Meningen

Vind die films van Guy Ritchie een ontzettend hoog gezemel-gehalte hebben en The Man from U.N.C.L.E. is daar geen uitzondering op. Suf verhaaltje hoor en de humor was ook weer ver te zoeken. Maar gelukkig zijn er wel wat dingen die de film toch nog plezierig maken. Dat was ten eerste de aangename soundtrack met spaghetti-western-muziek (beetje vreemd maar vooruit) en gouwe ouwe uit de jaren '60. Verder zag de look van de jaren '60 er hip uit met speciale vermelding van die felkleurige kleding van de actrices.

Aardige historische film, al spettert het nooit echt. Leonardo DiCaprio vond ik nog wat tam overkomen. Het is duidelijk dat ie in de loop van de jaren steeds meer gegroeid is in het acteersvak, maar hier viel ie nog wat tegen. Drie musketiers proberen het samen met d'Artagnan wel, maar ook daar ontbrak het vuur, maar dat zal wel door de leeftijd komen . Ach ja, het verhaal is an sich wel aardig, einde wel wat dubieus maar vooruit.

Man of Steel gaat over generaal Zod, die na een hele lange introductie, op aarde landt om daar Superman op te zoeken en uit te schakelen. Zijn beweegredenen waren me niet helemaal helder, maar de film zelf is wel oke om te zien. De kijker wordt getrakteerd op het betere gooi- en smijtwerk en dat ziet er in een bioscoop (incl. 3d-bril) toch erg spectaculair en bombastisch uit. Beetje aan de lange kant, maar deze film bevat genoeg fun om je te blijven amuseren .

Een bodyguard moet een bijdehante dochter beschermen in het tumultueuze Mexico-City, maar dan wordt ze gekidnapt . Uiteraard zijn de grote lijnen van het plot al gauw zichtbaar, maar het heeft desalniettemin zijn momenten. Denzel Washington is lekker op dreef in deze actiefilm. Er wordt soms een beetje lullig over hem gedaan, maar ik vind hem wel een uberstoere neger, die heel goed een film kan dragen. Tot slot is er geen ontkomen aan: Man on Fire wordt overspoeld door flitsende ADHD-beelden. Normaliter vind ik dat een serieus minpunt, al kon ik het hier nog best wel trekken. Geen idee waarom eigenlijk, de kleurrijke look van de film was in ieder geval wel weer tof.

Wat een onnavolgbare gast, die Andy Kaufman . Ik mag het wel, al die pranks die hij uithaalt met zijn omgeving en heel Amerika. Ik vond de humor van hem wel wat lastig en niet heel erg grappig, behalve dan The Great Gatsby-voorleessessie. Neemt niet weg, dat Kaufman uniek was in wat hij deed en knap vertolkt wordt door Jim Carrey.

Gave docu over een obsessieve gek, die bevangen wordt door het idee om tussen de Twin Towers te koorddansen. Het gaat hier om een Fransman die met wat companen een heel plan in elkaar zet om dit idee te verwezenlijken. Erg leuk om al die beelden van de voorbereiding te zien. Wat ik alleen niet snap is de rommelige structuur van de documentaire. Een normale lineaire verhaallijn was prettiger geweest.

Ietsje beter dan de remake. Het is een beetje flauw (het verloop van het plot is me redelijk bijgebleven), maar vergelijken met The Girl with the Dragon Tattoo is onvermijdelijk. Ik vond deze versie 'echter' en overtuigender dan de Amerikaanse. Bij die laatste versie had ik ook nog kritiek op de onnodige lange afloop, hier vond ik dat wel meevallen. Anyway, prima misdaadthriller .

Vond dit wel een fijne film. Beetje te traag en te lang, zeker op het eind had het niet mijn volle aandacht, maar over het algemeen doet verveelt het niet. David Bowie komt van een buitenaardse planeet, die ietwat meer geavanceerd is getuige zijn succesvolle business die die op aarde ontplooit. Verwacht geen high-tech, maar vage energiestuff enzo. Sowieso vond ik de film wat vaag en vooral weird, maar zoals eerder gezegd op een okeeje manier. De diverse beelden zagen er cool uit en met de muziek zat het ook prima in orde.

Het is maar goed dat Hitchhock een remake heeft gemaakt van deze film, want dit was maar zo-zo. De vroege versie uit 1934 heeft maar een paar scenes waar de karakteristieke hand van de Master of Suspense duidelijk zichtbaar is. Peter Lorre is altijd tof om te zien, maar de rest is nauwelijks memorabel behalve dan et overdramatisch te aarde storten van deze en gene .

