Meningen

Tabu handelt over twee jonge geliefden uit Polynesië. Een stam van een eiland verderop eist een meisje op, maar die wil natuurlijk niet gaan, omdat ze hevig verliefd is op een jongeman. Uiteindelijk slaan ze dus op de vlucht.

Het is geschreven door Murnau en Flaherty en de samenwerking tussen deze twee is goed te merken. Flaherty, bekend van Nanook of the North (een docu over eskimo's) probeert van Tabu een cultuur/antropologisch feestje met uitgebreide dansscenes van te maken, terwijl Murnau veel meer geïnteresseerd is om een indringend drama op het doek te toveren. In beide doelen voelt Tabu een beetje halfbakken aan. Had zelf niet het idee dat ik nou een goed inkijkje in de Polynesische samenleving uit de jaren '30 kreeg en het drama zelf was ook niet zo bijzonder als bijvoorbeeld Sunrise. Anyway,dit was toch wel goed te doen en kan op een ruime voldoende rekenen.

Een film met plus- en minpunten en dat eindigt bij mij vaak op een veilige 3,5*-score. Om maar eens met de pluspunten te beginnen: die gevechtsscenes zagen er wel lekker expliciet uit en waren ook bijzonder mooi geschoten met al die opspattende aarde. Ook het plot rondom de twee broers tijdens de Koreaanse oorlog was wel oke en boeiend tijdens de gehele film om te volgen.

Tegelijkertijd hangt met dat plot een minpunt: alle karakters naast de twee broers waren nauwelijks uitgewerkt en blijven op de oppervlakte. Ander minpunt waren die drama-scenes, bedoeld om de Hollywoodkijkers ook te pleasen voor deze film. Vooral dat in het begin de twee broertjes hand in hand lopen is wel heel bedenkelijk. Al met al toch zeer onderhoudend voor een oorlogsdrama met epische allures.

Beklemmende en beklijvende thriller. Michael Shannon lijdt aan psychoses waarin stormen in voorkomen en langzamerhand leidt zijn gezin daar ook onder. Een van de bizarre dingen die hij onderneemt is het bouwen van een bunker in zijn achtertuin voor het geval er een storm opdoemt. Vond de film wel goed in elkaar gezet. In sommige scenes is de onderhuidse spanning duidelijk voelbaar.

De eerste leuke film van Woody Allen! Erg experimenteel met die mockumentary-vorm en nog niet geheel vlekkeloos, maar prima door te komen.

Als je het plot van tevoren leest, denk je 'poeh lekker cliche allemaal'. De waardering met bijna een 8 op Imdb en ook hier op MM een 3,80 doet hoe dan ook vermoeden dat de film toch wat beter dan gemiddeld is. Helaas! Een brute Liam Neeson zet heel Parijs op zijn kop om zijn ontvoerde dochter te bevrijden. Grenst her en der tegen het belachelijke aan.

De rollen zijn omgedraaid in deze actiefilm met een en al cliches. Nu is het de dochter van Liam Neeson die in eerste instantie de heldin van het verhaal door haar ontvoerde ouders te bevrijden. De ingeslagen weg van de eerste Taken-film gaat gewoon vrolijk verder. Het is af en toe hemeltergend wat voor ridicule en ongeloofwaardige gebeurtenissen je te zien krijgt. Vreemd dieptepunt is een dolle autorit door een druk Istanbul van die dochter die net gezakt is voor haar rijbewijs. Liam Neeson als actieheld vind ik ook niet zo geweldig.

Whehe, redelijk bespottelijke actiefilm is dit. Denzel Washington regelt het metroverkeer en wordt geconfronteerd met John Travolta die een metrostel gijzelt en... tien miljoen dollar eist, oeeiii! Het is standaard actieshizzle met allerlei irrelevante dialogen er tussendoor. Het meest bizarre vindt plaats als Washington een belletje pleegt met zijn echtgenote voordat ie een helikopter instapt op weg naar Travolta. Zij vraagt hem of ie een groot pak melk meeneemt, als die terugkomt van werk. Heel grappig natuurlijk. Alles wat daarna gebeurt vond ik maar suf en ik zat maar te wachten op het eind, waar uitsluitsel gegeven zou worden op deze prangende vraag.

