Meningen

Nog immer actuele film! Die eindscene met Peter Lorre tegen de grote boze menigte beklijft enorm, maar ook het begin had goede momenten, wanneer het plot zich gaat ontvouwen. Het middengedeelte kakte her en der helaas wat in en had ook korter gekund, maar dan komt dus die eindscene... Geniaal . Een klassieker die iedereen gezien zou moeten hebben

Hehe, voor het betere hak- en snijwerk moet je bij Machete zijn. De film is overal vet aangezet en daardoor bijzonder vermakelijk. Ietsje minder dan Planet Terror, dat was nog lomper en onzinniger, maar dit kan er zeker mee door . Leuke en gevarieerde cast trouwens!

Wat zag Christian Bale d'r vermagerd uit zeg! Alsof ie net bevrijd werd net uit Dachau. Alle botten en schedelcontouren waren goed zichtbaar. Maar wat nou het daadwerkelijke doel van deze opmerkelijke fysieke prestatie is? Van slapeloosheid schijn je juist doorgaans aan te komen.

Voor de rest wel een redelijke niets-is-zoals-het-lijkt-film, maar ik heb voor de komende tijd wel weer genoeg van dit genre meegekregen. Al die plottwists en dubbele lagen vind ik vaak toch eerder flauwig dan geniaal bedacht.

Eerst maar even een geschiedenislesje, want de Amerikaanse titel van deze film slaat uiteraard nergens op. De Colossus was een groot standbeeld dat rond 200 v. chr. bij de haven van Rhodos werd gebouwd, nadat een of andere oorlog werd gewonnen. Tijdens een aardbeving werd de Colossus vernield, waarna nog eeuwenlang de brokstukken op het eiland Rhodos hebben gelegen. Afijn onze hoofdpersoon (Kirk Morris) is helemaal niet zo colossaal en het enige waarmee je hem met de Colossus kunt vergelijken is het emotieloze acteerwerk. Mên wat een droeftoeter is hij ook .

Het verhaal is niet verheffend en ook nog bijzonder matig uitgevoerd, ondanks de hoop figuranten. Bij een film dat zich rond de jaartelling moet afspelen, verwacht je ook niet getrakteerd te worden op modieuze jaren '60-badpakken, die veelvuldig het beeld doorwandelen. De veelvuldige vechtscenes zien er ook niet uit en gaan vervelen op den duur. Anyway, dat Italiaanse zwaard-en-sandaal-genre is duidelijk één van mijn minder favoriete bad-movie-categorieën.

Naah, hij is toch erg, erg slecht en saai. Of je moet kunnen genieten van het geöliede lichaam van Hercules en wat belachelijke scenes, waarbij zijn kracht naar voren moet komen. De 'Moon men' vallen overigens ook vies tegen.

Vrrroooeeemmmm, voor liefhebbers van zwaar opgevoerde voertuigen op wielen kan ik deze film wel aanraden. Mad Max bevat spectaculair uitgevoerde achtervolgingsscenes, waarbij ik me afvroeg hoe de stuntmannen sommige capriolen overleefd hebben. Achteraf las ik dat er bij de productie een aantal botbreuken en dergelijke opgelopen werd. Heel logisch is de film niet, laat staan hoogstaand, maar vermakelijk is het gelukkig wel.

Geslaagde film met een lekker rauw postapocalyptisch sfeertje. Zag er allemaal okee uit. Het plot is niet heel bijzonder, maar held Mel Gibson maakt er het beste van in zijn jacht naar olie. Naast het auto- en motorengeweld komt er ook een helikopterachtig geval in het stuk voor: puike bende dus .

Wisselvallig (zeker qua plot), maar uiteindelijk nog niet eens zo slecht vond ik. De productie zier er goed uit, de sfeer in deze film wil western-achtig overkomen en dat wist bij mij wel aan te slaan. Het duurt helaas alleen effe voordat de gemotoriseerde voertuigen op gang komen. Je zou bijna vergeten dat het daarom draaide in de twee eerdere Mad Max-delen.

Wauw! Dit is een erg leipe achtbaanrit door de woestijn met enorm veel mafketels en ruige actie. Ik vind de minieme aanpak wel geslaagd. Je blijft als kijker bespaard van een of ander suf verhaaltje met een poging tot diepgang. Dat verhaaltje is zelfs niet eens nodig, het gaat gewoon om actie en een roadtrip tegelijk in een desolate omgeving. Het design zag er op de wat neppe explosies na overigens voortreffelijk uit. Vooral die sepia-scenes sprongen er bovenuit.

