Meningen

Derde deel, zoals verwacht weer iets minder.

Probleem met deze film reeks is dat men er een iets bredere historie probeert achter te steken. Men komt steeds weer bij hetzelfde huis uit, de vorige films worden er altijd bij betrokken en een ietwat nieuwe opzet moet het fris houden. Maar uiteindelijk zit het vooral de film in de weg.

Erg kundig is het namelijk allemaal niet. Er zitten steeds een paar leuke scares in deze film, maar buiten de horror om oogt het vooral toch goedkoop en makkelijk in elkaar gezet. Het is dan ook raar dat men daar steeds meer tijd in gaat steken.

De aanloop is wat lang, de effectieve zone met scares te kort. Een paar leuke momenten, meer heeft deze film niet te bieden. Hopelijk gaan ze bij een vierde deel gewoon lekker terug naar de basics. Beetje ronddolen in creepy huizen waar de zaken niet pluis zijn. Meer bagage heeft een film als deze ook niet nodig.

2.0*

Meestal heb ik weinig last van het sequel virus. Vind de meeste sequels vaak niet slechter dan het origineel. In sommige gevallen ook vaak beter.

Wat betreft Hellraiser II ... wat een totale boutfilm. Vond ik de meeste sequels van de reeks nog wel aangenaam, maar met deze film kon ik absoluut niks. De intro was saai (herhaling van deel 1), het stukje dat volgde viel nog wel mee, maar die hele saga in de hel .

Leek wel opgenomen in de nieuwste attractie van de Efteling. Amper gore te bekennen, en wat er dan te zien was, was vaak zo knullige geanimeerd en belabberd in beeld gebracht dat het huilen naderbij was dan het lachen. Klap op de vuurpijl, de cenobites worden echt op de meest sfeerloze manier afgemaakt. Echte tough guys inderdaad .

Nee, eerder een farce dan een waardig vervolg dit. Sfeerloos, slecht, derderangs. 1*

Best goed.

Op zich verschilt deze film niet zo heel veel van de meeste andere superheldenfilms. Er zit een nogal idioot verhaaltje in, meer dan good guys vs bad guys is het niet. Ditmaal weer occulte nazis die voor een hoop plezier zorgen.

De opbouw is bekend, de onnodige romance zit er ook weer in, aan matige oneliners zekers geen gebrek en ook de acteurs zullen wel nooit in de prijzen vallen met dit soort rollen. Perlman past wel als Hellboy, maar kan er moeilijk van genieten.

Het grote verschil zit wat mij betreft bij de regisseur. del Toro is iemand die goed weet waar hij mee bezig is, en levert dan ook gewoon een erg mooie film af. Vaak prachtig gefilmd, creature design is goed overgebracht en elk shot ademt sfeer. Meer hoeft het blijkbaar niet te zijn.

Met de superheldenclichés heb ik nog steeds niet veel, maar als het er zo goed uitziet is het plots allemaal een stuk minder vervelend. Binnenkort deeltje twee dan maar.

3.5*

Leuk!

Del Toro maakt inderdaad goed gebruik van een ruimer budget. Hij sleutelt wat aan sommige personages en de accenten komen ook iets ander te liggen, maar who cares. Niet alsof dat ooit de hoog scorende punten van deze reeks waren.

Gelukkig laat Del Toro de fantasiewereld primeren. Prachtige creaturen, erg knap en sfeervol in beeld gebracht. Een paar magische momenten ook, zoals de reus in Ierland die ontwaakt. Door dat soort scenes verheft Del Toro z'n Hellboy reeks ver boven de andere superhelden films.

Actiescenes hadden iets beter in beeld gekund, muziek is inderdaad nogal povertjes, maar de freakshow aan personages maakt één en ander meer dan goed. Fijn filmpje en wat ben ik blij dat Del Toro z'n handen uiteindelijk van die hele Hobbits historie heeft afgehouden. Voor zulke doorsnee fantasy is hij gewoon véél te goed.

3.5*

Wel fijn.

