Meningen

Jammer!

Niet omdat het resultaat vervelend is, wel omdat er met een beetje extra moeite een veel betere film ingezeten had. Het is bewonderenswaardig hoeveel hooi Mills op z'n eigen vork neemt, maar sommige zaken kan je toch beter aan professionelere mensen uitbesteden.

De film is een soort van Muppets meets Grindouse. Een erg leuke combinatie van jolige poppetjes die bloederig uiteengereten worden. Visueel mag dit filmpje er zeker zijn. Mooie combinatie van poppenwerk met CG af en toe erg leuke visuele trucjes en sterk/effectief camerawerk. Design van het monster is ook gewoon erg gaaf en grappig.

Het grootste probleem zit in de voice acting, die uitermate zwak en amateuristisch overkomt. Da's een aardig groot probleem, want naast een ode aan de horror van weleer probeert deze film ook te slagen als comedy, want door de zwakke deliveries en matige grapjes compleet in het water valt.

Wanneer de film liefdevol de draak steekt met horrorclichés is het genieten, vooral omdat Mills zich verder ook niet stoort aan wat onfunctioneel poppennaakt en genoeg rode smurrie. De komische dialogen en monologen tussendoor halen echter het tempo wat uit de film, wat toch erg jammer is.

Maar verder wel een erg leuk en uniek project. Wel duidelijk dat het het halve levenswerk is van één persoon, maar op de meeste vlakken verrassend professioneel. Jammer dat Mills uiteindelijk één steekje laat vallen.

3.5*

Herziening bevallen.

Wel fijn, want dit was één van de allereerste Japanse dramas die ik gezien heb, dus dan is het altijd even afwachten of de film nu werkelijk zo goed was als je je herinnert. Het verdict komt iets lager uit dan de eerste keer, maar nog steeds wel de moeite.

Het is niet echt het type "meesterwerk", eerder een zeer solide drama zonder echte minpunten. Enkel de soundtrack verdient een extra plusje, niet zozeer het klassieke dramawerk dan, wel de realistische clubmuziek. Het blijft een zeldzaamheid, altijd leuk om dan een film te vinden die toch de moeite neemt er wat realistischere muziek in te steken.

Acteerwerk naar behoren, plotje boeit, fijn einde en Abe's personage is leuk, al zal niet iedereen het daarmee eens zijn. Fijne herziening dus, goeie film, al begrijp ik wel waarom hij nooit echt uitgegroeid is tot een klassieker binnen het genre.

4.0* en een uitgebreide review

Het is niet makkelijk om nog wat nieuws te doen met het genre.

Film begint dan ook erg typisch, de eerste 60 minuten werken ook niet denderend goed omdat het niet bepaald meer eng is wat je te zien krijgt. Wie al eens een Japanse horror kijkt kan het sfeertje wel dromen, veel wordt er ook niet mee gedaan eigenlijk.

Laatste half uur krijgt een dramatische insteek (iets wat meer voor Koreaanse horrors is) maar werkt gelukkig wel erg goed. Film krijgt iets moois over zich, wat de film toch best redt.

Acteerwerk was wél erg slecht, behalve eigenlijk de kindjes, die het geinig deden. Verder absoluut niks nieuws, als horror faalt het redelijk, film blijft wel aangenaam sfeervol, maar het is het einde dat deze film van de totale anonimiteit redt.

Kleine 3.0*, vooral voor fans en verzamelaars.

Degelijk.

Geen idee waarom iedereen zoveel kabaal maakt over het plot. Battle Royale nooit gezien? Dredd gemist vorig jaar? Zo weird, speciaal of vergezocht (voor een film) is het toch helemaal niet? Gewoon een redelijk leuk idee waarmee een thriller/horrortje mee gestart kan worden.

Probleem is wel dat je je na de film afvraagt hoe die buren nu in één buurt moeten blijven wonen ... daar faalt het concept dan toch redelijk hard. Taai volk dat 364 dagen na deze gebeurtenis leuk en vrolijk tegen elkaar blijft doen, om zich dan weer opnieuw tegenover elkaar te zetten? Ander probleem is dat de film de eerste helft veel tijd steekt in het hele concept, om daarna te vervallen in een te simpele home invasion film.

