Furyô Anego Den: Inoshika Ochô (1973)

Weer een vermakelijke Pinky Violence film van Suzuki. Dit keer één uit het bekende revenge-movie genre. Minder goed dan een film als Lady Snowblood, maar desalniettemin erg vermakelijk. Het martelen en het bloot lagen er in deze film wel iets te dik bovenop naar mijn smaak. Maar ja, je weet wat je kan verwachten bij dit soort films. Nog een minpunt, het vreselijke acteerwerk van Christina Lindberg, vooral vanwege de vreemde Engelse uitspraak. De twee eerdere Girl Boss films van dezelfde regisseur vond ik net iets leuker.

3*

De intro en de zwaardvechtscene waarin Ochô naakt een tiental tegenstanders te lijf gaat zijn fabuleus. Wat betreft Lindberg sluit ik mij aan bij het bericht hier boven. Een ander minpunt vind ik de niet gelukkig gekozen funky soundtrack voor de eindscene.

Deed me denken aan Kill Bill. Amusante vechtscènes en goed acteerwerk van de hoofdrolspeelster Reiko Ike, mooie jap trouwens. (zeg ik dat goed?)

Zo, zo... Bevallen Naomi Watts?

Dat kan je wel zeggen ja .


Ik moet wel zeggen dat dit mijn introductie is in de Pinky Violence scene maar deze is me bevallen, en kan nu al stellen dat deze stroom mij nu al zeer dierbaar is. De film heeft eigenlijk alles wat ik verwacht in een exploitatie. De anarchistische thematiek, het manga-nesque, de rebellerende vrouwelijke protagoniste (Reiko Ike ), het nudity gehalte, de swordfightscenes en tot slot het heerlijke revenge plotje. Het kan zijn dat ik een Pinky Violence titel zie die ik beter vindt dan deze, en dan zal die deze moeten gaan vervangen maar ik acht het toch onwaarschijnlijk.


Reiko Ike draagt deze film met gemak. Vooral haar charisma is van ongekende klasse. Deze film heeft ook erg veel memorabele scenes (die naakte vechtscene vond ik echt onnavolgbaar), de pokerscene vond ik ook een toegevoegde waarde, de torturescene etc. Ik kan niet alles meer aanhalen omdat het toch wel een overweldigende ervaring was, dit had ik niet verwacht. Jammer dat dit genre zo lang onbekend voor me is gebleven. Ondanks dat Lindberg soms niet al te best uit de verf komt, vind ik haar zeker een meerwaarde. Prachtige vrouw, en die threesome scene helpt ook wel . Ik zal dit weekend nog meer PV gaan kijken, ik heb er nog genoeg liggen in ieder geval. Voor mij de ontdekking van het jaar.

Bloed, bloot en kitsch... and a fart joke.

Zeer vermakelijke film die me (vreemd genoeg?) veel deed denken aan een Coffy of een Foxy Brown; maar dan wel een Japanse versie die zich afspeelt in de jaren '20 van de 20e eeuw (het '70s muziekje in de laatste vechtscene trekt het weer terug naar de '70s). Een seksbom als hoofdrolspeelster die in een tamelijk overzichtelijk (lees: voorspelbaar) plot voor gerechtigheid zorgt. Vaak een stuk stijlvoller dan de Greer-vehikels, maar met daarentegen ook meer softseks-scenes. Met zwaardsteken die klinken als pistoolschoten en pistoolschoten die klinken als... ja, waar klonken die eigenlijk naar?

De mooiste scene, beginnend in een warm bad en eindigend in de koude sneeuw, hier erg terecht al vaker genoemd, komt al vrij snel voorbij, maar er zit verder nog genoeg leuks tussen. En het is natuurlijk een waar genot om naar Reiko Ike te mogen gluren.

De wat 'vage' scenes, die meteen ook allemaal Engels gesproken zijn, met spionne Lindberg (en soms met haar meerdere), komen eerst wat vreemd over, maar worden steeds minder irritant en tegen het einde zijn het zelfs aardige intermezzo's. Met als hoogtepunt haar sterfscene; heerlijke citsch, ehh, kult.

3,5*.

-Gezien in het kader van =FatMike's Mannen met Snorren en J&B Rare Scotch Whisky Film Pinkster Extravaganza 2011=!!!!

Dit was de vijfde film die we keken. Een leuke Pinky Violence, zoals het moet, met alles erop en eraan, uit de diepste krochten van de Japanse Feodale Gemeenschap!