De tuinman vond ik juist wel weer tof neergezet. Verder nog redelijk goed voor een B-film, alhoewel het na de helft ietwat inkakt. Het einde daarentegen was wel weer oke. Nèt 2,5*

Matigheid troef. De tekenstijl is niet bijzonder mooi, zo hoekig en klinisch. De hoofdrollen (onze grote vriend de zebra en zijn drie medevluchters) zijn ook niet boeiend genoeg. Enkel de pinguins en de aapjes uit de dierentuin kunnen op mijn sympathie rekenen, maar dat waren helaas bijrollen. Totdat de dieren eindelijk aangekomen zijn op Madagascar, gaat het allemaal nog wel, maar daarna kon het verhaaltje me maar weinig schelen.

Van hetzelfde kaliber en niveau als deel 1. De vier ontsnappelingen zoeken hun heil in Afrika en beleven weer een leuk avontuurtje, waar opvallend veel elementen uit The Lion King zijn overgenomen. Het is allemaal maar wat gemakkelijk en de animatie blijft niet denderend. Meer kan ik er niet van maken.

Na het heel behoorlijke Letter from an Unknown Woman het andere hoogaangeschreven werk van Ophüls gezien. Dit kostuumdrama vond ik echter een behoorlijke tegenvaller. Mevrouw heeft veel schulden en verkoopt haar oorbellen, die ze als cadeau had gekregen van haar man. Met dat soort acties ontketen je ook een groot drama! Ondertussen keren die oorbellen weer terug naar mevrouw en tsja, dat maakt het er allemaal niet gemakkelijker op natuurlijk. Ik vond het maar suffig en ik denk dat ik deze film geslaagder had gevonden, wanneer er meer een klucht van gemaakt werd.

Dit is een vervelende en vooral zouteloze bedoening. Het is een inkijkje in de mannenstrip-wereld, maar het weet maar niet te boeien. Lijkt pikant door het onderwerp, maar in deze film vond ik het maar een flauwe bende. Nergens wordt er een goede verhaallijn ingezet, dus blijft het maar bij sfeer proeven.

Best wel een jolige avonturenfilm. Niet al te best natuurlijk, het is immers gefilmd door Bert I. Gordon, maar je tijd is er goed mee door te komen.

Nah nee, dit is toch niet boeiend. Het is allemaal maar vlak en wordt saai richting het einde toe. Het camerawerk en de cinematografie is wel top uitgevoerd.

Jammer, The Magnificent Seven kon me niet continu boeien. Met een gevarieerd gezelschap de strijd aangaan tegen een stel bandieten klinkt leuk en dat is het ook wel in het begin. Het karakteristieke westernsfeertje slaat aan en de meeste personages van de zeven worden wel oke uitgediept. Maar in de tweede helft van de film sloeg de verveling bij mij toe. 'Stop maar met dat gezemel, kom maar op met de spectaculaire eindscene!' dacht ik. Daar werd ik gelukkig niet in teleurgesteld. Toch voelt de film niet als een topper aan in het genre.

Ik heb deze film laatst eens herzien en het blijft een sterke film die het "It just can happen"-gebeuren op zijn best weet uit te beelden. Dat eine is toch machtig mooi, verpestte voor mij zeer zeker de film niet.

Alle karakters zijn interessant om te volgen. Ook de parallellen die je tussen sommigen kan trekken maken het een heel interessante film. Enig minpuntje vond ik de continu herhalende muziek die op een gegeven moment op je zenuwen gaat werken.

Vond dat de film met wat horten en stoten op gang kwam. Onze grote vriend Clint Eastwood wordt de grote held tijdens een vliegtuigkaping maar verder slaat die scene nergens op in het grotere geheel. Anyway, het ziet er mooi gefilmd uit allemaal en na een tijdje zit je toch Clint Eastwood hard te supporteren in zijn strijd tegen het onrecht! Jammer eigenlijk dat de rest van de film dan ook meteen te voorspellen is, maar met de sfeer en actie zit het in orde.

