Meningen

Hm hm, hooggespannen verwachtingen had ik hierbij, ze werden niet helemaal ingelost. Nadat Zac als baby op de grond neerkletterde dacht ik 'Jaaa, dit wordt een supergave film' en dat was het ook wel in het begin vooral. Naarmate de film vorderde werd het echter toch niet die topper, die ik verwachtte mede door de saaie donkere cinematografie. De worsteling van Zac was knap in beeld gebracht, dat wel en de soundtrack had ook zo zijn leuke momenten.

De vervolmaking van het spaghetti-genre / de western . Sergio Leone zou zich na Once Upon a Time in the West nog een keer wagen aan een western, maar dat had hij niet hoeven te doen denk ik. Beter kan haast namelijk niet. Wat een geweldige unieke film is dit .

Probeer niet teveel op het verhaal te laten, maar laat je overdonderen door schitterende dromerige, meesleperige beelden, waarbij je opgeschrikt wordt door explosieve gebeurtenissen. Tot slot nog een eervolle vermelding voor de waanzinnig mooie soundtrack van Morricone.

Whehe, dit is Belgische cinema op zijn best. Deze film is extreem absurd, luguber en bizar. Zelden zo'n sociaal gestoorder persoon gezien als Benoît, een gewetenloze lamzak die roofmoorden pleegt. Een cameraploeg volgt hem op de voet en wordt meegesleurd in zijn praktijken, die steeds ongemakkelijker worden. Het heeft dus ook wat weg van het altijd toffe mockumentary-genre. De humor moet je overigens wel liggen, maar ik vond het bij vlagen hilarisch. Ohja, ook nog ff melden dat het lekker lowbudget zwart-wit gefilmd is, wat de film alleen maar ten goede komt. Het past prima in de troosteloze en smoezelige omgevingen waarin Benoît opereert.

Vlot vertelde film rond het Berlijnse nachtclubleven in de jaren '30. Op de achtergrond speelt de opkomst van het nazisme een rol. Wel heeft het een aantal musicalnummertjes ertussendoor. Ikzelf vind ze overbodig, maar soit, het hoort er gewoon bij blijkbaar en op zich is de film wel oke in elkaar gezet. Liza Minelli's rol, een flapdrollerige dame, vond ik niet zo denderend, eerder irriterend op een gegeven moment.

Stop The Truman Show en The Evil Dead in de blender en je krijgt deze film! Niet helemaal geweldig, maar het kijkt wel redelijk goed weg desalniettemin. Het spannendste vond ik toen die ene quasi-chick aan een opgezet wolvenhoofd ging lebberen. Dus echt veel horror heeft het niet helaas. De scenes met de crew die het hele plot bestuurt vond ik trouwens redelijk bespottelijk. Wat een apen waren dat!

Gave stijl in één van de eerste horrorfilms

Stokoude, maar ook overweldigende film met massale sets. Sommige scenes maken nog steeds indruk, zoals wanneer met behulp van een menselijke pyramide een grote muur opgeklommen wordt. Ook gaaf is het om te zien dat jachtluipaarden en zelfs olifanten gebruikt zijn. Het verhaal heeft wel wat te lijden door al deze grootsheid. In het begin is het nog allemaal goed te doen, maar halverwege wordt het wel erg complex allemaal.

Mwah, toch wel een redelijk mislukte komedie die door Jim Carrey gekaapt wordt. Er zijn rollen voor onder andere Jack Black, Owen Wilson en regisseur Ben Stiller zelf, maar die doen er niet toe. Tegenspeler Matthew Broderick laat zich ook afbluffen door Carreys overkill van hysterie. Er had veel meer in deze film gezeten als de aanpak wat serieuzer was en Jim Carrey niet zo op de voorgrond hoefde te treden.

Daniel Auteuil, een vooraanstaand TV-presentator van een boekenprogramma, wordt plots gestalkt door videobanden waar alleen maar zijn huis op te zien en simplistische tekeningen waar bloed uit gezichten stroomt. Niet prettig natuurlijk en hij gaat op onderzoek uit! Iemand uit het verleden lijkt een rol te spelen in dit onheilspellende scenario.

