Meningen

Prettige thriller van Fritz Lang. Geen hoogvlieger, maar hij kijkt prettig weg en Marjorie Reynolds is zeker niet onaardig om te zien .

Een prima SF-film van Steven Spielberg, die een interessant dilemma aansnijdt: is het eigenlijk wel oke, als je mensen op gaat sluiten, waarvan je weet dat ze een moord gaan plegen, maar dat nog niet gedaan hebben? Precrime-fighter Tom Cruise ontdekt zichzelf als toekomstig moordenaar, waarna vervolgens de rapen gaar zijn.

Ik kon de film best waarderen, ondanks de onlogica van bepaalde dingen en het wat onnodige uitgerekte einde.

Daarbij had ik ook iets meer filosofie a la The Matrix misschien willen horen, maar ja je kunt niet alles hebben. Het was een zeer vermakelijke film, waarbij het ook nog tof is om te zien welke technische vernuftigheden er wellicht zouden kunnen bestaan in het jaar 2054. Of het zo uitkomt? Vast niet, maar die speurspinnen waren bijvoorbeeld erg hip .

De meeste kerstfilms zijn zoetsappig tot en met en ik verwachtte van deze film niets minder. Gelukkig viel dat alleszins mee op het eind na natuurlijk wat je van ver ziet aankomen, maar goed dat moet je maar voor lief nemen. De sfeer is oprecht en er waren zowaar grapjes, waarbij ik moest lachen. Opvallend ook hoe volwassen deze film overkomt door ondermeer die rechtbankscenes en leuke scenes in Macy's. De rol van Natalie Wood, die als kind veel te serieus in het leven staat (m.i. pedagogisch onverantwoord ) raakt hier door helaas een beetje ondergesneeuwd.

Les Misérables was nog een hiaat in mijn culturele ontwikkeling, dus heb deze succesvolle versie maar eens opgezet . Vrijwel alle dialogen worden gezongen en dat is in het begin wennen aan bijvoorbeeld een zingende Russell Crowe. Het theatrale en tragische verhaal sprak me desalniettemin wel aan, alleen wordt het wel iets te lang uitgesmeerd. Tegen het eind gaat dat continue gezang toch enigszins vermoeien.

Geslaagde King-verfilming, die opvallend veel overeenkomsten heeft met The Shining qua setting dan. Een zwaar gewonde schrijver (James Caan) wordt gevangen gehouden door een maniakale fan (een over the top acterende Kathy Bates) in winterse omstandigheden. De film had een paar geslaagde schrikmomenten en was sowieso wel spannend.

Lichtelijk wazig, maar dit is een degelijke biopic over een Japanse schrijver, genaamd Yukio Mishima. Belangrijkste onderwerp van deze film is hoe hij een legerkamp binnendringt en daar een generaal gevangen neemt. Ook wat andere flarden uit zijn leven en van zijn schrijfsels komen voorbij. Visueel zag het bij vlagen gaaf uit met mooie sets en dat geldt ook voor de muziek van Philip Glass.

De support tijdens het Apollo-ruimtevaartprogramma krijgt in deze film alle aandacht. Vaak zijn al die schijnwerpers gericht op de astronauten, maar het is ook wel eens aardig om mee te krijgen hoe de heren in Houston in het Mission Control Center werkten. Best interessant inkijkje hoor en die beelden vanuit de ruimte blijven mooi! Wel jammer dat in toon dit erg Amerikaans is en dat met name hoe de verhalen verteld worden en de bijbehorende muziek.

Waah, het stikt van de vreemde plotholes en onlogica in deze SF-film, maar het is wel erg grappig en geen straf om te zien hoor. Door de pretenties en mooie roodkleurige beelden van Mars, wordt de plank vaak misgeslagen. Jammer kan gebeuren. Dingen als de evil grin van Lieutenant Dan en die Phil met zijn continu ongepaste dialogen maakten weer een hele hoop goed. Gelukkig wordt het romantische plotje tussen Connie Nielsen en Tim Robbins vroegtijdig verstoord door de dood van laatstgenoemde. Hij herrijst zelfs als plottwist niet eens terug uit de dood, dat was wel weer een heel erg matig cliche geweest. Dus mooi dat dat weer niet verwerkt is in Mission to Mars. Kortom een film, die alleszins meevalt en vooralsnog van mij 3,5* krijgt. Bij een herkijk is een kans op verhoging van het cijfer wel degelijk mogelijk!