Volgens mij heeft The Taking of Pelham One Two Three de standaard gezet voor de cliche actiefilms met lollerdialogen en ongeloofwaardige wendingen. Lag regelmatig in een deuk om dit verhaal waarin een metrostel in New York gekaapt wordt. Het wordt nooit geniaal, maar het heeft genoeg lollige momenten zullen we maar zeggen.

Yeah, een film over een depressieve Iraanse pizzabezorger die ogenschijnlijk een oorlogstrauma heeft opgelopen. Hij bezorgt zijn pizza's in de rijke buurten van Teheran, banjert rond in die weldadige huizen, maar wat er nou echt in zijn hoofd omgaat, is een raadsel. De rol van pizzabezorger wordt in ieder geval erg knap vertolkt. Jammer dat het einde al in het begin van de film gespoilerd wordt, dat had deze film niet bepaald nodig.

Toffe intelligent opgezette film is dit he! Hij is sfeervol mede door de Italiaanse setting en een mooie soundtrack. Vanaf de beruchte bootscene verandert de film in een spannende thriller, waarin Matt Damon zich tegen diverse karakters staande moet proberen te houden met al zijn leugens. Erg gaaf om dat te volgen .

Ik geef gewoon toe. Ik heb best wel moeten lachen om deze komedie. Het heeft een aantal 'awkward'-situaties, die door Will Ferrell en John C. Reilly prima vertolkt worden. Verder niet helemaal perfect, maar wel doorheen te komen.

Tangerine laat de groezelige kanten van LA zien. Het is een zomerse dag en toevallig ook nog kerstavond. Je merkt niks van gezellige zoetsappigheid, overal pakken sneeuw of al die andere uitgekauwde kerst-clichés. Nee, regisseur Sean Baker schotelt de kijker een stel transgender-prostituees voor en een tragische overspelige taxichauffeur met Armeense roots en dat allemaal in een min of meer verpauperde buitenwijk van Los Angeles. Een net vrijgekomen prostitutee komt er achter dat haar pooier annex vriend vreemd is gekomen tijdens haar gevangenschap. Ze 'ontvoert' degene die met hem vreemd ging en dan ontstaat er een geinige klucht. Geraffineerd wordt de Armeense taxichauffeur ook in het verhaal betrokken en alles komt tot uitbarsting in een puike climax.

De hele tijd zat ik met een glimlach naar de bizarre taferelen te kijken hoe de personages elkaar in de haren vliegen. Het heeft wat weg van leedvermaak, maar ik denk dat Sean Baker ook gewoon wil laten zien welke ongepolijste kanten er bestaan in deze scene. Heb bij dit soort gevoelige thema-films altijd wat terughoudendheid vooraf (ligt het er allemaal niet te bovenop enzo?), maar hier wordt het thema van transgender-prostituees op een leuke en goede manier aangepakt.

An sich een jolig sprookje dat op en top Disney is. Met de animatie blijf je bij sommige shots je ogen uitkijken. Maar al mogen die naar perfectie neigende gelaten wel wat minder plastisc. Anyway, over het verhaal ben ik niet zo tevreden. Een prinses (van het type dramaqueen) met wel 30 meter lang haar (yeah ) is opgesloten in een hoge toren en wordt enkel door haar moeder bezocht. Ze wil uiteraard de weide wereld in, maar kan en mag dat niet! Uiteindelijk lukt het haar toch, als ze bezocht wordt door een gelikte gladjakker. Vanaf hier werd de film matig en betrad de gebaande wegen die iedereen wel kent. Alleen de rol van een olijk paard kon mijn goedkeuring verdragen.

