Meningen

Veel andere films kwamen in mij op tijdens het kijken. Niet noodzakelijk directe invloeden, of zelfs bewuste invloeden, maar ergens was er telkens een klik.

Jin-Roh (het wolf concept in combinatie met counter terrorisme/ intelligentie), Ghost in the Shell ( brainwashing ~ ghostdubbing plus een shot dat erg lijkt op de laatste scene ~ het meisje dat in de stoel zit. De hoofdrolspeelster lijkt ook erg op Ash (= Motoko) en Vidocq (visueel, de belichting dan vooral).

Maar zoals gezegd, dat zal eerder iets persoonlijk zijn lijkt me, of de regisseur moet ergens wat anders beweren. Wat de film zelf betreft, veel potentieel lichtelijk verknoeid door een te grote focus op het plotje en slechte editing.

Er wordt veel aandacht besteed aan de audiovisuele afwerking, alleen is het editritme erg slecht. Niet vloeiend genoeg om een geheel te vormen, te snel om de sfeer goed te laten doordringen. Iets te hip en snel, niet snel en grauw genoeg. Dit geeft de film een te goedkope uitstraling, wat erg jammer is gezien het materiaal voor handen. Want veel sfeervolle shots en goeie muzikale begeleiding vaak.

Het einde is zwaar over-the-top, zelfs een beetje belachelijk te noemen. Film krijgt hierdoor een kleine ipv dikke 3.5*

Vermakelijk filmpje, maar één waar veel meer had ingezeten. Goeie poging tot, maar heeft een betere editor/regisseur nodig.

Pover.

Een film die graag de nieuwe Wild Things wilde zijn, maar op de meeste vlakken compleet de mist ingaat. De combinatie Dillon en laatste kwartier bestaande uit één grote aaneenschakeling van twists is vat geen toeval, alleen jammer dat het niet zo paste bij deze film.

Het verhaaltje zit niet op twists te wachten en de belachelijke slechte pogingen tot "cool" zijn vaak het aanzien niet waard. Ze geven de film een fake, kinderachtig airtje waar geen enkele van de acteurs bovenuit stijgt.

Enkel Zahn is leuk, maar hij gaat dan ook echt ver over het lijntje. Compleet idioot maar memorabel personage, kan jammer genoeg niet over de rest gezegd worden. De film duurt ook nog iets te lang en bevat één van de slechtere soundtracks van de laatste 10 jaar.

Mnee, ik hou hier normaal wel van, maar dit was slecht uitgevoerd.

1.5*

Vlot.

Al is het jammer dat het uiteindelijk een comedy is die het van de bijrollen moet hebben. Cook is wat geurloos en Simpsons verschijnt hopelijk nooit meer in een film, als centraal duo stellen ze dan ook helemaal niks voor.

Gelukkig hangen rond hen wat leuke karikaturen. Die blinde is tof, Shepard doet het ook meer dan behoorlijk en andere bijrolletjes hebben elk wel hun momententje waar ze beperkt kunnen schitteren.

Verder voorspelbaar natuurlijk, maar gelukkig blijft het de hele tijd wel gematigd grappig. Niet teveel drama naar het einde toe, gewoon een vlotte komedie tot aan de allerlaatste scene. Niet groots, wel vermakelijk. En dan te bedenken dat ik eigenlijk de verkeerde film te pakken had (wou die andere Employee of the Month van 2004) zien.

3.0*

Fijn!

Als De La Iglesia z'n naam ergens opplakt dan ben ik meestal wel geïnteresseerd. Ik zie hem graag zelf regisseren, maar ook als producer weet hij vaak wel de interessantere projecten eruit te kiezen. Zo ook dit filmpje van Zoe Berriatúa.

Een mooie en redelijk egale mix van drama en fantasy die op beide punten weet te scoren. Het dramatische verhaaltje is wat aan de zware kant, maar de fantastievolle invulling ervan weet dat perfect in balans te houden. Zelfs het film-in-film concept wist mij ditmaal niet te vervelen.

Wel jammer vond ik de afwerking van de visuele effecten. Niet zozeer dat er voor een klassieke stijl gekozen is, dat paste op zich nog wel, maar de soms wat vlakke CG staat daar dan weer redelijk haaks op. Had toch net iets strakker gekund, nu neemt het een klein beetje weg van het fantasierijke deel van de film.

Maar het is eerder kleine kritiek, die verder niet verhindert dat dit een uniek filmpje is dat verdient om gezien te worden. Staat op Netflix, doe er je winst mee.