Mooie prent en ook sowieso leuk om te zien. Een heksenkind genaamd Kiki is 13 jaar en dat is de leeftijd om op zichzelf te gaan wonen. Samen met haar kat Jiji (wat een tof beest!) vliegt ze naar een Europese stad en probeert zich daar te settelen. Dat lukt wel, want ze zet middels haar vliegkunsten een bezorgservice op.

Alles is heel mooi geanimeerd, dat kun je gerust aan de Ghibli-studio toevertrouwen. Op een gegeven moment kreeg ik wel het idee dat er nauwelijks iets van een verhaalijn zich zou ontwikkelen. Alles verliep voor Kiki wel redelijk van een leien dakje op een relatief spannend slot na dan. Een lekker lopend verhaal blijft toch af en toe een minpuntje bij die films van Miyazaki, maar goed heb me prima vermaakt desalniettemin.

Met actuele thema's als participatiemaatschappij en ouderenzorg is dit wel een film uit de doos die erg de moeite waard is om te zien. Een ouder echtpaar kan niet meer op zichzelf wonen vanwege de financiën. Hun kinderen zijn een stel lamlendelingen, die met pijn en moeite voor elkaar krijgen hun ouders (gescheiden van elkaar, dat dan weer wel) te huisvesten in hun eigen huishouden. Het is best pijnlijk en schrijnend om te zien hoe men omgaat met die twee ouderen. De spaarzame maar geslaagde humor tussendoor maakt het allemaal nog wat wranger.

Van regisseur Leo McCarey had ik niet zo'n hele hoge pet op. Vond hem maar doorsnee-films maken, maar met Make Way for Tomorrow levert hij een goede film af. Het neigt wat naar een Capra door het sentiment, maar zo heel zoetsappig wordt het niet uiteindelijk.

Aardige dramafilm hoor, alleen die homo-erotische scenes hadden van mij niet zo gehoeven. Of denk ik nu te bekrompen?

Door de biopic Ray over Ray Charles werd ik getriggerd om deze biopic te bekijken. Er komt namelijk in die film een scene voor hoe Malcolm X vermoord werd. Dat plus het gegeven dat hij een extremere activist dan Martin Luther King was voor de zwarte Amerikanen, waren de enige dingen die ik van hem wist. Anyway, ik ben altijd wel geïnteresseerd in dit soort sociale geschiedenis-episodes en een biopic van 202 minuten lang over Malcolm X is dan ook zeer de moeite waard. Het is echt bijzonder interessant hoe zijn levenswandel door een uitstekende Denzel Washington vertolkt wordt.

Eerst kloot ie maar wat aan maar tijdens zijn gevangenisstraf komt ie tot inkeer en via de leer van de islam kwam hij tot zijn felle standpunten over wat er scheelde aan de positie van de zwarten. Drugs en dergelijke zouden allemaal vergif zijn, die toegediend werden door de blanken en er is eigenlijk geen compromis mogelijk. Voor dat ie gaat spreken, komt een jonge blanke dame naar hem toe en vraagt heel nederig: "Zouden wij toch iets kunnen betekenen?" Het enige wat Malcolm X daarop heeft te antwoorden is: "Nothing" Heel sympathiek is die Nation of Islam en Malcolm X dus niet, interessant echter wel!

De omslag na Mekka maakt wel veel goed en zet Malcolm X ook neer als een goed persoon, haast als een martelaar! Ik weet het niet zo en moet me maar inlezen om een definitief oordeel over hem te vellen. Goed is deze film hoe dan ook wel, de ruim drie uur speelduur vliegt ook zo voorbij. Enkel de ietwat slordige editing met continuïteitsfoutjes valt wat op en is jammerlijk, maar voor de rest heeft Spike Lee een erg mooi gefilmde film afgeleverd.

Toch vreemd hoor om de boze heks van Doornroosje via een Disney-film toch nog sympathiek proberen te maken. Aan Angelina Jolie ligt het niet! Zij speelt haar rol wel goed en ziet er met die hoorntjes er tof uit. Al die fantasyshizzle is wel erg uitbundig (overdaad schaadt!), maar vooruit denk ik dan maar. Het is vooral het verhaal dat nergens op slaat en Maleficent een suffe prent maakt.

Jofele popcornfilm van Silent Bob. Lekker ongecompliceerd jaren '90 .