Maar best jammer om te zien dat horror films eigenlijk nooit echt goed kunnen doen. Er lijken redelijk gelijkwaardige groepen van liefhebbers te zijn die radicaal andere eisen stellen aan een horror film. De klassieke kritiek is dat horrorfilms altijd hetzelfde zijn en bestaan uit een aaneenrijging van clichés ... en dan heb je eens een film die wat anders doet, wordt er geklaagd dat het allemaal te vaag is.

Niet dat deze film perfect slaagt in z'n opzet. McDonald lijkt te willen aansluiten in het rijtje films die psychologische problemen verbeelden als tastbare horror. Dat de ongewenste zwangerschap van de jonge Vogel de trigger is voor een twilight-achtige achtervolging ligt er dan ook redelijk dik op, alleen is de horror zélf nog wel steeds iets klassieker van toon.

Visueel zit McDonald er net niet op. Wel leuk geklooi met filtertjes, maar soms wat slordig en het klein beetje CG dat erin zit had ook niet echt gehoeven. Maar de film heeft wel een eigen visuele identiteit en weet toch een mysterieus sfeertje aan te houden. Echt eng wil het jammer genoeg niet worden, toch een klein minpuntje aangezien daar toch regelmatig naar gestreefd werd.

Maar een fijn horror tussendoortje. McDonald doet eens wat anders, niet perfect maar voor een horror film is dat toch al heel wat.

3.0*

Degelijk vervolg.

Al vond ik de serie dan toch wel iets leuker. Je voelt dat men hier iets té hard gepoogd heeft om er geen "lange aflevering" van te maken, maar de keuze voor wat extra drama en serieux was misschien niet de juiste, vooral omdat de humor daardoor ook iets minder scherp wordt. Personages moeten "groeien", maar zijn daarom net iets minder grappig.

Maar verder nog wel steeds leuk, vermakelijk en vooral genant. Merchant is ook echt perfect voor deze rol, Woods doet het zeker niet slecht maar is toch net iets onopvallender. Ook een paar memorabele scenes, zoals die met Nicole Kidman of de eerste ontmoeting met de ex. Dat zijn de momenten die deze reeks/film zo leuk maken.

Een leuk en vlot tussendoortje dus. Had er misschien nog net iets meer van verwacht, maar het vermaakt en zorgt er ook voor dat enkele losse eindjes opgelost geraken. Maar ik zou toch wel aanraden om de serie eerst te kijken, anders mis je toch wel wat. Niet dat het verder zo complex is allemaal, maar het lijkt me dat de film op zich misschien wat onvolledig aanvoelt.

3.0*

Apart vervolg op het eerste deel.

Meer horror en wat meer gore ook, was de eerste film nog een wat banale slasher zit er hier wat meer geestengedoe in.

Af en toe grappige ideeën en lollige special effects (de wedergeboorte), maar vaak ook compleet onnozel en slecht.

Vond het op zich nog wel een amusante horror, aardig wat lollige ideeën (in de locker room), maar verder best goedkoop en soms erg matig uitgevoerd.

1.5*

Fijn.

Aparte mix van scifi en romantiek zoals je ze enkel in Japanse animaties ziet. Dat wil zeggen dat je een redelijk pittig verhaaltje voorgeschoteld krijgt, waar je best je aandacht een beetje bijhoudt, al is de omkadering dan weer klassiek iets te melig. De romantiek in dit soort films is vaak toch net wat flauwtjes.

Maar Ito doet verder wel z'n best. Visueel ziet het er best gaaf uit, al helemaal omdat ook de characters CG zijn. Had ik deze keer echt niet gezien, wil zeggen dat ze op dat vlak toch ook weer enkele stappen vooruit gezet hebben. Een paar erg gave actie scenes, cool monster design en intrigerend scifi plot zorgen ervoor dat de film nergens gaat vervelen.

Het is jammer dat de regie dat beetje eigenheid mist. Het doet wat denken aan films als Summer Wars, of het werk van Shinkai, maar weet nergens echt die kwaliteit te benaderen. Het is zeker een boeiende, leuke film en een makkelijke aanrader voor liefhebbers van anime, maar een meesterwerkje is het jammer genoeg net niet.

3.5*

Heerlijk toch!

