Meningen

Verrassend.

Ik had een soort van Franse Drake Doremus verwacht, al helemaal toen ik zag dat Zwolle84 een postieve review geschreven had. Dat is het ook wel een beetje, maar het is vooral érg veel meer. Zo laat Netflix maar weer eens zien dat het toch best een breed platform is.

Maar voor de doordeweekse Netflix kijker is deze film een beetje te apart vrees ik. Sowieso is de romance al wat lastiger om volgen, met een camera die dicht op de huid zit, met wat gespring in de tijd en met lange, uitgerekte scenes. Waaronder de opener, op een waar techno feestje met muziek van Laurent Garnier op de achtergrond. Ik haat normaal de filminterpretaties van dat soort momenten, maar volgens mij heeft Vogler wel een beetje voeling met de scene, want die opening was naadloos.

Na een half uurtje begint de film dan langzaam te ontbinden. De hoofdnarratief verdwijnt langzaam en want overblijft is een filmisch gedicht. Abstract beeldmateriaal, live opnames en een heerlijke soundtrack zijn de ingrediënten die Parijs als stad dienen te capteren. Een tijdsdocument zoals er maar weinig zijn.

Heerlijke cinema dit, mooi van Netflix dat ze regisseurs als Vogler een breed platform bieden, zodat dit soort filmpjes niet wegkwijnen op film festivals.

4.5* en een uitgebreide review

Aardige doc.

Een extravagante niche waar ik niet echt het bestaan van kende. Dat soort docus kan ik vaak wel smaken, ook al is het een niche die mij absoluut niks zegt. En daar kan je deze wel bijrekenen. Een hoop poeha en veel gebroken personages die op de één of andere manier nog wat proberen maken van hun leven.

Maar anderzijds is het wel interessant hoe daarrond een hele culturele identiteit ontstaat. Met een eigen taalgebruik, eigen gewoontes en eigen evenementen. Eerlijke interviews die wel wat inzicht geven in het waarom van dit alles. Soms ook schrijnend, omdat achter al deze uitzinnige uiterlijke show toch vaak een gebrek aan respect voor de eigen persoonlijkheid schuilgaat.

Het is vooral een doc die een introductie biedt in een bepaalde nichecultuur. Buiten wat interviews en een korte uitleg van enkele termen en gebruiken valt er maar weinig te beleven. Maar wie niet bekend is met deze zaken heeft toch een aardige kennismaking voor de boeg. Had iets dieper mogen gaan, maar op zich niet verkeerd verder.

2.5*

Met zoiets moet je toch echt meer doen.

Wat na de film rest is vooral de vraag van het kip of het ei. Is dit project falend omdat de écht boeiende regisseurs afgehaakt hebben (of niet aan bod kwamen), of hebben deze regisseur afgehaakt omdat het allemaal niet zo boeiend meer leek ?

Vooral het begin is tergend moeilijk door te komen. Van Sant, de Coens en de rest binnen de eerste 5 kortfilms slagen er totaal niet in hun filmpjes een smoelwerk te geven. Ze komen niet verder dan een flauw scenetje dat ergens geschrapt lijkt uit de rest van hun repertoire.

Pas vanaf Doyle's poging wordt het wat boeiender, waarna 3 mooie filmpjes volgen. Suwa sluit dit trio erg charmant af.

Daarna is het op en neer, met de nodige interessante mislukkingen en complete miserie (goth kitsch en Elijah Wood samen in één film ). Ook Tywker weet matig te overtuigen. Nog teveel in het brave Lola Rennt sfeertje, al wordt het naarmate het filmpje vordert wel sterker.

Payne weet niet veel te doen, ook Craven gaat compleet onderuit. Hoe kunnen ze dit soort segmenten nu verkiezen boven het werk van een Boe (wiens film nota bene af was), Oshii of Godard.

Maar uiteindelijk is dit niet wat dit soort omnibus collecties moeten brengen. Kortfilms dienen te schitteren. Alles geven in vijf minuten, en falen op de meest uitzinnige manier (maar toch geprobeerd hebben). Een hoop van dit is gewoon middelmatige geneuzel. De gevestige waarden laten het vooral afweten en geven blijk van vastgeroest te zitten. Het zijn vooral onbekendere namen (als regisseur) die weten te overtuigen, met Doyle's filmpje als beste uitschieter.

3 sterretjes voor enkele sterke filmpjes en enkele moedige pogingen. De rest zat met z'n staart tussen z'n benen. En niet enkel de regisseurs denk ik. De keuzes getuigen van veel te weinig durf. Nefast voor omnibus films.

Erg matige film.

Het begint allemaal nog wel aardig. Wat mij vooral opviel was het mooie kleurgebruik van Wenders. Sterke, felle kleuren, nogal wat contrast. Je ziet het niet zo vaak in dit soort dramas. Wat me nog opviel, de shots zelf ogen vaak erg amateuristisch. Geregeld zit je naar mooi gekleurde lelijke shots te kijken. Ook de muziek vond ik maar niks. Typische soundtrack die je onder een film plaats die zich in Texas afspeelt, vandaar ook veel te voorspelbaar en afgezaagd. Daarbij niet eens erg mooi, en direct overhevelbaar naar een film als Tremors. Maar ik ken die Ry Cooder dan ook helemaal niet natuurlijk.