Op zich heel leuk en aardig allemaal op het wat onafgeronde einde na dan. Toch had ik uiteindelijk ietwat moeite met de film. Allereerst was ik meer benieuwd naar wie toch die gare shit naar Auteuil stuurde en verwachtte ik nog een prettige plottwist, maar ja niet iedere regisseur is Hitchcock. Regisseur Michael Haneke gaat het hier meer om het waarom en de boodschap. Daar kon ik niet zo veel mee eerlijk gezegd. En passant wordt het koloniale verleden van Frankrijk (200 dode Arabieren in 1962 tijdens een Parijse demonstratie!) erbij gehaald en wordt een link gelegd tussen dat en het verhaal. Gelukkig deed het niet heel geforceerd aan, maar duidelijk was wel dat Haneke zoals vaker zijn moralistische ei kwijt moest.

Oke comedy-filmpje op en rond de golfbaan, dat werkelijk nergens op slaat en alle kanten op gaat, zij het gelukkig niet extreem met debiele ontwikkelingen en situaties. De humor is met allerlei woordgrapjes erg lame, maar eigenlijk is het allemaal goed te verteren. Wel jammer is dat de altijd droge Bill Murray veel te weinig in beeld komt.

Een mix van oorlogsfilm, rechtbankdrama en een vleugje romance. Tsja, het werkt niet helemaal als je zoveel genres door elkaar husselt. Humphrey Bogart speelt een autoritaire kapitein tijdens WOII, waarbij je vermoedt dat die een klap van de molen heeft gekregen. Zijn mede-officieren denken dat ook en na een reeks van incidenten ontnemen ze hem het ontzag.

Sommige bootscenes waren op visueel vlak wel indrukwekkend, al kreeg ik het vermoeden dat soms stiekem stock-footage gebruikt is bij de actiescenes. Daarbij valt de tettermuziek in negatieve zin ook op. Pas tijdens het rechtbank-gedeelte waarbij de daad van de mede-officieren aan de tand wordt gevoeld, wil The Caine Mutiny eindelijk wat meer boeien. Eigenlijk te laat, maar goed dat terzijde...

Nogal highbrow, deze film. De ene keer ziet de kijker een stilstaand shot van een kerk, waarin de fotograaf (niet in beeld) gesprekken voert met zijn vrouw, die informatie over de kerk vertaalt van een gids annex chauffeur. De andere keer gaat het beeld over naar de eettafel van de fotograaf waar hij verveelde gesprekken voert met andere vrouwen, die uiteindelijk allemaal een telefoontje gaan plegen. Dezelfde taferelen wisselen elkaar telkens af, waardoor de film ondanks de korte speelduur van 74 min. lang aanvoelt.

Egoyans unieke stijl van filmmaken is gewaagd en is an sich nog wel aardig vond ik. Ook de Armeense plaatjes waren zeer mooi in beeld gebracht. Ik had echter niet het idee naar een hoogvlieger te kijken.

Zo'n film over een geflipte en paranoïde keizer die o.a. zijn paard tot consul wou benoemen kan natuurlijk gaaf worden. Maar helaas, Caligula schiet uit de bocht met teveel theatrale scenes vol orgies en expliciete gewelddadigheden. Het is best wel een geflipte film geworden die trouwens in alles er cheap uitziet. Des te opmerkelijker is het rijtje bekende acteurs wat er in optreedt. Malcolm McDowell als Caligula, Peter O'Toole en Helen Mirren maken het met hun onvervalste Britse accent het allemaal nog belachelijker. Na ruim 2 uur wordt er gelukkig besloten om toch nog een einde aan deze bizarre onzin te maken. Ik vind dat die dood van Caligula nog het meest bevredigende aan deze film was.

Heel mooi document dat tussen fictie en documentaire in zweeft. Het wel en wee van het circusleven wordt realistisch neergezet, waarbij opvalt dat de mensen samen een bont gezelschap vormen met de bijkomende spanningen over en weer. Struikelblok tussen de twee hoofdpersonen Dicky en Willy is de opvoeding van de kleine Timo. Schrijnend is te zien hoe het jochie een speelbal tussen hen is. Ondertussen zijn er muzikale intermezzo's en prettige sfeerscenes van de circusoptredens te zien.

Een aantal grappige momenten biedt Calimucho daarentegen ook. Let vooral op de communicatie tussen Dicky. die tegen de Tunesische Tarek, Duits praat. Hij antwoordt op zijn beurt terug in het Frans, waarvan zij weer nauwelijks iets van snapt . Ergens had deze film wat weg van de SBS-serie Probleemwijken, maar dan stukken minder smakeloos in beeld gebracht.