Dit soort docus, het is een soort van ramptoerisme aan het worden voor mij. Het is nooit wat, maar ze zijn redelijk kort en ik vind het eigenlijk best moeilijk om ze niet te kijken. White guilt, vergezeld van een hoop flauwe emo en halfbakken inzichten die zelfs binnen een tijdspanne van 60 minuten amper coherent weten te zijn. 't Is een guilty pleasure.

Zo krijg je te horen dat blanke mensen white privilege niet eens kunnen zien, maar het probleem wel zelf moeten oplossen. Of dat het onderdrukken van één groep sowieso tot privilege van een ander leidt, maar dan wel verbouwereerd reageren wanneer mensen denken te voelen dat ze moeten inleveren door de white privilege conversaties.

Verder ook veel segmenten die absoluut niks toevoegen, zoals het tripje naar haar zwarte ex-vriendje of de standaard "ja maar blanke mensen" rethoriek van een aantal zwarte sprekers. Het is allemaal zo plat als een dubbeltje, de enige mensen die iets relevants wisten te zeggen waren diegene die de waarde van deze docu in twijfel trekken. Leuk dat ze in ieder geval die snippets er in hebben laten zitten.

De vergelijking met Bergman is 100% terecht, hoewel de Amerikaanse setting deze docu het onderwerp misschien net iets relevanter maakt.

1.0*

Herzien.

Beviel me toch iets minder dan de vorige herziening. De film blijft wel sfeervol en Pinhead blijft een aantal legendarische quotes hebben, maar wat daartussen zat was niet altijd even best.

De film begint last te krijgen van z'n leeftijd, sommige effecten konden er dan ook echt niet meer mee door. Er wordt veel verbloemd, maar de haken die in "het vlees" sloegen zagen er soms echt enorm rubber uit.

Verhaaltje blijft vermakelijk en de belichting blijft sfeervol, maar als geheel begint het steeds meer barstjes te vertonen. Blijft nog steeds erg goed te genieten, maar er waren iets teveel momenten waar het matige rubberwerk de fun een beetje uit de film haalde.

Acteerwerk was trouwens ook echt vreselijk. Enkel Oom Frank was een beetje aan te zien, de rest loopt erbij alsof ze nog nooit op een set gestaan hebben.

3.5*

En dan maar zeuren tegen anderen.

Anyway, na een totaal brak tweede deel gaat deze film weer wat de goeie richting uit. Een overvloed aan bekende quotes, genoeg cenobyte actie en één van de beste Hellraiser scenes. Pinhead in de kerk die Jesus imiteert is toch wel een klassieker binnen de reeks. Ook die CD cenobyte vond ik best grappig.

Toch vind ik het vierde deel nog wat beter. De sfeer daar is iets minder goedkoop. Want hoewel dit deel best leuk is, schort er hier en daar toch duidelijk wat aan. Een paar te nadrukkelijke one-liners (vreselijke zoom-in en dito timing), vreselijk acteerwerk van een paar extras (die vrouwelijke politieagente), te bombastische scenes (Pinhead met blauw licht achter hem en totaal ridicule score) en een paar mislukte spectaculaire scenes (de ontploffingen in de straat).

Maar verder dus wel te genieten, al blijft mijn voorkeur uitgaan naar het 1e en het 4e deel. Toch vooral voor fans dit, denk ik.

3*

Do I look like someone who cares what God thinks

Ik hou niet van oneliners, helemaal niets zelfs, maar Hellraiser blijft een uitzondering. Zal wel zijn omdat elke Pinhead quote wel ergens voorkomt in één of ander obscuur hardcore nummertjes.

Blijf dit een aardige film in de reeks vinden. Ooit in de bioscoop gezien, maar ook nu nog blijft hij leuk. Het onstaan van het doosje (eerste stuk) vind ik boeiend, en mooi vormgegeven, middenstuk ietsje minder, maar naar het einde toe wordt het allemaal weer wat leuker.

Voor een keer ook eens een leuke climax, ipv een Pinhead die nogmaals het doosje ingezogen wordt. Kan hier weinig op aanmerken, behalve de logische kritiek dat dit pulp is, en weinig van een meesterwerk heeft natuurlijk. Puur vermaak, niet veel slechter dan het eerste deel (waarom zijn die toch steeds zo heilig ?), 3.5*

Begint erg aardig.