De film begint verder wel aardig. Die ene broer is een beetje irritant, net zoals die moeder. Nogal stroef acteerwerk, maar er is genoeg chemie tussen Harry Dean Stanton en het zoontje, en de basis van de film is zeker intrigerend genoeg.

Weer erg jammer van de voorspelbare anti-climax dan. Ik zal misschien één van de weinigen zijn, maar op een verklaring van de scheiding zat ik echt niet te wachten. Net de bizarheid van Travis' daden is wat de film boeiend maakt. Vond het weinig interessant om dat helemaal uit de doeken te doen. Maar vooral pijnlijk is de manier waarop. Een goed regisseur legt zoiets in een blik van 10 a 20 seconden, Wenders maakt er een 20minuten durende dia/monoloog van. De emoties worden droog over de kijker uitgestort, alsof het een les wiskunde is. En toen voelde ik dit, en toen dacht ik dat, en toen voelde ik me zo, dan gebeurde Y en daar voelde ik me X bij. Blablabla 20 minuten lang tot je als kijker je buik vol hebt van de forcefed emoties. Vreemd, Wenders verknoeide het voor mij ook al in het laatste half uur van Der Himmel über Berlin.

Jammer dat hij er twee keer hapklare hap/slik/weg cinema van maakt. Zit daar als kijker echt niet op te wachten, zeker niet in zo'n drama en als je als regisseur meer laat uitschijnen in het eerste deel van je film.

2*, voor de mooie kleurtjes en een leuk enigmatisch persoon, zo het eerste anderhalf uur. Wenders verknoeit het daarna helemaal zelf.

Doorsnee Statham.

Al was ik vooraf wel benieuwd wat Hackford en Statham tesamen zou opleveren. Jammer genoeg is dat niet zo heel veel. Nochtans begint het wel aardig. Niet overdreven goed, maar er zit aardig wat vaart in, Statham kan zichzelf zijn en de actie is best direct en overtuigend.

Zoals wel meer mensen hier vond ik dat de film aardig inzakt wanneer Lopez geïntroduceerd wordt. Haar personage stelt helemaal niks voor, zeker niet omdat Statham nog ergens een vrouw heeft zitten aan wie hij trouw blijft. Dan hadden ze die beter wat meer screentime gegeven. Maar het is niet eens zozeer Lopez zelf die verveelt, maar vooral de locatieswitch die met haar introductie gepaard gaat die de film op een zijspoor zet.

Dat Palm Springs is geen al te boeiend plekje. De film probeert het af te schilderen als een stijlvolle setting, maar slaagt daar niet in. Beetje vreemd, want op zich was de potentie er wel. Nu is het veel te chill en zonnig voor het type film dit wil zijn.

Tweede helft is dan ook wat minder. Helpt ook niet echt dat 2 uur gewoon te lang is voor een film als deze, had zeker 20 minuten afgemogen. Maar erg vervelend is het niet en Statham draagt deze filmpjes met gemak. Maar daar stopt het dan ook meteen.

2.5*

Een Soulway/2manydjs waardige docu.

Warrig, chaotisch en één grote soep. Meer een vage registratie van wat de broertjes uitstralen en wie ze zijn dan een secce documentaire. Dat siert deze docu wel.

Verder is een beetje voorliefde voor wat de broertjes doen wel meegenomen, hoewel ook daar een beetje de val zit voor mij. Net zoals hun setjes vind ik ze geweldig wanneer ze een drive en sfeertje opbouwen, maar de climax is nooit sterk genoeg. Misschien wel een beetje eigen aan het electro gebeuren, maar vind het altijd jammer wanneer de breaks het beste is aan je muziek. Verder ook geen fan van de wat onzuivere klank die ze in hun sets brengen met de live instrumenten.

Ze worden verder aardig opgehemeld in deze docu, hoewel de beelden zelf een wat ander verhaal brengen. 't Is een interessante tegenstelling tussen de broers en het nogal decadente en losgeslagen publiek.

Leuk om een keertje te zien, zo'n kwartiertje voor het eind zit er een erg gaaf stuk dat eigenlijk bestaat uit fragmentjes van breaks uit verschillende concerten. Hierin zijn de Dewaele broers ook het sterkst, hier is de docu ook het sterkst.

3.5*

Aardig.

Een docu die inderdaad op eenvoudig begrijpbare wijze een aantal zeer complexe dingen probeert uit te leggen. Dat betekent bijna zo goed als zeker dat echte wetenschapsliefhebbers half in slaap zullen vallen bij deze docu, maar voor de leek is het zeker een welkome toevoeging/introductie tot de LHC en welk doel het dient.