3.5*

En zo gaat Disney dus ook de knipoog toer op.

Op z'n Disney's natuurlijk, want alles blijft onbehoorlijk braaf. Zo is cliché af en toe lastig te onderscheiden van knipoog.

Marsden en Saradon zijn irritant, het "eeuwige" koppel doet het wel aardig. Verder vooral gecharmeerd door de kleurtjes maar veel wordt er niet gedaan met het moois waartoe men in staat is.

Zo ook de animatie. Character animatie vind ik vreselijk maar de rest was best mooi. Alleen valt er weinig te genieten behalve de achtergronden. Liedjes en beestjes, niet echt mijn ding.

1.5*, als Disney nu eens een apart bedrijfje zou oprichten, desnoods enkel financieren om met hun techniek wat anders te gaan doen ...

Matig.

Op zich wel mooi vormgegeven, maar ook weer niet speciaal genoeg om het middelpunt van de film te vormen. Wel fijn afgewerkt en sfeervol, maar het volstaat uiteindelijk niet helemaal.

Verder weer een gewoon Ringu verhaaltje dat weinig toevoegt aan de bekende concepten. Een telefoon, een urban legend en stervende Japanners. 10 jaar geleden was dit een prima film geweest, nu is het toch net iets te doorsnee geworden.

Probleem is vooral dat het zo voorspelbaar geworden is dat het niet echt meer spannend en eng wil worden. Veel meer dan een luguber verhaaltje is het dus niet, en da's wat weinig.

Op zich is het niet verkeerd, vlot uitgevoerd, visueel meer dan oké en redelij geacteerd. 't Is gewoon wat té passé zonder verder iets toe te voegen.

3.0*

Ehm er zit een hele brok monoloog achter die uitlegt waarom het niks met tijdzones te maken heeft (verre van sluitend trouwens, want toen ze dit zogezegd berekend hadden was er nog geen Amerika, dus lijkt het wat vreemd om de tijdzone van NY aan te houden). 't is al erg genoeg dat ze dat soort onzin uitgelegd willen hebben in een film als deze (niks meer dan tijdsverlies), als het dan nog niet aankomt bij die 5 man die echt zitten te wachten op dit soort verklaringen ...

Byrne speelt hier veruit het best. Sterke bad guy die de film makkelijk weet te dragen. Jammer dat Schwarzenegger geen degelijke tegenspeler blijkt. Sowieso is Schwarzenegger eigenlijk niet meer dan een wandelende grap, hij hoort dan ook helemaal niet thuis in een serieuze rol. Het gevolg zijn een hoop belachelijke one-liners en niet te harden pogingen tot acteerprestaties. Mnee, laat hem maar wat idiote zelfbewuste rollen spelen.

Visueel iets te donker en wat 90s cheap in sommige scenes, al zitten er ook wel een paar voltreffertjes in. De eindscene zag er best cool uit en ook een aantal actiescenes zijn nog steeds spectaculair. 't Is dat ik ooit de trailer gezien heb op TV toen de film hier uitkwam en dat daarin wel de beste stukken verwerkt zaten, maar het levert toch een aantal leuke scenes op.

Al bij al geen beste film natuurlijk, maar aardig wat geeky guilty pleasures (einde van de wereld, demonen) en een paar uitschietertjes zorgen ervoor dat de film toch nog best te pruimen valt, ondanks de brakken verschijning van Schwarzenegger en de te lange speelduur.

2.5*

Teleurgesteld.

Hoewel de film ook best kan teren op een aantal leuke zaken schiet het algemeen wat tekort. Qua gore was het best oké allemaal, de film is niet al te preuts en er zitten een aantal leuke kills in. Wel jammer dat de sekteleden allen met een veredelde tandenstoker rondliepen, die kills waren iets matiger.

Verder vooral een samenraapsel van andere films. Children of the Corn meets Creep, of wat religieuze freaks in de metro. Midnight Meat Treas zat (gezien het einde) ook niet erg ver weg.

Beetje jammer dat de film er nooit in slaagt om sfeervol te worden. Visueel is het wat karig, zowel qua kleurgebruik als editing slaagt Devereaux er niet in om een spannend geheel te kneden. Kwam nogal gedateerd over allemaal.

Ook het acteerwerk is droevig. Een bende oninteressante personages, compleet vervangbaar grut waar je als kijker te lang mee opgescheept zit in kleine ruimtes. Zo'n omatje komt ook compleet belachelijk over als bad guy, wat de film verder ook geen goed doet.

