Meningen

Afstandelijk gefilmd, Aziaten waarvan de gezichten lastig te onderscheiden zijn en echt veel gebeurt er nu ook weer niet. Logisch dat het ook mij niet wist te raken. Voor een keer wel oke om te kijken, maar dan vooral voor de mooie beelden.

Wat een leuke, lieve en wederom leuke film is dit eigenlijk. De eerste keer kijken viel het me wel wat tegen, maar na een tweede keer beviel alles wel. Uniek in zijn soort!

Dit werk van Elia Kazan is niet heel bekend, maar het mag er zijn! A Face in the Crowd is een kruising tussen Network (wat betreft invloed van de media) en Being There (wat betreft omhoogvallende personages). Lonesome Rhodes is een klaploper die per toeval ontdekt wordt door een radiopresentatrice. Hij is een onbevangen kerel die recht voor zijn raap is en vol humor zit. Dit zorgt ervoor dat hij een geliefd bekend figuur wordt door heel Amerika.

Dit kan natuurlijk niet goed gaan en het tweede deel vond ik dan ook het beste deel van de film. Prachtig hoe maniakaal Andy Griffith zijn personage laat worden, echt een wereldrol. Qua pluspunten blijft het daar niet bij, want de dialogen zijn ook hip en vlot. Tot slot verrast Kazan de kijker met toffe scenes, waarbij een reclame waarin Rhodes een rol speelt van een of andere energiepil hilarisch gaaf is.

De heren Travolta en Cage behoren niet bepaald tot mijn favo rijtje acteurs. Toch wilde ik me wel wagen aan deze film aangezien het concept van hoofdverwisseling toch wel hip is. Afgezien van de verder gedateerde SF-elementen (bijv. magnetische schoenen om gevangen in de gaten te houden ?) was het een alleraardigst actiespektakel. Jammer weer van dat hoge drama-gehalte op het laatst, dat verpest een hoop.

The Faculty doet er niet zo moeilijk over dat het idee regelrecht gejat is van Invasion of the Body Snatchers. De film komt zelfs eventjes ter sprake! Deze keer is de setting een cliché high school en een groep scholieren (met o.a. Josh Hartnett, Jordana Brewster en Frodo) moet de alien-aanval weerstaan. Met Robert Rodriguez als regisseur weet je wel dat dat tof uitpakt en de film een hoop leuke momenten heeft.

Prettige dystopia-film hoor . Fahrenheit 451 gaat over Montag, een brandweerman, die geen branden blust, maar boeken verbrandt. Boeken zijn namelijk een gevaar voor de samenleving, beter kijkt iedereen naar de TV waar de overheid direct haar gedachten kan infiltreren bij de burgers. Dit gaat bij Montag knagen en stiekem gaat ie boeken lezen. De rest van het plot laat zich enigzins raden, al heeft het wel een mooi gevonden slot, dat je niet direct ziet aankomen.

Wat naast het okeeje verhaal de film ook tof maakt, is dat er niet zo gedwongen allerlei SF-elementen erin gegooid worden. Geen overload aan quasi-hippe gadgets dus. Die zouden anno 2014 er nogal belachelijk aandoen natuurlijk. Maar af en toe zit er toch wel een leuk detail tussen zoals automatisch openschuivende deuren of een supermodern aandoende monorail. Truffaut had het geluk dat er paar jaar eerder een testtrack gebouwd was in Frankrijk, die kort daarna afgebroken werd.

Aardige docu van Michael Moore. Zoals gewoonlijk niet overal zo overtuigend (vooral het begin met de Saudi-connecties) en her en der vast dik aangezet. Hij blijft natuurlijk erg eenzijdig en ik kan niet alles klakkeloos voor waar aannemen. Echter deelt ie een paar rake klappen uit tegen het Bush-regime. Er zijn idd vreemde dingen gebeurd rond de aanloop naar de Irak-oorlog en al is maar 20% waar wat hij verkondigt van wat fout is gegaan, dan nog is dat schokkend te noemen.

De toon is opvallend minder humoristisch (kan ook niet anders) en sommige beelden vond ik ronduit schokkend, vooral het laatste gedeelte met verminkte lichamen en die moeder die haar zoon is verloren. Wees gewaarschuwd: zo vermakelijk is deze Moore-docu niet, maar boeiend is ie zeker.