De LHC vormt ook de narratief van deze docu, al wordt er verder niet zo heel veel mee gedaan. Het is vooral een inspirationeel verhaaltje over de kracht van het menselijke brein en wat een hoop handen samen kunnen verwezelijken, zelfs als die handen uit landen komen die in oorlog met elkaar leven. Verder een beetje over de bouw, maar verdere randzaken worden gemeden over terloops even vernoemd.

Een paar mooie quotes, zoals het antwoord op de vraag wat het "economische nut" is van de LHC. Je hoeft niet veel wetenschappelijke geschiedenis te kennen om te weten dat dat een enorm domme vraag is. Ook de marathon analogie die even voorbijkomt is interessant, al is dat meer levensfilosofie dan echte wetenschap natuurlijk.

Op het einde allemaal blije gezichten en juichende wetenschappers, met een uitslag die de dromerigheid voor een volgende generatie wetenschappers in stand zal houden. Voor een docu over wetenschap is het misschien allemaal iets té wollig, maar beter dan dat je de helft van je kijkers achterover slaat met droge weetjes.

Visueel wel aan de povere kant. Nogal domme animaties en ook de muziek is melig. Zal wel met het prijskaartje te maken hebben, maar het is iets teveel weg van een wetenschapper die voor z'n presentatie zelf de layout en de grafiekjes verzorgd heeft. Maw, het ziet er gewoon niet uit.

Leuk om eens gezien te hebben, al had ik een deel zelf wel al meegekregen (die aankondiging van het Higgs deeltje toen live via de stream kunnen volgen). Zitten een paar mooie quotes in, verder vooral een liefdevolle vertelling over de (hoogstwaarschijnlijke) ontdekking van het Higgs deeltje. Maar iets teveel een "stars in their eyes" gevoel en qua aankleding schiet het ook aardig tekort.

3.0*

Echt vreselijk.

Het is me zelfs niet eens echt duidelijk wat het idee achter dit filmpje was. Moest het misschien een romance voorstellen? Beetje raar als we niet veel verder komen dan één rapey kusscene. Een ode aan de boeren buiten? Met van de grauwe zwart/wit cinematografie en melige dialoogjes? Of misschien een comedy, met een slechte kopie van Laurel & Hardy erin?

Punt is dat geen van alle werken. Visueel is het modderig, het acteerwerk is geweldig irritant en de romantiek is echt wel ver te zoeken. Oké, Renoir heeft deze film nooit af kunnen maken, dat zal wel geholpen hebben als selling point en de verdere populariteit van deze film (dat soort verhaaltjes doen het altijd wel goed), maar dat spreekt amper het gebrek aan kwaliteit goed binnen de resterende minuten.

Vond dit echt een onding. Maar ik heb dan ook niet zoveel met het platteland, misschien helpt dat bij de waardering van deze film. Ik kan er de status in ieder geval niet van afzien, denk ook niet dat het verder geweldig gaat vlotten tussen Renoir en mij.

0.5*

Leuker.

Nog iets beter dan de vorige keren zelfs. Geweldige opening (de animatiescene dan), heerlijke dialogen, perfecte cast en vooral een eigen en uniek tempo. Hoewel de film vol knotsgekke zaken zit, houdt Ishii er een wat terughoudend sfeertje op na. Het is niet hysterisch of compleet over the top, wat het allemaal nog net iets leuker maakt.

Nagase en Asano schitteren, Gashuin heeft een erg leuk maar klein rolletjes, net als Morishita, maar het is uiteindelijk Captain Banana die mij het meest bijblijft aan deze film. Verdient een spin-off.

Erg grappig, erg fris en lichtelijk deranged. Eén van Ishii's allerbeste films.

4.5* en een uitgebreide review

Erg fijne herziening.

Een film die al een beetje weggezakt was, maar die ik me wel herinnerde als mooi en boeiend. Dat blijft bij herziening erg makkelijk overeind. Ik vond hem denk ik zelfs nog iets beter, maar dan komt ook omdat dit soort films, die nogal wat creatieve vrijheid kregen, niet zo heel vaak meer voorbijkomen.

Ongebreidelde fantasy, het maakt de film een beetje zwaarder, ook wat langer en net iets lastiger om volgen, maar het is zo fijn dat je weer eens een fantasywereld ingegooid wordt die nieuw en spannend aanvoelt. Verder ook een best lange film, maar dat hoort wel bij de epische reis die Palme onderneemt. Het maakt de film wat zwaarder, maar had daar weinig problemen mee, vond het zelf een meerwaarde.

Geen leuke, kindvriendelijke fantasy film dus, ondanks dat de film op het eerste zicht wel zo oogt. Maar een erg mooie, krachtige en innemende fantasy anime die wat meer exposure verdient, want films als deze komen niet al te vaak langs.

4.0* en een uitgebreide review

Beter dan verwacht.