The Mission vond ik een wisselvallig werk. Het begin is sterk met Robert de Niro die tot inkeer komt en wat scenes bij de Guarani-indianen. Maar het tussenstuk is zwakjes door veel geneuzel en discussies tussen allerlei machthebbers en de Jezuïeten. De film wordt door het einde dan toch nog gered met indrukwekkende scenes, maar echt impact hadden ze op mij niet. Daarvoor was het gedeelte ervoor niet boeiend genoeg.

Het vermelden waard is trouwens de Morricone-soundtrack en dan in negatieve zin. Telkens vroeg ik me af of ik nou naar een western zat te kijken (echt heel variërend is Morricone ook niet) en de muziek was ook teveel aanwezig. Neemt niet weg dat de muziek an sich wel mooi is, dat dan weer wel, maar ik had voor deze film voor iets anders gekozen.

Tom Cruise hangend aan een touw en dan nèt boven die vloer . Het moment van een okeeje actiefilm, die tegen het eind onnodig dom wordt.

Ambitieus hoor! Een explosie verwoest het Kremlin en een nucleaire oorlog dreigt. IJdeltuit Tom Cruise wordt als schuldige gezien en moet die oorlog natuurlijk voorkomen. Met zijn team gaat ie de uitdaging aan, yeah. Anyway de vierde Mission Impossible is weer een aardige film geworden met de tofste actie in Dubai.

Wat een aap, die Tom Cruise! Hij draaft, klautert en springt als een malle primaat en je zou haast denken dat hij een levende missing link is in de evolutietheorie. Ongelooflijk die stunts. Het ziet er leuk uit, maar ook erg ridicuul en over the top. Vergelijk dit maar met een James Bond of een Jason Bourne, die maken het minder mal met al die ongelooflijke fratsen. Ik zie het maar door de vingers, maar dit soort dingen leveren bij mij geen pluspunten op.

Afijn, dan is er ook nog Simon Pegg als comic relief. Die vond ik nooit briljant, eerder misplaatst. Alleen Rebecca Ferguson had dan nog een interessante mysterieuze rol maar met vele plottwists en dubbele lagen is dit Mission Impossible-deel toch niet heel boeiend geworden. Enkel de actiescenes zagen er sjiek gefilmd uit.

IJdelheidsprojectje van Tom Cruise. Het is Thandie Newton, mên, wat een dom mens, die de film pas echt weet te verknallen.

Vermakelijke film met genoeg actie om niet gauw verveeld bij te raken. Tom Cruise speelt de heldhaftige held in een zoektocht naar een mysterieus alles-vernietigend device. Allerlei hippe gadgets passeren de revue, lekker onzinnig en veel nieuws onder de zin heeft het ook niet, maar het deert niet. Dit deel is een duidelijke verbetering op deel 2 en benadert de coolheid van de eerste Mission Impossible.

Roger Ebert verwoordde iets wat ik ook dacht tijdens het zien van deze indringende film uit '88:

Ik kan het niet beter zeggen, goede film met een uitstekende Gene Hackman.

Heej, best wel een leuke film! Het is altijd lastig een een evenwicht te vinden tussen griezelige actie-scenes en emotionele diepgang tussen de verschillende karakters, nog lastiger is een goede uitwerking daarvan. Met de wisseling tussen toffe horror, die me raakte, en de relaties tussen de dorpsbewoners, die in een supermarkt door een dichte mist opgesloten zijn, zit het an sich wel oke. De uitwerking mocht van mij geloofwaardiger of in ieder geval minder vermoeiend uit de doeken gedaan worden. Een godsdienstwaanzinnige trekt bijvoorbeeld alle aandacht naar zich toe. Ze weet het gros van de bange dorpsbewoners te bekeren tot de Heer enzo, maar deze film heeft gelukkig toch nog genoeg leuke dingen (ook voor haar) in petto.

