Calimucho (2008)

Vlees noch vis. De film hangt tussen docu en fictie in, waardoor het nooit echt een film wordt. Gedraaid op een documentaire achtige manier, waardoor je veel emotie echt mist. Erg flauw einde ook...

2*

Pretendeert veel, maar vertelt niks. Emotieloos en afstandelijk, ondanks het veelal dicht op de huid zittende camerawerk en close-ups.

Tussen de scènes met Dicky door, zien we muzikanten die de film al zingend becommentariëren. Deze keuze trekt de kijker volledig uit de film. Je maakt een fictiefilm, geen documentaire over muzikanten. Sowieso kent de film nogal wat genreproblemen. Het is niet mijn bedoeling om de film in een bepaald hokje te stoppen, maar het geheel zwalkt te erg tussen documentaire en fictie; gedraaid met amateur-acteurs die nauwelijks een scène weten te dragen, voorzien van een documentaire-look - overigens zeer verdienstelijk gedaan door Adri Schrover; één van Neerlands betere cameramensen - maar wel met fictieve scènes. Hierdoor komt je nooit écht in de film.

Hier de complete recensie:

Calimucho - neerlandsfilmdoek.nl

Jammer dat de algemene kritiek niet al te denderend is. Toch iemand die debuteerde met een meer dan uitstekende film....

Ik heb tot nu toe juist (uiterst) positieve reviews gelezen (NRC, Volkskrant, Het Parool).

Aha. Dat geeft mij als burger weer wat moed.

Raar die laatste eerste waarderingen. Rondlopend hoor je de meest geweldige verhalen over deze film. Wat ik zag aan voorstukjes trok me erg aan. Sowieso lijkt het me gedurft en origineel.

Zal me gezien de geluiden niet verbazen als hij in de prijzen valt.

Net de film gezien. Prachtig. Juiste keuzes door de hele film heen.

Montage en camerastandpunten heel intelligent. Muziekintermezzos slim en stijlvol.

Prachtig spel van amateuracteurs. Doordachtige regie met grote grip op het gebeuren.

Zaten helaas net maar 7 mensen in de zaal maar dat zegt meer over Nederland dan over de film (er zijn meer EO leden dan VPRO leden en Jantje Smit verkoopt meer dan de Dijk)

Deze film kun je of niks mee hebben of heel veel. Kwestie van smaak.

Ik had er heel veel mee.

Dat Schrover kan draaien weten we, maar het waren juist met name die Muziekintermezzo's die me to-taal uit de film haalden. Juist omdat de film zo'n realistische aanpak kent, snapte ik deze keuze helemaal niet. En om je na zo'n moment weer te herpakken is erg lastig. Maar fijn dat je hem mooi vond.

Beetje wat ik zei... je moet iets hebben met die film. Er in willen zitten.

(ik vergeet steeds hoe je die smileys maakt. Er zitten grappige tussen)

Ik weet nu hoe de smileys werken.

Deze dus voor calimucho

Vond die intermezzi juist erg geslaagd. En doordat het bandje deel uitmaakt van het circus, haalde het mij ook niet uit de film.

Misschien is het zoals phone home schrijft: je moet er iets mee hebben. Voor mij werkte het. Vind het een prachtige, piepkleine, maar ontroerende film over grote thema's.

Documentaire, semidocumentaire of toch gewoon fictie?

Jansen is een veel belovend talent!

Talent?

Het is mij niet speelfilm genoeg, het kijken in de keuken van het circus geeft wel wat indrukken, maar ik heb er verder weinig mee.

Moedige en grotendeels gelukte poging tot het maken van een goede Nederlandse film.

Zeer zeker sympathieke film en er zijn maar weinig Nederlandse films die er uberhaupt in slagen te boeien.

Film is al uniek in de kijkbeleving.

Is dit nu een fly-on-the-wall-documentaire of toch fictie?

Wordt hierin geacteerd of bestaan deze personages echt?

Grens is hier af en toe zo dun dat ik het ook niet met zekerheid kan zeggen.

Camerawerk/beelden (wordt in de meeste NL-films ook nog wel eens vergeten) is dik in orde.