Maar ik verwachte er dan ook niet zo heel veel van. Misschien omdat het mij wat deed denken aan The Host, al weet ik eerlijk gezegd niet waar die link net vandaan komt. Ik had in ieder geval iets young adult achtigs verwacht, dat was het gelukkig niet.

Het is een film die enerzijds erg goed werkt, anderzijds aanvoelt als bandwerk. Dat laatste is dan vooral te danken aan het plot, al moet ik zeggen dat het ook wel erger gekund had. De film geeft af en toe klassieke hints die gelukkig niet altijd gevolgd worden (zoals de pod manual in de lade - uiteindelijk niet de reden waarom het geheim uitkwam). Maar grosso modo blijft het klassiek Hollywood met voorspelbare verhaallijnen en een best lomp laatste half uur.

Maar het is een scifi film, en op dat gebied weet de film toch best iets moois en inspirerend voor te schotelen. Niet dat het boordevol geweldig originele ideeën zit, maar de uitvoering is best cool. Zoals het zwembad dat net nog even buiten het ruimtetuig doorloopt, de sun sweep of de mogelijkheid tot een korte ruimtewandeling/vlucht. Het schip zelf ziet er ook echt wel geweldig uit. Je zou er zo op willen.

Wat mij betreft wint die goede scifi uitwerking het van het lamme plot, want net dát is iets wat ik toch vaak mis in heel wat scifi. Verder nog een pluspuntje voor de barscenes. Doen inderdaad aan The Shining denken maar ze zijn gewoon leuk. Lawrence en Pratt doen het verder ook naar behoren, al zijn ze uiteindelijk redelijk inwisselbaar.

Amusante film dus, al moet je niet te hard hopen op een boeiend verhaal. En of een betere regisseur hier meer had mee kunnen doen? Allicht, maar de kans is minstens even groot dat ze het verkloten omdat ze iets "interessants" willen vertellen.

3.0*

Niet best.

Ergens schuilt er een goeie regisseur in De Palma, maar zelden komt het eruit. Ik heb altijd wel zin in een film van de man, maar vaak is het resultaat wat ondermaats. Zo ook bij deze film.

Vanaf het begin is het eigenlijk wel al duidelijk waar het naartoe gaat. Het wie, wat en waar niet zozeer (maar dat is zelden bij dit soort film, uiteindelijk is het toch vooral maar gokken aangezien de twists toch altijd slim uit beeld gehouden worden), maar dat het een film met een laatste half uur aan twists zou worden was al snel duidelijk.

Adams en Rapace vallen wat te licht uit, ook de rest van de cast liep er eigenlijk wat onwennig bij. Visueel ook zeker niet het beste van De Palma, al zijn er momenten dat hij er toch wat zwier inkrijgt. Niet die split-screen scene trouwens, vond ik compleet gefaald.

Het is wat saaiig, braaf en beproefd allemaal, waardoor het einde ook nooit echt leuk of interessant wil worden. Daarvoor moet de regie tijdens het eerste uur stukken beter. De Palma is één van die weinige regisseurs wiens oudere films doorgaans wat makkelijker te verteren zijn.

1.5*

Niet zo'n makkelijke film om aan te beginnen.

Ik neem aan dat de meeste mensen de versie van 82 minuten gezien hebben ? Geen idee of de lange versie (110) uberhaupt nog wel ergens te zien is. Zie liever meestal de langste versie, maar bleek bij deze film geen optie. Achteraf waarschijnlijk toch wel het beste om voor de 82 minuten versie te gaan.

Daarnaast gisteren even sel op youtube gekeken om de stille versie te vergelijken met de soundtrack versie. De soundtrack wordt hier door velen geprezen, maakt de film ook wat toegankelijker denk ik, maar moet zeggen dat ik aan die korte fragmenten met soundtrack een serieus nare nasmaak overhield. Té dik aangezet, ben daarom ook voor de stille versie gegaan. Achteraf waarschijnlijk ook de juiste keuze.

Film die op bepaalde punten toch duidelijk intrigeert, maar mij op 5 luttele minuten verder koud liet.

De verschijning van Falconetti is opmerkelijk. Vele close-ups van haar, en ulta-expressief. Zorgt ervoor dat de beelden van haar zeker blijven hangen. Anderzijds begrijp ik Goldenskull ook wel, aangezien ze soms meer op een personage uit een anime leek, met haar eng wijdopengesperde ogen. Het werd na verloop van tijd een beetje teveel hetzelfde, waardoor het op een trucje ging lijken. Intrigerend in het begin, zeker niet 80 minuten lang. Ook die vent die haar haar ring teruggeeft heeft een geniaal gezicht voor close-ups. Viel me zelfs nog meer mee dan Jeanne zelf.

Montage is inderdaad erg snel, veel korte cuts en veel gezichten. Leuke beeldtaal, af en toe leuke ideetjes voor shots en camerastandpunten, al blijft het daar voor mij bij, en vind ik hier geen echte esthetische schoonheid in terug. Wel creatief genoeg om nog steeds niet als saai over te komen.

