Meningen

Grappig, ik kijk naar de hoofdrolspelers en het resultaat, en vond het verrassend geslaagd.

Verhaaltje was redelijk duf, dat wel. Beetje vervelend uitgangspunt, gelukkig was de toon van de film droog genoeg om voor een leuk contrast te zorgen. Vond Stiller in deze rol best passend, ook Black was nog best te pruimen. Heb beide heren al veel ergere dingen zien doen.

Toch komen de echt komische momenten vooral van de bijrollen en af en toe erg droge shots. Walken is semi-geniaal, die kerel die komt aankloppen bij dat vakantiehuisje was echt geniaal. Verder ook leuke scenes met het paard op de auto, zicht alleen was komisch genoeg

Levinson is best in staat aardige genrefilmpjes af te leveren, deed hij met Sphere ook al. Verre van het beste in het genre, maar leuk en aardig.

Visueel ook wel geslaagd trouwens deze film. Schattige lekstokkleurtjes en quirky camerawerk, maakt het allemaal eens zo draagbaar.

Vond het een aangenaam filmpje, niks om te hebben of om te pushen naar anderen, maar aardig om een keertje gezien te hebben.

3.0*

Tja, pas allemaal maar op, want voor je het week heb je een videotheek die de film heeft, en dan zit je er wel mee opgescheept.

Wat een duffe bedoening was me dit toch weer. Type Amerikaanse romco, wel met A-sterretjes. Geen spatje creativiteit, originaliteit of welgemeendheid te herkennen. Formularisch, totaal ongrappig, enorm voorspelbaar en al helemaal niet romantisch.

Film die je al honderd keer gezien hebt. Waarom ik weer aan een Koreaanse film begonnen ben ? De Ki-duk vloek, en die dame op de cover zal er ook wel mee te maken hebben gehad. Omdat de film niet extreem irriteerde, en verder wel degelijk (lees volgens de regels) gemaakt is, nog 1 miezerig stemmetje.

Irritant.

Vanaf het begin zat het eigenlijk al verkeerd met deze film. Enkel technisch heb ik weinig aan te merken op Epic, al resulteert dat weeral eens niet in mooie beelden, enkel in technisch gedetailleerde animatie. Groot verschil met bijv een Croods, die er ten minste nog een eigen visuele stijl op nahield, Epic is gewoon de zoveelste Amerikaanse eenheidsworst qua visuals.

Verder een wel érg platte film. Rampzalige soundtrack van Elfman, die al het slechte van "epic" in zich draagt, zonder daarbij door de film ondersteund te worden. Het ene misplaatste muzikale sentimele hoogtepunt na het andere. Personages en design is slecht en ongeïnspireerd, de stemmencast totaal onkundig. Het levert vervelende personages op, zonder enig lichtpuntje.

Verder een wat serieuzere film, waardoor de povere humor nog meer uit de toon valt. Verhaaltje is dan nog eens aan de kinderachtige kant, zonder verrassingen of leuke momentjes. Rest enkel een kleine technische stap vooruit, verhuld in een hoop kitsch en luiigheid die zijn gelijke niet kent.

0.5*

Pover,

Het begin valt nog het beste mee. Typische opzet, weer maar eens een filmploegje dat een reeks over het paranormale aan het schieten is en dan plots toch iets tegenkomt. Het hele paranormal vs supernatural invalshoekje is te licht om de film van andere gelijksoortige films te differentiëren.

Acteerwerk is behoorlijk slecht, visueel werkt het ook niet goed. Dan hebben ze al het voordeel van slecht videomateriaal, zien de effecten er nog steeds erg cheap uit. Vooral op het einde met die gate to hell, pfffffff.

Zeer matige film binnen het genre. De aanloop was nog wel aardig, maar wanneer de film echt moest pieken bleef er nog maar weinig van over. Niet eentje die lang zal blijven hangen heb ik he gevoel.

1,5*

Best oké.

Washington keert terug als de koele killer, ditmaal in een iets andere setup. Maar by and large is dit gewoon dezelfde film, alleen dan in een iets ander kleedje. Niet verkeerd voor een sequel natuurlijk, maar wie wilde dingen verwacht van dit tweede deel mag z'n hoop snel weer opbergen.