Sympathiek filmpje van de eveneens zeer sympathieke Buster Keaton. Ik heb een zwak voor deze filmmaker, die het publiek in de doofstomme periode vooral amuseerde met lekkere wegkijkfilmps met supergave stunts. In deze film haalt ie een paar halsbrekende stunts uit, maar is het lang niet zo spectaculair als bijvoorbeeld in The General. The Cameraman moet het hebben van een leuk romantisch plotje en slapstickhumor (de omkleedscene in het zwembad!) die zelfs anno eind 2012 nog op de lachspieren werkt.

Erg standaard tienerfilm die om simpele muziek draait. Het is niks, maar verdere pretenties heeft het ook niet. Ik kon een paar keer goed lachen (het liedje "I'm too cool for you" ) en de ergernissen vielen reuze mee! Die Tess Tyler had natuurlijk een geweldige rol.

Wel een aardige horror, zoals er zoveel aardige nooit echt uitblinkende horrorfilms zijn. Echt griezelen zit er namelijk niet bij. Af en toe een beetje slordig in de afwerking. De muziek van Philip Glass vond ik overigens vaak irriterend werken.

Wraaaagh, wat een hilariteit alom! Eugene Levy is hier chill en stelt het standaard stoere type voor, die zijn o zo domme naïeve en ergernisopwekkende meisje moet beschermen tegen de duistere gevaren des levens, namelijk... The Cannibal Girls! Tsja het is lowbudget-slecht, dat zeker. Let vooral op hoe een man in een witte onderbroek en een donzen deken van rughaar aangevallen wordt door één van de Cannibal Girls. Erg geinig .

Best okeeje film met een beklemmende sfeer. Deels wordt dat geprobeerd door hippe vage experimentele beelden en montage en dat had van mij niet gehoeven. Het verhaal van een psychopaat, een op dreef zijnde Robert de Niro, die een advocaat en zijn familie stalkt is op zichzelf al spannend genoeg. De uitkomst van de film kun je weliswaar van verre aanzien komen, maar toch was ik benieuwd hoe dat tot stand zou komen. De soundtrack deed me overigens denken aan een willekeurig Ed Wood-film. Niet meteen een compliment , maar goed dat terzijde.

Philip Seymour Hoffman is Truman Capote, en hoe! Het neigt naar overacting (Marc Marie Huijbregts is er niks bij) hoe hij zijn typetje doet, maar het is echt supergoed en overtuigend. Deze acteur mag nog wel meer credits verdienen, heb het idee dat ie toch wat ondergewaardeerd is .

Het verhaal van Capote is rechttoe, rechtaan, maar daarvan moet deze film het ook niet hebben. Het is een karakterstudie van de persoon Capote, die best interessant is en te denken geeft. Hij gaat een vriendschap aan met een ter dood veroordeelde, die samen met iemand anders een familiemoord op zijn geweten heeft. Naar aanleiding hiervan zou Capote het boek In Cold Blood schrijven, waarvan overigens ook een goede film gemaakt is :s).

Boh, deze film hoorde natuurlijk The Avengers: Civil War genaamd te zijn. Die hele suffige Captain America is zo overtrokken en ik snap niet dat hij de credits voor deze filmtitel krijgt. Ik was dus ook zwaar op de hand van Team Tony Stark/Iron Man. En met die insteek (een team supporteren) is deze film wel leuk om te zien. Weet niet of het bij anderen ook zo ervaren werd, maar vond de actiescenes erg schokkerig overkomen. Die heb ik wel eens fraaier gezien bij Marvel-films.

Jammer, dit vond ik een lichte tegenvaller. Captain America redt de dag met een suf schildje. Bij superheldenfilms verwacht ik toch altijd een speciaal iets en dat was hier helaas niet het geval. Het plot verloopt voorspelbaar en de actie werkte ook niet overdonderend. Een voldoende zit er desalniettemin in. Het was wel weer eens leuk om Hugo Weaving en Tommy Lee Jones aan het werk te zien.