De intertitels vielen me ook 100% mee, aangezien ik doorgaans altijd struikel over het gebred aan snelheid waarmee ze getoond worden. Vaak kun je de minitekstjes 5 keer lezen vooraleer ze verdwijnen, hier gelukkig niet het geval. Al ligt dat misschien aan de re-release ?

Rest het verhaaltje van Jeanne d'Arc, waar ik eigenlijk niet echt vertrouwd mee ben. Niet zo moeilijk te volgen verder, ook niet als je de achtergrond niet kent. Lastiger is de interpretatie van het personage, dat in een stomme film als deze toch weinig invulling krijgt. Ze wordt op zich wel neergezet als een sterke vrouw die vecht voor haar geloof en idealen, maar ik zet net zo vaak te denken dat het een redelijk dom en krankzinnig mens was dat sterft voor haar waanbeelden. Sowieso vond ik de innerlijke struggle van d'Arc niet bepaald aangrijpend.

Indrukwekkend was uiteindelijk wel haar tocht naar de brandstapel, waar het expressieve acteerwerk van Falconetti duidelijk een meerwaarde is, zo ook het in beeld brengen van de gebeurtenis.

Had voor mij zeker maar half zo lang hoeven zijn. De druk van de rechters + de innerlijke struggle van d'Arc worden teveel herhaald wat mij betreft. Daarnaast kreeg ik ook zware oogjes, heb je toch wel als je enkel visuele houvast hebt aan een film (anders hoef je niet elk frame te zien maar kan je ook afgaan op de muziek) en er zoveel cuts inzitten.

Toch best een aparte ervaring, die me beter meeviel dan verwacht. Kon me alleen niet de hele speelduur boeien. Veel beter dan tijdgenoten Nosferatu en City Lights. Dit is echt al filmmaken.

2.0*

This season, he's coming for you, he'll release you from your sins ... James Caviezel is ... Jezus ... etc etc.

Randje parodie, met al die slo-mos, gewichtige shots, tergend trage en saaie martelscenes, die fluisterende geluiden ... die twee dames vormden verder ook een leuke running gag.

Respectloze opinie voor een respectloze film. Als niet-gelovige kon ik best volgen, al zullen de fijne punten mij best ontgaan zijn. Maar een beetje subtiliteit had misschien toch wel op z'n plaats geweest. Hoe kan zulkse manipulatieve film nu ook maar een grijtje respect opwekken ? 1*, voor de soms degelijke muziek.

Vreselijk.

Robin Williams zet echt een enorm irritant personage neer, maar daar had hij wel meer last van. Ik heb me echt de hele film aan hem lopen ergeren en zat op het einde vooral voor z'n tegenstanders te supporteren. Maar jah, je zit natuurlijk naar een Hollywood product te kijken.

Het harde wetenschap vs gemoedelijk menselijk verhaaltje dat opgezet wordt weet echt geen seconde te overtuigen. Williams die zo even de wereld wil verbeteren met één of ander melig inzichtje en daarmee een hele kudde aan believers rond zich weet te verzamelen ... het zou het begin van een secte kunnen geweest zijn.

Visueel is het niks, de soundtrack is pure kitsch en de bottom line van deze film is eigenlijk iets waar ik me de hele film lang aan geïrriteerd heb. Mnee, dit soort Hollywood kwatsch is absoluut niet aan mij besteed. Een paar afzonderlijke momenten kunnen er nog mee door, maar die zijn op 1 hand te tellen.

1.0*

Niet mijn ding.

Wie Indië en Bollywood vernoemd wordt door de betere filmfan steeds naar de films van Satyajit Ray verwezen. Hét ijkpunt van de Indische klassieke cinema. Na de laatste jaren toch wat Indisch werk gezien te hebben, deze klassieker ook maar eens een kans gegeven.

De link met het Italiaanse neo-realisme werd al meerdere keren gemaakt, ik kan die goed volgen. De focus op een arm gezinnetje dat te kampen heeft met een moeilijk leven. Veel tragiek, aangedikt drama en weinig ademruimte voor de kleinere momenten. Het is mijn ding niet zo.

Net zo met deze film. Een verloren mooi geschoten scene ten spijt wist deze film mij compleet niet te raken. Personages die me helemaal niks deden, muziek die vaak wat te schel doorklinkt en een opeenstapeling van dramatische scenes die na verloop van tijd vooral gingen vervelen. Dit soort cinema is nooit echt mijn ding geweest, maar ik lijk er met de jaren allergischer voor te worden.

1.0*

Redelijk.

De opzet van de film is eigenlijk het leukst. Het groepje studenten dat zich als lamme zakken op de lijken stort is best creepy, op een absurde manier. Veel respect voor de doden valt er in ieder geval niet te bekennen.

Het achterliggende gebeuren (laten we wat spelletjes spelen om te zien wie het slimst is) boeit al een stuk minder, het hele einde is jammer genoeg redelijk standaard thriller materiaal. Eerder iets voor een eind jaren '90 film, zo eentje die te sterk beïnvloed werd door de Scream reeks.