Ha, daar begint het dan: de allesvernietigende nucleaire oorlog tussen de Amerikanen en de Russen! Per abuis krijgen een aantal bommenwerpers de order om Moskou te bombarderen met atoombommen. Een war room (even hip als bij Dr. Strangelove) en de president doen er alles aan om deze fout te herstellen. Alles wordt heel serieus aangepakt door Sidney Lumet, maar een droge film is het niet geworden. Fail-Safe bevat namelijk een aantal onverwachte wendingen en de rol van Henry Fonda als president van de USA is ook puik.

Wat een ontzettend wijs meisje speelt hier de hoofdrol. Heel naturel en daardoor ook zo knap. Het is niet de meest gemakkelijke film namelijk. Vooral de ziekenhuisscenes tussen de stuntman en het meisje konden me bekoren. Bij het door de stuntman vertelde verhaal lette ik meer op de beeldpracht dan op het verhaal zelf. Uiteindelijk nam de aandacht op het verhaal desondanks toe. Logisch ook, het is nogal hartverscheurend.

Prima film hoor die gesitueerd is in een groot statig huis en draait om Philippe, zoon van een ambassadeur die vaak weg is (zijn moeder ook) en de butler (Ralph Richardson) en diens vrouw, beiden werkzaam in die ambassade . Philippe is een jochie dat zich stiekem verschuilt boven aan de trap om daar de gesprekken tussen volwassenen af te luisteren. Het wordt voor hem allemaal nog verwarrender wanneer hij allerlei geheimen moet onthouden van die volwassenen, die te maken hebben met een verhouding van die butler. Philippes loyaliteit ligt bij de butler, want die is tenminste aardig voor hem, maar toch raakt ie verstrikt in allerlei leugens, die het allemaal van kwaad tot erger maken.

De rol van de butler wel interessant, hij maakt er ook een puinhoop van en komt ongewild in een onaangename situatie terecht. Ik had het met beiden te doen, want ze zijn beiden an sich wel sympathiek! Afijn, ik ga niet teveel verklappen, want dat is spoilen, maar de manier waarop die netelige situatie opgelost wordt vond ik een beetje suf. Dat zie je wel vaker helaas bij dit soort in het begin erg onderhoudende thrillers. De vergelijkingen met Hitchcock zijn desondanks zeer terecht! Vier welverdiende sterren!

Gave film en dan met name op welke manier Michael Douglas doordraait omdat hij zo walgt op de maatschappij om hem heen. Het zorgt voor boeiende en erg grappige scenes. De rol van Robert Duvall vond ik helaas wat mager en het nut waarom hij zo uitgebreid belicht werd, kon ik niet inzien.

Deze film van Haanstra zorgden voor een recordaantal bezoekers in de Nederlandse bioscopen voor een Nederlandse film en zelfs nu komt de film nog prima over ondanks de kneuterige jaren '50-sfeer. De parallellen tussen de rivaliserende korpsen met de verzuiling, die toen volop aanwezig was, zijn zo te trekken. Het bevat erg leuke herkenbare rollen en er valt zowaar nog wat te lachen her en der, bijvoorbeeld wanneer een losgeslagen koe paniek veroorzaakt in een paviljoen gevuld met toeristen.

De montage, één van de punten waarin Haanstra uitblonk, is ook hier prima in orde. Af en toe krijgt de kijker zomaar beelden van spartelende eendjes in het water te zien, wat meestal aansluiting heeft op het verhaal.

Oh en dan vergat ik nog bijna het taalgebruik in deze film: "Jou krijg ik nog wel te pakken, snotneus! Lelijke misdadiger dat je bent!". En iedereen spreekt nog met een Beatrix-z en niet zo'n lelijke Amsterdamse z. Geweldig natuurlijk .

Het eerste uur voelt onbestemd aan. Fanny en Alexander komen nauwelijks aan bod, de familie van hem wordt uitgebreid geïntroduceerd. Vooral de overspelige Gusten en zijn gerotzooi met de huishoudelijke hulp is leuk om te volgen, maar ik had niet het idee naar een meesterwerk te kijken.

Na een uur barst de film alsnog los met een snijdend pijnlijk drama. De vader van Fanny en Alexander overlijdt en hun moeder kiest voor een zeer nare man. Je krijgt de kriebels van hoe hij omgaat met Alexander, die de nieuwe situatie niet wil accepteren. Erg mooi gefilmd met de welbekende Bergman-stijlkenmerken. Het voelt beklemmend en kil aan, zoals we van hem gewend zijn.