Wow meer dan 2000 stemmen op Imdb, maar geen enkele op MM. Ik kan het me wel voorstellen. Mitchell is een en al doffe ellende. Joe Don Baker speelt een cop, die gewoon een eikel is zonder enige fut. Ik heb niet vaak een vervelender, naarder en suffer personage gezien. De actiescenes (waaronder één met een helicopter) redden de film enigszins, alhoewel ze ook zeer matig zijn uitgevoerd. Let vooral op de klassieke fout, waarbij kapotte koplampen midden een achtervolgingsscene na een tijdje weer heel zijn.

Redelijke documentaire over Mitt Romney, maar ook echt niet meer dan dat. Romney verloor in 2008 de Republikeinse voorverkiezingen, maar kon vier jaar later alsnog meestrijden om het presidentschap. Echt heel episch of berespannend wordt het nooit in die verkiezingsstrijd, want Obama won in 2012 relatief gemakkelijk. Als persoon is Romney ook niet heel boeiend. Het is zo'n typische aardige Amerikaan, die gelovig is en continu een hele kudde van familieleden om zich heen heeft. De hugcount in deze docu loopt op tot richting de 50 stuks. Heel aimabel of oprecht vond ik Mitt Romney en zijn familie dan ook weer niet. Al met al erg middelmatig en dat komt dan vooral door de onderwerpkeuze.

Dit is een hele zwartgallige film over een ouwe Roemeen (meneer Lazarescu), die van ziekenhuis naar ziekenhuis gesleurd wordt samen met twee ambulancebroeders. Hij ondervindt telkens tegenwerkend medisch personeel. Een arts vindt het bijvoorbeeld niet waard dat ze een dronkenlap als hem op gaan knappen, of het is te druk in het andere ziekenhuis of men is gewoonweg meer geïnteresseerd in het opvolgen van bureaucratische regeltjes in plaats van iemand te helpen. Het is met 2,5 uur speelduur een ware martelgang voor zowel meneer Lazarescu als ook de kijker. Maar wat voor een martelgang! Een supergoede!

De film is erg authentiek gefilmd en ook heel overtuigend. Achteraf las ik dat er nog ergere dingen gebeurd zijn in de Roemeense gezondheidszorg, dus onrealistisch vond ik het niet. Tegelijkertijd had dit ook komische momenten, al liggen die meer in het cynische van het continu tegengewerkt worden. Personeel dat elkaar in de weg loopt of mensen die elkaar niet begrijpen, dat soort humor dus.

In de jaren '50 was Moby Dick vast een heel spektakel, maar nu komt het nogal verouderd over. De hoogdravende dialogen inclusief de continu aanwezige christelijke ondertoon helpen nou ook niet bepaald mee. Alleen de walvis Moby Dick zelf is de moeite waard om te zien. Met Jaws en alle technische uitdagingen daarvan in het achterhoofd zag dit er ook nog relatief goed uit. De strijd tegen hem aan het einde van de film is dan ook het hoogtepunt.

Een van de betere Chaplin-films. 3,5*

Lekker slaapverwekkend was dit . Idioot saai plot en het nasynchroniseren is echt slecht gedaan. De robot ziet er overigens belachelijk uit en komt pas in de laatste tien minuten van het stuk voor .

Satirisch werkje van Tati, wat eenvoudig en best aardig is. De tegenstelling tussen een futuristisch kil huis en een groezelig buurtje wordt prima neergezet. Het ziet er vooral kleurrijk en gewoon goed uit. Van Tati zelf ben ik niet zo onder de indruk. Hij speelt dit keer een klungelige goedzakkerige oom. Echt grappig was het net als Les Vacances des Monsieur Hulot ook weer niet, maar ondanks dat weer goed te doen. Dit soort films zijn met bijna 2 uur speelduur wel wat aan de lange kant.