Washington is geknipt voor dit soort rollen, dat ik niks nieuws meer. Hij wordt wel een dagje ouder maar kan het nog best hebben. Fuqua is dan weer geknipt voor dit soort films. Een wat duister sfeertje, aangevuld met enkele lekkere actiescenes. In dat opzicht een match made in heaven.

Maar uitschieters kent de film niet. Het wordt wat vergezocht op het einde en ook de relatie tussen Washington en dat gastje was niet meteen van een hoogstaand niveau. Een beetje knipwerk had deze film best wat korter kunnen maken, maar de basiskwaliteit is er wel en het vermaakt van start tot eind. Aardige filler dus.

3.0*

Best oké.

Nu Tony Scott er niet meer is heeft Washington blijkbaar een nieuwe regisseur gevonden waarbij hij z'n filmzelf kan zijn. Aan z'n rol verandert meestal niet teveel. Stille vent, wat teruggetrokken, maar een gouden hart en steeds tot het uiterste gaand voor de mensen rondom hem. Fuqua sleutelt niet teveel aan de bekende formule.

Verder een paar Russen die "de bad guys" voorstellen. Het is dat Csokas écht wel overtuigt in z'n rol, anders had het een al te flauwe actiefilm geweest, nu komt er toch een zekere spanning wanneer de twee tegenover elkaar komen staan. Beetje jammer van de epiloog in Moskow, had niet echt gehoeven.

Verder stijlvol in beeld gebracht, paar momentjes die er ook écht uitspringen (ontploffing met de microwave), maar Fuqua kan het geen twee uur volhouden. De film schakelt ook geregeld terug, waardoor het toch iets saaier wordt.

Fijn, slick gemaakt actiefilmpje dus, met een charismatische bad guy en een coole good guy. Lekkere filler.

3.0*

Erg fijn.

Had er wel zin in, na Zoe toch wel vertrouwen in de mix van romantiek en sci-fi die Doremus uit z'n hoed weet te toveren. En terecht zo blijkt, al is deze film dan nog net wat conceptueler dan Zoe. Zeker de toekomstvisie is er eentje die misschien niet zo realistisch is, maar wel in functie van het romantische verhaal staat. Zoals eigenlijk altijd in Doremus' films.

Visueel is het een pareltje, maar dat is geen verrassing. De stijl die Doremus hanteert is dat ook niet echt, maar wel erg mooi. De soundtrack vond ik zelfs nog wat indrukwekkender, vooral omdat hij daar soms minder voor de hand liggende keuzes maakt.

Verder erg fijn geacteerd, mooi opgebouwd en hier en daar zitten een aantal interessante visies. Mix van genre en auteur die je niet zo heel vaak ziet, des te leuker als het dan op deze manier uitgewerkt wordt. Wat mij betreft de beste an Doremus die ik al gezien heb.

4.5* en een uitgebreide review

En zo verliepen de eerste vijf minuten in de film ...

In the first years of the 21st century

->

a third world war broke out

->

...

the true source of man's inhumanity to man ... it's ability to feel

->

...

groep van plotscripted emotieloze mensen staat op en applaudiseert

->

Nu zeg ik dikwijls dat het verhaal ondergeschikt is in films, maar als je dan een film maakt over een maatschappij waarbij het verboden is menselijke emotie te tonen, en elk personage vertoont menselijke gevoelens, dan ben je toch verkeerd bezig. Toegegeven, geen makkelijke opgave op zich, maar dit is gewoon belachelijk.

Zie hier verder ook weinig Matrix in, gewoon een inferieur prutsfilmpje. Flauwe actiescenes, saaie en opvallend onafgewerkte shots. Maakt het wel duidelijker waarom de menigte The Matrix zo'n goeie film vind. Als dit het alternief dient te zijn ...

Pure prul, lang geleden dat ik zo'n slechte film gezien heb. 0.5*, uiteraard.

Chinese urban fantasy.

Het is een genre dat je ze nog niet al te veel ziet doen, maar deze Hanson and the Beast bewijst wel dat ze er aanleg voor hebben. Al vertoont de film zelf nog wel wat schoonheidsfoutjes, waardoor het resultaat zeker niet zo goed is als het had kunnen zijn.