Het jammere is dat het geheel onevenwichtig is. De climax van de film (Albert Hall-scene) vindt veel te vroeg plaats en komt afgeraffeld over. Daarna wordt de kijker getrakteerd op een ellenlange shoot-out-scene, die een en al belachelijk overkomt. Erg spijtig dus, maar gelukkig is er dus een toffe remake uit 1956 met James Stewart en Doris Day, die dit verhaal veel beter tot haar recht laat komen.

Wederom zo'n thriller-topper van Hitchcock . James Stewart en Doris Day zijn verwikkeld in een mysterieus plot waarbij een moord beraamd wordt en ondertussen ook hun zoontje is ontvoerd. Soms wordt het enigszins grappig door Stewart, maar spanning overheerst gelukkig. Deze wordt opgevoerd tot een lange zenuwslopende scene tijdens een concert in de Albert Hall. Daarna gaat de film iets te lang door, maar goed dat terzijde. Ik heb me prima vermaakt met deze film .

Jaja, weer zo'n mooie western, waarin een mooie tegenstelling van een denker en een doener wordt neergezet. Minpunt zijn enkele vrouwelijke castleden (Vera Miles voorop), die soms wel erg overdreven doen

In The Man Who Wasn't There is de tragische hoofdrol weggelegd voor een puike Billy Bob Thornton. Ai ai, wat een leed komt hem toe en ik had het met hem te doen. Hij denkt een slim plan bedacht te hebben om geld af te troggelen, maar al vrij snel loopt dat compleet in de soep. Dit alles speelt af in de jaren '50 en die look hebben de Coen Brothers bijzonder stijlvol gebracht in zwart-wit. Alleen die constante sigarettenrook die over je beeldscherm heen zwiebert, vind ik wat onaantrekkelijk, maar goed dat hoort er wel bij als je de film-noir-stijl door wilt trekken.

Solide avontuur met Caine en Connery in de hoofdrol. Het speelt zich af eind 19e eeuw en deze twee oud-soldaten reizen af naar een onherbergzaam gebied in Afghanistan: Kafiristan. Het verhaal wil dat Alexander de Grote de laatste blanke was die daar rond heeft getrokken. Anyway ze komen daar aan en worden al gauw helden. Connery wordt zelfs koning!

Plottechnisch is de rest wel in te vullen en dat maakt de film niet heel bijzonder. Daarbij moet een tolk (die daar heel toevallig is!) veel vertaalwerk doen tussen onze twee helden en de locals om nog iets van plot over te houden. Ook slaat die typische Engelse humor bij mij nooit aan. Wat nog wel tof is zijn de gefilmde schitterende landschappen.

Deze Bond wordt als een van de slechtste gezien, maar ik vind hem eerder gemiddeld. De twee uur film zijn zo voorbij gevlogen. Het acteerwerk (met name van onze blonde vriendin Britt Ekland) is het grote minpunt in deze film. Oef, dat viel absoluut niet mee hoe zij haar rol invulde. Haalde echt de spanning uit de film.

Maar dat buiten beschouwing houdende, is The Man with the Golden Gun toch een erg genietbare Bond met hier en daar een joligheidje. De komische aanpak, waarop deze film zwaar bekritiseerd wordt, irriteerde me nauwelijks. Met de actie zit het ook in orde. Het zit er weer allemaal in: een vechtscene in een hotel, een puike achtervolging, een machine die op hol slaat en zelfs een knap gechoreografeerde karate-scene

IJzersterk gemindfuck

Dogville heb ik jaren geleden gezien en vond ik door de unieke stijl eigenlijk wel okee. Manderlay zet diezelfde toneelachtige stijl precies voort en opnieuw vond ik het in het begin ietwat onwennig maar vond het ook wel weer wat hebben. Daarbij kaart Lars von Trier onderwerpen aan op een nogal radicale wijze en stellingname. Dat moet je wel trekken en er niet teveel aanstoot geven. Het geeft hoe dan ook wel wat te denken.

Anyway, Grace heeft in gedachten dat een gemeenschap maakbaar is en heeft het nobele streven om een plantage waar in de praktijk slavernij nog heerst, naar een hoger plan te brengen. Na een tijdje moeten de zwarte arbeiders die daar wonen en werken een vrij leven kunnen leiden in Amerika. Dat gaat niet zonder of slag of stoot en het is ook best ontluisterend voor haar, hoe dat allemaal loopt. Dat hele proces hoe Grace dat aanpakt en wat ze tegenkomt, wordt vrij goed uit de doeken gedaan gedurende de film. Solide ruime voldoende voor deze film .