Ik keek overigens de 3 uur-versie en had her en der het gevoel dat het verhaal erg vlot verliep. Sommige plotelementen verliepen wel erg hak-op-de-tak. Niet dat ik perse dingen mis, maar uit de ruim 5 uur durende mini-serie zou je nog meer kunnen halen, alhoewel ik dan ook vrees dat de film erg langdradig aan kan voelen.

Ik wist van tevoren wat ik hiervan moest verwachten, maar deze film uit de Disneystal wist me wel te verrassen, zoiets als Fantasia zouden ze nu niet snel doen, al lees ik wel net dat er een sequel bestaat. De olijke spreker die de verschillende tekenfilms aan elkaar praatte zou nu overbodig beschouwd worden, maar was vroeger vast noodzakelijk, want dit heeft toch een behoorlijk experimenteel gehalte.

Hoogtepunt van de film vond ik het tekenfilmpje rond Mickey Mouse en de bezems. Het minste vond ik Tsjaikovski's Notenkrakersuite. Zowel het filmpje als de muziek zelf zijn bijzonder matig (niet voor niets verachtte Tsjaikovski dat werk). Muzikaal is Beethovens zesde symfonie het beste wat de film te bieden heeft.

Phff, pas na de helft gaat de film lopen. Het eerste gedeelte bestaat uit tamme introductie, waar het gezelschap van vier astronauten hun superkrachten leren te ontdekken. Vervolgens biedt de film enige actie, die wel aardig is, maar het 'wow'-gevoel blijft achterwege.

Overigens een aparte vermelding voor Jessica Alba. Ze maakte er een boeltje van! Echt knap vind ik haar ook niet maar dat terzijde.

Leuk verhaal van Roald Dahl in een leuk animatiestijltje, dat je niet vaak zo ziet. Bij aanvang is het even wennen allemaal, maar na een tijdje slaat het toch nog aan.

Tijdje geleden dat ik deze stokoude film gezien heb zeg... Wat me vooral bij is gebleven, was die liftscene en het voor 1913-begrippen ingenieuze plot.

Knappe stomme film, die nog weet te boeien zo her en der.

Van tevoren las ik dat Todd Haynes de stijl van Far from Heaven baseerde op jaren '50-films zoals regisseur Douglas Sirk die gemaakt. Van hem heb ik niet lang geleden het matige Written on the Wind gezien, waarbij ik eigenlijk alleen de geschoten plaatjes wel aardig vond. Dat stijltje lijkt Haynes één-op-één overgenomen te hebben. Echt origineel is het niet, maar leuk om te zien is het wel. Alle shots lijken heel zorgvuldig gekozen en er worden uitbundige kleuren gebruikt. Vooral de nachtscenes met een blauwe gloed eroverheen zijn mooi.

Voor een jaren '50-film is het plot baanbrekend: een vrouw betrapt haar man met een andere vent en gaat zelf om met een donkere tuinman. Peng! Daar wordt het perfecte suburb-leven doorgeprikt. Maar tegenwoordig komen dit soort plots wel vaker voor en dit verhaal verloopt ook voorspelbaar. Toch is Far from Heaven bovengemiddeld te noemen. Het acteerwerk van Julianne Moore is voortreffelijk en zoals eerder gezegd het stijltje beviel me wel .

De grote attractie van Fargo: Frances McDormand die de hele tijd zo raar praat . Meer mensen uit Minnesota schijnen zo lijzig accent er op na te houden. Verder erg leuke setting, toffe Coenpersonages (Buscemi niet vergeten!) as usual en je hebt een bovengemiddeld leuke film.

Vin Diesel, droeftoeter onder de droeftoeters is back! Paul Walker draagt een stropdas, want werkt tegenwoordig bij de FBI. Samen trekken ze weer eens ten strijde tegen een lelijk drugskartel. De openingsscene is bijzonder vet, maar daarmee is het hoogtepunt ook meteen gepakt van deze verder niet bijster coole film.

In het kader van domme films kijken, is dit er eentje ja hoor ja. Ik kan er weinig woorden aanmaken, behalve dat het een hoog -gehalte heeft en ondanks alles nog redelijk te verteren is. De actie is nog best oke, alleen die Vin Diesel en zijn kameraden zijn een stel droeftoeters.

De lol is er wel vanaf. Was deel 2 van de F&F-reeks nog jolig, dit deel maakt een verveelde indruk op me.Oke, het heeft een paar aardige driftacties. Maar daartussendoor moet je wel door een dommig standaard verhaaltje worstelen over een blaag, die overal in de problemen komt met zijn racepraktijken. Een uistapje naar Japan is zijn laatste redmiddel, maar natuurlijk zijn daar ook snelle auto's te vinden . Heel veel toegevoegde waarde vond ik de Japanse setting niet hebben, nogal cliche was het allemaal. En ohja, de soundtrack was trouwens erbarmelijk kut.