Acteerwerk is oké met Wakefield als uitschieter, visueel is het aardig en ook de soundtrack kan er best mee door. Filmpje duurt niet te lang, opbouw is geslaagd en qua spanning volstaat het net. Echt op het puntje van de stoel gaan zitten lukt niet, maar het blijft de hele film lang wel sfeervol.

Een degelijk en vlot tussendoortje, met een aardig uitgangspunt dat ietwat slordig uitgewerkt wordt. Een tweede film kan hopelijk een iets andere insteek brengen.

3.0*

Beter dan deel 1.

Deze film heeft de switch van bioscoopfilm naar genrevervolg best goed verteerd. Meestal gaat dat toch ten koste van de kwaliteit, in dit geval komt het vervolg er zelfs iets beter uit.

Komt vooral omdat het concept wat meer ruimte krijgt. De eerste film was vooral een home invasion filmpje dat maar weinig met het concept deed, Anarchy gaat de straten op en geeft een beter beeld van de hele Purge situatie. Het "klopt" nog steeds niet echt 100%, daarvoor is het dan weer net iets teveel genrefilmvervolg, maar het is in ieder geval wel boeiender.

Maar uiteindelijk is dit toch vooral een brugfilmpje geworden. We volgen dan wel een groepje van 5 die elk hun eigen angsten hebben te overwinnen, uiteindelijk gaat deze film over de cover-up en de rebellen die alles aan het licht proberen brengen. De basis voor het vervolg no doubt en broodnodig na de gesloten eerste film.

Acteerwerk naar behoren, de gangs zagen er creepy uit, visueel oké en genoeg gekkigheid om het ook leuk te houden. Fijn filmpje dit, laat deel 3 maar komen.

3.5*

Best aardig.

De film omschrijft het Purge-concept op een bepaald moment als "Halloween for adults", daar hadden ze beter zelf wat meer naar geluisterd, want wanneer de serie daarop inspeelt ligt het niveau duidelijk het hoogst. Ook hier valt weer op dat de eerste scenes op straat veruit de beste zijn.

De mix van maffe/creepy verkleedpartijen en bloederig moordwerk is gewoon gaaf. Het lijkt ook alsof DeMonaco zich in de scenes ook het best amuseert, want audiovisueel springen ze er ook steeds uit. Vooral de "aanval" op de deli mocht er hier echt wel zijn. Jammer genoeg blijft dat deel van de film weer relatief beperkt.

Wanneer er meer actie en thriller elementen toegevoegd worden en er meer aandacht komt voor het plot, glijdt de film weer langzaam af naar middelmatigheid. Dat laatste gevecht tussen Grillo en de main bad guy bijvoorbeeld is onnodig en belabberd. Ach ja, ik blijf me er verder wel mee vermakelijk, waarschijnlijk omdat ik de films ook niet te snel na elkaar kijk, maar achteraf heb je toch altijd wel het gevoel dat het beter had kunnen en moeten zijn.

3.0*

Bof.

Heb een paar van de vervolgen op videoband (binnenkort maar eens toevoegen). Vond het altijd wel vermakelijke filmpjes, maar moet zeggen dat de tijd er aardig ingehakt heeft.

Bij momenten best leuk en grappig. Vooral de verwijzingen naar Fist ot North Star zijn lollig (en aardig freaky), toch is het de middelmaat die vooral bijblijft bij dit filmpje. Vroeger redelijk manisch en far out, maar 15 jaar later is het geheel toch ietsjes te braaf om echt te overtuigen.

Duurt gelukkig niet te lang, blijft aardig vlot en bij momenten ook gewoon compleet random, dus als liefhebber valt er nog genoeg te genieten, veel appeal zal deze film buiten het anime fandom echter niet hebben vermoed ik.

Leuk om weer eens terug gezien te hebben, maar echter geweldig vind ik het niet meer.

2.5*

Behoorlijk zeikerig filmpje.

Al vanaf het prille begin, zelf zonder het "waargebeurde verhaal" waarop dit gebaseerd is te kennen, is wel duidelijk waar deze film naartoe gaat. Een Amerikaans verhaaltje over doorzettingsvermogen, geloof ik eigen kunnen, de aanhouder wint en de American Dream.