Deze film belichaamt het jaar 1979, een puik filmjaar, waarbij vele regisseurs in de gaten hadden dat die verfoeilijke jaren '80 d'r aan kwamen. Woody Allen had dit ook door en besloot voor zijn nieuwste film het best uitkiesbare decor te pakken: New York, in zwart-wit!

Een aantal jaren '70-films hebben een sfeer, waarbij de personages van hot naar her stuiteren en geen enkel benul hebben wat te doen met hun drukke leven. Voorbeelden van die typerende sfeer vind je in Network, The Conversation, maar ook wel Kramer vs. Kramer. Ik houd daar wel van: kijken naar mensen, die zich volledig gek laten maken door toedoen van de omgeving. Zeker met het idee dat de jaren '70 zo lang geleden zijn en de personages zich nu vast afvragen: "wtf was I thinking?" Manhattan is mijns inziens de film die het beste deze sfeer weet te pakken.

Woody, die min of meer zichzelf speelt, wil van alles beleven. Het Guggenheim-museum in, naar de snoberige film Zemlya kijken, met de cabrio door Manhattan rijden om uiteindelijk uit te rusten op een bankje rond de 58ste straat (het iconische shot!). Maar wat wil Woody nou echt? Moeilijk om dat te achterhalen. Meerdere scheidingen heeft ie achter de rug en in deze film heeft ie een affaire met een 17-jarig naïeve scholiere. Kan ie nou echt gelukkig zijn en van iemand houden? Wel is duidelijk zijn onvoorwaardelijke liefde voor de stad New York, een plek waar je je nooit kunt (of mag?) vervelen.

Anyway, fantastische film, prachtig geschoten, bijzonder geestig en als toetje ook nog prachtige muziek van George Gershwin. Woody Allen in topvorm

Echt een niemendalletje. Opvallend is dat er veel pistolen getrokken worden, maar de actie eigenlijk alleen maar uit loos geknok bestaat, waarbij menig vuistslag de lucht hard weet te raken.

Haaaa! Manosss! The Hands of Fate. Eens hier ook maar een berichtje achterlaten. Het is een tijdje geleden dat ik deze film gezien heb, maar deze film verdient wel een zwaar uitgebreide post, want mên wat een film !

Vroeger, toen de Imdb bottom top 100 nog representatief was (voor slechte films vind ik de Flop100 van MM nu stukken beter), stond Manos! The Hands of Fate strak op de nummer één-positie. Toen deze film begon af te zakken in die lijst, was ik toch nieuwsgierig geworden naar die film, die jarenlang als slechtste film door Imdb werd gevonden. Probleem echter, ik kon geen origineel vinden, maar wel een MST3K-aflevering. De cultserie was redelijk populair in de jaren '90 door het aparte concept: een of andere dude (genaamd Joel) die met twee robots opgesloten zit in een ruimteschip. Tsja toch maar eens dit proberen, dacht ik. Ik wou immers koste wat kost Manos! The Hands of Fate zien.

Afijn dankzij Joel en zijn bots wist ik me staande te houden in Manos! The Hands of Fate, want wat een rampzaligheid is dit. Na vele MST3K-afleveringen en ook andere gedrochten, zoals Costa!, Epic Movie etcetera gezien te hebben, blijf ik erbij dat dit de slechtste film is, die ooit is geproduceerd. Alles wat fout kan gaan, gaat ook fout:

* Allereerst het matige acteerwerk van de 'acteurs' met Harold P. Warren als vader voorop. Torgo was misschien de meest getalenteerde van het hele stel, maar had ook een zeer rare rol.

* De dialogen zijn verschrikkelijk. Ik kom nog steeds niet meer bij wanneer de vader vraagt naar een telefoon aan Torgo die het niet helemaal snapt en dan drachteraan floept: "Je weet wel, dat ding wat Alexander Graham Bell ontdekt heeft". Is dit een grap?

* De muziek bestaat uit irritante jazz-muziek en dan die Haunting Torgo Theme . Na het zien van Manos! had ik die nacht de hele tijd die vier noten van dit riedeltje in mijn hoofd. Mensen die deze film gezien hebben, begrijpen vast hoe gekweld ik toen was. Alleen de muziek van Monster A Go go is nog iets irritanter/

* De tussenscenes met dat jonge kussende stel? Wat is daarvan het punt? Later las ik dat het meisje een gebroken been had opgelopen en geen rol in het normale verhaal kon vervullen, dus vandaar die bizarre intermezzo's. Leuke easter egg bij één van die scenes is om een clapper op te merken.