THIS IS BRASIL

Ohyeah. Brazilië is het decor van alweer deel vijf in de Fast and Furious-reeks. Een prima sfeertje levert dat op en verrassend genoeg vind ik dit nog het beste deel. Vin Diesel blijft een ergernis opwekkende aap, maar wordt bijgestaan door een leuk team dat een bazige heist onderneemt. Dat blijft een leuk genre, de heist-film 8-). Acteerwerk blijft dramatisch, maar waar het omgaat zijn uiteraard de actiescenes, die dit keer minder focus op het autoracen hadden, maar wel stoer en grappig waren.

Echt een film van niks zou je zeggen, want er gebeurt niet veel bijzonders en het is gewoon stereotiepe highschool-zooi rond een aantal jongvolwassenen. Diverse coming-of-age perikelen worden zonder opsmuk lekker droog op het scherm gekwakt, zodat je als kijker niet gedwongen wordt emotioneel betrokken moet gaan voelen met deze en gene. Da's maar goed ook, want ik vond de karakters van zichzelf toch best sympathiek!

Leuk om diverse acteurs en actrices in hun jonge jaren te zien, zoals Jennifer Jason Leigh, Forest Whitaker en Sean Penn. Die laatste steelt de show als onvervalste stoner. Ben overigens wel een fan van dit 80s-sfeertje inclusief de catchy muziek.

Aardige thriller. Beetje standaard in de uitvoering, maar het acteerwerk van iedereen is goed en verder kijkt het wel lekker weg.

Ik kon hier niet echt van genieten. Veel gepraat, weinig actie. Pas op het laatst wordt het aardig, maar verder is het opgepompte nietsheid.

Hmm, wel een redelijke film die een zwaar onderwerp (jongen en meisje dealen met kanker) licht probeert te behandelen maar dan toch ook weer de nodige emoties wil meegeven. Ik vind zulke films maar ongemakkelijk en dan niet vanwege het zware onderwerp zelf maar op de manier waarop alles vertolkt moet worden en welke gevoelens het bij de kijker moet oproepen. Ik trap daar niet zo snel in.

The Fault in Our Stars heeft ook enige last van dit euvel. Het is cheesy en af en toe te dik aangezet. Het geheel echter kan er wel mee door al snap ik niet zo goed waarom de twee geliefden zo nodig naar het ranzige Amsterdam moeten als make-a-wish tripje. Okee, ze gaan vanwege Willem Dafoe, een schrijver die hen mateloos fascineert, maar vond dat gedeelte wat overdreven allemaal. Gelukkig laat Willem Dafoe met een weergaloze toffe scene zien dat hij de ster is van de film. De twee jonge acteurs (Woodley en Elgort) probeerden heel hard goed te acteren. Voor latere grote films waar ze ongetwijfeld in zullen spelen, schrijf ik ze nog zeker niet af, maar hier vond ik het maar zo-zo wat ze lieten zien.

Leuke klassieke film die erg Duits in sfeer is. Altijd leuk ! In de eerste helft vliegen de special effects je om de oren wanneer Mephisto lekker aan het werk is. Dr zitten een paar erg mooie shots tussen! De tweede helft is ook wel aardig met een tragisch liefdesverhaal. Wel wat minder goed dan de eerste helft, maar de gekke bekken die Emil Jannings dan continu trekt, zijn het bezichtigen waard.

Het debuut van Kubrick is helaas niet al te best. Het verhaal is nog wel aardig gevonden, zeker het idee dat het een oorlog is die nergens in het echt plaats heeft gevonden en ook nergens naar refereert. Qua uitvoering is het echter nergens erg goed. Het acteerwerk is mager en de kijker wordt getrakteerd op ellenlange praatscenes van soldaten met al dan niet wat struikgewas op de achtergrond. Bij de wat heftigere momenten wordt er flink met montage gespeeld en zwelt de bombastische muziek nog eens extra aan. Het ziet er desalniettemin nogal klungelig uit.

Kortom, een aanrader voor alleen de Kubrickofielen! Ook zij zullen waarschijnlijk wel inzien dat Fear and Desire een opstapje was voor latere meesterwerken als Paths of Glory, Dr. Strangelove en Full Metal Jacket. In die drie films zou Kubrick het thema oorlog telkens op een andere manier en vele malen beter aanpakken.