Vrij lastig hoor om films zoals deze te beoordelen. De scheidslijn is behoorlijk dun tussen ergerlijke bullshit en zoveel foutheid dat het weer leuk wordt. Tango & Cash schommelt in dit geval daar enorm tussenin. De ene keer erger je aan het domme gedoe van Stallone en Russell, de andere keer lig je weer in een deuk vanwege ded over-the-top ridiculiteiten. Tsja, het is een typische buddy-cop-film waarin vele cliche's netjes verwerkt zijn en de (explosieve) actiescenes er hip uit zien.

Ik lees trouwens dat de productie een en al problematisch was met een bizar slechte voorbereiding en veel gezeik tijdens het filmen. De originele regisseur Konchalovsky wou als insteek een leuke en redelijke serieuze actiefilm. De producer echter wou het veel minder serieus hebben met een hoop goofy humor. Goed, dat is dus wel te zien doordat de film telkens hier tussenin schommelt. Jammer dat dat laatste uiteindelijk niet de overhand heeft in deze film, nu blijft het toch allemaal middelmatig.

Lichte teleurstelling gezien de hoge scores die deze film heeft. Ik had niet het gevoel naar een topper te kijken. Iemands gezicht is zwaar verminkt geraakt door een brand en hij vraagt zich af hoe het leven is een levensecht masker aangemeten krijgt. Dat gegeven maakt de film nog wel enigszins interessant. Maar het had ook her en der wat onboeiende gedeeltes. Het filosofische vraagstuk dat de film opwerpt mocht wel wat scherper neergezet worden.

Bijzondere docu van Jonathan Couette, die zichzelf als onderwerp heeft gebombardeerd. Zijn hele geschiedenis en die van zijn moeder wordt uit de doeken gedaan. Daaruit blijkt dat zijn moeder door elektroshock-therapie verknipt is geworden. Ook hijzelf heeft het nodige meegemaakt. In tussenstukjes met wat beelden van zijn leven en chille muziek spreekt hij ove zichzelf in de derde persoon. Je zou denken dat het een grote zelfverheerlijkingstoer is, maar ik vond het wel meevallen. Zijn liefde voor zijn moeder speelt ook een grote rol en voelt oprecht aan.

De film is niet overal altijd heel interessant, maar best aangrijpend en verontrustend zo nu en dan. Dit wordt versterkt door de manier waarop Couette de film in elkaar gezet heeft. Het zit vol psychedelische shizzle, flitsende montage, vertroebelde beelden en ga zo maar door. Het ziet er heel cheapy uit, maar ik vond zijn stijl wel tof om te zien. Al met al is het een erg unieke docu geworden.

Al die Phil Collins-liedjes , tsja een beetje fout natuurlijk, maar vooruit dan maar denk ik. Met het welbekende Tarzan wordt door de Disney-studio een redelijke animatie-film neergezet. Zoals wel vaker, niet veel bijzonders, maar het kijkt wel lekker weg mede door de leuke karakters en een opvallend goeie animatie. Je ziet dat er echt werk van gemaakt is.

Ooooeeewoeoeoeoeoehooeeee

Zo'n bioscoopsafari moet in de jaren '30 razend populair geweest zijn, nu is het niet meer dan een amusant filmpje, dat her en der uit de bocht schiet. Het heeft een behoorlijke status, maar eigenlijk stelt het niet zo heel veel voor.

Mooi samuraidrama, dat zich focust op de sociale aspecten. Het viel me op hoeveel waarde gehecht wordt aan de vrouw in de Samurai-samenleving, terwijl ik dat vooraf niet verwacht had van deze film. Bij zo'n titel als Twilight Samurai verwacht je heldhaftigheid en volop actie, maar integendeel, niets van dat! Erg aangename verrassing dus met mooie plaatjes van Japan. Het tempo had wat mij betreft wel iets hoger mogen liggen.

Scorsese is in mijn ogen een van de meest overroepen regisseurs. Ook deze film zit wederom vol overbodige bullshit, maar het sfeertje in New York en de soundtrack waren genietbaar. Het verhaal was ook wel aardig uiteindelijk (een inspiratiebron voor Karst Tates ). Al met al toch een van de betere Scorseses.