Vooral omdat ook hier weer wat humor toegevoegd wordt die de film geen goed doet. Zeker bij de iets commerciëlere films lijkt dat gemeen goed te zijn, maar vaak past het niet geweldig bij de rest van de film, waardoor de sfeer gewoon nooit volledig kan aarden.

De effecten zijn ook niet echt op niveau. De film ziet er wel mooi uit, sommige CG is ook wel goed gedaan, maar al te vaak oogt het wat te goedkoop of vluchtig, waardoor ook het fantasy gedeelte niet geheel weet te overtuigen.

Dat houdt niet tegen dat er ook heel wat leuks te beleven valt. Aparte setting, interessante personages en toffe lore. Misschien een vervolg maken, maar dan met een betere regisseur aan het roer?

3.0*

Stuk leuker verwacht.

't Is een film geworden zonder veel lijn in. Een film met véél ideeën, waarvan er maar een paar echt werken en vooral een hoop maar half. Dat maakt dat je wel enigszins geïnteresseerd blijft kijken, maar eigenlijk altijd weer teleurgesteld wordt.

De opzet van Hitler in onze tijd wordt tijdens het eerste uur tamelijk flauw uitgewerkt. Het idee is zeker niet nieuw (of het nu holbewoners, samurai of historische figuren als Hitler zijn), vooral jammer dat er met het concept "Hitler" niet zo bijster veel gedaan werd. Daar had ik toch iets scherpers verwacht.

Het tweede deel wordt dan iets maatschappijkritischer, maar ook dat is allemaal redelijk plat en inhoudsloos. Veel meer dan wat losse doemflodders zijn het niet, als je dan al zoiets wil doen (en zeker in een comedy), doe het dan ook goed.

De film oogt verder redelijk goedkoop, maar niet zo heel vreemd als je er ook wat verborgen camera pranks tussenmonteert. Clasht alleen wel met de rest van de film. Acteerwerk is ook niet om naar huis te schrijven, Masucci doet het dan nog wel goed, maar Fabian Busch deed mij teveel denken aan de onuitstaanbare Joris Linssen en de rest van de cast voegt ook niet veel toe.

Ergens in deze film zit een leuke comedy, gebaseerd op een leuk concept. Maar er zit zoveel troep overheen dat het uiteindelijk niet veel meer voorstelt. Toch wel een gemiste kans, misschien de volgende keer een wat betere regisseur uitzoeken voor dit soort projecten.

2.0*

Fijn.

Liefhebbers van deze film, zeker Wakamatsu's Cycling Chronicles een keertje proberen.

Die film kent namelijk hetzelfde sterke punt als deze. De lange verhalen van een aantal personages die hoewel gescript en fake, wel compleet en puur doordringen. Mooi om deze "mensen" te horen vertellen, op een vreemde manier realistischer dan de vaak al te lelijke echte docus.

Verder uiteraard mooi in beeld gebracht, af en toe bijgestaan door een wel erg aanwezige maar toch knappe score. Vormgeving is zeer afgewerkt, verder wel erg klassiek.

Enige minpunt vind ik het gebrek aan balans tussen oud en nieuw. Bij Jia twijfel ik altijd een beetje als hij oud en nieuw tegenover elkaar plaatst. Ik vind hem meestal iets te melancholisch, zo ook hier. De verhalen van de oudere generaties zijn een stuk romantischer dan de wat kille fragmenten van de jongere generatie.

Mooiste scene is het stukje rolschaatsen, jammer genoeg een beetje kort. Verder een mooie film, maar weet net niet goed genoeg de balans te houden om echt knap te zijn.

Dikke 3.5*

Oude Hou.

Er zijn vast goede redenen om dit als het startschot van de Taiwanese New Wave te zien, maar de film zelf vond ik daar véél te luidruchtig voor. Er wordt een nogal vervelende familie gevolgd, waar het vooral moeder-lief is die voor de nodige nutteloze decibels zorgt.

Kindjes en vader zijn nog wel te doen, al moet ook daar gezegd dat het acteerwerk niet van het hoogste niveau is. Verhaaltje is een beetje apart, vooral het einde dan. Het "geluk" komt voor het gezin uit een vreemde hoek en voelt toch niet helemaal oké aan.

