Meningen

Ai, wat een strontvervelende onbegrijpelijke Oscarwinnaar is dit. Het is een schreeuwerige wannabe-komedie die geen enkel moment weet te boeien. Dit allemaal aangekleed in 18e eeuwse kostuums en een paar zogenaamde gewaagde scenes.

Mooie productie met alle klassieke elementen die het genre western kent: een sheriff, kansspelen in saloons, shootouts, en hippe oneliners, het komt er allemaal d'r in voor. Het enige jammere is dat je blijft staren naar de opplaksnorren van Kurt Russell en Val Kilmer.

Maar goed qua film zelf was het een okeeje film. Op sommige momenten wel overdramatisch (incl. de muziek) aangezet, maar dat wordt gelukkig nooit irritant.

GoldenEye werd niet geëvenaard, maar deze film houdt de Bond-franchise toch ook op een leuk niveau. Ik ben wel te spreken over de lol in deze film en de lang uitgesponnen actiescenes, waarbij die dikke BMW in de parkeergarage het hoogtepunt is. Het plot stelt niet zoveel voor, maar ik kan die simpele Bond-verhalen doorgaans veel beter waarderen, zo ook hier. Het gaat uiteindelijk om simpelweg vermaakt te worden en dat doet Tomorrow Never Dies prima!

Waarschuwing vooraf: bij opkomende hoofdpijn deze film beslist niet opzetten. Hoofdpersonen van deze Ghibli zijn twee continu jengelende kinderen, die helemaal wild worden om Totoro, een grijze zeer groot uitgevallen zitzak. Het heeft een kinderlijk eenvoudig verhaal, dat plots overgaat op de zwaar dramatische quasispannende koers. Uiteindelijk doet het maar leeg aan. Ik kon hier niks mee. Liever had ik nog gehad dat Miyazaki in de tweede helft van de film de fantasieregisters opentrok en naast het an sich leuke karakter Totoro nog een hoop andere bizarre creaturen de revue laat passeren. Helaas zat dat er niet in.

Films met mannen die zich voordoen als een vrouw vind ik nooit echt geslaagd. Het draait vaak uit op een overdreven typetje, maar hier in Tootsie blijft het nog binnen de perken. Dustin Hoffman komt maar niet aan de bak als acteur, maar als zijn vrouwelijke alterego Dorothy steelt hij de show in een matige ziekenhuisserie. Hoffman vult deze rol opvallend geloofwaardig serieus in, wat ik wel geslaagd vond! Uiteindelijk ontstaan er allerlei komische verhaallijnen rond Dorothy en is het wachten hoe het bedrog uitkomt en ook dat was nog heel aardig gedaan! Al met al een minder vervelende film dan vooraf verwacht.

Eigenlijk een heel fout promotiefilmpje voor de Amerikaanse marine. De muziek is lekker fout, het verhaaltje is fout, de tegenstelling tussen de good guy (Cruise) en de bad guy (Kilmer) is fout en het allerfoutst is nog de snor van Cruise zijn buddy. Ondanks dat alles heb ik me prima weten te amuseren. Mooie vliegactiescenes, al was niet alles even helder volgbaar.

Geinige musical met dit keer geen mierzoete musicalnummertjes, maar gewoon lekkere deuntjes, waar Fred Astaire al dan niet zijn tapdans-kunsten op loslaat, of anders wel met Ginger Rogers dansend tekeer gaat. Het begin verloopt wat stroef, maar na een tijdje is er nog een aardig kluchtje te vinden in deze film.

Het jaar 1970 zit boordevol rare films (denk aan Performance of Auch Zwergen...), maar dit is wel een heel rare film, sowieso een van de raarste die ik ooit gezien heb. vage gewelddadige scenes met een vleugje bloot en vervolgens nog een portie vreemde komedie. Het wilde bij mij er niet in, zeker niet als de film gewoonweg te lang duurt en soms ronduit irriterend is. El topo is typisch zo'n film die misschien leuk is in gezelschap met wat alcoholische versnaperingen. Zonde trouwens dat er een hoop dieren gesneuveld lijken te zijn in deze productie .

Topsy-Turvy is een film over twee schrijvers die met moeite een opera in Japanse stijl componeren. Dit alles weer in een Victoriaanse setting eind negentiende eeuw. De film zelf is ook moeizaam, want het duurt erg lang en vond ik niet interessant. De opera-gedeeltes vielen alleszins nog mee, al blijft dit genre altijd irritatie opwekken.

Kort samuraiverhaaltje, die echt vlak na het aflopen van de oorlog opgenomen moet zijn. Dat is wel te merken in de minieme uitwerking, maar alles is toch nog heel aardig gelukt. De clowneske sidekick vond ik niet vervelend overigens.

