Meningen

Nicole Kidman en Aaron Eckhart gaan een heftige tijd door nadat hun zoontje is overleden door een auto-ongeluk. Ieder verwerkt het op zijn of haar eigen manier en dat botst ook zo af en toe. Rabbit Hole is wel een interessante film over rouwverwerking. De scenes waarin Kidman en Eckhart tegen elkaar knallen, neigen naar overacting. Over het algemeen genomen is het acteerwerk toch heel goed en daarvan moet deze film het ook hebben. Jammer alleen dat het niveau degelijk niet verder ontstegen wordt.

Wie had gedacht dat vrouwenworstelen zo'n hot onderwerp was begin jaren '50? Ik in ieder geval niet! Met verbazing heb ik deze film doorstaan, die een dommig gangsterplotje heeft omgeven door eindeloze vrouwenworstelscenes. Ze zijn quasi-erotisch bedoeld maar anno 2009 is het een en al lachwekkend suf. Acteerwerk is over de gehele linie slecht en de montage kende ook enkele problemen.

Vreselijk saai onduidelijk filmpje waarbij het concept radar ontzettend opgehemeld wordt, tot het idiote af!

Ziet er ouderwets goed gelikt uit. Leuk ook om eens een film te zien die gaat over het medium 'Radio'. Nu is radio vooral bedoeld als iets wat op de achtergrond hoort. Vroeger in de jaren '40 hing echter iedereen actief aan dat apparaat, een TV had je immers niet. Het is daarom ook niet zo gek dat bepaalde liedjes of live uitgezonden radiogebeurtenissen uit die tijd geassocieerd worden met een grappige anekdote. Best leuk gedaan die wisselwerking met al die flarden en een leuke rol voor radioster Mia Farrow. De film moet het eigenlijk ook niet hebben van een goedlopend verhaal dat loopt van A naar B, maar meer van de nostalgische sfeer, die prima overkomt.

Terend op de Bondsuccessen van ondermeer Dr. No en Goldfinger, kwamen er in de jaren '60 allerlei extreem foute Bond-ripoffs op de markt. Danger Death Ray is er zo'n één. Het plot is simpel: een laser ('for peaceful purposes' melden de bouwers) kan alles en iedereen vernietigen en het erge is dat het in verkeerde handen valt . Secret Agent Bart Fargo steekt daar een stokje voor en wat de kijker vervolgens te zien krijgt is een aaneenschakeling van ridicule actiescenes en achtervolgingen. Redelijk amusant dus.

Beetje oninteressant verhaal over een bokser (gespeeld door Robert de Niro) a la Regilio Tuur, maar dan in de jaren 40 gesitueerd. Qua acteren zit het oke, het verhaal echter is dus belabberd. Gewoon rise-and-fall en op het eind heeft De Niro zich helemaal volgevreten.

Deze film heeft één heel grote kwaliteit, namelijk de themesong: YouTube - The Indiana Jones Theme

Jongens en meisjes, dit is toch nog beter dan Star Wars en Morricones Westerndeuntjes bij elkaar . Oke ik chargeer ietwat, maar het blijft geweldige opzwepende muziek die precies past bij dit ultieme avontuur. Deze klassieker zou bij herziening nog hoger kunnen scoren denk ik...

Ik ben stiekem wel een sucker voor dit soort films. Dustin Hofmann op de method-acting tour is indrukwekkend!

Weergaloos leuke film met de welbekende Coen-ingrediënten: gare personages, absurde situaties, chille dialogen en een lekker over the top-sfeertje. Ik was vooraf een beetje bevreesd voor het optreden van Nicholas Cage, maar dat is nergens voor nodig. Ik heb voor hem (weliswaar wat aan de late kant) een carrièreadvies: hij zou vaker dit soort loserige karakters spelen. Daar is ie helemaal geknipt voor. Ik bedoel, zo'n Steve Buscemi, die zie je toch ook niet telkens de suffe en serieuze actieheld uithangen?

Nee, nee en nog eens nee. Dit scoort een ruime onvoldoende. Het verhaal is nog debieler en vervelender. Ik irriteerde me vooral aan de vrouwelijke hoofdrol. die door Julie Benz echt slecht geacteerd wordt. Daarbij is het ongepolijste lollige Rambo-sfeertje ingewisseld voor een standaard film met heftige camerabewegingen en keiharde actie.

Op dat laatste is het helaas wachten geblazen. Als het er na wat dom geneuzel eindelijk komt, is het lomp en dom zoals we van onze Rambo-vriend gewend zijn. Nóg harder dan Rambo III, maar nergens helaas echt indrukwekkend. Het truukje 'hoe shockerender, hoe beter' werkt bij mij nooit. Het brengt meestal het omgekeerde effect bij mij teweeg .