Zat op 2.0*, maar door het dankbare einde mag er nog een halfje bij. Een twist als deze kan ik wel appreciëren, al heb ik hem al beter uitgevoerd gezien. De film in kwestie noemen is alleen een té grote spoiler vrees ik.

Gezien de setting had deze film gewoon stukken beter moeten zijn. Zat zeker ook meer in, laatste shot deed mij trouwens nog wat twijfelen over het einde maar we zullen de film maar voordeel van de twijfel geven zeker?

2.5*

Fijn.

Leuk om te zien dat er de laatste paar jaar wat meer film over (en zelf door) jonge twintigers komen. 't Is eens wat anders dan de eeuwige highschool romances. Vaak geen al te opbeurende films, over mensen die plots geconfronteerd worden met de harde realiteit van levensbepalende keuzes maken, anderzijds wel een interessant thema.

Matsumoto is een twintiger, wat de film toch een beetje extra flair meegeeft, vooral te horen in de score. Visueel is het netjes, acteerwerk is goed en halverwege zit er een redelijk stevige twist in die de rest van de film in een radicaal andere richting stuurt.

Het blijft wel een Japans drama natuurlijk, dus zo héél afwijkend is het niet. The devil is in the details. Maar wel een erg mooi filmpje, best van genoten. Leuk om te zien dat er toch weer een aantal jonge Japanse regisseur opstaan.

4.0* en een uitgebreide review

Best oké.

Gyllenhaal weet ze inderdaad wel uit te kiezen. Nooit echt fan geweest van de man, maar de laatste tijd weet hij toch geregeld te overtuigen en, misschien nog wel belangrijker, interessante films uit te kiezen.

Qua opzet leek deze film me niet superinteressant, maar door het aparte camerawerk, de vreemde humor en de nogal rauwe actie weet de film toch te vermaken. Het is niet de melige buddy cop flick of de wat uitgerokken social-geëngageerde zaak waar Ayer voor gaat, wel een slice of street life waar twee agenten de hoofdrol in vertolken.

Enkel de dialoog stond me na een tijdje wat tegen. Ik heb niks tegen een portie gevloek, maar ook dat kan goed dan wel slecht gebracht worden. Ik kreeg een beetje de indruk dat het hier enkel om de fucks per minute ging en niet zozeer meer om een gepaste dialoog, waardoor het z'n effect langzaam verloor.

Maar da's een kleine smet op een verder aangenaam filmpje. Echt groots is het nu ook weer niet, wel vermakelijk en apart genoeg om op te vallen.

3.0*

Meh.

Wist vooraf niet echt wat te verwachten, toch schrok ik even dat het een soort van veredelde kinderfilm was. Had ik niet echt zien aankomen. Doet qua opzet wat denken aan Gunbuster (oudere Gainax animatie die ook draaide om een stel kinderen die opgeleid werden tot alien fighters) met een beetje Eva (de immer droef kijkende en zwaar getormenteerde hoofdpersoon die de wereld redt). Het resultaat is niet altijd even goed.

Visueel niks mis mee. Effecten zijn zichtbaar duur, maar ook gewoon effectief en niet té in your face. De tech is een beetje flauw (lopen we dan nog met tabletjes rond?) maar op zich viel het qua setting nog best mee.

De cast is jammer genoeg iets teveel gericht op een Harry Potter publiek. Sowieso zit je met dat spelletje halverwege, maar ook de acteurtjes zelf doen het niet echt goed. Misschien wel voor het doelpubliek, ik kon er in ieder geval niet echt van genieten. Sowieso had ik last met de geloofwaardigheid van het hoofdpersonage, maar ook de half gesmolten Harrison Ford hoort écht niet meer in een film thuis. Sommige acteurs worden beter met ouderdom, Ford niet.

De eindtwist vond ik nog wel aardig, geeft de film net wat extra krediet omdat ik de scenes ervoor wat verveeld was geraakt door de eeuwige simulaties, spijtig genoeg wordt er nog een dieptriest moralistisch eind aan gebreid waar ik helemaal niet op zat te wachten. Meligheid ten top, geen beste keuze.

Einde laat ruimte voor vervolgen, al hoop ik er niet op. Ken het bronmateriaal niet, maar deze verfilming valt érg licht uit en weet buiten het visuele bitterweinig te brengen. Eerder iets voor de wat jongere kijkers gok ik zo.