* Technisch gezien is het ook een en al drama. Omdat de filmcamera telkens maar maximaal 30 secondes kon opnemen, wordt er ontzettend 'inventief' geknipt. Weerzinwekkende montage ook, zeker wanneer die zielige Torgo vol in beeld komt .

* Vergeet ik bijna het verhaal! Ja er zit wel een verhaal in deze film, zij het heel minimaal standaard (en slecht uitgevoerd), maar is dit een horror? Die Master deed me eerder lachen door die belachelijke bedes en met Torgo kon je alleen maar meelij krijgen. En dan die bitchfight tussen de vrouwen van de master , verschrikkelijk!

* Tenslotte is de insteek van de film maar matig. Acteurs en actrices lijken er weinig zin in te hebben, logisch ook! Manos is het product van een weddenschap die Harold P. Warren (van beroep normaal mestverkoper) wou winnen: kijken of het mogelijk was om een film te maken. Met een minimaal budget heeft hij inderdaad een film gemaakt, maar wel de slechtste die ik tot nu toe heb mogen zien .

Ik denk dat in die laatste kwalificatie bij mij ook niet zo snel meer verandering zal komen, alhoewel dit toch nog wel een soort van funfactor heeft. Dat kun je niet zeggen van bijvoorbeeld van Epic Movie en Monster a-Go-go, maar misschien is het voor die twee films te veel eer om bij mij als slechtste film bestempeld te worden.

Ohja, Manos! The Hands of Fate heb ik al twee keer gezien. Ik heb mezelf beloofd de derde keer het zonder MST3K te doen. Inmiddels is op Google de gehele film in zijn origineel te zien .

Ik kon nog enige flarden herkennen die waren opgeslagen in de verre krochten van mijn hersenpan, maar echt bijster goed is dit nou ook niet. De zwakte ligt in teveel inwisselbare verhaaltjes die achter elkaar afgedraaid worden en telkens dat terugvallen op dat boek gaat ook vervelen. Daarbij vind ik deze tekenstijl niet heel fraai. Denk dat ik de serie die hierna is gemaakt wel wat mooier en leuker vind .

Een nukkige Spanjaard is al 28 jaar verlamd is en kan zijn benen en armen niet meer gebruiken. Hij kan dus niks en heeft al die tijd in bed gelegen. Als enige uitweg ziet hij dan ook zelfmoord, maar niet iedereen uit zijn omgeving kan dat accepteren. Het is een redelijk goede werk over een moeilijk dilemma, maar zo heel veel gebeurt er ook weer niet en je zit echt te wachten op het voorspelbare einde. Soms was het ook een beetje oversentimenteel, maar al met al is het een prima film over een interessant onderwerp. Had wel meer impact kunnen hebben.

Is it safe?

Niets is wat het lijkt in deze ouderwetse jaren '70-thriller die lekker geheimzinnig doet! Hij past prima in het paranoïde thriller-rijtje van bijvoorbeeld A Manchurian Candidate, The Boys from Brazil en ga zo maar door. Naar het eind toe worden de scenes steeds sterker en beklemmender. Uitstekend acteerwerk ook! Het enige probleem wat ik heb met dit soort films, is dat je wel even er in moet komen.

Lange films zijn uiteraard okee, maar het gevaar bij films met deze lengte is dat het teveel wil vertellen en daardoor de focus verliest op datgene wat nou echt interessant is. In Margaret is dat Lisa (Anna Paquin) die worstelt met een tragisch busongeluk waar ze indirect mee betrokken is. De nasleep waarin ze haar getuigeverslag verandert met de nodige gevolgen is erg interessant en uberhaupt het verloop van die aanklacht tegen de buschauffeur levert wel een aantal boeiende vraagstukken op.

Het jammere is alleen dat je naast dit ook best veel zijverhalen meekrijgt. Jean Reno als een ietwat onbeholpen Colombiaan die aanpapt met Lisa's moeder is geinig om te zien, maar het doet niet echt terzake. En zo waren er wel meer van dit soort bijplotjes waardoor het hele script geforceerd aandoet. Maar goed, dit is toch een redelijke film vind ik. Vrouwen hebben overigens de hoofdrollen in deze film en ik vind dit raar om te constateren dat dit toch niet alledaags is. Je merkt het in ieder geval in de (over)emotionele sfeer en de dialogen. Heeft niet altijd mijn voorkeur, maar vooruit moet kunnen denk ik dan maar .