Smith's personage wordt neergezet als een man die nogal wat tegenslag te verwerken krijgt, maar eerlijk gezegd is hij toch vooral wat naief en neemt hij gewoon enorme risicos. Als het dan wat tegenvalt, dan verzeil je in zo'n situaties. Daar kan Smith natuurlijk niet aan doen, maar daar heeft de film wel onder te leiden.

Dat hij uiteindelijk stock broker wordt en daar uitzinnig veel geld mee verdiend heeft is natuurlijk ook wat bedenkelijk, niet meteen het meest eervolle beroep dat er is. Maar ach, dat mag het moraaltje allemaal niet in de weg staat.

De vorm van de film is ook nogal duf. Het kindje erbij zorgt voor extra sentiment, alles wordt braafjes in beeld gebracht en de score is melig en beproefd. Typisch Hollywood werk dus, zonder al te veel franjes, maar vooral extreem sentimenteel.

Eentje om snel te vergeten. Smith doet z'n best, maar verder is het vooral vervelend en wachten to het voorbij is.

1.5*

Best tof.

Altijd het idee gehad dat dit iets was ala Jumper. Ben duidelijk ook niet de enige, al kan ik me niet meer herinneren of ik zelf ooit de connectie gemaakt heb, of dat ik het ergens gelezen heb en maar voor waar heb aangenomen. In ieder geval, ondanks een aantal gelijkenissen, twee erg verschillende films.

Blij verrast door het stijltje van de film, achteraf pas zag ik dat het van de hand van McGuigan was. Niet zo heel verrassend dus, maar het is wel verfrissend. Verder een verhaaltje dat onderhoudt, maar een beetje aan de melige kant is. Zoals wel vaker met dit soort films, iets té complex terwijl het toch vooral erg onzinnig is allemaal.

Hong Kong is een toffe setting, al vond ik het wel vreemd dat er nogal onbekende acteurs gekozen werden. Push is allicht een voorloper van de China - Hollywood connectie, maar erg veel mensen zal dit in China toch niet getrokken hebben op basis van cast alleen. Weinig bekende gezichten gezien. De Amerikaanse cast wel natuurlijk. Weinig uitschieters maar iedereen deed het wel naar behoren.

Vlot, snel en kleurrijk filmpje. Je krijgt nergens echt de indruk dat het echt geweldig is, maar heb me er geen seconde mee verveeld. Toch maar eens de rest van McGuigan's films opzoeken.

3.5*

Kleine tegenvaller.

Geen slechte film, maar visueel laat het allemaal nogal wat te wensen over. Vind het camerawerk maar weinig sfeer toevoegen. Voor vuil realisme is het niet grauw genoeg, wat rest is maar wat matig aangemodder met de camera (en geen creativiteit om er wat moois van te maken). Soundtrack is ook niet aan te horen, het einde uitgezonderd.

Verhaaltje is ook al matig, milieu is inderdaad al ten treure herhaald, maar Bodnia maakt wel veel goed. Erg sterk acteur, erg sterke rol. Die Joegoslaven zjn fijne sidecharacters.

Film draaft wat te lang door, overtuigt niet genoeg om groots te zijn, behalve dan op het einde. Alles wat na de laatste deal komt is grandioos. Beetje jammer dat je daarvoor eerst door 100 minuten matig semirealistische criminaliteit moet waden.

3*. Geen slechte film, denderend einde, goeie hoofdrolspeler. Maar niks meer.

Newell.

Ondertussen toch al de 6de film van hem die ik zie. Je weet vooraf eigenlijk zelden waar hij mee komt, veel lijn zit er niet in z'n werk. Misdaad, Harry Potter, romantische perikelen ... Pushing Tin staat dan weer te boek als comedy. De enige constante die ik zie is dat het best slecht is.

Veel comedy valt er niet te herkennen. Het is vooral een dramatje dat wat luchtiger neergezet wordt. Met ietwat dikker aangezette personages, wat haantjesgedrag en enkele plotelementjes die het niet bepaald geloofwaardig maken. Buiten de setting is er ook weinig opvallends aan deze film.