2.0*

Kleine tegenvaller.

Komt toch vooral omdat de personages en de romance mij niet echt wisten te grijpen. De typische stijl van Doremus is weer volop aanwezig en daar valt ook weinig op aan te merken. Heerlijk zweverig, de editing is zoals steeds geweldig, erg mooi kleurgebruik en geklooi met diepte en ook de soundtrack is geweldig passend.

De personages vond ik alleen een beetje saai. Woodley is volgens mij ook niet de juiste actrice, haar twee halve liefdes voelden ook wat makjes aan. Het drama dat het verloop van de film bepaald voelde daarnaast ook niet geweldig fris aan. En daarmee komt de romance ook nooit volledig uit de verf, wat toch een probleem is voor een film die zich voornamelijk richt op drama en romantiek.

Slecht is de film ook niet, daarvoor is de stijl van Doremus gewoon té fijn. Een regisseur wiens films is graag kijk, want ondanks dat dit een kleine tegenvaller was komt het vooral op enkele details aan waarom de film in z'n geheel iets minder goed werkte. Op naar de volgende I guess.

3.0*

Aardig.

Het is leuk dat deze twee regisseurs toch wel blijven groeien. Het gaat de goeie kant op met het features, het zou me zelfs niet verbazen moesten ze ooit nog die stap nemen naar een 4* film. Zover is het in ieder geval nog niet, al is deze The Endless dan wel weer een aardig stapje in de goeie richting.

The Endless is misschien net teveel een samenraapsel van vanalles en nog wat. Het cultverhaaltje is bekend, de cult-heeft-gelijk twist is ook zeker niet ongezien, maar de uitwerking daarvan is gewoon wat te uitgesponnen, met een wezen dat boodschappen achterlaat, timeloops opzet en af en toe wat gekke spelletjes speelt. Tel daarbij nog een arsenaal aan zonderlinge personages die net allemaal iets te weinig indruk maken en je hebt een film vol goede ideeën, maar met een gebrek aan focus.

Het had gewoon net wat strakker gemoeten. Iets meer de juiste elementen eruit gepikt om tot een sterker en slicker geheel te komen. Maar de vele ideeën en de nette uitwerking zorgen er wel vooral dat de film blijft boeien. Toch een interessant duo, nog wat extra verfijning en het zit er zo maar in.

3.5*

Wakamatsu en jazz.

Maar dan verpakt als een relatie drama en verteld via flashbacks. De setup is een beetje complex, maar Wakamatsu haalt er wel wat extra drama uit. In de kern is dit echter een redelijk eenvoudig dramatje.

Experimentele jazz vormt een belangrijk onderdeel van deze film. Kan er muzikaal weinig van genieten, toch weet Wakamatsu wel wat van de scenes te maken zodat ze nooit bloedirritant zijn. De wrijving tussen de niche jazz muzikant en zijn populaire schrijfster vrouw is redelijk klassiek, de uitwerking iets minder.

Er wordt aardig wat afgestompt en geroepen, dit is in ieder geval geen kalm Japans dramatje, maar dat moet je van Wakamatsu ook niet verwachten. Jammer genoeg wordt het wat repetitief en dankzij de opzet van de film weet je al heel snel waar de hele rits naartoe gaat.

Best oké voor een keertje, maar iets te repetitief, visueel te karig en qua muziek absoluut m'n ding niet.

2.5*

Fijn, maar toch niet 100%.

Nog even nagekeken en inderdaad, met de vriendelijke medewerking van Telefilm Canada. En dat merk je eigenlijk gewoon ook wel tijdens de film. Villeneuve doet nog wel z'n best met z'n gladde filtertje, maar kan niet verbloemen dat het visueel toch net dat ietsje te goedkoop is. Je ruikt gewoon dat dit geen echt cinemaproduct is. Een groot verschil met Prisoners, hoewel de stijl hier me wel beter beviel.

Soundtrack is inderdaad een sterk punt, ook het lome sfeertje deed het erg goed. Het mysterie werd goed opgebouwd, het eerste uur loopt dan ook erg lekker en is waardig mysterieus. Daarna verliest Villeneuve het mysterie wat uit het oog. Beide heren verzoenen zich met de situatie en gaan daar dan maar mee aan de slag. Vond dit beduidend minder dan het voorgaande. De plotse uithaal op het einde mag er dan wel zijn (zorgt voor een halfje meer), maar maakt natuurlijk niet plots het lossere laatste half uur goed.