Film mist toch de rust die de latere Hous toch zo'n mooie films zou maken. Het is allemaal nogal druk en aanwezig. Ook het rustieke karakter mist hier nog een beetje, enige echte opvallende is dat Hou's liefde voor treinen wel al gevestigd was.

Niet echt onder de indruk, zelfs in vergelijken met z'n tijdgenoten. Dan toch liever Green, Green Grass of Home.

2.0*

In vele opzichten toch minder dan die doorsnee HK kung-fu films.

Weinig humor gezien, choreografie was matig, en ook het camerawerk miste dynamiek. Af en toe gelukkig wel amusant, al had er heel wat meer ingezeten.

2.5*. Het had wel wat, maar verre van genoeg om een echte goeie film te zijn.

Pfoe.

In de nasleep van LOTR en in een decennia dat drakengespuis weer wat aandacht kreeg. Maar een film als deze zet je niet op poten zonder een stevig budget en met een regisseur die minstens bekwaam is om een vlotte Hollywood film te maken. No go dus. Meteen ook fin de carriere voor Fangmeier.

En terecht. Het verhaaltje is zo plat als een dubbeltje, gewoon een hoop clichés op een hoop gegooid en zonder al te veel overtuiging afgehaspeld. Daar zit dan nog het énige voordeel van deze film: vanwege de vluchtige vertelling blijft de speelduur ver onder de twee uur. Een hele opluchting.

Van de acteurs hoef je ook niet veel te verwachten, ondanks wat bekende namen. Speleers is boeresaai, Irons speelt één van z'n slechtste rollen ooit (en ik was al geen fan) en Malkovich zal zich ook wel even in de niet-haren gekrabt hebben na het zien van deze film.

Het sleept zich van ongeïnspireerde setting naar ongeïnspireerde setting, de verveelde vertelling en het slechte acteerwerk maakt het allemaal nog een gradatie erger. Reken daarbij de slechte en verouderde effecten en een bedroevende soundtrack en je hebt echt een dramatisch filmpje te pakken.

Maar in 2040, met de nodige nostalgie in aanslag, komt hier vast het langverwachte vervolg van, allicht voorafgegaan door een reboot.

0.5*

Iegh.

Typische 90s actieflick. Het eerste half uur viel eigenlijk nog wel mee. Uiteraard, beetje overdreven met die "futuristische" wapens enzo, maar erg zat een aardig tempo in waardoor het niet echt ging vervelen. Daarna keert de film echter.

Eigenlijk vanaf het moment dat Caan's personage slecht wordt begint het te minderen. Caan kan het sowieso niet aan, Schwarzenegger is nooit een echt goed acteur geweest en Williams heeft nooit wat in de pap te brokken.

Maar het is vooral de slechte actiescenes in de tweede helft die de film de das omdoen. Beetje lomp schieten op scheepswerven en reuzeontploffingen wanneer een kogel of twee ergens inslaan. En dat alles troosteloos in beeld gebracht. Mnee, het wil allemaal luid en overdonderend zijn, maar het is gewoon saai en vervelend.

Dit soort films zijn tegenwoordig echt niet veel meer waard. Eentje om snel te vergeten.

1.5*

Blijft geweldig.

Al is mijn vermoeden wel uitgekomen. De editing en het camerawerk zijn iets te laks, waardoor er toch wat van de sfeer verloren gaat. Misschien niet eens door toedoen van de leeftijd, Lynch heeft dit probleem nog steeds in recentere films.

Verder weinig op aan te merken. Visuaal knap verder, vooral de sfx blijven creepy (dit baby!). Soundtrack is heerlijk, lekker sferische industrial, acteerwerk is passable maar toch vooral goed op z'n plaats.

Voor het plot moet je deze film niet kijken, wel voor het heerlijk bevreemdende sfeertje en de soms creepy vibe die doorheen de film hangt.

4.5* en een uitgebreide review

Vreselijk schraal en banaal.

Zou het niet bewust zelf kijken, maar het stond nu eenmaal op. Ik heb al geen al te hoge dunk van TV docus, maar dit was toch wel erg makkelijk en goedkope TV, je vraagt je af of ze echt niks beters kunnen maken.