Momenteel ben ik het boek van Joris Luyendijk (Dit kan niet waar zijn) aan het lezen en dat is echt bere-interessant. Hoe hij de financiële wereld beschrijft, komt goed overeen met wat Margin Call de kijker schetst: hoger management die geen ruk snapt van hun eigen supercomplexe producten, overwerken tot onchristelijke tijdstippen en een totaal verziekte werksfeer op de vloer. Eigenlijk best schokkend allemaal en ook hoe realistisch het ook overkomt.

Een jonge medewerker van een bank komt er achter dat de bank op het punt van omklappen staat door een hoop financiële junk dat ze in bezit hebben. In het begin verwachtte ik dat deze film nog een of andere ongeloofwaardige truuk zou toepassen, maar niets van dat. Wel jammer dat de daadwerkelijke uitvoering van het plan gauw er doorheen gejast wordt. Maar daarvoor krijg je wel een indringend drama te zien met diverse karakters en hun onderlinge hiërarchieën. Bizar boeiend vond ik dat!

Mjah, dit is een heel gemiddelde film die het levensverhaal vertelt van Maria Larsson, een moeder van een Zweeds arbeidersgezin die zich ontworstelt van haar dronken echtgenoot door middel van de fotocamera. Het vindt allemaal plaats begin 20e eeuw en je krijgt zo een goed beeld hoe het leven toentertijd was. De vage sepia-tinten die vaak gebruikt worden geeft de film een wat donkere, maar toch warme sfeer. Echt een topper vond ik dit niet. Het verhaal heeft een teveel 'en toen dit, en toen dat'-structuur. Het is heel degelijk gemaakt, maar nergens heel bijzonder of opvallend.

Geschoten met een schamel budget van maar 7000 dollars. Dat is goed te merken aan deze film, maar het maakt niets uit. Het is een geinig simpel filmpje, dat het best zich te omschrijven is als een moderne western. Dat het er af en toe amateuristisch uitziet, heeft juist zijn charmes!

Al die kostuumdrama's lijken bij voorbaat suf en aan de saaie kant te zijn, ook al ziet het er vaak schitterend uit. Sofia Coppola probeert met Marie Antoinette daar een andere draai aan te geven en dat lukt haar maar half vind ik. Hoe Marie Antoinette zich voelde aan het Franse hof komt uitgebreid aan bod. Ze wordt sympathiek vertolkt door een uitstekende Kirsten Dunst (de rest van de cast verbleekt) en dat maakt de film nog best goed.

Ergens hoopte ik dat de film meer zou 'ontsporen' met moderne fratsen, maar dat soort artistieke vrijheden durfde Coppola blijkbaar toch niet aan. De film dreigt dan ook als een nachtkaars uit te gaan, maar het einde zelf was toch weer schitterend. Lekker kalm sfeertje trouwens met al die mooi geschoten plaatjes. Er wordt niet oeverloos gepraat, maar genoeg ruimte gegeven aan de kijker om de beelden te zien en zelf te interpreteren wat er gebeurt.

Geinige en sfeervolle avonturenfilm is dit hoor. Het heeft niet zoveel om het lijf, maar het kijkt wel prima weg. Het vergelijkbare Robin Hood vind ik nog wel een tikketlje beter.

Aardige Hitchcock-film. Geen thriller dit keer, maar meer een psycho-analytisch werk. Hoofdpersoon Sean Connery speelt als een baas. Zijn tegenspeelster Tippi Hedren heeft een lastigere rol als vrouw vol trauma's en paniekaanvallen. Soms iets te hysterisch wat mij betreft, maar goed. Het zorgt voor een paar intense indrukwekkende scenes. Overall gezien wel wat aan de langdradige kant.

Mjah, ik heb dus de extra lange versie gezien en het is behoorlijk traag ja. Het probeert iets van de 2001: A Space Odyssey-sfeer te pakken, maar mislukt falikant door de vele nerderige hardcore-ruimtevaartdialogen, die vast ergens wel sense maken, maar totaal geen spannende sfeer weten te brengen.

"Ironman, do you copy me?"

[pauze]

"Ironman, do you copy me?"

[pauze]

"Houston, I read you"

En zo gaat dat geneuzel de hele film door. Gregory Peck lijkt ook niet geschikt te zijn voor een rol als NASA-baas. Bizar punt om op te letten is wanneer hij met zo'n veiligheidshelm in het NASA-command center rondwandelt. Leuk wtf-momentje . Visual effects en decors waren desaleniettemin behoorlijk oke, maar kunnen deze bijzonder gortdroge film niet redden.