nodige strubbelingen hechte vriendschappen ontstaan die tot wasdom komen tijdens allerlei heldhaftige missies, waarbij en passant nog wat reclame wordt gemaakt voor het Amerikaanse leger -en Prewitt gaat namens zijn maten die bokstitel nog wel even binnenslepen natuurlijk- maar niets is minder waar. Op de kazerne is er sprake van machtsmisbruik en mishandeling, kameraadschap uit zich vooral in samen dronken worden, en het bokstoernooi wordt nooit gehouden. Prewitt wordt uiteindelijk doodgeschoten door Amerikaanse soldaten die in paniek verkeren na de aanval op Pearl Harbor: je zou eigenlijk wel kunnen zeggen dat het een nogal on-Amerikaans drama is, geen valse heroïek, geen bijster positief beeld van the US Army, en dat alles nog geen 10 jaar na de gewonnen oorlog.

FHTE staat mede dankzij de iconische vrijpartij op het strand ook bekend als romantisch drama, maar de romantiek is al net zo gedoemd te mislukken. Luttele seconden na de bewuste vrijpartij hebben de geliefden al ruzie als Warden zijn minnares beschuldigt van promiscuïteit, en Prewitt laat zijn oog vallen op een animeermeisje dat alleen gelooft in geld en de daarmee te bereiken onafhankelijkheid.

Er valt ook best wat aan te merken op FHTE- de omstandigheden rondom de dood van Sinatra waren bijvoorbeeld iets te toevallig en de uiteindelijke aanval van Japan valt filmisch erg tegen- maar ik had een heel ander soort, en mindere film verwacht.

Aardige Bond, wel iets beter dan z'n voorganger, maar zie ook hier niet wat er briljant aan is.
Het plan was wel wat minder vaag dan in Dr. No maar zoals iemand hier al opmerkte, wat heb je aan een decoder als de andere partij weet dat die gestolen is? Lijkt me in ieder geval niet dat de Russen die blijven gebruiken, dat is zoiets als dat je pinpas én je code worden gestolen, maar dan niet je rekening blokkeren. Misschien voor veel mensen niet belangrijk maar we hebben het hiet over de creme de la creme van de spionnenfilms, bovendien de film die het meest trouw blijft aan de boeken van Fleming dus dan mag je toch wel een uitgekiende plot verwachten.

Los daarvan vond ik de film vaak te langdradig, en de Bondgirl weinig boeiend (al was het qua script wel een verbetering tov Honey Ryder -die er mooi uitzag maar eigenlijk geen toegevoegde waarde had in Dr. No- maar de actrice die de Russin speelde was wel erg matig). De villains waren beter, al vroeg ik me af waarom mensen voor SPECTRE zouden willen werken aangezien de kans dat je van je geld kan genieten nihil is- en Sean Connery is een goede Bond. Leuk ook om Q voor het eerst te zien opdraven.

Voorlopig het voordeel van de twijfel, maar als From Russia With Love volgens de kenners een van de beste Bond films is dan verwacht ik niet te veel van de komende delen.

Teleurstellend.
Door de setting in het begin leek het een andere kant op te gaan, soort La Haine maar dan op de horror-toer, maar eenmaal op het platteland blijkt Frontiere(s) niet veel meer dan een standaard horrorfilm met een nerveuze editing en meer nadruk op smerigheid dan horror. De aardige en soms wel brute stukjes worden helaas teniet gedaan door de cartooneske familie. Met name die opa was een wandelende parodie op een oude nazi, maar die hele familie was niet serieus te nemen, en dat neemt eigenlijk alle spanning wel weg. Voor een New French Extremity film ook verrassend tam, het deed me meer aan Hostel denken dan aan bv Martyrs, dat wel een paar klassen beter is. Enig lichtpuntje was de bevallige Karina Testa, maar die begon tegen het eind ook meer trekjes van een zombie te vertonen dan van een getraumatiseerd meisje uit de banlieus.

PS aangezien opa een echte nazi was, kun je dan nog wel spreken van neo-nazis?

Prima debuut van Moodysson, die zijn carrière sowieso met opvallend sterke films begon- Na Lilya 4-ever ben ik hem wat uit het oog verloren.