Vond de scene in dat flatje met die dode vrouw best stijlvol. En ook die trein vol freaks, hoewel wat cheesy, had wel iets. Jammer genoeg wordt de film hoe langer hoe slechter, en op het einde blijft er dan ook maar weinig van over.

De Cenobites worden nu al voor de -tigste keer teruggedrongen, veel impact hebben ze niet meer. Wordt tijd dat ze nu eens echt laten zien wat ze in hun mars hebben.

Begint dus erg goed, doorheen de film enkele erg leuke scenes, en ook het feit dat ik wat heb met Hellraiser (moet zowat m'n eerste echte horrorfilm geweest zijn) maken dit tot een 2.5*, maar wel een krappe. Volgende keer meer Cenobites en een beter einde.

Vond het wel een aardig deeltje weer.

Heeft qua invalshoek inderdaad het meeste weg van deel 5 denk ik. Maar hier is het dan wat beter uitgewerkt, vooral ook geen totaal irritant debiele hoofdrolspeler.

't is best sfeervol, paar aardige scenes, verhaal loopt vlot en het is zeker niet te lang. Bij momenten spaarse maar aardige gore, alleen de functie van Pinhead is een beetje flauw in deze film. Als personage verliest hij steeds meer een meer van z'n scherpe kantjes. Even rustig een dealtje sluiten met een mens was er in deel 1 niet bij.

Aardig vervolg, geeft geen nieuwe zwaai aan de reeks, maar slaagt er wel in een vorige poging dat wel te doen, stevig te verbeteren.

3*, vermakelijke nonsens.

Maar Deader had wel veel meer sfeer.

Dit is echt bagger. Gaat eigenlijk niet eens meer over het hele Hellraiser gebeuren, gezien meer dan de helft fake is.

Aardige sets dat wel, maar daarmee is het meeste gezegd. Slecht acteerwerk, flauw deathscenes, weinig sfeer, geen spanning ... maar een screamhorrortje, dan een sfeervolle gory Hellraiser film.

Ben op zich best fan van de reeks, maar dit slaat echt nergens op. 1*

Erg slecht vervolg.

Hoewel de regisseur er hier en daar nog wel in slaagt om een degelijke sfeer neer te zetten (de sneeuwscenes waren mooi), faalt de film compleet.

Het gebeurt weinig dat één acteur een film zo kan verpesten. Die Sheffer is echt een klasse apart. De belachelijk overdreven smoelen die hij trekt zijn hilarisch. Hij lijkt een soort van Tim Robbins met ridicuul grote ogen. Alsof hij opgegroeid is met tandenstokers tussen z'n oogleden.

De cenobites waren inderdaad ook weinig, al was dat tandenklappertje wel geinig nog. Maar gewoon waardeloze film verder, idioot acteur, bah bah bah.

1.5*, voor Pinhead, de leuke sneeuwscenes en enkele succesvolle pogingen tot sfeerschepping (vooral de belichting dan).

Triest.

Hellraiser moet ondertussen wel zo'n beetje de meest cynische (levende) filmreeks zijn. Om de zoveel jaar wordt er een vervolgje uitgebracht, niet omdat men nu zo graag een nieuwe Hellraiser wil maken, wel omdat men zo de rechten op de serie in het bezit houdt. Dat is er dan ook wel aan te zien.

Erg veel met het origineel heeft het niet meer te maken. Pinhead, tandjes, een paar kettingen en "the box" komen dan nog wel even voorbij, maar verder heeft men er een hoop extra rommel rondgeborduurd wat vooral afbraak doet aan het origineel. De hele opzet is het begin is lachwekkend, dat Pinhead het uiteindelijk aflegt tegen zo'n domme trees in een wit jasje is al helemaal karaktermoord.

Daartussen gaat het vooral over een politieonderzoekje naar één of andere seriemoordenaar. Twee barslechte acteurs, een twistje waar niemand op zit te wachten en een paar érg slechte dialogen onderstrepen alleen maar verder hoe diep deze reeks gezonken is. Tunnicliffe begon er zich ook aan te storen denk ik, want heel af en toe krijgen we een random shot van Pinhead die in een stoel zit, om de mensen er aan te herinneren dat dit een Hellraiser film is.