Ventimiglia kon ik wel pruimen als Grey, de rest van de cast is een stuk minder. Vooral Weston komt te vaak te lullig uit de hoek. Jammer dat deze film naar het einde toe wat verwatert, want het begin kent genoeg aardige momentjes.

2.5*

Eén van de betere Kubrick-oudjes, maar Kubrick blijft verre van mijn regisseur.

In alles, behalve dan het visuele, dreunt weer het bombast door. Vooral de soundtrack heeft er nogal onder te leiden, met zowaar muzikaal artilleriegeluid tijdens de aanval. Het leek nergens naar.

Visueel wordt er mooi gebruik gemaakt van zwart/wit maar de editing is niet altijd even poetisch en het camerawerk is vaak gewoon stroef. Enkele mooie scenes doorheen de loopgraven maar ook daar waggelt het allemaal teveel. Heb er mij in ieder geval niet teveel aan gestoord.

Qua boodschap is er ook weer de nodige bombast, al lijkt de algemene teneur van de film op het eind serieus uit balans gebracht te worden. Tot het moment dat ook de soldaten zich als complete oermensen gedragen lijkt iedereen gewoon een opportunistische lul te zijn, wat het vervolg in de film komt doen weet ik niet maar ik vond het compleet vreselijk.

Verder komt er een hoop hypocrisie en star bevelgedrag aan het licht op een moment dat de oorlog al ver gevorderd lijkt te zijn. Dax komt volgens mij een beetje laat tot iets teveel inzichten. Leek mij verder ook geen dom man te zijn.

Vond het thematisch niet boeiend. Oorlog is slecht (wisten we al), mensen gedragen zich als een kudde (wisten we ook al), we zijn niet bang van de dood maar wel van pijn (tegen recordtempo even een ideetje droppen in een film). En dan op het einde zo'n melig gedoe. Iemand mag mij verlichten.

2*, bij momenten erg saai, aardig voorspelbaar en te bombastisch.

Best een aardige anthology.

Enige probleem is dat de film net wat te lang is. Het was beter geweest had men één van de kortfilms geschrapt. Anderzijds is het best lastig kiezen welke, want de kwaliteit van de fillmpjes is best consistent, terwijl er onderling toch ook wel wat varieteit is.

Echt origineel zijn ze geen van allen, da's misschien het enige minpuntje. Er wordt soms wel naar een originelere invalshoek gezocht, maar het komt toch altijd wel neer op iets wat je al eerder gezien hebt. Voor een horror niet echt een probleem, zolang het maar goed uitgewerkt is.

Verder ook veel aandacht voor het verhaaltje dat alles aan elkaar bindt. Meestal zijn dat wat vergeten stukjes film, maar hier vormt het echt wel het geraamte voor de rest van de kortfilms. The Body was uiteindelijk het filmpje dat er toch een beetje bovenuit stak, de rest is eigenlijk allemaal wel goed, maar niks is echt geweldig. Fijne filler dus.

3.0*

Kleine teleurstelling.

Laranas wist met The Echo een verrassend sfeervol filmpje neer te zetten. Meestal spelen regisseurs als deze in hun land van oorsprong nog meer klaar, maar Laranas valt met Patient X viel af en toe aardig door de mand.

Volgens mij is dit mijn eerste Pinoy/Tagalog film, ondertussen toch een mini ecosysteem dat niet echt in het Westen wil doorbreken. Ik weet verder dus ook niet hoe deze film zich verhoudt tegenover andere Pinoy films, maar echt wild ben ik er niet van.

Erg gehaaste film die er een nogal chaotische structuur op nahoudt. Vaak erg snelle cuts, schijnbaar onafgewerkte scenes en wat structureel gehaspel dat de film er nodeloos complexer op maakt.

Visueel is het soms raak, maar vaak ook nogal slordig. Het gegeven is verder wel leuk,de Aswang mythe zal voor de meesten onbekend terrein zijn waardoor het meer originaliteit biedt dan de meeste zombie/vampire flicks. Toch draait het daar uiteindelijk wel een beetje op uit.

Acteerwerk vond ik verder niet al te best, nogal gelikte acteurs die zo uit Photoshop advertenties lijken gekropen. Beetje eng dat die soms ook gewoon in het echt blijken te bestaan. Echt goed werd er in ieder geval niet geacteerd vond ik.

Gemiste kans dus, Laranas kan beter. Misschien heeft te maken met budget of met m'n beperkte kennis van de Pinoy cinema. Zal er vast nog wel een paar kijken, maar een fan ben ik zeker nog niet.

2.0*

Zeer solide.

Al moet gezegd dat de locatie eigenlijk de ster van de film is. Het landhuis is geniaal, erg mooi en sfeervol in beeld gebracht ook. Voor een film met een duidelijk laag budget (de CG niet altijd even sterk) zit het er eigenlijk piekfijn uit.