Fucking Amal (ik was toen ik de film destijds voor het eerst zag licht teleurgesteld dat Amal de plaatsnaam bleek te zijn) is naturel geacteerd, heeft een eenvoudig maar doeltreffend verhaal, en een paar echt mooie momenten (de kus in de auto), het is kortom een fijn klein drama dat zonder opsmuk wordt gepresenteerd.

Goed getroffen middelbare schooltijd ook, de jongens komen er nogal bekaaid van af als dommige macho's, dan heb je nog het groepje meeloop-krengen en het slimme, onbegrepen, licht alternatieve meisje, allemaal vrij raak. Het enige personage dat ik wat minder realistisch vond was het meisje in de rolstoel- ook de scene dat Agnes naar haar uitvalt was niet zo geloofwaardig. Maar goed, het zijn details, het zorgt voor wat extra drama.

Intrigerende film weer van Imamura die, op basis van de films die ik tot nu toe van hem zag in elk geval geen voorspelbaar oeuvre heeft. Deze soms haast klinische weergave van de lotgevallen van een seriemoordenaar is weer behoorlijk sterk en net als Profound Desire of the Gods blijft hij nog wel even naspoken.

In het begin had ik wel even moeite met de niet-chronologische vertelwijze, ik had ook niet zo'n zin om al die data te onthouden, dus soms was het me niet duidelijk wanneer in de tijd een scène zich precies afspeelde. Maar gaandeweg worden de tijdsprongen minder frequent en logischer. Toch zit ik nog steeds te puzzelen, wie was nou bv die vrouw in de trein, zij komt meen ik niet verder terug in de film? Ook de scene met de Amerikaanse soldaten waar Iwao ook tussen zit vond ik nogal vreemd. En eveneens dat Iwao en Haru in de bioscoop de film Osvobosdezhni gaan zien, een film die pas in 1970 uitkwam. Dat kan bijna geen continuïteitsfout zijn zou je zeggen. Niet dat het allemaal erg belangrijk is maar het leidde me een beetje af.

Ken Ogata speelt overtuigend een psychopaat, ook Mitsuko Baishô als zijn echtgenote en Rentarô Mikuni als zijn vader vond ik goed. Als de laatste twee dan eindelijk alleen over zijn gebleven na de dood van de vrouw en de zoon gooien ze niet de as zoals ik had verwacht maar halve botten de berg af. Deze blijven vervolgens mid-air steken, nogal bizar gezien realisme de hele film de boventoon voert. Wat er precies mee beoogd wordt is me niet helemaal duidelijk, maar waarschijnlijk zijn ze nog niet van Iwao af.

Naar aanleiding van het overlijden van Stanley Donen maar eens een film van zijn hand opgezet. Funny Face is best een aardige musical maar kan niet tippen aan Donen's meesterwerk Singin' in the Rain. Nou zeg ik dat laatste wel heel stellig, dit was pas de tweede Donen-film die ik zag dus wie weet moet ik daar nog op terug komen.

Over Funny Face, tsja, dat waren nog eens tijden, dat je de hand werd geschud door Parijzenaars als je hen het genoegen deed een bezoek te brengen aan hun woonplaats. Al helemaal als Amerikaanse toerist natuurlijk. Niet de eerste keer dat ik die naïef-romantische blik op Parijs, of Europa in het algemeen, tegenkom in klassieke Amerikaanse films. Je zou Funny Face als een variant op het ugly duckling thema kunnen zien. De boodschap is lichtelijk dubieus, een onafhankelijke, intelligente vrouw wordt "gedegradeerd" tot topmodel, maar het zou te ver gaan de film daar in zijn geheel op af te rekenen. Er zitten genoeg plezierige momenten in, al is er geen enkel liedje dat geschreven lijkt voor de eeuwigheid. Een beetje zoals het mode-thema is de film zelf, vermakelijk maar vergankelijk. Dat ligt niet meteen aan de acteurs. Hepburn is als altijd charmant, Astaire is natuurlijk veel te oud (maar liefst 30 jaar leeftijdsverschil) maar tapt nog een aardig nummertje mee en Kay Thompson heeft de in dit soort films vaak dankbare rol van cynicus en doet dat met verve.