Die Béla Tarr is een filmmaker, die de wenkbrauwen doet fronsen. Wat een bizarre, diepzinnige films maakt ie! Ik denk dat de term 'Tarkovsky voor gevorderden' wel van toepassing is op zijn oeuvre. In The Turin Horse wordt een armoedig huishouden (vader, dochter en een koppig paard) gevolgd met ellenlange zwart-wit shots. Maar liefst vier keer wordt de kijker getrakteerd hoe zij hun avondeten, bestaande uit een grof uitgevallen gekookte aardappel opeten. Mjammjammjam, wat een belevenis is dat! Daarnaast veel lange shots waar weinig tot niets gebeurt.

Tarr laat zien dat het leven een schrijnende martelgang is. In het begin van zijn carrière scheen ie redelijk optimistisch te zijn en films te maken die lieten zien dat de maatschappij kon veranderen. Maar in zijn allerlaatste film heeft ie klaarblijkelijk die gedachte losgelaten en een uiterst kille en deprimerende film afgeleverd. Dit is in ieder geval niet een film voor iedereen en ik zelf had ook enige moeite drmee. Toch is het bijzonder om dit eens te zien, al was het maar om de mooie cinematografie.

In Tormented gebruikt Bert I. Gordon een nieuw sfx-truukje, namelijk het gebruik van transparante beelden en zowaar, het heeft dit keer nog best wel wat. De sfeer is op bepaalde momenten redelijk creepy, want die ex Vi keert een paar keer griezelig terug als geest!

Dit is één van de betere films van Gordon met een nog steeds matig verhaal met wat overbodige dingen drbij en uiteraard lage production values, maar het is lang niet zo ridicuul als zijn vorige films. Zijn dochtertje vervult ook een rol in deze film en doet dat zeker niet onverdienstelijk. 2,5* met kans op meer!

Leuke en vlotte spionagefilm van Hitchcock met een okeeje Paul Newman en een eveneens okeeje Julie Andrews. Haar voorkomen in een film zoals deze is wat awkward natuurlijk, dat wel. Torn Curtain speelt zich grotendeels af in Oost-Duitsland wat zorgt voor heel wat stereotiepe situaties. Bij wilde om zich heen knallende Oost-Duitse agenten gaat de film over the top en vraag ik me dan ook af hoe waarheidsgetrouw het allemaal is, maar het kan de pret niet drukken verder.

Prachtige tragikomedie in docu-stijl

Lollige SF-film van Paul Verhoeven. Leuke thematiek, toffe actie en met acteurs zoals Schwarzenegger hoef je je ook nooit te vervelen.

Ziet er leuk en goed uit hoor, maar na de zoveelste actie- of achtervolgingsscene zit je toch te denken wat een gemakkelijke remake dit is. Het origineel had toch veel meer te bieden en was natuurlijk veel leuker door Verhoeven.

Net als bij Citizen Kane zie ik in dit werk dat Orson Welles een groot genie was op filmisch gebied, maar echt voor de volle mep pakken wou Touch of Evil me ook weer niet. De openingsscenes beloofden veel goeds, maar wat daarna is gebeurd, is bij mij niet echt wezen hangen, wel dat het niet vervelend was om te zien. Al met al een prima film met leuke karakters: vooral Orson Welles als dikke klootzak/politie-agent, is geniaal prachtig.

Spannende en opzienbarende docu, die me wel wist te pakken. Het is een tijdje geleden dat ik hem heb gezien, maar wat me vooral is bijgebleven, is dat Joe Simpson het liedje "Daddy cool" de hele tijd in zijn hoofd had .

Toch opmerkelijk hoor dat Florian Henckel von Donnersmarck na zijn meesterdebuut Das Leben der Anderen pure middelmaat in de vorm van The Tourist aflevert. Qua plot en setting denk je nog aan een moderne versie van een Hitchcock-film, maar het wordt steeds meer bizar tot het ongeloofwaardige af. Er wordt ook geen enkele moeite gedaan om al die onlogische wendingen enigszins plausibel te laten zijn. En tsja, Angelina Jolie als femme fatale, daar moet je maar van houden. Vond die maniertjes van haar aan de overdreven kant, maar je ziet wel dat ze plezier heeft gehad tijdens het filmen. De locatie Venetië ziet er ook wel mooi uit in deze film.

De hoogste wolkenkrabber ooit is net voor open verklaard en al rap begint het onheil: een vuur dat uitbreekt op de 81ste verdieping. Ruim 2,5 uur lang duurt de fik en de bijbehorende reddingsactie van een groep mensen die in de val zitten. Paul Newman en Steve McQueen vervullen daarbij de hoofdrol met avontuurlijke acties en ja, ik vond het soms ook gewoon best spannend!