Het verhaal is simpel, In het Japan van de eind 19e eeuw is een jong meisje getuige van de moord op haar vader, een detective. Jaren later is ze opgegroeid tot een mooie jongedame, een gewiekste dievegge, en zéér kundig zwaardvechtster! Om de oude moordenaars op te sporen en haar vader eindelijk te wreken, moet ze snel zijn, slim, én meedogenloos!
En dawast. Pretty simple, no? Ja best wel. De uitvoering is erg mooi. De actie is bijzonder mooi en stijlvol, soms zéér snel, op andere tijden bijna dromgerig. De beelden zijn mooi, het is scherp geschoten. De kleuren zijn fel en worden goed gebruikt in de beelden zoals ze geschoten zijn. Sommige scénes zijn erg danserig vormgegeven. Dat is prachtig. De muziek is erg seventies, maar dat past verrassend goed bij de film! De actiescenes worden perfect gecaptured in de trippy muziek. Niet te overheersend, mooi gedoseerd. Dramatrisch werkt het zeer goed.

Conclusie: dit is een erg leuke Pinky Violence. Ik ben niet zo goed thuis in het genre. Toch heb ik me laten vertellen dat dit weliswaar een goede vertolking is, maar dat het beter kán, en misschien wel zou moeten. De perikelen van een Japan wat wordt overheerst door Westerse Duivels, de Yakuza die infiltreert, spionnen over en weer, en daartussendoor een klein vrouwtje met een groot zwaard wat op wraak uit is! Prachtig!
Misschien niet het beste voorbeeld van Pinky Violence out there, maar zéker een grote aanwinst voor en mooie afsluiting van een leuk filmweekend.

Speciale aandacht voor de bevallige Christina Lindberg (bekend van cultfavorieten als Thriller -en grym film/They Call Her One Eye)! Ook hier mag de prachtige Zweedse schone haar bekoorlijke charmes in de strijd gooien, en haar sierlijke lichaam bloot geven aan de liederlijke lusten van haar mannelijke én vrouwelijke partners!!!! Christina Lindberg is mooi, als gehaaide kaartspeelster, als stoere dubbelagente, en helemaal als liefdespartner van assorti tegenspelers/-sters! Oké haar acteren is soms wat rauw en ongepolijst, maar dat mag hem de pret niet drukken. Ze is mooi, en daar gaat het om! En zeg nou zelf, als zij Japans spreekt, zoals zij een Japanse naam uitspreekt, daar smelt je broek toch spontaan van van je benen! Hulde!

Voor Pinky Violence én Christina -Thriller- Lindberg, 3,5 tot sushi gechopte sterren!

Sex and Fury is mijn eerste Pinky Violence film en ik kan wel stellen dat deze stroming me enorm bevalt. Wat dat betreft zegt de titel genoeg; je krijgt genoeg seks en geweld te zien.

Ik heb genoten van het wraakverhaaltje waarin Reiko Ike de show steelt als koelbloedige, charismatische moordenaar. Sterke rol, een prachtige blik in haar ogen en een mooi lichaam. De naaktscenes waren daarom allerminst een straf. Vooral het moment waarop ze naakt een gevecht aan gaat met een stel badguys is geniaal. Mooie decors en een heerlijke soundtrack maken de film extra sfeervol.

Naast wat bloederige gevechten en de vele boobies en andere naaktscenes is het af en toe best spannend. Hoewel je het verloop al weet vond ik de pokerscene erg boeiend bijvoorbeeld. Tegenspeelster Lindberg is mooi, maar haar acteerwerk was pijnlijk slecht. Vooral omdat ze uit Engeland komt (in de film) maar geen goed Engels spreekt. Maar doe je jurkje uit en we praten nergens meer over, nietwaar?

Na deze film wil ik meer zien van Pinky Violence en Reiko Ike. Heerlijke combinatie van geweld en erotica.

Jammer van de aanwezigheid van Lindberg - de scènes met haar (met name die met dramatische verwikkelingen) zijn een verschirkking. De rest is van hoog niveau in het genre.

Op zich had ik wel uitgekeken naar dit 'Westerse' element in de film, maar de 'blonde' Europese, zoals ze wordt aangekondigd blijkt (helaas) een brunette met ook nog eens bruine ogen. Naast dat dat weinig exotisch oogt in een Japanse film acteert ze als een ouwe natte krant, waar de dag ervoor de vis in verpakt is geweest.