Qua regie is het ook echt om te janken. Slecht in beeld gebracht, de gore is erg goedkoop en de soundtrack is schatplichtig aan betere horrorfilms. Het budget zal dan niet al te hoog gelegen hebben, dat is gezien het gebrek aan talent in deze productie geen geldige reden geweest. Met een half miljoen en wat getalenteerd film maak je een film die brandhout maakt van deze onzin.

De reboot van het origineel komt er maar niet door, ondanks dat zowat alle interessante horrorregisseurs van de laatste 10 jaar al aan dat project gelinkt geweest zijn. Maar voor dit soort bizarre rommel wil men dan wel het licht op groen zetten. Mnee, dit verdient geen streepje meer dan het allerlaagste.

0.5*

Slecht.

Zoals verwacht is het gemis van Bradley niet op te vangen. Itt andere horroriconen heeft hij zowel een stem als een gezicht en die kan je niet zomaar vervangen. Al helemaal niet wanneer Collins bijna een parodie van Pinhead blijkt te zijn.

Maar verder is ook het verhaaltje helemaal niks. Half meeliftend op een aantal mini-hypes, zoals het found footage genre en het afgesloten zijn van de buitenwereld. Zaken die geen bal met Hellraiser te maken hebben en ook niet echt goed werken.

De Cenobites zijn teleurstellend, de effecten zijn slecht, de goor is zeer, zeer matig. Acteerwerk is nooit het uithangsbord geweest van de reeks, maar het gebrabbel hier is soms echt beschamend.

Mnee, een belachelijk vervolg, en waar vroeger de Cenobites nog een beetje glans aan de slechte sequels konden geven is ook dat helemaal om zeep.

1.0*

White guilt.

Het werkt best goed de laatste tijd. Waar 12 Years a Slave dan nog enige filmische pretenties had, doet deze film daar geeneens moeite voor. Een luchtig, sentimenteel en melig verhaaltje over racisme in de jaren '60.

Kleurrijk is het wel. Er hangt een lekker warm, zwoel en zonnig sfeertje dat eigenlijk nooit verdwijnt. Het houdt de film luchtig en zorgt ervoor dat het drama nooit gaat overheersen, zelfs al is het best erg wat er allemaal gebeurt.

Acteerwerk is degelijk maar niks uitzonderlijk. Verder is het vooral veel Hollywoodiaans geneuzel, met bordkartonnen personages, een simpel verloop en een einde waarbij iedereen krijgt wat hij verdient.

Het grootste probleem is dat dit alles meer dan 2 uur moet duren. Het sleept zich maar wat voort, veel verrassing, originaliteit of ware emoties hoef je niet te verwachten. Het zal vast z'n publiek hebben, ik kon er in ieder geval niet veel mee.

Voor het zonnetje en degelijk acteerwerk:

1.5*

Niet uit te zitten.

Had wel de indruk dat er wat minder muziek inzat dan bij A Hard Day's Night, maar het is weer niet meer dan muziek + zingende hoofden, dus wie zich niet kan vinden in de muziek wordt telkens 3 minuten geconfronteerd met het absolute niks.

De humor staat meer centraal in deze film, en voor een keer is het de hoge grappendichtheid die een comedy de das omdoet. Heb werkelijk geen enkele keer kunnen lachen en da's taai als er elke vijf seconden een nieuwe grap volgt. Deed mij wat denken aan een mix van Suske & Wiske achtige humor met slapstick, leuk was het in elk geval niet.

Moet toegeven dat ik niet de gehele film gezien heb, tijdens het hele middenstuk ben ik meerdere keren in slaap gesukkeld, vond er echt helemaal niks aan. Snel vergeten dit.

0.5*

Blij verrast door deze oude Aoyama.

Fijn filmpje waar zowel Mitsuishi als Asano weten te schitteren. Het tempo kabbelt lekker voort, Asano speelt een wat ondoorgrondelijke outcast en Mitsuishi neemt het yakuza verhaaltje voor zijn rekening.