Plotje is wel leuk, al slaat het in de tweede helft van de film wel aardig over. Ken het origineel niet en weet dus niet hoeveel er aan gesleuteld is, maar het klinkt wel een beetje als horror scifi uit de oude doos. Was leuker geweest als het iets meer down to earth gebleven was, of de benadering toch net iets serieuzer geweest was.

Maar verder een leuk horrortje. Geweldige setting, acteerwerk volstaat en een best creepy gegeven. Een beetje langs de mindere kantjes heenkijken en je hebt een erg leuk horrorfillertje vast.

3.5*

Erg fijn.

De grote boom van Belgisch talent ligt al eventjes achter ons, maar de mid-00 hebben toch wel voor een kentering gezorgd. Zo is het toch iets makkelijker geworden voor regisseurs met een uniekere visie om hun ding te doen in België. Daar is deze De Patrick een perfect voorbeeld van.

Een publieksfilm is dit absoluut niet. Daarvoor is het te weird, te eigen. De film mist ook een duidelijk plot (behalve dan dat Patrick z'n hamer kwijt is, maar als belangrijkste plotpunt is dat redelijk absurd). Ook visueel (een camera die niet altijd de personages volgt) en qua soundtrack is het een opvallend gebeuren. Het resultaat is vooral dat je de hele film lang niet echt goed weet waar het naartoe gaat en waar je nu juist naar het kijken bent.

Het is een film die in het rijtje Ex Drummer, Man Bites Dog, Calvaire .... past. Niet zozeer qua genre, wel qua typisch Belgische, zwarte/vervreemdende comedy. Een filmpje voor de liefhebber dus, eentje om te koesteren. Hopelijk gaat Mielants verder in de filmwereld.

4.0* en een uitgebreide review

Pfoe.

Een kleine drie uur kitsch, met dank aan Emmerich. Ik had al niet zo'n hoge verwachtingen van deze film, maar héél af en toe weet Emmerich toch iets leuks uit z'n mouw te schudden. Al is ondertussen ook wel duidelijk dat dat waarschijnlijk weinig met de aanwezigheid van Emmerich zelf te maken heeft.

Gibson mag nog eens een legertje gaan leiden, de link met Braveheart is dan ook niet zo heel moeilijk te maken. Beide films hebben ook dezelfde melige en zapige uitwerking, met veel foute sentimentaliteit en opgeblazen eergevoel. De film noemt dan ook The Patroit, maar dan nog kan het wat stijlvoller.

De actiescenes zijn saai, het drama is saaier. Acteerwerk is ook niet van een bijster hoog niveau en de Hollywoodsaus is te rijkelijk aanwezig. Eentje om snel te vergeten dus, al zijn die 160 minuten niet zomaar weggespoeld. Dat dit soort onzin ook steeds zo lang moet duren.

0.5*

Erg matig.

Ik herinner me de Boston Marathon bombings nog als een goed voorbeeld van online mis-informatie, waar mensen zelf op Twitter speurneus gingen spelen. Maar daar gaat deze film niet om, sowieso wordt er erg weinig gedaan met alles want rond de bombardementen hing.

Het is meer een film over trots, loyaliteit, niet het hoofd bieden tegen terrorisme en dat soort gedoe, met Amerikaanse burgers die zich opwerpen tot helden van de natie. Het Amerikaanse toontje is wel héél erg aanwezig in deze film, beetje jammer wat er had veel meer mee gedaan kunnen worden.

De regie van Berg is verder redelijk. Klassieke opbouw, paar indrukwekkende actiescenes, maar ook veel gezwets en een potsierlijk einde. Uiteindelijk weet de film niet zoveel indruk te maken, omdat het ook niet echt heel geloofwaardig en realistisch overkomt. Het is dat je weet dat het allemaal gebeurd is, maar het voelt toch vooral heel erg alsof je naar een typische Amerikaanse actiefilm zit te kijken.

Berg kan beter.

2.0*

Mindere Lewis.

Ondanks dat het allemaal best luchtig is uitgewerkt, voelt de film niet echt zo aan. Lewis is zijn maffe zelf en krijgt genoeg tijd om zijn gekke maniertjes boven te halen, maar het plot zorgt ervoor dat het vaak toch een beetje bitter is.

Meest tekenend de scene waarin Lewis bombed op het podium. Op zich zou die scene best grappig kunnen zijn, maar het is toch vooral de gene die de artiest op dat moment zelf ervaart die overheerst. Zo zijn er wel meer momenten waar een wat zuur gevoel overheerst.

Ook de personages rondom Lewis zijn niet echt aangenaam. Balin heeft een wat lompe rol, ook de rest is zelden grappig. Enkel Lorre's opmerkingen hebben wat komisch gewicht, maar zijn screentime is toch eerder beperkt.

Jammer, want Lewis heeft bewezen, ook als regisseur, beter te kunnen dan dit.

1.0*

Pfoe.

