Furyô Anego Den: Inoshika Ochô (1973)

Weer een vermakelijke Pinky Violence film van Suzuki. Dit keer één uit het bekende revenge-movie genre. Minder goed dan een film als Lady Snowblood, maar desalniettemin erg vermakelijk. Het martelen en het bloot lagen er in deze film wel iets te dik bovenop naar mijn smaak. Maar ja, je weet wat je kan verwachten bij dit soort films. Nog een minpunt, het vreselijke acteerwerk van Christina Lindberg, vooral vanwege de vreemde Engelse uitspraak. De twee eerdere Girl Boss films van dezelfde regisseur vond ik net iets leuker.

3*

Dat kan je wel zeggen ja .


Ik moet wel zeggen dat dit mijn introductie is in de Pinky Violence scene maar deze is me bevallen, en kan nu al stellen dat deze stroom mij nu al zeer dierbaar is. De film heeft eigenlijk alles wat ik verwacht in een exploitatie. De anarchistische thematiek, het manga-nesque, de rebellerende vrouwelijke protagoniste (Reiko Ike ), het nudity gehalte, de swordfightscenes en tot slot het heerlijke revenge plotje. Het kan zijn dat ik een Pinky Violence titel zie die ik beter vindt dan deze, en dan zal die deze moeten gaan vervangen maar ik acht het toch onwaarschijnlijk.


Reiko Ike draagt deze film met gemak. Vooral haar charisma is van ongekende klasse. Deze film heeft ook erg veel memorabele scenes (die naakte vechtscene vond ik echt onnavolgbaar), de pokerscene vond ik ook een toegevoegde waarde, de torturescene etc. Ik kan niet alles meer aanhalen omdat het toch wel een overweldigende ervaring was, dit had ik niet verwacht. Jammer dat dit genre zo lang onbekend voor me is gebleven. Ondanks dat Lindberg soms niet al te best uit de verf komt, vind ik haar zeker een meerwaarde. Prachtige vrouw, en die threesome scene helpt ook wel . Ik zal dit weekend nog meer PV gaan kijken, ik heb er nog genoeg liggen in ieder geval. Voor mij de ontdekking van het jaar.

-Gezien in het kader van =FatMike's Mannen met Snorren en J&B Rare Scotch Whisky Film Pinkster Extravaganza 2011=!!!!

Dit was de vijfde film die we keken. Een leuke Pinky Violence, zoals het moet, met alles erop en eraan, uit de diepste krochten van de Japanse Feodale Gemeenschap!

Het verhaal is simpel, In het Japan van de eind 19e eeuw is een jong meisje getuige van de moord op haar vader, een detective. Jaren later is ze opgegroeid tot een mooie jongedame, een gewiekste dievegge, en zéér kundig zwaardvechtster! Om de oude moordenaars op te sporen en haar vader eindelijk te wreken, moet ze snel zijn, slim, én meedogenloos!
En dawast. Pretty simple, no? Ja best wel. De uitvoering is erg mooi. De actie is bijzonder mooi en stijlvol, soms zéér snel, op andere tijden bijna dromgerig. De beelden zijn mooi, het is scherp geschoten. De kleuren zijn fel en worden goed gebruikt in de beelden zoals ze geschoten zijn. Sommige scénes zijn erg danserig vormgegeven. Dat is prachtig. De muziek is erg seventies, maar dat past verrassend goed bij de film! De actiescenes worden perfect gecaptured in de trippy muziek. Niet te overheersend, mooi gedoseerd. Dramatrisch werkt het zeer goed.

Conclusie: dit is een erg leuke Pinky Violence. Ik ben niet zo goed thuis in het genre. Toch heb ik me laten vertellen dat dit weliswaar een goede vertolking is, maar dat het beter kán, en misschien wel zou moeten. De perikelen van een Japan wat wordt overheerst door Westerse Duivels, de Yakuza die infiltreert, spionnen over en weer, en daartussendoor een klein vrouwtje met een groot zwaard wat op wraak uit is! Prachtig!
Misschien niet het beste voorbeeld van Pinky Violence out there, maar zéker een grote aanwinst voor en mooie afsluiting van een leuk filmweekend.