Aoyama staat in voor de muziek en hoewel niet meteen mijn favoriet soundtrackwerk past het goed bij de film. Visueel is de film wat matjes en ook het verhaaltje zelf is niet het meest gevleugelde, maar de speelduur is kort genoeg en er zijn genoeg scenes die boven het maaiveld uitsteken.

Aoyama blijft een verrassend regisseur, altijd moeilijk om z'n films vooraf in te schatten, maar uiteindelijk meestal wel de moeite waard. Eén van m'n echte favorieten zal het nooit worden, maar wel steeds boeiend.

3.5*

Erg knappe film.

Visueel prachtig, interessant verhaaltje en zeer mooi uitgewerkt. Deed mij aan vele films denken maar enkel onderdelen, nooit als geheel. Maakt dat deze film fris en mooi blijft aanvoelen.

Vooral zeer kleurrijk, sterk camerawerk en een paar geniale shots. Fijne muziek ook, niet al te bombastisch. Opvallend vooral dat het voor een keer niet kapot geëdit wordt, iets wat toch vaak het geval is bij Koreaanse films, waar amper tijd is om van het moois te genieten.

Aanradertje dit, apart dat ze dit willen uitbrengen, verwacht ook vooral geen horror (heb ik ondertussen al veranderd), wel een zeer donker sprookje;

4* en een uitgebreide review

Sterk, maar maakt het nét niet af.

Vond Wilson echt perfect voor deze rol, ook de rest acteert aardig mee. VIsueel gewoon knap. Niet ongemeen opvallend of apart, maar wel gewoon erg mooi vormgegeven.

Sterkte en zwakte is de soundtrack. Los van de nummertje érg mooi, maar al dat zagend gejengel tussendoor is gewoon van het goede teveel. Nummertje of drie had nog wel gekund, past ook wel, maar de 6-7 nummers doorheen de film helpen de sfeer niet echt.

Eerste uur zeker comedy, hoewel aardig bits en cynisch. Laatste half uur meer drama, dat ook nog eens blijkt te werken, maar met het eind gaat Pellington toch echt finaal de fout in. Je voelde het al een beetje aankomen, maar de "genezing" van Wilson is echt niet al te best..

Erg jammer, zonder die twee mankementjes had ik hier makkelijk 4* aan kunnen geven. Zitten ook echt prachtige scenes in, zowel op komisch als dramatisch gebied. Spijtig dat Pellington het niet helemaal durft doortrekken. Wel verrassend goed verder.

3.5*

Voor mij een herziening van dit filmpje.

Was vroeger al niet onder de indruk, en dat is er niet op verbeterd. Zowat het enige positieve aan deze film is Michael Rooker, die echt een sterke prestatie neerzet. Jammer dat hij in de verkeerde film zit, met de verkeerde regisseur en een verkeerde cast.

Acteerwerk is erg slecht verder, de "muziek" vreselijk slecht getimed en vaak niet aan te horen, de film ziet er ook uit als een budgetloze B-film. Het geheel geeft gewoon een indrukloos gevoel achter. Je zit te kijken naar wat dingen die echt niet door de beugel kunnen, maar verder kon het mij maar weinig schelen. Einde is op zich nog best voorspelbaar, en ook alles behalve interessant.

Nee, niet mijn film. Henry als personage en Rooker als acteur hadden een veel betere film verdiend, die de titel ook eer zou aandoen. Kleine 2*, teleurstellend.

Een hipsterhorrorscifi.

Ik ben wel fan van Jonze, maar in deze film verslikt hij zich compleet. Her wil veel zijn, maar is uiteindelijk vooral doorzichtig en plat.

Van tevoren vroeg ik me vooral af wat er nog te vertellen viel over AI. In het eerste deel lijkt het ook helemaal niet veel. Hetzelfde gejengel over hoe een AI menselijk wil zijn heeft ondertussen aardig wat van z'n charme verloren en Jonze kan er maar weinig aan toevoegen zo lijkt.