Het onderwerp is al erg beperkt, als het dan nog op deze manier afgehaspeld wordt is er helemaal niks aan. Wat persoonlijke verhaaltjes die compleet niet weten boeien. Te banale informatie, oninteressante figuren en traag, oh zo traag.

Die tussenstukken waren zo mogelijk nog erger. Men probeert er wat extra sfeer mee te brengen, maar het maakt het alleen maar goedkoper, zelfs een beetje pretentieus. Het enige positieve was dat er geen reclame tussen zat, blijf je daar ten minste van gespaard.

0.5*

Film die voor velen wel eens een totale ramp zou kunnen worden.

Waar dit soort met muziek geïnjecteerde films traditiegetrouw in het rockwereldje blijven hangen, speelt Aoyama met de muziek van over-, over-, overmorgen. Resultaat is een sterke film die velen met de handen in het haar zal laten.

Misschien niet geheel vreemd dat de eerste "noise" film uit Japan komt, aangezien het boegbeeld van de stroming nog steeds Merzbow is. Het hele sci/fi gedeelte van de film is te verwaarlozen, en is enkel een excuus om de filmwereld te plaatsen.

Visueel is het een erg mooie film, met typische Japanse "rustige" beelden. Het geeft een vreemde mix met de noise uithalen die er hier en daar doorgemonteerd zitten. Verder zitten er ook nog enkele "optredens" in die voor velen nogal moeilijk te behappen zullen zijn. Het is nu eenmaal geen meetapmuziek van een gitaarbandje op een podium.

Maar sterke film, unieke sfeer, a-emotioneel maar sterk geacteerd en weinig verhalend. Het finale optreden van Asano is geweldig, maar voor een volledig juist oordeel zal ik de film nog een keer moeten kijken. Hij is erg traag en om laat op de avond te kijken ben je best nog redelijk fris.

4* om te beginnen, worden er wel 4.5*

Matige Soderbergh.

Al ben ik er nog niet helemaal uit of dat nu aan Soderbergh zelf ligt. Ik ben doorgaans redelijk allergisch voor dit soort films, in dat opzicht valt het eigenlijk nog wel mee. Anderzijds is het één van de minste Soderberghs die ik al gezien heb.

Roberts vind ik eigenlijk altijd slecht, daarop is deze film zeker geen uitzondering. Vervelende trekjes zorgen ervoor dat haar personage eigenlijk nooit zo innemend wordt dat duidelijk de bedoeling was. Ook Eckhart is vreselijk in deze film, de enige die wel uit te staan is, is Finney.

Ik ken het echte verhaal niet, maar het woord "gebaseerd" zal toch wel enige rol gespeeld hebben, want het verloop is wel érg filmisch. Voorspelbaar ook, maar dat hoort wel een beetje bij dit soort films natuurlijk.

Visueel valt er niet zoveel te beleven, de soundtrack is wél opvallend, vooral door niet echt op te vallen. Je zou een wat bombastischere/meligere score kunnen verwachten, maar Soderbergh houdt het subtiel. Toch fijn.

Duurde ook allemaal erg lang, maar vanuit de opzet is dat ook wel begrijpelijk. Alleen werkt het niet geweldig allemaal.

2.0*

Fijn.

Makkelijk te zien waarom deze film zo veel mensen aanspreekt. Erg charmant, zowel in uitvoering als in opzet. De aquarel stijl geeft het een vertrouwde look mee, het plot ontvouwt zich als een typisch kinderverhaaltje, inclusief moraaltjes en de personages zijn een beetje grumpy, maar uiteindelijk wel erg sympathiek.

De animatie is wel érg keurig gedaan. Niet echt indrukwekkend, maar wel duidelijk met veel liefde en oog voor detail uitgewerkt. Ook de voice acting verdient een pluim, vooral dan Célestine is echt perfect gecast. Zou toch echt wel voor de Franse cast gaan in dit geval, heb de trailers van de NL en EN cast even gekeken en da's toch meteen een stuk minder charmant.

Verhaaltje en opzet vond ik alleen net iets té gemakkelijk, zeker wanneer er ook nog parallellen getrokken worden (de rechtbank) tussen de beide werelden. Ik begrijp dat het voor jongere kijkers is, maar ook die hoef je niet altijd te onderschatten. Vond de moraal wat te getelefoneerd.