Een helicopter wordt ook ingezet voor wat heldendaden. Het is wachten op de quote 'Get to the choppa', maar zo cool wordt The Towering Inferno nog nèt niet. De hele film heeft wel nog meer van dat soort -momenten en -dialogen maar is daarom wel zo leuk. Tikkeltje te lang met wat overbodig en lame geneuzel, maar het overgrote gedeelte ziet er nog steeds spectaculair uit en is dus vermakelijk.

Ben Affleck als regisseur en acteur tegelijk aan het werk . Dat doet ie opmerkelijk goed. Met The Town heeft ie een prima misdaadthriller afgeleverd. Het acteerwerk is overtuigend en het plot zit degelijk in elkaar. Heeft me geen enkel moment verveeld, deze film!

Toy Story is de film, waarmee Pixar zijn sublieme animatiestijl aan het grote publiek bekend maakt. Vijftien jaar na dato is Pixar nog steeds de maatstaf wat mogelijk is op animatiegebied. In deze film ziet alles er nog erg klinisch, strak en onnatuurlijk uit. Wat een verschil met nu . Hiermee bedoel ik niet dat het niet om aan te zien is, het is voor 1995-begrippen erg mooi zullen we maar zeggen. Dan nog over de film zelf: die is best oke. Leuke (stem)rol voor Tom Hanks. Die pik je dr zo tussenuit .

Het vervolg op Toy Story is oke te noemen. Wel wat zwakker dan het origineel. Ik kan me qua animatie ook weinig vooruitgang qua animatie herinneren ten opzichte van de eerste Toy Story-film, maar het kijkt wel gemakkelijk weg.

Oef! Het laatste kwartier is onevenwichtig, gehaast en dan besluit de film met zo'n oversentimenteel einde. Zonde, want Toy Story 3 was daarvoor echt genieten geblazen. De film is mooi geanimeerd, zoals je mag verwachten. Waar Pixar echter nog vooruitgang boekt op animatiegebied, blijven de plots van hun films gemakkelijk en nooit uitdagend. Toegegeven, met speelgoedfiguren is dat natuurlijk lastig, maar na 15 jaar Pixar-films kun je alleen van Wall-E zeggen dat deze film buiten de conventionele verhaallijnen baant. Ik snap niet dat men dr nog steeds in trapt en heb het idee dat ook deze Pixar overgewaardeerd is.

Geinige en vooral sympathieke comedy uit de 80's waar Murphy en Aykroyd schitteren en als klap op de vuurpijl gooit Curtis ook nog eens twee assets in de strijd. Niet verkeerd hoor. Het plot zit weliswaar gekunsteld in elkaar en qua toon is het een belerende film, maar dat kan de pret niet drukken. Prima vermaak dus.

Mooie mozaïekvertelling . Het onderwerp 'de strijd tegen drugs' met al zijn verschillende netwerken past ook erg goed bij dit soort films. Het wordt daardoor leuk om te zien hoe de verschillende verhaallijnen door elkaar lopen. Het gebruik van een geel korzelig filter bij de Mexicaanse scenes en kil blauw bij de scenes rond drugsvechter Michael Douglas en zijn gebruikende dochter deed soms wat geforceerd aan, ze zijn echter wel sfeerverhogend.

Mjaah, lollig werk waarbij de supercoolheid van het neger-zijn breed uitgemeten wordt. De ene hippe nigga-quote wordt snel opgevolgd door weer een andere gevatte quote. Er hangt een intimiderende gangstersfeer rond deze film en ohja, Dr. Dre en Snoop Doggy Dog verschijnen ook nog op het filmscherm. Kortom alle ingrediënten voor een heuse -film met gelukkig genoeg vermaak.

Aparte cultfilm met unieke sfeer. Wel aardig om eens te zien.

Nauwelijks verwachten (ik ben dan ook geen Transformers-fanboy), dus het viel nog wel te doen ondanks al die ADHD-flitsscenes. Ik hoop wel dat Shia LeBeouf niet in dit soort films verstrikt raakt. Volgens mij kan hij veel beter.

Ik ging met niet een al te florissant verwachtingspatroon deze film in, maar ja wellicht had dit Transformers-deel toch nog 'redeeming qualities', zoals dat zo sjiek heet. Nou, die waren er nauwelijks op wat gave plaatjes van de stad Hong Kong zelf na. Voor de rest schotelt Bay de kijker grenzeloze incoherente troep voor, en dat bijna 3 uur lang! Het enige wat ik nog kwijt wil is dat Stanley Tucci op Peter Bosz lijkt.