Meningen

De premisse lijkt zo veelbelovend: een vrouw rijdt met haar auto per ongeluk over iets heen en gaat later twijfelen: "Was het no een hond of toch een mens waar ik over heen reed?" Regisseusse Lucrecia Martel ontwijkt de gebaande filmpaden, maar haar uitvoering van dit plot bevalt me gewoon niet. De vrouw is een soort tante Sidonia, die vooral zwijgt en een zenuwinzinking nabij is. Het is maar lastig om in haar te verplaatsen, omdat er bitter weinig vaart zit in hoe zij met dit vraagstuk worstelt. Voor de rest is het quasi-interessante camerawerk (ingezoomd op de huid-kadrering en dat soort dingen) bijzonder oninteressant, maar dat zal ook gewoon met de film zelf te maken hebben. Het boeit gewoonweg te weinig, al krijg je als kijker nog wel een antwoord op bovenstaande vraag.

Oef, wat zag die animatie er verouderd en ook niet zo mooi eruit, eerder simpel en lui. Dat viel de hele film op en dat is toch jammer. Zeker in combinatie met een verhaal dat van een Chineze legende helemaal verdisneyd is, waardoor er niet zo heel veel spannends overblijft. Het draakje Mushu (Eddie Murphy) redt alsnog de film, want die was gewoonweg continu grappig.

Zeg je vaag, dan zeg je Mulholland Drive. Na de eerste keer kijken had ik het idee 'nah, kan hem maar meteen opnieuw te zien om de film wellicht beter te snappen'. Wel, die herkijk kwam veel en veel later, maar snappen doe ik het nog steeds niet. Ik heb ook geen zin om me allerlei sites te lezen over hoe en waar ik alles moet plaatsen of interpreteren. Je mening over een film moet je alleen via datzelfde medium kunnen bepalen. Wanneer het allemaal maar vage onbegrijpelijke shit is, dan mag je dat gerust de film aanrekenen, ook al zijn er allemaal plausibele theorieën door de filmmaker of anderen bedacht.

Anyway, zo heel vervelend was Mulholland Drive ondanks de vage shit niet. Tenminste, niet voordat dat doosje open ging.

Nah, dat had die mummy niet hoeven te doen van mij, dat terugkeren . Dit is een redelijk vervelende film geworden in de welbekende Egyptische setting. De rol van Rachel Weisz vond ik erg problematisch door de ongeloofwaardige invulling drvan. Dat ze zich hiervoor laat lenen! Ook de rest van het verhaal is niet bepaald briljant te noemen. Blijft over, veel actie in donkere decors ondersteund door matige special effects.

Duf filmpje, dat traag aanvoelt door langzame handelingen en een overload aan dialogen. Het voelt allemaal erg onwennig aan en zo'n heel spannende horror is het dan ook zeker niet. Maar vooruit, toch nog een voldoende voor The Mummy. Het is door de korte speelduur allemaal goed te behappen en met Boris Karloff is niks mis mee.

Ooh oh oh, die quasilollige oneliners nekken deze film. Ik vind het echt tenenkrommend NIET leuk. Verder wel een aardig avontuurtje dat inspeelt op Indiana Jones. Het heeft een paar mooi uitgevoerde special effects.

Grotèèsk, saa-aai en op sommige momenten ronduit vervelend. Nee, deze film deed me helemaal niks.

Orson Welles zijn tronie trekt deze film nog naar een ruime voldoende. Achja, het is een gaar rommeltje geworden met allemaal aan los zand hangende scenes met poppenfiguren en wat cameo's hier en daar. Maar hee, die Muppets kun je toch niet haten? Vond het wel aardig en de grappen waren zo flauw dat je er toch nog om kan lachen.