De film mist voor mij iets wat het écht genial maakt, het is misschien net iets te braaf en vertrouwd, maar verder wel een erg lieve, fijne en charmante animatie.

3.5*

Dan uiteindelijk toch maar een goeie versie gevonden.

Het stuk van Antonioni blijft verbijsterend slecht. Moest weer hardop lachen om die belachelijke zoom op het schilderij, blijkbaar zat dat er nog steeds in na de rework. Het is een vreselijk lelijk, plat en boertig stukje cinema dat compleet niet thuishoort in deze meer dan degelijke omnibus. Gelukkig zijn Soderbergh en Kar-Wai er nog om de meubelen te redden. Voor het Antonioni stuk in ieder geval een welverdiende 0.5*

Het stukje van Soderbergh is vooral erg luchtig en frivool. Mooie zwart/wit fotografie die sterk afsteekt tegen de blauwe stukken, een redelijk apart verhaaltje, Downey doet het goed maar vond vooral de spionerende psycholoog geweldig. 4.0* kunnen er makkelijk af.

Kar-Wai komt met de beste short op de proppen. Het is inderdaad een voortzetting van In The Mood For Love en 2046, kan niet tippen aan beide films (die toch echt wat mooier waren), maar het sfeertje, de voelbare spanning en het prachtige camerawerk zorgen weer voor een ouderwets Kar-Wai gevoel. Best mooi verhaaltje ook, Chen Chang en ik sowieso wel fan van en ook Gong Li mag nog een keertje schitteren. Dikke 4.0*

Het totaalplaatje krijgt een 3.5*, vooral ook omdat Antonioni's short als eerste komt en eens voorbij er verder geen vuiltje meer aan de lucht is. Wel bitter dat het hele project net door hem is opgestart, maar tjah ...

3.5* dus

Aparte film.

Vooral audiovisueel boeiend te noemen. Prachtige geframede zwart/wit shots, waarvan er vele eerder grijs/wit. Een groot deel van de film lijkt geschoten door één of andere wolkachtige melkfilter, waardoor er erg weinig contrast is, en het scherm voornamelijk wit is. Erg mooi. Ook de soundtrack is effectief, subtiel en erg mooi.

Beetje jammer dat dit weer zo'n "protestfilm" is, waarin oeverloos geluld wordt over politieke en filosofische blabla. Eerlijk is eerlijk, het hielp ook niet dat de subs af en toe ietwat "cryptisch" waren .

Maar boeiend, dat zeker. Aparte film, duurt te lang, is vooral op audiovisueel vlak interessant, en wil hem nog wel eens terugzien met degelijke ondertitels. Tot die tijd, 3*

Mnee.

Na vijf minuten kon het eigenlijk al niet meer stuk. Een komische Wakamatsu in Frankrijk met Kitano in een grote bijrol? Wie verzint het. Het Japan-bashen is trouwens erg vreemd, komt een aantal keer zeer expliciet naar voren maar blijkt verder niet echt een doel te hebben binnen de film. Het maakt de opening uiteraard niet minder grappig, maar toch.

Verder echter een rechttoe rechtaan narratief filmpje, absoluut niet Wakamatsu's beste kant. Daarvoor kijk ik eerlijk gezegd ook geen Wakamatsu's. Het geheel is cheesy en flauw, de luchtige toon werkt maar half en het detectieve element is pover.

De rol van Kitano is ook erg beperkt, al mag hij z'n grijs wel een aantal keer bovenhalen, wat toch altijd wel een positief punt is. De rest van de cast is matig tot slecht, enkel een jonge Miyazawa weet nog wat leven in de brouwerij te brengen.

Laat Wakamatsu maar gewoon weirde en experimentele films maken. Hoe dit de enige film in 10 jaar tijd kan zijn van de beste man is mij een compleet raadsel, na 10 jaar van het filmtoneel te zijn verdwenen zou je toch verwachten dat een regisseur dan z'n rentree niet wil missen.

1.5*, voor de komische intro en wat luchtige scenes tussendoor, maar als geheel niet de moeite.

Halve Bellboy.