Dan komt er een kentering. Op zich positief maar jammer genoeg kon het me toch niet bekoren. Jonze keert de rollen om, vindt voor de AI een "thuis" en laat het hoofdpersonage weer alleen achter. Op zich wel grappig, maar ik ben gewoon zo énorm moe van die zichzelf in meelij wentelende, mijmerende, zuchtende, zwaarmoedig voor zich uitkijkende en ruggegraatloze jankerds dat het nogal verkeerd viel. Die "goh wat is het leven toch zo moeilijk" houding van personages die gebukt gaan onder hun eigen luxe komt me echt de strot uit. Sympathie opbrengen voor hun nonproblemen is moeilijk, wat het dramatische aspect van de film absoluut in de weg staat.

Verder ook een vreselijk toekomstbeeld, waar alles gevoelig, fluffy en zen is (die lift ), ondersteund door pianomelodietjes en gitaar/banjo/mandoline (whatever) getokkel. Het OS als vriendin gegeven wil nooit echt helemaal aarden, is nogal gemakzuchtig uitgewerkt en voelt vooral aan als een stukje maatschappijkritiek rechtstreekt uit de kroeg (of moet ik zeggen exclusieve koffiebar).

De film heeft wel een paar momentjes, maar verzuipt echt in z'n eigen zwaarmoedigheid. Ik hoop eigenlijk dat Jonze het allemaal niet te serieus neemt wat hij hier laat zien, maar dat gevoel geeft de film me wel. Jammer, want ergens zit er een leuke, spitsvondige en grappige film verborgen in dit armtierige omhulsel.

2.0*

Ugh.

Eén grote aaneenschakeling van vreselijke keuzes. Vertrekkende vanuit het Hercules verhaal is het niet voor mogelijk te houden dat ze er één of ander gospelkoor bij betrekken. Alsof dat nog niet genoeg clashte moest er ook nog een jaren '40 "dame" love intrest bij en speelt Danny DeVito een duiveltje dat veel te veel op hem lijkt.

Verder redelijk pover geanimeerd ook. Hoewel de stijl aangepast is aan het verhaal schiet het dik tekort, maar het zijn vooral de foeilelijke kleuren die pijn doen aan de ogen. Geen idee wie hier een kleurenpalet gekozen heeft maar schreeuwlelijk is het beste wat je ervan kan zeggen.

Ook de humor is echt niet te pruimen. Vlak en vervelend. Zelfs Hades vond ik maar niks. Verraste mij trouwens ook dat de stem gedaan werd door Woods, wist bijna zeker dat het Buscemi was.

Eén van de slechtse Disney animaties die ik gezien heb.

0.5*

Echt slecht.

Misschien dat het bioscoopscherm wat verhuld heeft, allicht dat de 3D met wat extra blur de scherpe kantjes eraf gehaald heeft, maar ik vond het er visueel echt brak lelijk uitzien. CG is knullig en cartoony, de achtergronden clashen vaak met de voorgrond en het ziet er allemaal erg melig uit. Het leek meer op een goedbedoelde maar fout uitgedraaide B-film dan een serieus blockbuster project.

Verhaaltje komt volgens mij van een comic (als ik het juist gezien heb), het resultaat is dat je niet enkel Hercules krijgt, maar ook z'n posse vechtvrienden erbij. Komt goed uit want zo heb je eigenlijk bijna een superhelden film in de Griekse oudheid. Dat het er nogal belachelijk uitziet is verder blijkbaar geen bezwaar.

Daar zit Johnson voor een groot deel tussen, hij slaat echt een belachelijk figuur als Hercules. Aan z'n postuur heeft het niet gelegen, maar hij kan nog geen deuk in een pakje boter acteren en de aankleding van de film is zo belabberd dat hij vaak gewoon een mal figuur slaat. Dat geldt trouwens ook voor de rest van de cast.

Verhaalje stelt ook echt geen fuck voor, wat niet zo storen moest de actie dan nog op de één of andere manier leuk in gebeeld gebracht worden. Maar ook dat zat er blijkbaar niet in. Het resultaat is een regelrecht zooitje onzin dat niet snel genoeg voorbij kon zijn. Gelukkig rekt Ratner het niet al te lang, maar dit is toch weer een dieptepunt in z'n carriere. Niet dat hij al veel hoogtepunten gekund heeft, maar zelfs relatief gezien is dit voor zijn doen gewoon een onding.