De eerste Captain America vond ik niet zo best en dat heeft vooral te maken met Captain America zelf. Ik vind hem maar een saai personage met zijn suffe schildje. In The Winter Soldier lijkt Chris Evans nog steeds niet iets tofs in deze rol te kunnen brengen. Hij wordt gered door coole Samuel L. Jackson en de eveneenscoole Scarlett Johansson. Als een Avengers-achtig team trekken zij ten strijde tegen de bad guys met een hoop puike actie. Dit maakt het toch allemaal erg leuk om te zien, ruime voldoende voor dit deel !

Mooie avonturenfilm met Errol Flynn en Olivia de Haviland, twee toppers uit de jaren '30. Er zit behoorlijk veel schot in het verhaal, waardoor alles erg vermakelijk blijft. Ik heb trouwens bewondering voor die laatste scenes met al die schepen. Wat een onderneming moet dat geweet zijn om dat te filmen.

Spannende film de erg realistisch overkomt. Meteen word je met Tom Hanks als kapitein van een containership in een angstaanjagende kaapactie gegooid. Ook al kun je wel met grote zekerheid raden hoe het afloopt, de weg er naar toe, is interessant. Wat me opviel is dat zowel Hanks als de vier Somalische piraten (goed gecast trouwens!) niet altijd handig handelen. Hanks kwam op mij over als een sullige held en die vier piraten als naïeve blagen met geweren. Het einde lijkt me dan ook meer geluk dan wijsheid, wat overigens geen afbreuk doet aan deze prima film.

Erg sterk documentaire over de Friedmans, een dysfunctionerende familie, waarvan de vader en de jongste zoon beschuldigd worden van kindermisbruik. Maker Jarecki doet de hele geschiedenis op een boeiende manier uit de doeken en laat gaandeweg verschillende kanten van het verhaal zien. Hierdoor wordt het wel gecompliceerd voor je als kijker om een zorgvuldig oordeel te vormen. Dat hoeft echter ook niet, het geeft genoeg stof tot nadenken. Wat waarheid en niet de waarheid is, is bij dit soort zaken lastig vast te stellen, zeker als er verkeerde ondervragingstechnieken gebruikt worden. Of ook als je vermoedt dat familieleden niet het achterste van hun tong laten zien.

Het mooie van deze docu is dat Jarecki geholpen wordt door een utigebreide collectie van home-video-beelden van de Friedmans, die ogenschijnlijk laat zien dat het gezin gelukkig is. Als het proces van start gaat tegen de vader en vervolgens de zoon, blijven de twee oudere zoons door met filmen, wat nog een hoop interessante en indringende verwikkelingen binnen de familie oplevert. Uiteindelijk bleef ik min of meer verward achter na het zien van deze docu. Je blijft zoeken naar antwoorden naar het hoe en waarom van het gedrag van gezinsleden.

Okeeje film over een propvolle Braziliaanse gevangenis, waar een dokter verschillende gevangenen medisch bijstaat. De film is met 2,5 uur aan de lange kant. Dit komt doordat aan vele personages de ruimte gegund wordt om hun levensverhaal aan de dokter te vertellen, waarbij ze allemaal vinden ten onrechte in de bak te zijn beland.

Carandiru ziet er goed uit, heeft wat mooie shots, maar wilde bij mij ondanks een flinke portie geweld en leed nooit indrukwekkend worden, omdat teveel personages gevolgd worden.

Dat gangster-met-veel-gevuk-genre gaat me steeds meer plezieren. Dit was eigenlijk een best goede film met een uitmuntende Al Pacino, die een flink gangsterverleden heeft en dat nadat hij uit de gevangenis komt helemaal achter zich wil laten. Alleen zijn vertellersstem vond ik wat jammer en was duidelijk nodig om zijn gedachten uit de doeken te doen. Met het wat anders scripten van het plot had die vertellersstem best wel achterwege gelaten kunnen worden denk ik... Iemand die ook de show steelt in deze film, is Sean Penn. Wat een gare gast was dat .

Aardige film, maar zeker niet meer dan dat. Sissy Spacek speelt erg goed en overtuigend, de rest (incl. Travolta) is me niet bijgebleven. Raar dat Spacek verder in zo weinig belangwekkende films heeft gespeeld eigenlijk. Het hele college- en prom-gebeuren is natuurlijk erg suf, maar het einde maakt gelukkig veel goed.

Qua verhaal buitengewoon zwak en rommelig, maar de kleurige animatie maakt veel goed. Al met al onderhoudend genoeg voor een voldoende.