De film naar het gelijknamige boek van Agatha Christie doet oud aan. Ondanks de sterrencast (o.a. Bacall, Bergman, Connery) viel het licht tegen. Albert Finney is detective die een raadselachtige moord moet oplossen die tijdens een rit van de Orient Express is gepleegd. Hij zet een klassiek maar tegelijkertijd ook ouderwets typetje op. Het wordt erg vemoeiend op den duur. En de andere personages die hij ondervraagt in zijn speurtocht zijn eendimensionaal en haast karikaturen. Niet geweldig dus. Het verhaal zelf vond ik ook wat gekunsteld, maar met het einde had ik toch wel enigzins vrede. Toch maar een voldoende...

Om eerlijk te zijn heb ik het wel even gehad met het filmnoirgenre. De stijl moet je liggen en ik kan me voorstellen dat sommigen helemaal weglopen met deze soort films, ik zelf word er warm noch koud van. Telkens wordt er uit hetzelfde vaatje getapt: complexe detectiveplotjes die op het eerste oog richtingloos zijn, de regenjas met welbekende hoed, de typische decors. Bij deze film kreeg ik ook het idee dat het voornamelijk style over substance is. Vooruit, de droomscenes zijn knap en mooi gedaan, maar verder kon ik weinig nieuws ontdekken

Een heuse avonturenfilm met de welbekende avontuur-feeling. Het mooie van deze film is dat de personages zo goed vertolkt worden. De papperige Laughton was als Captain Bligh echt goed bezig. Mên, dat pruillipje en die hooghartige houding pasten prima bij een kapitein, die als een tiran tekeer gaat. De muiterij was dan ook wel een mooi moment, al veranderde de film daarna iets teveel in een hak-op-de-tak-verhaal. Beetje jammer maar voor de rest een prima film die de tand des tijds uitstekend doorstaan heeft.

Wat een misbaksel is dit. Julia Roberts doet een typische Julia Roberts-rol en irriteert enorm! Ik kon het ook wel verwachten, maar wie weet waren er toch nog zogenaamde 'redeeming qualities'? Niet dus, het is één en al drek.

Alleraardigste komedie die helaas naar mijn smaak wat onevenwichtig is. Twee onfortuinlijke jongens, Bill en Stan, worden per abuis opgepakt en in de cel gezet met de beschuldiging dat één van hen een moord heeft gepleegd. Eentje regelt een oom (Joe Pesci) die voor advocaat moet doorgaan en de twee jongens moet vrij pleiten in de rechtbank. Pesci krijgt samen met een jonge Marisa Tomei erg veel screentime, terwijl de verhaallijn rond Bill en Stan me ook nog wel de moeite waard leek.

Anyway, het wordt vrij vlot formule-werk. Joe Pesci kan er eerst niks van en slaat een pleefiguur in de rechtszaal, maar de afloop laat zich wel raden. Desondanks toch een vermakelijke film, die wel lekker wegkeek en Joe Pesci is toch wel tof om te zien in dit soort rollen.

Hmm, ik vond dit eerlijk gezegd een nogal matige en weinig memorabele western, waar het plot zich maar met horten en stoten voortslentert met als gevolg dat het allemaal langdradig aanvoelt. Er zijn veel scenes, die meer de sfeer uitbeelden dan het verhaal zelf van de wraakbeluste Henry Fonda. De verwikkelingen met Clementine wisten me ook niet echt te boeien en ik dommelde helaas half in slaap her en der.

Blijft wel over dat ik terke punten qua cinematografie zag. Het had soms zelfs wat weg van een comic: sterke zwart-witcontrasten, een prachtig shot van boven met het zicht op een aantal cowboyhoeden met de klaterende regen en natuurlijk de stofwolken van de voorbijrazende koets. Wellicht dat een herkijk een hogere waardering oplevert, voor nu nog 2,5*.