Maar genoeg geklaagd. De rest is van (hoog) niveau, Ike kan zich meten met Kaji (als dat überhaupt al kan) en de film neemt geen blad voor de mond als het gaat om naakt of bloed. En zeg nu zelf, wanneer zag jij voor het laatst een Japanse dame met een bebloed zwaard naakt in de sneeuw? Was voor mij toch al weer even terug

"Sex & Fury With Reiko Ike and Christina Lindberg." ... " !!!

Fantastische Aziatische Exploitation (Heropfrissing) !!! WaW wat een pareltje met Reiko Ike !

Reiko Ike is echt één van mijn favorieten actrices ! Wat een charisma en donkere uitstraling, net zoals bv Meiko Kaji !

Wat een schitterende locaties ook en nog maar te zwijgen van de sfeer en de soundtrack !

De gevechten blijven moeiteloos overeind met het nodige bloedvergieten !

Reiko Ike is zo charismatisch sterk dat ze echt de show steelt !

De gevechten en naaktscènes wisselen elkaar af in een moordend tempo ..., en regelmatig gaan de gevechten en het naakt gewoon eerlijk samen !

De Zweedse actrice Christina Lindberg ("They Call Her One Eye") is toch ook hier een opvallende verschijning !

Pinky Violence is een genre, waarmee ik tot aan deze Sex and Fury eigenlijk totaal onbekend mee was. Geweld met naakte vrouwen is wat dat betreft al een behoorlijk goede samenvatting van het genre vermoed ik.

Het is best vermakelijk moet ik zeggen. Reiko Ike is een charismatische hoofdrolspeelster, die er niet voor terugdeinst om in haar blootje in de sneeuw, met een man of tien te zwaard vechten. Dat is gelijk ook één het beste moment. Het is sfeervol, vermakelijk om naar te kijken en soms wat te overdreven, waardoor er van spanning nooit echt sprake is.

Ik vind het persoonlijk ook niet hele hoogstaande cinema, maar die zal zeker een groep mensen aanspreken, want cult is het absoluut. Ondanks dat dit niet echt mijn genre is heb ik me er verder wel goed mee vermaakt. Leuke naakte vechtende vrouwen zijn natuurlijk geen straf om naar te kijken.

3,0*

Kill Bill was wel een moderne take op pinky violence, die kende je toch wel? .

Kill Bill? Nee echt nog nooit van gehoord.

Na Girl Boss Guerilla was ik gelijk klaar met het genre. Leuk hoor, die blote tietjes. Maar de rest is zo onnoemelijk slaapverwekkend, dat zelfs die schuddende borsten je niet wakker houden.

Interessant om te lezen hier dat dit gezien wordt als bovengemiddeld voor het genre. Voor mij persoonlijk is het toch de Red Peony Gambler serie die de standaard heeft gezet. In deze film worden er exploitation elementen en een Europese seksbom geïmporteerd om de afname van interesse bij het grote(?) publiek weer wat aan te wakkeren, maar de integratie is hier zéker niet zo geslaagd als in Hijirimen Bakuto (1972) een soortgelijke poging van een jaar eerder. Zoals eerder opgemerkt "acteert" Lindberg alsof ze 'het hele gedoe' volledig stoned over zich heen laat komen, maar ook veel andere scenes werken niet lekker. Dit genre kan echt beter en stijlvoller. Toch blijf ik er wel een zwak voor houden en er komen inderdaad ook een aantal mooie scenes voorbij die wél werken. Interessant vond ik vooral het stukje "nunsploitation" waarin Suzuki wellicht al vooruit wijst naar zijn klassieker Seijû Gakuen (1974) . Deze ook binnenkort maar eens zien, en ook Teruo Ishii's kijk op het Ocho karakter in Yasagure Anego Den: Sôkatsu Rinchi (1973)

Nou zie ik al niet graag westerse personages in Japanse films, in Sex & Fury maken ze het wel heel bont. Lindberg was een opvallende verschijning in Thriller, maar hier zijn de scenes met haar echt tenenkrommend slecht. Ik zie haar liever als éénoog, en zwijgend graag. Zo mogelijk nog slechter is die rode snor die de teksten tijdens de opnamens voor het eerst lijkt uit te spreken. Gelukkig wordt de boel nog wel enigszins gered door Reiko Ike, die iedereen met gemak wegblaast en een memorabele rol neerzet. Vind haar als badass wraakgodin ook sterker dan 'concurrent' Meiko Kaji. Het standaard revenge-verhaaltje stelt verder weinig voor, maar dat had ik wel ingecalculeerd.