De dubbele laag in deze film laat ik voor wat het is. Vond sowieso het mysterie het beste deel van de film en de symboliek voelt sowieso al aardig vergezocht aan, weet van mezelf dat veel uitleg de film alleen maar platter en minder interessant gaat maken. Ik mag dat beetje verbazing en verdwazing wel in dit soort films.

De cast doet het verder aardig, enkel Laurent valt wat uit de toon als enige echt hysterische personage. Gyllenhaal is oké maar had meer met z'n personages kunnen doen had ik het idee.

Fijne filmpje, jammer dat Villeneuve niet vol voor het mysterie gaat en dat het qua stilering niet ofwel iets rijker, ofwel iets gedurfder is afgewerkt. Maar wel stukken beter dan de twee andere films die ik van hem zag.

3.5 (maar eigenlijk zo'n 3.75* filmpje)

Matig oorlogsfilm.

Het draait om een battle of wits tussen twee snipers. Eentje Russisch, de andere Duits maar blijkbaar kon het allemaal in het feilloos Engels. En met een Franse regisseur achter de schermen is het boeltje helemaal compleet. De Russen zullen blij geweest zijn.

Verder is het een redelijk doorsnee oorlogsfilmpje dat zo uit de Hollywoodfabriek komt gerold, met dik aangezette muziek, matig acteerwerk en een love triangle die echt helemaal nergens op slaat. En uiteraard zijn 120 minuten niet genoeg om een simpel verhaaltje als dit te vertellen.

De sniperactie zelf valt nog wel mee, maar weet de film absoluut niet te redden. Het is best flauw, saai en voorspelbaar, anderzijds ben ik gewoon geen fan van oorlogsfilms en dit is een erg, erg klassieke. Eentje om snel weer te vergeten.

1.5*

Leuk.

The Conversation en Snowden, de twee keywords van deze film. The Conversation omdat dit met Hackman bijna een rechtstreeks vervolg lijkt op die film, Snowden omdat hij als wissle blower toch wel liet zien dat er ten minste een kern van waarheid in deze film zit.

Natuurlijk wel lekker aangedikt. De surveillance gaat net iets te vlotjes en het gaat allemaal wat makkelijker dan het in het ech zou gaan, maar Scott weet eigenlijk als één van de weinige dit soort filmpjes tot een goed einde te brengen.

Smith is perfect voor een rol als deze, ook Hackman weet zich goed te redden. Voight ook een sterke bad guy, alleen de bijrolletjes zijn soms wat dubieus gecast. Jack Black is bijv. maar een vreemde vogel in deze setup.

Duurt best lang maar voelt nooit traag of saai aan. 't Is spijtig dat Scott er niet meer is, had vast nog een paar leuke films in z'n vingers gehad. Veel gevolg heeft hij jammer genoeg ook al niet, dus is het gewoon spaarzaam genieten van de film die ik nog niet gezien heb.

3.5*

Door dit soort cinema heb ik dus de pest aan de Belgische film.

Sociaal armoedige tristesse in beeld brengen, hebben die filmmakers nu echt geen betere ideeën. Neem een paar lompe losers, gooi ze in een hoop miserie en dat neemt dan een Palm naar huis ? Volgens mij hebben we al 36 Palmen misgelopen op Cannes dan.

Visueel brakke cinema, met een stevige knipoog naar de Dogme beweging (al deden ze hier minder hun best), totaal gebrek aan soundtrack en verder een hoop pruillipmomenten die mij vooral deden walgen. Ach wat was het toch zielig allemaal, en ach wat kon het mij echt geen fuck schelen.

0.5*

Njah, pover gebeuren.

Carné duikt de theaterwereld in en vertoeft daar duidelijk graag. Leuk voor mensen die daar ook graag in vertoeven, maar het haalt een hoop tempo uit de film. Deed me af en toe een beetje aan Fellini denken, ook met de drukte van deze film, da's jammer genoeg niet zo'n geweldige link wat mij betreft.

Het acteerwerk is erg dik aangezet, het verhaaltje uitgebreid maar nooit interessant. Het is dan ook bloedirritant dat deze film boven de 180 minuten uitkomt. Met een uurtje of twee had je het verhaaltje ook wel kunnen vertellen, al was het dan nog steeds niet zoveel boeiender geweest.

Audiovisueel viel er ook niet zoveel te beleven. Misschien dat het er gezien de tijd nog wel aardig uitzag, ondertussen is het vooral erg braaf en verwacht, zonder opvallende momenten. Mnee, niks voor mij. Begrijp wel waar de klassiekerstatus vandaan komt, maar wat mij betreft zijn dat niet de goeie redenen.