Tim Mahoney doet wel z'n best. Geen idee hoeveel keer het woord "wetenschappelijk" voorbij is gekomen, maar het is duidelijk dat hij daar op wil hameren. Of het echter zo wetenschappelijk is, daar zet ik toch enkele vraagtekens bij.

Kijken naar feiten en daar conclusies uittrekken, zo omschrijft iemand in deze docu wetenschap. Dat lijkt een redelijk sluitende definitie, maar de manier waarop men hier kijkt is toch wat problematisch. Men zoekt namelijk naar feiten die een stelling ondersteunen. De conclusie wordt met andere woorden aan het begin van de docu gesteld, daarna gaat men op zoek naar een mogelijke verklaring.

Zo zijn er momenten die vlotjes gepasseerd worden met "oh ja, dat komt overeen met de beschrijving van God's leger". Als niet gelovig mens frons je dan toch even je wenkbrouwen, deze docu doet daar net iets minder lastig over.

Wel fijn dat men verschillende mensen met verschillende meningen aan het woord laat, al is het dan steeds in de volgorde nay-sayers -> twijfelzaaiers. Zo lijkt deze docu erg objectief te willen zijn, maar is het dat toch niet echt.

Komt er verder ook nog eens bij dat het allemaal om de exodus en de geschiedkundige waarheid ervan draait. Een onzinnig onderwerp wat mij betreft, maar blijkbaar zijn er volkstammen die van die gebeurtenis hun hele geloof laten afhangen.

Njah ...

1.5*

Tegenvallend.

Wat duidelijk niet werkt is de mix van Britse en Amerikaanse humor. Nu neig is soweiso naar de Britse kant, dus de toevoeging van Rogen (en Weaver - what the fuck) kon ik niet echt pruimen. Sowieso is Rogen een zeer matig stemacteur die compleet niet bij z'n personage past.

Pegg en Frost zijn aardig, maar ook niet veel meer dan dat. Ze zijn redelijk geinig om te volgen en leggen de basis voor een vermakelijk en laid-back sfeertje, maar echt sterk wordt de film er niet van.

Duurt uiteindelijk ook veel te lang, met in het laatste half uur een hoop overbodige actiescenes (die slecht uit de verf komen) en wat flauwe flying saucers. Verder sci-fi referenties genoeg, maar het blijft vooral bij brave ET, Star Trek en Star Wars referenties. Niet bijster origineel, net als de soundtrack die lijkt samengesteld uit doodgedraaide nummertjes.

Pegg en Frost, zij zorgen dat het enigszins draaglijk is, verder is het concept ook wel grappig, maar aan de uitwerking schort een hoop. Had veel meer ingezeten jammer genoeg.

2.0*

Oeh slecht!

Vind Kevin James wel leuk, en ook in deze erg ongrappige rol houdt hij zich nog net staande. Maar veel scheelt het niet. De "dronken" scene is bijvoorbeeld vreselijk.

Verder erg duffe grapjes, povere setting en een film die ergens het midden probeert te vinden tussen Die Hard en Home Alone. Het idee alleen al.

Vreselijk makke romance ook. Brrrr wat een eng mens en als koppel al helemaal een droogte. Sowieso waren de bijrolletjes maar erg goedkoop opgevuld.

't is dat Kevin James de film nog een klein beetje kijkbaar maakt, verder vond ik dit helemaal niks. Snel weer vergeten.

1.0*

Pijnlijk.

De eerste was al ver weggezakt, maar dat ook die niet aan te kijken was herinnerde ik me nog wel. Toch met frisse moed aan dit tweede deel begonnen, maar het werd al snel duidelijk dat ook dit vervolg zeer weinig te bieden zou hebben.

Geen idee wat het is met James en film. Het is op zich wel een grappige kerel, maar een film dragen kan hij absoluut niet. Nu helpt het ook niet dat er één of ander kinderlijk misdaadplotje in deze film zit, maar dan nog. Het is gewoon allemaal niet grappig genoeg. Erg flauwe, voorspelbare humor. Slechte timing, brak in beeld gebracht ... het is gewoon niet om aan te zien. Enkel de scene met de vogel was nog wel geinig, maar als dat het hoogtepunt van de film is ...

James moet maar eens wat anders gaan doen. Ofwel als bijrolletje bij de rest van de Happy Madison crowd rondhangen, maar een komische film dragen is hem echt niet gegeven.

1.0*

Eigenzinnig.

Een weird filmpje. Niet geweldig in your face, maar duidelijk iets voor mensen die zich niet storen aan een gebrek aan logica. Wie Mai Tominaga kent (familie vermoed ik) zou al een beetje kunnen inschatten waaraan ze zich kunnen verwachten.

Leuke comedy, Odagiri kan zich lekker laten gaan. Visueel had het soms wat beter gekund, maar een geweldige soundtrack maakt veel goed.

Een lastige film om aan te raden, al is het maar omdat de film een erg eigen sfeertje heeft wat zich lastig laat vergelijken met andere films. Misschien enkel dan met die van Mai Tominaga, maar die kent ook niemand.

4.0* en een uitgebreide review