Mwaoh, vond het lichtelijk ongeloofwaardig hoe dit verhaal wordt ingezet: Hoskins komt uit de gevangenis en gaat in de prostitutiewereld werken als privéchauffeur. Hij raakt meer dan bevriend met een dame en werpt zich ook op als heldhaftige redder in een treurige zaak die zich in dat netwerk afspeelt. Naja, daar over heen zettend is het laatste gedeelte van Mona Lisa toch nog wel aardig, maar over het algemeen vond ik het toch niet heel geweldig.

Mooie sportfilm over hoe je met statistische shizzle de World Series zou kunnen winnen. Het heeft uperrollen voor Pitt, Hill (dit keer bloedserieus!) en Hoffman. Met zulke namen zit je wel gebakken! Enige voorkennis van de honkbalsport is wel een pre denk ik, maar de grote lijnen zijn wel goed te volgen. Ook mooi dat er niet alleen aandacht besteed is aan al die statistische verwikkelingen maar ook aan het karakter van Billy Beane zelf. Je ontkomt er niet aan bij sportfilms, maar ook hier wordt de sentimentele weg ingeslagen, maar gelukkig niet zo opzichtig en irriterend.

Wel een aardige film, die het vooral van het neerzetten van de Mongoolse way of life en de altijd prachtige leegheid van weidse landschappen moet hebben. De actie is ondanks het vleugje CGI ook best mooi in beeld gebracht. Wat me alleen het meest irriteerde, was de oppervlakkigheid van het verhaal en de uitdieping van het karakter Temudjin. De familiaire aangelegenheden en het andere gerommel in de marge waren in dit deel nog best leuk om te volgen. Het heeft echter een hoog 'en toen, en toen'-gehalte, terwijl dit nog maar het eerste gedeelte van een trilogie moet zijn. Ik vrees dat het tweede gedeelte ondanks de veel meer episch uiteengezette veldslagen een flinkere misser gaat worden hierdoor.

Vooruit nog één Marx Brothers-filmpje gezien. De autistische woordgrapjes van Groucho kan ik totaal niet uitstaan, maar de rest is nog wel oke om aan te zien. Monkey Business is een redelijk leuk kat-en-spel geworden, waar de 4 broertjes continu op de vlucht zijn. Het heeft, zoals vaker, weer een paar tof gevonden scenes.

Lauwige Hawks-vehikel die jolig moet overkomen met Cary Grant. Hij probeert het beste ervan te maken in zijn rol als een verwarde chemist die een verjongingsbrouwsel ontwikkelt en dat op zich zelf en later ook door zijn echtgenote getest wordt. Het is een soort van Red Bull gok ik, want je wordt er ondere andere super energiek en gaat kinderachtige streken van uithalen. Af en toe kon er wel een glimlachje van af, maar ik vond het eigenlijk nogal flauw allemaal. Op het eind schiet de film ook nog een suffe richting in met een vreemde ongeloofwaardige plotontwikkeling.

Hm ja, mijn tweede (of misschien derde? ik weet het niet meer) kennismaking met de Japanse anime-tekenfilms. Wel leuk en mooi die beelden, soms ook een paar erg leuke scenes . Hoe dan ook, mooi sprookje en tot nu toe de beste anime die ik heb gezien.

Hieronder nog een review van een andere Japanse tekenfilm :

Hm ja, mijn eerste kennismaking met de Japanse anime-tekenfilms. Wel leuk en mooi die beelden, soms ook een paar erg leuke scenes. Zo waren die kleine zwarte beestjes in die machinekamer hip! Tegen het einde had ik het wel gehad met deze vaagheid. Je moet je eigenlijk niet teveel concentreren op het verhaal en gewoon mee laten voeren door de beelden denk ik...

Vind Chaplin altijd zwaar overschat en ik snap niet waarom anderen met hem weglopen. Hij komt over als een zelfgenoegzaam persoon die iedereen eventjes uitlegt hoe alles in elkaar steekt. In Monsieur Verdoux geldt dit ook min of meer en speelt Chaplin een vervelend typetje, namelijk dat van een gluiperige womanizer. Dit gaat eigenlijk de hele film door met scenes waarin ie oude vrouwen op stand probeert te belazeren. Het wil maar niet boeiend worden doordat uiteindelijk maar weinig gebeurt en dan komt er uiteindelijk nog een einde, dat echt heel matig is.