Speciale aandacht voor de bevallige Christina Lindberg (bekend van cultfavorieten als Thriller -en grym film/They Call Her One Eye)! Ook hier mag de prachtige Zweedse schone haar bekoorlijke charmes in de strijd gooien, en haar sierlijke lichaam bloot geven aan de liederlijke lusten van haar mannelijke én vrouwelijke partners!!!! Christina Lindberg is mooi, als gehaaide kaartspeelster, als stoere dubbelagente, en helemaal als liefdespartner van assorti tegenspelers/-sters! Oké haar acteren is soms wat rauw en ongepolijst, maar dat mag hem de pret niet drukken. Ze is mooi, en daar gaat het om! En zeg nou zelf, als zij Japans spreekt, zoals zij een Japanse naam uitspreekt, daar smelt je broek toch spontaan van van je benen! Hulde!

Voor Pinky Violence én Christina -Thriller- Lindberg, 3,5 tot sushi gechopte sterren!

Sex and Fury is mijn eerste Pinky Violence film en ik kan wel stellen dat deze stroming me enorm bevalt. Wat dat betreft zegt de titel genoeg; je krijgt genoeg seks en geweld te zien.

Ik heb genoten van het wraakverhaaltje waarin Reiko Ike de show steelt als koelbloedige, charismatische moordenaar. Sterke rol, een prachtige blik in haar ogen en een mooi lichaam. De naaktscenes waren daarom allerminst een straf. Vooral het moment waarop ze naakt een gevecht aan gaat met een stel badguys is geniaal. Mooie decors en een heerlijke soundtrack maken de film extra sfeervol.

Naast wat bloederige gevechten en de vele boobies en andere naaktscenes is het af en toe best spannend. Hoewel je het verloop al weet vond ik de pokerscene erg boeiend bijvoorbeeld. Tegenspeelster Lindberg is mooi, maar haar acteerwerk was pijnlijk slecht. Vooral omdat ze uit Engeland komt (in de film) maar geen goed Engels spreekt. Maar doe je jurkje uit en we praten nergens meer over, nietwaar?

Na deze film wil ik meer zien van Pinky Violence en Reiko Ike. Heerlijke combinatie van geweld en erotica.

Pinky Violence is een genre, waarmee ik tot aan deze Sex and Fury eigenlijk totaal onbekend mee was. Geweld met naakte vrouwen is wat dat betreft al een behoorlijk goede samenvatting van het genre vermoed ik.

Het is best vermakelijk moet ik zeggen. Reiko Ike is een charismatische hoofdrolspeelster, die er niet voor terugdeinst om in haar blootje in de sneeuw, met een man of tien te zwaard vechten. Dat is gelijk ook één het beste moment. Het is sfeervol, vermakelijk om naar te kijken en soms wat te overdreven, waardoor er van spanning nooit echt sprake is.

Ik vind het persoonlijk ook niet hele hoogstaande cinema, maar die zal zeker een groep mensen aanspreken, want cult is het absoluut. Ondanks dat dit niet echt mijn genre is heb ik me er verder wel goed mee vermaakt. Leuke naakte vechtende vrouwen zijn natuurlijk geen straf om naar te kijken.

3,0*

Nou zie ik al niet graag westerse personages in Japanse films, in Sex & Fury maken ze het wel heel bont. Lindberg was een opvallende verschijning in Thriller, maar hier zijn de scenes met haar echt tenenkrommend slecht. Ik zie haar liever als éénoog, en zwijgend graag. Zo mogelijk nog slechter is die rode snor die de teksten tijdens de opnamens voor het eerst lijkt uit te spreken. Gelukkig wordt de boel nog wel enigszins gered door Reiko Ike, die iedereen met gemak wegblaast en een memorabele rol neerzet. Vind haar als badass wraakgodin ook sterker dan 'concurrent' Meiko Kaji. Het standaard revenge-verhaaltje stelt verder weinig voor, maar dat had ik wel ingecalculeerd.