Eigenlijk is het alleen jammer dat we een paar jaar geleden al de mini-serie Waltz hadden, die ook in een circus speelde en qua verhaal net nog wat meer drama bracht en een magnifieke rol van Aart Staartjes had.

Daar blijft het net iets bij achter.

Maar ga deze film kijken als je de kans krijgt, want laat deze poging beloond worden.

Overtuigende regie en acteerwerk en af en toe een typisch Nederlandse beelden en achtergrondgeluiden.

Paul de Leeuw staat aan op de TV.

Op fout campingfeestje meelallen met Ben Cramer's "De Clown".

De typische Nederlandse burger ("Wilt u dat bord niet bij mij voor het huis plaatsen").

En.....geen Bekende Nederlanders te bekennen!!

Mooie film. Dat zeker wel. Het is leuk om eens een kijkje te nemen in de wereld van het circus. Vooral omdat het een beetje een gevoel geeft alsof je naar een docu zit te kijken, versterkt dat gevoel van het meekijken in een andere wereld. Dat maakt het gevoel bij deze film toch iets sterker.

Leuk effect vond ik ook de muzikanten tussendoor, die de muziek aan het instuderen zijn over het leven van Dicky. Dat was zeker een goed effect.

Toch ontbreekt er bij deze film wel een zekere vorm van emotie. Aan de ene kant vond ik het gevoel van Dicky heel realistisch weergegeven want er zijn genoeg mensen die binnenvetters zijn. Het is dan ook verfrissend om eens een ander soort reactie op gevoel te zien dan de meeste gedramatiseerde reacties.

Helaas vond ik het gevoel wel ontbreken. Je ziet niet echt hoe de relatie tussen Tarek en Dicky is ontstaan. Hij is er gewoon opeens. Je ziet niet hoe het precies uitgaat tussen de twee. Het wordt wel getoont maar de echte beweegreden erachter is er niet. Je ziet ook niet echt hoe slecht de relatie tussen Dicky en Willy echt is. En je ziet ook niet haar emotie aan het einde ......

Het bleef wat mij betreft af en toe wat te vlak en maakte dat het laatste gedeelte van de film een beetje langdradig voor mij werd. De scene waarin ze een tatoo van Timo op haar rug zet vond ik daarentegen wel weer schitterend.

Desalnietemin een hele mooie film met degelijk acteerwerk. Heel realistisch. Zeker het bekijken waard.

Een docu-achtige film vooral ook omdat de namen van de acteurs ook die naam gebruiken in de film. Ik ergerde me soms aan het camerawerk,dat houd niet over in deze film.

Was een zeer aardige circusdrama. Dacht in eerste instantie aan een komedie maar dat was het niet echt. Het doelt meer op de destructieve relatie tussen de uiterst cynische Willy en de wanhopige Dicky dat al slechter gaat en waar het zoontje Timo maar tussenleefd. Die Willy was me toch een smeerlap en werd ook erg goed neergezet. Ook Dicky. En die bijrollen van die Marokkaanse assistenten en die Duitse muziekanten waren ook erg toepasselijk. Wel was het weer zo dat de film hier en daar erg karig oogde. Het doco-style is aan de ene kant overbodig maar aan de andere kant lijkt het allemaal erg realistisch. Maar verder is dit wel een goede subtiele NL film. Komt er wel mee door.

3,5*

Heel mooi document dat tussen fictie en documentaire in zweeft. Het wel en wee van het circusleven wordt realistisch neergezet, waarbij opvalt dat de mensen samen een bont gezelschap vormen met de bijkomende spanningen over en weer. Struikelblok tussen de twee hoofdpersonen Dicky en Willy is de opvoeding van de kleine Timo. Schrijnend is te zien hoe het jochie een speelbal tussen hen is. Ondertussen zijn er muzikale intermezzo's en prettige sfeerscenes van de circusoptredens te zien.

Een aantal grappige momenten biedt Calimucho daarentegen ook. Let vooral op de communicatie tussen Dicky. die tegen de Tunesische Tarek, Duits praat. Hij antwoordt op zijn beurt terug in het Frans, waarvan zij weer nauwelijks iets van snapt . Ergens had deze film wat weg van de SBS-serie Probleemwijken, maar dan stukken minder smakeloos in beeld gebracht.

Ach Bassie is ook niet alles....

