Enter the Anime (2019)

Dat zal een geweldig uitvoerige duik worden! Alsof anime ondertussen niet redelijk ingeburgerd is.

En dan worden er vooral Netflix series uitgepikt . Verwacht er zéér weinig van, maar 60 minuutjes is kort genoeg om ergens tussendoor te gooien.

Slecht. Maar da's dus geen verrassing.

Op 60 minuten een introductie in anime voorzien is best lastig. Het is op zich een redelijk breed spectrum van films en series, zeker in vergelijking met de Ameriaanse animatie industrie. Mijlpalen zoals Akira, Evangelion, Ghost in the Shell, Gundam, Astroboy en wat nog meer allemaal ... je komt er helemaal niks over te weten.

Want deze docu komt van Netflix en Netflix zelf heeft ook anime series natuurlijk. Dus hebben ze één of andere overenthusiaste nobody gevonden die niks van anime kent en haar op pad gestuurd om het wereldje te leren kennen. Op lekker Amerikaanse manier wordt er gesproken alsof Japan één of andere buiteraards wereldje is waar allemaal vreemde mensen wonen die ofwel érg gereserveerd zijn, ofwél erg extreem en weird.

De series die er worden uitgelicht zijn allen geproduceerd door Netflix, dus over de belangrijke dingen kom je sowieso weinig te weten. Wat toont deze docu dan wel? Wat "kawai" betekent, een paar regisseurs en producenten die zeer kort mogen antwoorden op veelal lompe vragen en een poging om erachter te komen waarom de Japanse cultuur zo'n grote contrasten kent. Zonder al te veel succes trouwens.

Dit is uiteindelijk weinig meer dan een advertentie vermomd als documentaire. Jammer, want een goeie doc zou écht wel interessant zijn, maar als je zelfs Ghibli niet kan vernoemen dan ben je toch ergens de verkeerde weg ingeslagen.

Ach ja, hopelijk trekt het wat nieuwe nieuwsgierigen aan, maar als docu is dit echt droevig.

1.0*

'Ik heb ook wel eens manga gekeken'. Deze flutdocumentaire lijkt gemaakt voor mensen die dit zinnetje wel eens hebben uitgekraamd. Voor de echte liefhebber die meer heeft gezien dan enkele films of series is dit een aanfluiting en vooral een schandalig lange Netflix-reclame.

Ik heb geen idee wie die vertelster is, maar ik heb de indruk dat ze het leuk heeft gehad in Japan, zo lekker op kosten van Netflix. Ze gaat op onderzoek uit naar wat animé nou precies is, maar meer dan schaapachtig rond kijken en de kijker toespreken alsof we kleine kinderen zijn komt ze niet. Haar stem en toon klinkt zo sensatiebelust dat het al snel tegen gaat staan. Ik heb ook niet het idee dat ze écht geïnteresseerd is in het medium, maar dat ze gewoon de vertegenwoordiger van Netflix speelt. Het enige waar ik enthousiast van werd waren diverse herkenbare plaatsen in Tokio die er zijn in gemonteerd. Krijg meteen nog meer zin om er over twee weken weer heen te gaan.

Bleach, Death Note, Akira, Elfen Lied en Ninja Scroll zijn slechts een handvol namen die ik heb gezien en zo zijn er nog honderden waar ik wel meer over te weten wilde komen. Hoe is het ontstaan? Wat zijn de invloeden op de cultuur en hoe gaan de animators te werk? Die vragen worden in slechts enkele minuten beantwoord, weliswaar slecht ook. En dan gaat het over uitsluitend animé die tegenwoordig op Netflix te zien is. Nou, ik kende er geen enkele. Waar zijn de echte klassiekers of een studio als Ghibli? We zien een aantal mensen (sorry, ikzelf ken daar dan weer geen namen van) die hebben meegewerkt aan namen als Ghost in the Shell maar daar wordt geen woord over gerept. In plaats daarvan krijg je een Amerikaanse animator die aan Castlevania werkt en blijkbaar van honden houdt.

Natuurlijk kunnen ze niet iedereen tevreden stellen door over hun favoriete animé te praten, maar dat het alleen over Netflix-animé gaat maakt de bedoeling erg duidelijk. Er staat zelfs in de credits dat alle benoemde series nu beschikbaar zijn. Schandalig slecht dit.

Waar-de-loos.

Ik was de film gaan kijken met de oprechte hoop iets te gaan leren over anime en manga, maar dit was zo'n ratjetoe, zo'n wirwar, dat ik 58 minuten later nog steeds niets wijzer ben geworden. Excusez le mot, maar huppelkutje Burunova loopt wat rond, legt heeeeeeel vage dwarsverbanden en eindigt met een conclusie die van toepassing is op elke niche-cultuur: je voelt je vrij en het geeft je identiteit. Zo dan!

Opvallend ook dat heel veel interviews helemaal niet door Burunova worden gedaan - dat viel me tijdens het kijken al op maar toen ik die waslijst zag met Interviewers op de credits brak helemaal mijn klomp. Wat heeft ze dan wél zelf gedaan, behalve de docu misschien dan een soort van smoelwerk meegeven?

Egotripperij van de aanwezige makers, regisseurs en animators ook, hoewel het dieptepunt gelukkig al in het begin zat met die zgn 'tijdreiziger' die alleen maar had te melden dat hij een poedel had.

Ik zat eigenlijk te denken aan de laagste score, maar vooruit: de film heeft mijn reislust weer aangewakkerd en het camerawerk was in orde.

1,0*