1.0*

Verrassend leuk.

Die Happy Madison producties zijn meestal wel vermakelijk, maar Coraci's vorige poging met James vond ik maar een lauw resultaat. Sowieso heeft James me nog niet echt kunnen overtuigen in een film.

Hier loopt het allemaal een stuk vlotter. Leuke toevoeging van Bas Rutten. Geen idee wie er trouwens in het begin bij hem op de bank zaten, maar daar zat in ieder geval ook een Belg bij. Verder is vooral het begin opvallend donker. Uiteraard een tijdelijke stijlkeuze, maar toch best opvallend.

Een paar geslaagde grappen, goed getimed doorheen de hele film. Leuke cast ook, volgens mij de eerste keer dat ik Winkler in een aangename rol zie. Naar het einde toe wordt het allemaal een stuk meliger uiteraard, al zit het eindgevecht daar goed tussen. Opvallend kundig in beeld gebracht.

Film kent uiteraard ook een paar minpuntjes. Laatste scenes zijn iets té klef, Hayek is een kalf en de film duurt ook iets te lang, maar het weegt ditmaal niet op tegen het positieve.

3.5*

Apart.

Ik ben verder niet zo op de hoogte van de carriere van Mr Capra, maar vind ik het toch nogal raar om als eerste een film van hem te moeten zien. Heeft toch een paar alom gekende klassiekers op z'n naam, maar blijkbaar is dat voor velen niet genoeg om heel z'n oeuvre door te spitten.

Uiteraard niet bij deze film terecht gekomen vanwege Capra, wel door de hoofdrol van Crosby. Moet zeggen dat met Crosby in de spotlight Capra's films meteen een stuk dynamischer worden. Capra en Stewart blijven voor mij sterk gelinkt, na deze film te kijken misschien een beetje onterecht.

Wel opvallend weer de man/vrouw verhouding in deze film, Capra gaat zelfs nog een stapje verder. De scene bij het altaar is eigenlijk te gek voor woorden, de gezellige keuvel achteraf tussen Garvey en Stanley nog absurder. Vrouwen als prijs of speelgoed is het toch ook niet echt, het doodt de romantiek van dit soort films.

De humor is verder best aardig. Beetje luidruchtig soms, maar Crosby is op dreef en de rest van de cast doet gezellig mee. Opvallende cameo van Armstrong, leuker is de cameo van Lamour. Na 7 Road films voelde het erg vertrouwd en gezellig om hen weer even samen te zien.

Film duurt te lang, de kindjes zijn wat vervelend en de nummertjes nogal saai (buiten dan halverwege), maar een gezellig feel-good sfeertje en wat vlotte humor maken deze film nog best draaglijk In ieder geval de beste Capra die ik totdusver gezien heb.

1.5*

Ouwe Clint gaat bijna dood.

Op de één of andere reden slaag ik er maar moeilijk in om een film van Eastwood los van de man zelf te zien. Zo ook deze over een mogelijk leven na de dood. Zou Clint er zo graag in willen geloven? Zitten er daarom wat gekunstelde dialogen over wetenschappelijk bewijs in (die conversatie in het ziekenhuis is tenenkrommend)?

Lijkt me wel, al komt dat misschien omdat ik Eastwood nog al weinig subtiele uitspraken heb zien doen. Soit, los daarvan blijft het een film die uit elkaar valt van de stoffigheid. Eastwood is als regisseur en nogal muffe aanwezigheid, zelfs in een film die het bovennatuurlijke opzoekt.

De drie verhalen komen op nogal ongeloofwaardige en knullige manier bij elkaar, visueel oogt het grauw en saai (ondanks een redelijk spectaculair begin) en ondanks een degelijke Damon weet de rest van de cast eigenlijk niet te overtuigen. Het moddert maar aan en het drama voelt nergens oprecht.

Eerste uur is dan nog aanvaardbaar omdat er ergens wat hoop huist dat het naar een interessante climax toewerkt, maar daar wordt in het tweede uur volledig komaf mee gemaakt. Njah, zal nooit een Eastwood fan worden, Gran Torino beschouw ik maar als lucky hit.

1.5*