Interessante film door de documentairestijl (want dat is natuurlijk puur een stijl, want dit is gewoon fictie). Die stijlkeuze maakt de film klein en bescheiden, terwijl er zich best flinke drama's voltrekken. Geen enkele acteur trekt meer de aandacht naar zich toe dan anderen. Camerawerk wordt dan cruciaal en dat is erg mooi in deze film. Ik vond de orkestscenes juist geslaagd. Relativerend en beschouwend. Mooi.

Beklijft net niet genoeg als geheel voor een heel hoge waardering, maar mooi was het wel.

3.5*

Eens met Starbright boy. Het mag misschien geen briljante film zijn, boeiend is hij wel. Eigenlijk worden twee soorten shots afgewisseld. Close-ups waarin we vooral gezichten bekijken in de verhalende scènes en daar tussendoor telkens wat shots van het circus in werking. Een simpel, maar mooi contrast waarin we zien hoe persoonlijk drama niet voorkomt dat de show gewoon door gaat. De amateuracteurs doen het erg goed en ze hebben vooral interessante gezichten, wat essentieel is voor Calimucho.

3,5*

Brok in mijn keel.

Tegen de verwachtingen in toch een erg sterke film. Het verhaal over het circusleven en de documentaire-achtige manier van filmen trokken mij allerminst om de film te zien. Maar beide blijken interessanter dan ze klinken.
Eigenlijk draait het niet zozeer om het circusleven, maar over de moeilijke relaties tussen mensen. En die worden weergaloos neergezet in deze film. Mede door de stijl van filmen en het geweldige spel van de gehele cast een zeer realistische en aangrijpende film.

Wat ik erg mooi vond is dat de film visueel best zijn mannetje staat, ik verwachtte juist het tegendeel. Elk hoofdstuk in het verhaal begint vaak met een wide shot van het circus, maar daarna wordt het geheel erg subjectief. De camera volgt één personage zeer dicht op de huid. Zo leren we alle personages goed kennen en kon ik me zeer goed met ze identificeren.
Hoewel de film soms behoorlijk emotioneel is, zitten er toch nog wat luchtige scènes tussen ter afwisseling. Zo bijvoorbeeld het Duitste trio dat om de zoveel tijd een beschouwing van de stand van zaken in het circus geeft, onder begeleiding van muziek. Ook is die Timo gewoon erg aandoenlijk en zorgde hij vaak voor een glimlach op mijn gezicht.

Calimucho is een realistische weergave van de problemen die zich voor kunnen doen tussen mensen en een beetje om aan te tonen wat een rotleven circusmensen leiden. Een erg aangrijpend verhaal, terwijl er nooit echt memorabele scènes voorbij komen. De film blijft interesseren door het sublieme spel van de cast. Dit doet me denken aan de films van Shane Meadows. Geweldig naturel acteerwerk dat voor een lach en een traan zorgt. De brok in mijn keel werd veroorzaakt door het kille afscheid van Timo, Willy en Dicky. Geen gejank, geschreeuw en aanzwellende muziek. Nee, het verbergen van emoties en verder gaan met het leven. Zo gebeurt dit in het leven ook. Maar we zien wel de pijn terug in Dicky's gezicht, hoe hard ze ook probeert die te verbergen.

Een zeer goede film van Nederlandse bodemn, 4* dubbel en dwars verdiend.

Ik geloofde het. Ik had echt het gevoel dat ik naar een echte docu aan't kijken was, door de juiste camera en montage keuzes! Zeer mooi gedaan!

Een mooie, gevoelige film. Ik dacht haast dat het een documentaire was, zo echt en geloofwaardig kwam het op mij over. Het verhaal en de gebeurtenissen wisten mij over de gehele lengte te boeien. Wat mij betreft een diepe buiging voor het sterke, realistische acteerwerk. 4*

Vooral een zeer geloofwaardige film, die speelt in het kader van een circus(je)
Het is hier al vaak gezegd, het lijkt een docu, zo realistisch komt het over.
Toch is het fictie, en zijn alle dialogen uitgeschreven.
Ik zet mijn (hoge) hoed hierbij af voor de acteurs en actrices, die in werkelijkheid bijna allemaal uit de circuswereld afkomstig zijn.
Vooral Dicky Kilian en Willy Soeurt zijn fantastisch,
Je hebt al snel een hekel aan het personage dat Soeurt speelt, en krijgt veel sympathie voor dat van Dicky.