Daar was het wel leuk dat Lewis niet echt met een plot werkte, maar eerder voor losse sketches ging. Dat doet hij hier dan halvelings over, maar met een beetje meer verhaal om alles op het einde toch nog een beetje vast te knopen.

Dat had wat mij betreft niet echt gehoeven. Het voegt weinig toe en haalt er soms de vaart een beetje uit, daar waar Lewis in z'n vorige film gewoon vol op de humor kon focussen. De grappen vond ik hier ook net iets minder geslaagd, al zitter er nog wel wat leuke momenten in (de lift oa).

Een erg breed gamma aan comedy heeft Lewis niet. Je vindt hem leuk of niet en hoewel er per film wel wat speling op zit, is het toch vooral meer van hetzelfde elke keer. Gelukkig duren z'n films niet al te lang en zijn ze vaak puur op comedy gericht, wat er voor zorgt dat ze toch nog wel te pruimen zijn, al is het soms op het randje.

1.5*

FIjn ja.

Uiteindelijk dan toch gezien, niet dankzij het geknoei van Netflix. Maar een filmfan is een plantrekker, wie zoekt die vindt etc. Een film die me wel ligt, maar niet geheel weet te overtuigen. Dat had ik er vooraf van verwacht, dat is uiteindelijk ook het finale verdict.

De horror aanduiding misstaat niet, maar wie een volbloed horror verwacht zit echt wel bij de verkeerde film. Dit is een duisterder sprookje geworden, waarbij de fantasy wat beter uit de verf komt dan enige horror. Komt deels door de wat opzichtig rubberen kostuums en het wat komische acteergehalte, anderzijds door het dramatische verhaal dat toch ook deel van de spanning wegneemt.

Maar dat maakt eigenlijk niet zoveel uit, als verfilming van een oud volksverhaal is het creatief, mooi vormgegeven en sfeervol. En vooral ook wat lastiger te vergelijken met bestaande films, waardoor het sowieso al een zekere meerwaarde krijgt.

Fijn filmpje. Niet 100% mijn ding, daarvoor liever iets rubber, iets strakkere visuele afwerking en iets minder komische elementen, maar dat zijn kleine puntjes die het filmplezier in deze film amper in de weg stonden.

3.5*

Beter dan ik me herinnerde.

Vroeger had ik het niet zo op deze film en ik zie nog steeds wel waarom. Maar ondertussen kijk ik toch wat minder anime en is een filmpje als deze toch wel welgekomen. Bleek dus een nuttige en uiteindelijk ook wel fijne herziening.

Wat betreft het condenseren van een hele serie in een film van 90 minuten, dat juich is persoonlijk wel toe, zeker als het gaat om een onderwerp/personages als hier. Echt veel meer hoeft het wat mij betreft niet uitgewerkt worden, grotendeels toch allemaal bekend terrein en té serieus hoeft het ook niet. Het gaat uiteindelijk over een jong meisje dat in één of andere fantasy wereld de meubelen gaat redden met een mythische mech.

De film heeft het voordeel van een aardig budget. Best toffe designs ook en een overkill aan fantasy elementen die van de Escaflowne wereld toch nog iets aparts weten maken. Ook de muziek is best fijn, voegt zeker wat toe aan de film.

En zo krijg je een best een degelijk filmpje. Behoort zeker niet tot de groten, maar kijkt erg vlot weg en heeft een paar memorabele scenes.

3.5*

Vind de vergelijkingen met TSR maar pover. Daar draait het meer om sentiment, hier draait het om de ontsnapping. Dat er wat parallelle verhaallijntjes zijn verder zal best.

Vermakelijk maar pover uitgewerkt filmpje. Dat het einde al meteen duidelijk is mag logisch zijn, maar dat het hele plan halverwege de film al uitgestippeld werd vond ik wat minder. Ook de vlotheid van het geheel ging een beetje tegenstaan. Wel érg veel toevalligheden, met af en toe een verplicht spanningsmomentje.

Verder lijkt Eastwood mij hetzelfde type acteur als een Kitano. Eigenlijk kunnen ze niet acteren, en moeten ze alles hebben van hun presence. Die moet je dan maar net leuk vinden, anders zit je elke film naar dezelfde irritante persoon te kijken. Eastwood vind ik maar slapjes.