1.0*

Leuk om eens wat eerder werk van Ishii onder ogen te krijgen.

Sterke film die een beetje teniet gedaan wordt door de nogal povere basis. Het seriemoordenaar verhaaltje is niet echt geweldig, en wanneer de film in plotprogressie mode schakelt ondervond ik er wel wat last van.

Veel boeiender is Ishii's benadering van de film. Net als filmbroer Tsukamoto werkt Ishii met strakke, vaak symmetrische composities, flitsende montage en versterkende muzikale intermezzos. Alleen contrasteert hij dit ook met enkele natuurshots vergezeld van ambient.

Het gebruik van muziek is redelijk experimenteel te noemen. Vaak niet al te subtiel, ook niet altijd geslaagd, maar vaak wel erg boeiend. In combinatie met de haperende TV bracht die wederkerende crunch bijvoorbeeld een erg leuk effect met zich mee. Ook visueel is het wat oneffen, maar veel leuke ideeën, vaak ook erg knap uitgewerkt (zeker als Ishii even in overdrive schiet). Film oogt jammer genoeg nog iets te goedkoop, iets wat hij later makkelijker zou weten te camoufleren.

En verder, zoals Dopke al aangaf, kille en ijzige personages, vreemde stiltes, zware dialogen en vaak abstract acteerwerk. Ik kan het alleen maar aanmoedigen, het zorgt voor een zeer apart sfeertje.

Ik ga voor een dikke 3.5*. Latere films zijn veel beter en consistenter uitgewerkt, maar in Angel Dust zijn al erg veel leuke dingen te zien. Ook blijf ik meeduimen voor die sub van Yume no Ginga, een film die ik al erg lang wil herzien

Aanrader voor de Ishii fans.

Vond het wel interessant.

Er wordt inderdaad niet ingegaan op het waarom van het succes dat deze industrie kent, maar dat hoefde voor mij ook niet zo. Deze docu geeft een ietwat neutralere blik op de zelfhulp hypes, op basis van een specifieke case.

Die case zelf is eigenlijk niet eens zo boeiend, al is het natuurlijk wel tekenend dat je die mensen zover krijgt om zich gewillig maar onbewust te laten vermoorden. Boeiender is dat Ray niet echt een cultleider is, maar evengoed slachtoffer (van z'n eigen domheid dan).

Je hebt er eentje die bullshit staat te verkopen op een podium, een hele meute mensen die het kritiekloos slikt en uiteindelijk zijn er drie dood. Compleet geschift, maar wanneer er met vingertjes moet gewezen worden, wordt het toch best lastig. Misschien is het omdat ik die hele situatie compleet niet kan vatten, maar het boeit me wel.

Als deze is het basic, maar met spreekt wel best open over wat er gebeurt is en hoe het er aan toegaat tijdens zo'n sessies. Op zich vind ik het dan niet zo erg dat de docu minder leidend is en niet zonodig op zoek moet naar antwoorden.

3.0*

Vermaakt wel.

Vooral omdat het mysterie aardig in stand blijft tot op het eind, en er dan een redelijk eigen draai aan gegeven wordt. Echt geweldig origineel is het al lang niet meer, maar de invulling is wel apart. Voor een genrefilmpje is dat genoeg.

Visueel ook wel oké, al blijft het vooral bij consistente afbleekfiltertjes. Enkel de personages en het acteerwerk schieten wat te kort. Niet noodzakelijk zoveel slechter als in andere horrorfilms, maar aangezien de nadruk hier toch ligt op het mysterie en alles wat serieuzer aangepakt wordt wil het niet altijd vlotten met de acteurs.

Wel vermakelijk voor een keertje, bevat wat leuke ideetjes en de spanning wordt redelijk aangehouden.

3.0*

Slecht. Maar da's dus geen verrassing.

Op 60 minuten een introductie in anime voorzien is best lastig. Het is op zich een redelijk breed spectrum van films en series, zeker in vergelijking met de Ameriaanse animatie industrie. Mijlpalen zoals Akira, Evangelion, Ghost in the Shell, Gundam, Astroboy en wat nog meer allemaal ... je komt er helemaal niks over te weten.