Wanneer Rambo's steun en toeverlaat Colonel Trautmann gevangen raakt in Afghanistan, neemt hij nog eenmaal de wapens ter hande tegen die dekselse Russen.. Hij krijgt de hulp van nobele Talibanstrijders, maar in zijn eentje was hij die Russen ook vast de baas! Het duurt wel even, maar in de tweede helft volgt de ene geweldsuitbarsting de andere in hoog tempo op. Echt hoogstaand is het niet te noemen, eerder net als het tweede Rambo-deel nogal stompzinnig. Amusant is het zeker en dat met name die grandioze finale.

Waar in het eerste deel nog een zekere cultfactor te bespeuren viel, wordt deze in het tweede Rambo-deel ingewisseld voor stompzinnigheid. Onze held wordt een karikatuur, die totaal niet serieus meer te nemen is. Enige diepgang moet gebracht worden door obligate dialogen tussen Stallone en een Vietnamese dane die in gebroken Engels cliché na cliché moet afwerken. Het valt allemaal maar niet mee. Okee, de actie was er in overvloed, maar iedereen weet dat overdaad schaadt. De tigste explosie wekte bij mij echt niet meer aandacht, enkel wat gegaap.

Akira Kurosawa is relatief laat begonnen met kleurenfilms, maar dat hij ook daarin excelleert moge duidelijk zijn in Ran. Wat een cinematografie, wat een kleuren en wat voor gave landschappen . Ontzettend indrukwekkend is de scene waarbij Hidetora met zijn manschappen door zijn zonen aangevallen wordt in het kasteel, waarin hij bivakkeert. Tijdens die bestorming is er in plaats van hoefgetrappel, geweerschoten en andersoortig gegil Japanse muziek te horen. Heel apart, maar het pakt erg mooi uit.

Rango is een alleraardigste ode aan de spaghetti-western. Het ziet er mooi geanimeerd uit, lekker ruw en grauwig. Dat past wel! Het verhaal over een hagedis die in een western-stadje uitgroeit tot held en een oplossing moet bieden was aardig, alhoewel de uitwerking niet opzienbarend is. Prima vermaak hoe dan ook.

Nah, matigheid troef hoor in deze zoon-wordt-gekidnapt-thriller. Van Ron Howard zijn regisseerkunsten ben ik sowieso nooit over te spreken. Vrijwel alle films van hem zijn allemaal zo dik, overdramatisch en ongeloofwaardig. Halverwege vliegt Ransom dan ook volledig uit de bocht met Mel Gibson (ben ook geen fan van hem) die de ene ongelooflijke actie na de andere inzet. Alles maar om de kidnappers dwars te zetten en ohja, ook nog zijn kind terug te krijgen. Vond het niet best en eerder een vervelende film worden.

Aparte film, goed acteerwerk, mooie cinematografie en muziek. Af en toe beetje langdradig en theatraal, maar over het algemeen kon ik hiervan wel genieten. Leuke introductie ook voor diegene die met werken van Kurosawa kennis willen maken .

Verbluffende animatie van de heren van Pixar . Het verhaal is niet heel speciaal, maar over het algemeen niet tenenkrommend gelukkig, zoals dat in eerdere films van Pixar wel het geval was.

Die opengesperde bek en dan van opwinding het heen en weer schudden van zijn hele lichaam! Wat een bijzonder leuke muzikant is Ray Charles! Deze biopic is met 2,5 uur vrij lang, maar verloopt lekker vlot en heeft enorm veel muziek. Ik ben wel van mening dat dat de film alleen maar prettiger maakt: hoe meer, hoe beter! Vind de muziek van hem ook erg genietbaar, dus dat zal ook wel meespelen . Verder blijft de film ook interessant door de kwetsbaarheid van Ray Charles door zijn blindheid en het randje wat ie telkens opzoekt met zijn drugsverslaving.

Had het niet van tevoren verwacht, maar dit vond ik een ijzersterke film. Het plot zit goed in elkaar en boeit continu. Ook redelijk heftig met een aantal indrukwekkende wendingen die je niet meteen ziet aankomen. Acteerprestaties van met name Winslet en ook Fiennes waren ook buitengewoon goed.

Wow, hebben de heren en dames filmmakers het nog steeds niet door? Dat bijdehante schreeuwerige kinderen een film compleet kunnen verpesten? Mên, wat was dit een verwende kutblaag. Geen wonder dat Hugh Jackman 9 jaar niet omkeek naar zijn zoontje. Door het noodlot worden vader en zoon toch bij elkaar gebracht en storten ze zich in de robot-vecht-business.

De robotgevechten waren nog wel aardig, maar niet opzienbarend. Van een SF-film had het verder helaas weinig weg, daarvoor speelt de film zich teveel af in de te nabije toekomst. Het was meer een voorspelbaar drama met niet eens een likable personage. Viel vies tegen dus.