Streisand doet het best goed in haar eerste hoofdrol, alleen van enige chemie met tegenspeler Sharif is toch geen sprake. Het verhaal kent nauwelijks verrassingen, op het unhappy end na misschien. Verder een degelijk drama met wat humor, was wel wat verbaasd dat deze van de hand van William Wyler is. De stijl van zingen van Streisand trek ik alleen niet, het lijkt wel alsof ze oneindige varianten op een zelfde liedje maakt inclusief uithalen. Ik kan me werkelijk geen enkel liedje nog voor de geest halen en dat is voor een musical toch geen goed teken.

Ik had eigenlijk een meer activistische, politiek georiënteerde aanpak verwacht, maar Rosi kiest er voor de vluchtelingencrisis te tonen via het contrast tussen het wat gezapige leventje van de bewoners van het eilandje Lampedusa en de traumatische ervaringen van de vluchtelingen. Ik vond dat wel redelijk geslaagd, al is de droge, registrerende stijl misschien niet ieders smaak.

De film kent wel schokkende beelden, met name als ze de halfdode lichamen van een schip halen, en daarna ook de binnenkant van het ruim wordt getoond. De vluchtelingen zelf worden niet of nauwelijks aan het woord gelaten. Net als in de discussie op politiek niveau zijn zij het lijdend voorwerp, terwijl de vluchtelingencrisis vooral een crisis is voor de vluchtelingen zelf. Sowieso doet Rosi geen poging te duiden of te verklaren, en dat doet de film geen kwaad.

Ik had overigens gedacht dat de vluchtelingencrisis het leven op Lampedusa totaal zou hebben ontregeld, maar dat blijkt niet uit deze film- op direct betrokkenen als de dokter na. De voornaamste zorg van Samuele en zijn eilandgenoten lijkt , naast de dagelijkse beslommeringen, de kennelijk abominabele staat van het Engelstalig onderwijs te zijn.

Goede onconventionele western- geen sherrif tegen wil en dank of revolverheld, maar de verwende dochter van een rijke herenboer is de hoofdrolspeler, uitstekend vertolkt door Stanwyck, die de 40 al ruim gepasseerd was en niet bepaald de indruk gaf van een ongehuwd beschermd opgevoed meisje. Maar ze speelt weer erg goed: dan weer venijnig en kil, dan kwetsbaar en dan weer woedend, haar karakter vond ik erg geloofwaardig. Hooguit dat ze viel voor de wat sloom overkomende Darrow was wat vreemd, maar goed, vrouwen

Laatst rol van Huston, die de patriarch speelde. Hij moest een soort larger than life karakter spelen maar dat kwam niet altijd even goed uit de verf. En hij leek me niet het type dat zijn woord zou breken- die hang-scene was overbodig, ik denk dat het beter voor de film was geweest als hij dat anders had opgelost (schiet hun paarden dood en zeg, "OK, ze zijn van jou", zoiets.

Goede film, anders dan sommigen hier vond ik het begin niet saai, het is de nodige inleiding waardoor je de hoofdrolspelers leert kennen en hun motieven later begrijpt.

Spencer is op dreef als voorbeeldige burgerman die verbitterd raakt. De lynchpartij is huiveringwekkend, en laat goed zien hoe een opgestookte massa tekeer kan gaan. Tijdens de rechtbankscene werd genoemd dat er meer dan 6000 mensen waren gelynchd de afgelopen 50 jaar (in de meeste gevallen overigens African Americans of andere minderheden).

Fury was gebaseerd op deze zaak: Vigilante Justice! Kidnappers Lynched By An Angry Mob - November 26, 1933 - YouTube

Nou zie ik al niet graag westerse personages in Japanse films, in Sex & Fury maken ze het wel heel bont. Lindberg was een opvallende verschijning in Thriller, maar hier zijn de scenes met haar echt tenenkrommend slecht. Ik zie haar liever als éénoog, en zwijgend graag. Zo mogelijk nog slechter is die rode snor die de teksten tijdens de opnamens voor het eerst lijkt uit te spreken. Gelukkig wordt de boel nog wel enigszins gered door Reiko Ike, die iedereen met gemak wegblaast en een memorabele rol neerzet. Vind haar als badass wraakgodin ook sterker dan 'concurrent' Meiko Kaji. Het standaard revenge-verhaaltje stelt verder weinig voor, maar dat had ik wel ingecalculeerd.