Intellectuele praatfilm, die me maar soms wou boeien. Twee vrienden van middelbare leeftijd voeren een gesprek op hoog niveau in een sjiek restaurant. Ondanks wat onboeiende zaken, heeft het gesprek niet zo'n hoog bullshitgehalte. Er werden wel wat interessante zaken op tafel gegooid. Maar desondanks heb ik altijd enige moeite met dit soort films als het onnaturel overkomt en van dat gekunstelde is hier toch ook sprake.

Dit is volgens mij de favoriete film van mijn moeder. Dus toen ik een kleinere Vinokourov was heb ik een paar keer deze film meegekregen. Op zich niet heel slecht hoor, maar het is wel een musical, die erg lang duurt.

Ook al staat deze film al weer een tijdje in de Imdb top 250, ik had niet echt hoge verwachtingen drvan. Screwballcomedy's waar dialoog na dialoog achter elkaar afgerateld worden vind ik zwaar vermoeiend, maar in My Man Godfrey viel dat allemaal reuze mee. Sterker nog het is best wel een leuke film! Sommige grappen waren leuk gevonden, vooral die van de moeder van het hele stel. Het plot raast voort, maar voor de scenes die vaak binnen een ruimte van die villa afspelen, wordt ruim de tijd genomen.

Zoals eerder gezegd zijn de bijrolpersonages vooral een feest en dat kan ik beamen. De dikke norse Eugene Palette is altijd een leuke (en dikke ) verschijning en de onderkoelde Gail Patrick beviel me ook zeer . Enfin, leuke film!

Redelijk saai hoor deze Van Sant, die nauwelijks indruk op me heeft achter gelaten. Alleen wat aardig geschoten plaatjes blijven me bij, maar daarnaast heeft My Own Private Idaho weinig te bieden op het gebied van plot of acteerwerk. Het is gebaseerd op een werk van Shakespeare en dat is te merken ook hoe de dialogen opgeleverd worden. Ik vind dit echt ronduit irritant, dat hoogdravende geratel. Het lijkt ook altijd alsof men in het Shakesperiaans altijd langs elkaar heen moet praten. Viel me al eerder bij films op die die toer opgaan en dat is echt niet geslaagd wat mij betreft.

Eehmm, redelijk bizar, dit stukje cinema . De titel verklapt het al: de regisseur (Guy Maddin) heeft een film gemaakt over de stad waar ie opgegroeid is: Winnipeg. Maar wel bizar dus, het is een mengeling van een documentaire met een film an sich geworden. De film lang heeft Maddin het woord over allerlei anekdotes over zijn Winnipeg. De geschiedenis van de ijshockeyclub komt langs, een re-enactment van een nazi-inval en het ijskoude klimaat wordt behandeld. Ook een stukje van zijn eigen familiegeschiedenis is d'rin verwerkt om het toch persoonlijk te maken

Hoe dan ook, Maddin ratelt maar door (viel dr bijna van in slaap), maar doet dit wel enthousiast. Dit alles wordt ondersteund met nog een staaltje onvervalste Russische montage erdoorheen. De hele film krijg je ook korte flitsen van tussentitels te zien, dit alles met opzwepende beelden met muziek. Al met al vind ik het toch wel een redelijk geslaagde film geworden. Apart, maar wel leuk om te zien .

Prachtige film met subtiele linkjes . Het eerste verhaal uit het drieluik is een soort 'Lost in Translation', maar dan omgekeerd (Japanners in Amerika) en was misschien nog wel het beste van de drie. Het tweede deel was ook heel behoorlijk en dan met de karakterisering van de normale ietwat onwennige Europeaanse en de geflipte Amerikaanse. Tot slot werkte het derde verhaal met een geweldige Steve Buscemi ook prima op de lachspieren. Het verhaal deed een beetje als een voorloper van Tarantino-films aan.

Ohja vergeet ik ook nog de twee uiterst stoere hotelbedienden. Dat waren eveneens prachtkarakters .

Loopt te lang door, maar al met al is Mystic River typisch Eastwood-adequaat. Oke, maar niet bijzonder.