Gelukkig duurt het allemaal niet te lang, al is het begin toch net wat te traag. Duurt toch een uurtje alvorens de onsnapping in tweede versnelling komt. Visueel erg pover en af en toe een irritante soundtrack, waarbij het voor mij niet altijd even duidelijk was welke geluiden tot de omgeving behoorden en welke tot de soundtrack.

Ook bij momenten wat ongeloofwaardig, vooral hun escapades op het dak vond ik wat vreemd. Ze gooien zo'n ventilatording van een pijp, er wordt even gekeken met het licht en dan is het wel goed ? Mjah.

Gelukkig kijkt het vlot weg, maar daar is het meeste dan ook wel mee gezegd. Had een betere uitwerking verdient. Nu blijft het een kleurloos filmpje.

2*

Stukje stevige trash cinema.

Heb NY al gezien maar vind deze daardoor niet veel beter. Russell blijft een enorme stoorfactor en verpest een hoop. Een echte Z-acteur.

Verder geloof ik alle camp en cheesy verhalen wel, maar wat is deze film dan saai (!) in dat opzicht. Anti-Hollywood ? Misschien, maar wel mooi binnen dezelfde lijntjes gekleurd dan. Bang om buiten de lijntjes te kleuren ? Flauw flauw.

Verder ziet het er niet uit, vreselijk decors en pijnlijke special effects, muziek is dom. Gelukkig zijn er enkele aardige personages en de basis van een serieus leuke foute film die het nog wat amusant houden.

De scene met de tsunami en het basketbal veld. Eén groot campy feest ? Daar is Carpenter veel en veel te braaf voor, en Russell absoluut geen geschikt acteur voor. Plissken is een idioot personage.

1.5*

Was misschien leuker geweest had ik hem vroeger ooit gezien.

Nu is het een B-filmpje dat amper het Rambo geneuzel overstijgd. Qua sfeer wat magertjes en vooral leeg. Moest bij die gangs af en toe aan Akira denken, maar daar is het wereldje toch wat vollediger en leuker geschetst. Hier blijft het teveel een "set met wat ideetjes".

Russell vind ik echt 10 keer niks. Irritante vent die ook nog eens een nogal saaie rol neerpoot. Weet nergens bad-ass over te komen, al krijgt hij ook niet echt veel de kans.

Sommige stukken waren nog wel te doen, en de film verveelt ook (net) niet. Het B-filmp gevoel is tot op zeker niveau nog wel aardig, maar meer dan 2* verdient dit filmpje niet. Daarvoor is het allemaal te matig en te pover.

Farce.

Tijdje geleden al van deze film gehoord, het concept klonk wel leuk. Zoals vaak met dit soort "beperkingen" levert het meestal geen goeie films op. Dat dit onding ooit tot productie en distributie gekomen is, is een klein mirakel te noemen.

Acteerwerk is zo droevig slecht dat het inderdaad komedie als genre mee kan krijgen. Abramsohn bakt er helemaal niks van, ook z'n vrouw kan beter nog een extra pakketje acteerlessen bestellen. De rest van de cast is geen haar beter.

Maar het is eigenlijk vooral het sfeertje waar Moore niks mee weet aan te vangen. Beetje klooien met effectjes op eigenhandig geschoten videotjes ... de film heeft wat weg van simpele YouTube experimentjes, al zijn er ook daar gewoon betere van. Daardoor wordt het nergens vreemd, nergens eng, nergens luguber of paranoide. Het is vooral belachelijk.

Na het eerste uur is eigenlijk nog niks gebeurd en zit je nog steeds naar één of ander kutgezin met twee kutkinderen te kijken die door Disney World rondbaggeren. Laatste half uur probeert de film een versnelling hoger te gaan, maar het wordt eigenlijk alleen maar lachwekkender. Laatste kwartier kon ik amper m'n ogen openhouden.

Moore mag wat mij betreft wat anders gaan doen dan film maken, deed leek echt nergens op. Misschien dat hij na jarenlang hard werken zichzelf van YouTube-amateurisme naar Vimeo-amateurisme kan opwerken, maar hopelijk hoeven we het niet mee te maken.

0.5*