Want deze docu komt van Netflix en Netflix zelf heeft ook anime series natuurlijk. Dus hebben ze één of andere overenthusiaste nobody gevonden die niks van anime kent en haar op pad gestuurd om het wereldje te leren kennen. Op lekker Amerikaanse manier wordt er gesproken alsof Japan één of andere buiteraards wereldje is waar allemaal vreemde mensen wonen die ofwel érg gereserveerd zijn, ofwél erg extreem en weird.

De series die er worden uitgelicht zijn allen geproduceerd door Netflix, dus over de belangrijke dingen kom je sowieso weinig te weten. Wat toont deze docu dan wel? Wat "kawai" betekent, een paar regisseurs en producenten die zeer kort mogen antwoorden op veelal lompe vragen en een poging om erachter te komen waarom de Japanse cultuur zo'n grote contrasten kent. Zonder al te veel succes trouwens.

Dit is uiteindelijk weinig meer dan een advertentie vermomd als documentaire. Jammer, want een goeie doc zou écht wel interessant zijn, maar als je zelfs Ghibli niet kan vernoemen dan ben je toch ergens de verkeerde weg ingeslagen.

Ach ja, hopelijk trekt het wat nieuwe nieuwsgierigen aan, maar als docu is dit echt droevig.

1.0*

't Is jammer dat Bruce Lee niet meer leeft. Of nooit eens een deftige choreographer tegen het lijf gelopen is.

De man z'n techniek is indrukwekkend, vooral dat benenwerk en die snelheid. Jammer is dat je er zo weinig van ziet. De meeste gevechten zijn "kick / drop / volgende", de helft van de hits vallen gewoon buiten beeld. Uitermate sloppy en nefast voor een martial arts film. Zit je naar die kerel z'n smoel te kijken terwijl er onder hem vanalles gebeurt. Spannend!

Verder oogt het goedkoper dan goedkoop, met een compleet debiel verhaaltje (dat door veel slechte film gekopieerd is) en met pijnlijk acteerwerk. Meer martial arts die daar last van hebben, maar die bieden dan wel wat anders.

't Is vooral één grote saaie bedoening eigenlijk, met Lee die niet veel meer laat zien dan kicks en punches (soms lijken het wel oridinaire bokspartijtjes), gevechten die half uit beeld plaatsvinden, en een domme setup die dan nog erg slecht uitgewerkt wordt (die spionage )

Doe mij maar de Shaw Brothers ( ), de vroege Li's, de artistieke HK epossen en uiteraard de Jaa's.

1* voor een enkele leuke move, en de sterke techniek van Lee.

Noé hoeft nu ook weer niet te overdrijven, Winterbottom deed dat al een tijdje terug met 9 Songs.

Dat deze film een favorietje ging worden stond eigenlijk vooraf al vast. Alles leek in de richting te wijzen dat Noé weer een hoogstandje uit z'n mouw zou schudden. Dat hij echter zo'n indrukwekkend ding als zou regisseren had ik niet meteen verwacht.

Visueel bijzonder (maar dan ook bijzonder) indrukwekkend, soundtrack is niks minder dan geniaal, concept interessant genoeg om 150 minuutjes rond te hangen en verder een complete trip die vooral het laatste uur erg indrukwekkend uitpakt.

Cutten in deze film zou gewoon zonde zijn, het zou de ervaring ook deels teniet doen, al is het vaak zo dat bij deze film een deel van het publiek "knakt" en redelijk numbed-down de film beleeft. Da's jammer enzo, maar gelukkig zijn er nog regisseurs die gaan voor een meer betrokken filmervaring.

5.0* dikke en verdiende sterren, en een uitgebreidere review natuurlijk.

En wie het benieuwde, ook een top 10 notering voor deze film.

Matig.

De horror aanduiding was inderdaad misplaatst, hoewel er waarschijnlijk niet zoveel nodig was geweest om hier wel een horrortje van te maken. Maar Forstmann kiest voor drama, met hier en daar wat thriller elementen om het toch wat levendig te maken.

Een groepje vrienden dat de wildernis intrekt, dan weet je bijna zeker dat ze er niet zonder kleerscheuren uit zullen komen. Een vergeten kaart en onzorgvuldig bewaard voedsel zorgen ervoor dat het groepje al snel in de problemen komt, daarna volgt de frustratie en wat dramatische onthullingen.

Ontbering en wat lichamelijke letsels zorgen dat de film wat meer thriller allures krijgt, maar deze momenten zijn erg beperkt. Het resultaat is jammer genoeg dat het allemaal érg bekend aanvoelt en dat het jammer genoeg op dramatisch vlak niet genoeg weet te beklijven. Acteurs en setting voldoen daar niet echt voor, maar ook de regie ondersteunt enige dramatische impact niet voldoende.

