Meningen

De hoofdpersoon (Jean Gabin) van Le qua des brumes is een nors rondslenterend persoon dat maar nauwelijks vrolijk wil worden. Als ie in de haven van Le Havre de schone Nelly ontmoet, lijkt het de goede kant op te gaan! Maar meer kapers zijn er op de kust... Opvallend is de zwaarmoedige toon en het intense acteerwerk (met vrijwel geen overacting) van de twee hoofdpersonen in deze film. Dr wordt een flinke lading tragiek erbij gehaald en dat is wel weer eens wat anders dan de vrolijke Hollywoodfilms die je in de jaren '30 toen had. Uiteindelijk vond ik deze film mede door het verrassende einde, zeker geslaagd!

Wat is dit nou weer? Nergens had ik in de film het Bond-gevoel. Dit leek meer op een quasi-hippe actiefilm met veel flits-flits-en-nog-eens-flits tijdens de actiescenes. Het is echt niet goed te volgen helaas. Die Dominic Greene-gast (Matthieu Amalric) was wel een toffe engerd, Craig doet het oke, maar verder houdt het daar wel op. De volgende Bond mag wat mij betreft meer de Bond-feeling krijgen. Laat het personage Q met zijn gadgets maar weer eens terugkomen. Dat is pas hip .

Mooie debuutfilm van Truffaut, waarin het jochie Antoine Doinel zich miskend voelt en veel problemen ondervindt. Opvallend is dat hij toch plezierige momenten beleeft, zoals het bekijken van een poppenkastvoorstelling, naar de film gaat of in een keigave kermisattractie zit, die uitnodigt tot leuke filmbeelden. Desondanks belandt Antoine steeds meer in de goot. De eindscene is erg indrukwekkend en daarnaast is het erg interessant om het Parijs rond 1960 te zien.

Wel geinig, zo'n 'Groeten uit de Rimboe'-filmpje met wat safari-stock footage ertussendoor. De weergave van inheemse Afrikaanse stammen is wel erg typisch 1947 en het verhaaltje natuurlijk simpel. Dramatisch slecht wordt het nooit gelukkig.

Onderhoudende film over een rumoerige episode van het Britse koningshuis. Elizabeth, maar vooral haar man en moeder, reageren onverschillig als Diana omkomt. Vooral Cromwell (als Philip) is een ontzettende dork en gaat liever in de periode tot en met Diana's begrafenis met 'de boys' (William en Harry) in de Schotse natuur te jagen. Ondertussen probeert Tony Blair de koningin te overtuigen om toch wat medeleven aan het volk te tonen. Het is best een interessante weergave, al zal een hoop sappige fictie dr doorheen geslopen zijn gok ik. Maar dat hoort er wel bij, anders werd het zo'n droog gebeuren geworden.

Nah, wat een allerbelabberdste humor bevat deze film. Het is Bill Murray (wie anders?) die het allemaal nog draaglijk weet te maken.

Deze mening deel ik ook. Het werd allemaal erg klinisch en de vrouwelijke hoofdrolspeelster begon me erg te irriteren. Het gemindfuck had ook veel intenser uitgewerkt kunnen worden.

De film deed me overigens denken aan I Am Legend, een film die wat betreft het begin veel beter plottechnisch onderbouwd was. Moeten elektriciteitscentrales niet snel uit gaan vallen bijvoorbeeld? Ondanks dat soort 'plotholetjes' kon het eerste deel van deze film me wel boeien gelukkig.

Koddig is het woord dat past bij deze film. Zo'n Iers dorpje zorgt voor een aangenaam sfeertje met wat grappige momentjes her en der. Het plot had wel wat compacter verteld kunnen worden, maar ondraagbaar is het ook niet. Mooie plaatjes en simpele meezingers zorgen voor een alleraardigste film. Trouwens leuk om eens Wayne in iets anders te zien dan een western, al is het niet echt opzienbarend wat ie hier doet.