Dan komt het neer op de acteurs en personages, maar die bakken er weinig van. Thornton kan beter, Cusack is zijn irritante zelf, Jolie en Blanchett voegen ook niks toe. Je zit dus met een kwartet hoofdacteurs waarvan er geen enkele een leuke rol heeft. Ook de nevenpersonages zijn saai en grijs, net als de regie van Newell. Functioneel en levensloos, maar wel over twee uur uitgerokken.

Mnee, niemandalletje dat de hele tijd lichtelijk vervelend is. Gezien de speelduur is dat aardig storend. On par voor Newell, dat dan weer wel.

1.0*

Moeilijk uit te zitten.

In die bijna 20 jaar Amerikaanse CG producties is er maar bitter weinig veranderd. Het enige wat erop vooruit is gegaan is de technische kant, al moet ik zeggen dat Rango deze film daar dan weer zwaar in aftroeft.

Verder blijft het armoe troef. Veel meer dan een paar interessante sight gags heeft deze film echt niet te bieden (leukste vond ik de cocktail shakende cat met de koe op de achtergrond). Puss zelf is geen bijster leuk personage, de enige reden waarom hij nog wel meevalt is omdat Kitty en Humpty Dumpty nog vervelender waren. Vooral die laatste is onuitstaanbaar vervelend.

Slechte voice acting, oninteressant verhaaltje en zeer povere humor, een dwarsdoorsnede van dit soort films met andere woorden. Het laatste kwartier kon ik m'n ogen amper openhouden.

1.0*

Njah.

Zo'n ding uur lang is er eigenlijk weinig te beleven. Het is een film die de horror vanuit het drama probeert op te bouwen, maar de moeder/dochter band is zo slecht neergezet dat het eigenlijk niet weet te boeien. Beetje lam drama dat vooral in de weg zit, terwijl de film ook niet meteen de indruk geeft om qua horror wél nog iets uit de kast te kunnen trekken.

Daarom is de finale toch nog een verrassing. Niet qua originaliteit, het is een horrotje dat z'n elementen uit andere films gehaald heeft en daar verder weinig aan toevoegt. Maar de uitwerking mocht er wel zijn vond ik. Einde is zowaar spannend, niet echt puntje van de stoel, maar toch voldoende om geslaagd te noemen.

't Is dan ook jammer dat de aanloop daar naartoe zo pover is. Less is more, maar enkel als die less ook daadwerkelijk wat voorstelt. Betere acteurs en betere regie hadden hier de meubelen kunnen redden, maar dat zat er jammer genoeg niet in. Even volhouden tot het einde dus, de laatste 20 minuten wordt je wel beloond. Althans, de laatste 19, want het finale einde is terug naar af.

Op zich niet dramatisch voor een keertje en dankzij het einde redt de film zich alsnog, maar groots horrorspektakel hoef je zeker niet te verwachten.

3.0*

Redelijk.

Found footage is het absoluut niet, hoewel er links en rechts wel gebruik gemaakt wordt van first person view footage. Maar Levasseur pint zich er allesbehalve op vast, het meeste is gewoon klassiek geschoten.

Héél eenvoudige opzet. Men ontdekt een pyramide, wat gerommel bovengronds en zonder al te veel boe of bah daalt men snel af in het ongewisse. Daar blijkt dan al snel vanalles niet pluis te zijn. Geen geesten of mummies deze keer, wat het dan wel is laat ik graag in het midden maar qua idee best wel tof vond ik.

Film probeert een beetje een Egyptische As Above, So Below te zijn, maar Levasseur mist toch een beetje pit als regisseur. Ook wel wat budget denk ik, want qua effecten valt het, zeker naar het einde toe, flink tegen. De film moet het dus vooral van de setting hebben, die is gelukkig wel naar behoren vormgegeven.

Het moment dat de arm doorheen de professor gaat is er ééntje om in te kaderen, maar verder komt de film op de meeste vlakken iets te kort om een echte leuke horror film te zijn. Aardig kijkvoer is het wel, zeker nu het qua horror output bijna volledig opgedroogd is.

2.5*