De Noord-Afrikaanse personeelsleden van het circus vind ik een goede toevoeging aan het verhaal.
Er zit ook een mooie dialoog in tussen twee van hen, m.b.t. de verhoudingen tussen hen en de directie.
Een "lucky shot" is de scène waarin de drie moslims achter hun caravan knielend aan het bidden zijn, terwijl aan de andere kant (achter de caravans) in beeld een lama in hun richting kijkt en zijn noodzakelijke behoefte staat te doen.
Dat kan zo niet gepland zijn, en ik snap dat men het erin heeft gehouden.
Respectvol is het natuurlijk niet.
Ik weet niet of ik het erin gelaten zou hebben als ik de regisseur was.

Het "Koeterwaals"dat men spreekt, een mengeling van Duits, Engels, Frans, Arabisch etc. is uit het echte circusleven gegrepen.
Zo gaat dat in werkelijkheid ook daar, wat ook logisch is met zoveel verschillende nationaliteiten die er aan een circus verbonden zijn.
(Ik heb daar in mijn actieve circustijd veel mee te maken gehad, en volop aan meegedaan, en daar zaten nog wel meer talen bij )

Wat een verschil met de eveneens in een Nederlands circus(je) spelende TV serie "Circus Waltz", waarin de onwaarschijnlijkheden de bocht uitvlogen.
Dat was voor mij ongenietbaar.

Eugenie Jansen (regie) vertelt in een interview, dat te vinden is bij de extra's op de DVD, dat zij geen echte circusfilm wilde maken, maar een drama, met als plaats van handeling het circus.
Dat vind ik persoonlijk wel erg jammer, want hoewel dat drama zeker geslaagd is had dit een van de beste circusfilms ooit kunnen worden, mits er wat meer couleur locale in gestopt zou zijn.

In een van de op de DVD te vinden extra's zie je wat het had kunnen zijn.
Met pakweg 10 minuten aan echt sfeervol circus beeldmateriaal had de film van mij wellicht 5* gekregen.
Waarom niet even wat beelden van de dieren en hun verzorgers in de staltent bijvoorbeeld?
De verbondenheid van die mensen met hun dieren.
Dat had niet breed uitgemeten hoeven te worden.
Subtiel werkt dat ook.
Een sfeervol shot van de tent met verlichte façade, en een minuutje meer van de op- en afbouw.
Nu blijft het vooral grijs en grauw (veel regen etc.)
Wellicht om het drama nog wat te benadrukken, maar nu lijkt het alsof het circusleven alleen maar ellende is, en dat klopt niet, want dan zou niemand het nog willen voortzetten.

Ik begrijp uit de extra's dat er heel veel geknipt is in de film, die aanvankelijk 3 uur duurde.
Dat zal zeker met reden hebben gehad.
Tien minuutjes extra circussfeer hadden een wereld van verschil gemaakt, en als het moet zelf al vijf minuten.

Circus Harlekino is overigens geen fictieve naam.
Momenteel reist het ,zoals alle jaren, weer als zgn. "camping circus" door ons land, en is daarmee een van de weinige circussen die gedurende de coronacrisis op tournee zijn.

De toevoeging van de drie muzikanten, die in 't Duits het verhaal van (vooral) Dicky bezingen mag dan vreemd overkomen, toch heeft het wel iets.
Vooral het onderlinge gesteggel over de juiste akkoorden is vermakelijk.

Een geniale en hilarische vondst is aan het eind van de film te zien wanneer Dicky a.h.w. genoeg heeft van het (gezongen) verhaal, en de muzikanten het zwijgen oplegt d.m.v. het uittrekken van de elektriciteitsstekker van hun caravan.

Dat staat dan weer in schril contrast met het hartverscheurende afscheid van Timo.
Geweldig hoe Dicky Kilian dat neerzet.
Ik denk dat er een actrice verloren is gegaan aan deze circusvrouw.

Met respect voor regisseuse Jansen en haar crew: 4*
Voor de DVD met extra's nog halve of hele ster erbij,