Heel behoorlijke Nederlandse productie, die er best wel mag zijn. Pieter Kuijpers mag wel vaker van dit soort films maken. Off Screen kon ik ook wel waarderen en Van God Los (die ik nog niet gezien heb) lijkt me ook heel niet verkeerd. Theo Maassen is natuurlijk in zijn element als psychopaat en die Lisa Smit zet ook op naturelle wijze haar rol neer. Toch had het verhaal meer uitdieping mogen krijgen in plaats van de vele vluchtscenes. Ook had het een aantal andere dingen, die ik ongeloofwaardig over vond komen: politie die wel heel lafjes optreedt bijvoorbeeld.

Van de makers van Southpark: een marionettenschouwspel waar Amerika op de hak genomen wordt. Vele open deuren worden ingetrapt bij deze komedie waaarbij 'Team America' de wereld moet redden van de terroristen. Het was een film waarbij ik vooral moest grinniken, maar daverende lachsalvo's uitbleven.

Behoorlijk aan de vulgaire kant, maar als een teddybeer zich bedient van woorden als fuck en zich in een rondte fart, dan is het stiekem toch wel leuk en komt de film er mee weg. Ik heb me wel geamuseerd in ieder geval. Mark Wahlberg vond ik in een rol als deze trouwens best prima en Mila Kunis is altijd jofel. Niet alles was briljant, maar over het algemeen vind ik dit toch een van de betere komedies van 2012.

Bij tijd en wijle toch een beetje suf hoor op het heel behoorlijke einde na dan. Zeker het middengedeelte kende zwakke momenten: de twee overvallers in de boerderij continu met hun pistolen in de hand en een komen en gaan van personen bij die boerderij, maar die ouwe knar ondernam maar telkens geen vluchtpoging.

Die mugshot-scene was inderdaad wel weer geweldig gevonden . Daarin zie je toch de lollige hand van regisseur Fred F. Sears. Diezelfde gast zou twee jaar later verantwoordelijk zijn voor de beste slechtste film allertijden: http://www.moviemeter.nl/film/18733

Teen-Age Crime Wave is weliswaar een van de betere MST3K-films, maar tot nu toe vind ik Sadko (The Magic Voyage of Sinbad) de beste.

Deze tienerfilm fladdert van hot naar her, zonder ergens een punt te maken.

Dingen om op te letten:

- De oneervolle rol van Mikey, on-ge-lóóf-lijk!

- Het Tarantino pingelmelodietje

- Het bijzonder matige licht- en kleurgebruik

- De dragrace en achtervolgingsscenes, waarbij auto's knipperlichten gebruiken en met piepende banden door stoffige wegen scheuren.

Standaard oerfilmpje van Roger Corman. Het is wel lollig stiekem.

Eigenlijk wel een slap filmpje. Sowieso heb ik de coolheid van de Turtles nooit goed begrepen, simpelweg omdat ik liever andere series keek in mijn jeugd. Daardoor was er bij het zien geen klik met vroeger of nostalgische sentimenten. Als dan de kinderachtigheid maar matig uitvalt qua uitvoering en humor, houd je maar weinig over.

Het wapen dat slachtoffers skeleteert is natuurlijk geweldig en de grote attractie van deze film. Afgezien van de lijzige Betty heeft het verder niet echt grote minpunten. Wel spijtig dat de titel niet klopt. De 'aliens' bestonden eerder uit half kalende dertigers in plaats van teenagers, maar goed dat terzijde.

Ziekelijke moraal natuurlijk en de 'so bad, it's good'-factor vond ik tegenvallen, vandaar een 1,5je.

Tijden geleden gezien tijdens de godsdienstles! De leraar vond het altijd een erg strak plan om films te laten zien en zo ons wat bij te brengen over al dat wel en wee dat in de bijbel staat beschreven. The Ten Commandments was daar één van. Aan de speelduur te zien, zijn we vijf weken (elke week een les van vijftig minuten) zoet geweest met deze film. In mijn herinnering was het een gedateerde film maar met wel een handvol indrukwekkende scenes. Dat die zee openspleet had een hoog -karakter.