Natuurlijk heeft deze film de geweldenaren Humphrey Bogart en Peter Lorre. Toch zie ik dat ik zo'n twee jaar geleden maar een magere 3 sterren-score heb gegeven aan de filmnoirklassieker. Ik zou echt niet weten waarom eigenlijk, maar wellicht dat het te maken heeft dat veel filmnoirs mij niet voor de volle mep willen boeien.

Als filmkijker wil ik graag vermaakt worden. Bij vele films lukt dat door kant-en-klare films, die gemakkelijk van A tot Z lopen en kun je genieten van de diverse elementen die zo'n film rijk is. Bij een andere groep films echter wordt de filmkijker uitgedaagd om 'actief' film te kijken. Deze term bedenk ik nu net zelf, maar het wil zeggen, zelf nadenken wat er nu gebeurt in de film, inspiratie opdoen, ideeën bedenken of overdenken. Dat 'actief' filmkijken vind ik soms erg leuk (zoals bij de wat diepere drama's, SF-films zoals 2001: ASO of Stalker), maar soms ook weer niet.

Telkens bij filmnoirs merk ik dat ik eigenlijk gedwongen moet zijn om het hele verhaal met haar personages te ontrafelen (het actieve filmkijken!), maar heb er nauwelijks zin in. Ik vind al die poeha om een mysterieus web van intriges maar onzinnig en geniet liever van sterk acteerwerk of sfeervolle beelden. Gelukkig bieden veel filmnoirs dat ook, zodat ik het hele genre niet meteen dikke prut vind. Niet helemaal Maltese Falcon-gerelateerd is deze post, maar goed wel weer van toepassing op het genre van deze film en ik denk nu achteraf dat mijn 3 sterrenscore ook goed verklaarbaar is doordat ik echt niks meer weet van het verhaal .

Yeaaah, dit is voor mij een ontzettende guilty pleasure uit de roemrijke Neerlandse cinema. Wat een films werden er gemaakt in de jaren '80, niet te filmen zeg . Met een 4,5* beoordeel ik deze film natuurlijk veel te hoog, maar ik kan echt telkens opnieuw genieten van Faber, die k*tkoters van hem en al die vergaande ongein.

Ik ben trouwens nááárstig op zoek naar de DVD hiervan...

Oeeffff, wat een aanmatigende ongecoördineerde bende is dit zeg. Dat verhaal en de uitwerking daarvan, dat kan toch niet! Een jongedame is alleen opgegroeid met haar moeder op een Grieks eilandje. Ze gaat trouwen en wil haar vader drbij. Probleempje echter is dat ze niet weet wie hij is. Er kunnen drie gegadigden daarvoor doorgaan. In plaats van dat ze een DNA-test laat uitvoeren (dit zou logisch wezen, ja toch!) nodigt ze hen alle drie uit op haar bruiloft en ziet ze verder wel wat er gaat gebeuren. Het einde laat zich natuurlijk raden, het slaat allemaal nergens en het maakt allemaal geen zier uit .

Dit alles wordt omlijst met liedjes van ABBA, die voor het overgrote deel met de haren erbij getrokken zijn. De muziek van hen is wel aardig, maar heeft eigenlijk geen toegevoegde waarde voor de film. Het plot en sommige bijkarakters zijn zo storend debiel. Het deed me vooral pijn om te zien hoe The Winner Takes it All, een van ABBA's sterkste nummers, door Meryl Streep werd gebracht. Ze maakt dr een domme krijsshow van en Pierce Brosnan staat haar continu als een lamme aardappelenzak toe te kijken. Bah, echt weer zo'n vervelende musical die in de al zo lange rij braak-musicals plaats kan nemen .

Beetje saaie geschiedenisles was dit. Of zie ik dit verkeerd?

Een ruimte, waarin 90 minuten lang mensen met elkaar praten. Het kan tot beresterke films leiden, zoals natuurlijk 12 Angry Men. The Man from Earth is ook zo'n soort film. Een groep wetenschappers komt bij elkaar en één meldt dat hij al 14.000 jaar lang op aarde leeft. Door dit simpele concept blijft deze lowbudget film continu boeien. Soms ietwat rommelig of hobbelig qua verloop van het verhaal, maar over het algemeen niet al te storend. Ik heb me wel vermaakt .