Zeer sterke Hitchcock, die zich vrijwel in één ruimte afspeelt. Het zomerse zwoele sfeertje dat opgeroepen werd beviel me erg en hielp ook mee de spanning te verhogen. Als kijker raakte ik helemaal betrokken in het mysterie van Stewarts overbuurman. Wat gebeurt daar nou allemaal? Het sterke is dat je nooit in de woning van zijn overbuurman komt maar alles vanuit Stewarts oogpunt blijft bekijken. Erg leuk om dat zo te volgen .

Ohja Rear Window heeft ook... Grace Kelly. Altijd goed .

Het eerste half uur schiet als een komeet voorbij. Dat gehaaste zie je wel vaker bij Hitchcocks films en ik vind het niet meteen een groot nadeel. Zeker niet wanneer daarna rustig het verhaal alsnog uit de doeken gedaan wordt en je lekker in de film zit. Dat overkwam mij in ieder geval bij Rebecca.
Kortom, aangename film met prima acteerprestaties en helaas ook de meest irritante spreker van bekakt Engels. Gelukkig wordt ie snel gepwnd in dit stuk .

Na een suffe te lange intro begint de film alsnog te lopen met een aardig uitgevoerde overval. Daarna kakt het weer een beetje in. Weinig memorabel, maar het is om aan te zien.

James Dean neemt met zijn method acting de hele cast op sleeptouw in deze ijzersterke film. De film komt door Dean en anderen heel natuurgetrouw voor die tijd over en geeft een overtuigend beeld van de toenmalige jongerencultuur. Dat het in kleur geschoten is, versterkt dat beeld alleen maar.

Het karakter van Plato vond ik een vreemde eend in de bijt. Hij is suffig sulletje in het begin, maar later kantelt zijn karakter compleet met alle gevolgen van dien. Ik kan me wel voorstellen dat hij voor sommigen een minpunt is. Aan de andere kant past het wel in de film, waar niets moralistisch zwart-wit is en er meerdere kanten kleven aan de jongerenproblematiek.

Verwarrende film, maar wel in positieve film. De filmkijker wordt net als Nikolaj Lie Kaas aan het lot overgelaten: wat gebeurt er allemaal en wat is waar en niet waar? Heel aardig en onderhoudend, zeker als dat gepaard gaat met mooie beelden en muziek.

Aardige CIA-thriller die klein in opzet is. De nodige twists worden van stal gehaald, da's een beetje jammer maar anders was er weinig boeiends overgebleven van deze film. Al Pacino trekt de film overigens naar bovengemiddeld.

Een gepensioneerde CIA-agent (Willis) wordt achterna gezeten en natuurlijk komt al zijn ervaring goed te pas tegen het grote kwaad: peng peng peng! Het verhaal is bekend en de uitvoering adequaat. Alleen jammer dat er soms nog wat quasi-grappigheden drdoorheen gemixt moeten worden en dan ook maar een enkele keer. Dat komt nogal besluiteloos over! Wat wil de film zijn: serieus of een jolige komedie? Had er dan met doorgeslagen idioot Malkovich meer humor in gestopt! Zijn (helaas ondergesneeuwde) rol vond ik nog het beste van de verder okeeje cast.

Jaaah, daar zijn ze dan, het is hen gelukt: de Russen vallen Amerika binnen. Een groep tieners ontvlucht deze ellende en gaan in opstand! Vet stoer hoor al die verzetsdaden die ze plegen tegen de Russen, maar ruimte voor emotioneel drama biedt Red Dawn ook. Het is alleen zo verschrikkelijk bespottelijk met de leider Patrick Swayze voorop. De ene keer hangt hij de stoere boy uit, de andere keer krijst hij alles bij elkaar als een klein kind. Niet al te beste film dus en wat extra jammer maakt is dat de Republikeinse meur die deze film soms afgeeft totaal niet te harden is. Dat maakt deze film zelfs wat smakeloos.

Deze prequel benadert het niveau van de klassieker The Silence of the Lambs. Het mist dan wel net de gierende spanning van die film, maar met deze thriller was het ook smullen geblazen. Anthony Hopkins is weer super bezig en ook het andere acteerwerk was meer dan voldoende. Jammer dat van Edward Norton tegenwoordig zo weinig vernomen wordt. In echt grote films heb ik hem de laatste tijd niet gezien. Even vreesde ik dat het einde nogal anti-climaxerig ging worden, maar gelukkig komt dat allemaal net op tijd goed.

Soviet Russia meets America in deze buddy cop-film. James Belushi is een arrogante bralaap en Schwarzenegger speelt zichzelf met als bijzondere feature dat ie ook Russisch kan spreken. De actiescenes waren wel behoorlijk hard en de grappen zijn fout. Tsja, nogal hersenloos amusement met wat belachelijke onzin dus.