Zo valt het wat tussen verschillende genres in, en zijn het vooral de mindere kantjes die boven water komen drijven. Ondanks dat is het geen onaardige poging, het komt er alleen niet echt uit.

2.0*

Niet goed.

Steeds vaker zie je dit soort Aziatische (Hong Kong/Chinea/Taiwan) dramas de kop opsteken. Een hoop personages die zich in de rijkere milieus bevinden en allemaal hun probleempjes hebben. Jammer genoeg is er van sympathie weinig sprake en spreken hun problemen ook niet echt tot de verbeelding. Eerder opgblazen personages die door hun eigen toedoen en hoogmoed ten val komen.

Visueel stelt het ook allemaal zeer weinig voor. Links en rechts wel een aardig shot, maar over het algemeen nogal kaal en kil. Ondanks de vaak rijkelijke settings. Muziek is ook maar melig, net als het acteerwerk. Zo krijg je een goed drama nooit van de grond natuurlijk.

Eentje om links te laten liggen. Dit begint zo langzamerhand een genre te worden in de Chinese film, begin ze ook steeds sneller te herkennen. In praktijk wil dat hopelijk zeggen dat ik er in de toekomst niet teveel meer hoef te zien, want ondanks wat bling niet echt aan mij besteed.

1.5*

Redelijk banaal alweer.

Een stukje technische vooruitgang staat weer aan de bron van een hoop leed. Ditmaal is het de mogelijkheid om herinneringen op commado weer op te vragen, een snufje dat clasht met een jaloerse man nadat hij een ex van zijn vriendin tegengekomen is.

An sich zien we hier weinig nieuws, gewoon een relatie die op de klippen loopt door zowel overspel als een gebrek aan vertrouwens/jaloezie. Het scifi aspect werkt het in de hand, maar als idee is het verre van nieuw of origineel natuurlijk.

Verder weinig indrukwekkend. Visueel is het erg mager, acteerwerk is niet al te best (vooral de wat moeilijkere scenes komen erg slecht uit de verf) en ook de soundtrack is weinig opvallend. Qua regie schiet het gewoon dik tekort.

Een eenvoudig niemendalletje, dat binnen z'n korte speelduur zeer weinig memorabels weet neer te zetten. Allicht dat ze cfr anthologies beter wat jongere regisseurs aan het werk gezet hadden, die hebben vaak iets meer de drang om iets met identiteit neer te zetten.

1.5*

Saai.

Een redelijk duf haunted house filmpje met een wat onnozele twist. De verkrachtingsscenes zagen er doorgaans erg slecht uit. Beetje halfbakken camerawerk dat alles probeert te verdoezelen en wanneer ze daarmee klaarwaren werden de rubberen namaaklichamen boven gehaald.

Vervelende vrouw ook die daarna wordt bijgestaan door vervelende dokters. Het welles/nietes spel blijft veel te lang aanslepen, de pseudowetenschappers maken het alleen maar slechter. Rest enkel nog de grote finale, maar in plaats van een echte entity krijgen we een afbrokkelend ijsblok. Pfffffrt. Verder ook een paar erg dubieuze lasereffectjes.

Nee, geen spanning, niet eng, niet indrukwekkend. Duurt daarmee ook veel te lang en eindigt zwaar ondermaats.

1.0*

Doorsnee.

Een typisch heist filmpje, dat jammer genoeg niet zo heel erg z'n best doet om er positief bovenuit te springen. Amiel lijkt te berusten in de casting van z'n centrale duo en laat hen het meeste werk opknappen De rest van de film is vooral op automatische piloot.

Connery en Jones doen het best degelijk, maar ook zij lijken door te hebben dat ze in een matig filmpje terecht zijn gekomen. Ze doen beiden hun werk naar behoren, maar echt sprankelen doet het nooit. Je kan het hen ook moeilijk kwalijk nemen.

Verder zitten er een paar redelijke kraken in en is Kuala Lumpur als locatie een leuke afwisseling, maar het zijn toch vooral dingetjes die een film als deze maar matig kunnen opfleuren. Amiel is gewoon een wat lui regisseur zo lijkt. Wel het beste dat ik al gezien heb van hem, maar dat zegt jammer genoeg niet veel.

Geen vervelend tussendoortje, maar ook echt niks meer dan dat.

2.5*