Meningen

Had het fletse Letters from Iwo Jima van Clint Eastwood al vele jaren eerder gezien,. Dat werk was alleen boeiend omdat het de Japanse kant belichtte rond de slag op Iwo Jima. Van Flags of Our Fathers (de Amerikaanse zijde) verwachtte ik dan ook niet zo heel veel, zeker in combinatie met de reputatie die Clint Eastwood heeft qua denkbeelden etcetera. Met zijn werk American Sniper heb ik bijvoorbeeld wel mijn bedenkingen. Echter deze film viel reuze mee en laat een prima genuanceerde indruk achter.

Flags of Our Fathers vertelt het verhaal rond de slag op het eiland Iwo Jima en de iconische foto waarbij de Amerikaanse vlag gehesen werd. In plaats van saai het verhaal van voor naar achteren te vertellen schuift de film heen en weer in de tijd. Ik denk dat het de film wel goed doet, want bijvoorbeeld één lange actiescene die opbouwt naar die bekende foto zou ook saai worden.

Wat deze film ook zo interessant maakt is dat een aantal misverstanden rond dat foto-moment ter sprake komt. Een van die zes soldaten werd bijvoorbeeld verkeerd geïdentificeerd en de soldaten vonden dat hele moment totaal niet heroïsch. Tegen wil en dank werden de drie soldaten helden en deze ongewilde status kon niet iedereen aan. Gedeeltes die zich nà de oorlog afspelen zijn vaak evenzo indrukwekkend als de oorlog zelf en deze film is daar geen uitzondering op! Het had weliswaar wel iets vlotter verteld kunnen worden, dat dan weer wel.

Zo jammer dat er zo weinig films in het campy SF-adventure-genre zijn gemaakt. Star Wars komt een beetje in de buurt, maar is veel te mainstream natuurlijk . Barbarella is er ook één en die vind ik nog beter dan Flash Gordon, maar deze is ook geslaagd, jawel! Het is geproduceerd door Dino de Laurentiis en dat is te zien door de extravagante decors en outfits. Ziet zoals altijd bij hem echt tof uit! Het verhaal is lekker onzinnig en de lol is continu aanwezig. Een aanrader voor de fijne cult-proevers!

Vijf studenten met medische achtergrond willen proefondervindelijk nagaan wat er gebeurt als je een bijna-dood-ervaring krijgt. Het pakt niet zo goed. Eerst vinden ze het allemaal geweldig zo'n bijzondere trip, maar traumatische visioenen uit het verleden worden al gauw opgerakeld en beheersen hun leven.

Het is wel aardig om Julia Roberts, Kevin Bacon en Kiefer Sutherland in rollen te zien, die relatief vroeg uit hun inmiddels omvangrijke carrière komen. Maar bijzonder is het nooit wat ze qua acteren laten zien. De trips en visioenen zijn ook wel okee om te zien, al is het idee wel telkens van hetzelfde en de diepgang wordt niet gezocht. Wat me overigens redelijk irriteerde is dat donkere stijltje wat regisseur Joel Schumacher continu hanteert. Misschien toentertijd nog wel origineel, nu komt als één groot cliché over.

To know death... You have to fuck life in the gall bladder

Aldus Baron Frankenstein nadat hij copuleert met zijn experimentele vrouwelijke object. Deze versie van het bekende klassieke verhaal zit vol bloederige gorigheid, bloot en ook wat bizarre dialogen. Het had wel wat van een giallo met daarbij wat humor. Uitzonderlijk wil het niet worden en het heeft ook wat inkakmomenten, maar overall toch een behoorlijk amusante film .

Robert Zemeckis flikt het weer eens. Dit soort drama's kunnen in ergernisopwekkende film veranderen vol filmclichés. Maar niets van dat! Ik vond het een mooie film die heen en weer switcht tussen genres. In het begin heftig in beeld gebrachte actie van een vliegtuig dat neerstort en vervolgens het drama rond de overlevende piloot (puik geacteerd door Denzel Washington), die een alcoholprobleem heeft. Telkens hangt het gevaar dat dat als hoofdreden gevoerd kan worden voor de crash. De keuzes van Washington in zijn en doen laten vond ik daarbij onvoorspelbaar, waardoor zijn karakter interessant blijft.

Wetenschappelijk niet helemaal correct en bij vlagen ongeloofwaardig. Toch heeft het wel leuke momenten en er is tenminste nog aandacht besteed aan een redelijk verhaal en decors. De Marsvrouwen zijn gekleed in strakke pakjes, diepe decolletees en minirokjes, hoe uitdagend toen voor de jaren 50 .

De opzet en uitvoering van Flightplan deed me denken aan Panic Room met dat verschil dat deze film niet echt geweldig is. Jodie Foster doet altijd hetzelfde acteertruukje met haar stoere en toch ook hysterische gedrag. Haar dochter is kwijt tijdens een lijnvlucht en ze doet er alles aan om haar terug te vinden in hey vliegtuig. Sympathie levert het nooit op. Verder was dit typisch zo'n film waar je wacht op een al dan niet verrassende wending. Die kwam er, maar vond hem nogal suffig.

Maar buurman, wat doet ie nu?

Een van Neerlands beste jaren '80-lollerkomedies . Vermakelijke pretentieloze film .

Natuurlijk haalt het tweede deel het niet bij de eerste Flodder, maar vooruit, ook hier de ruim voldoende scoren van 3,5 ster. Ik wist me wederom te amuseren met de familie Flodder die dit keer de boel op stelten zet in New York. Altijd leuk .

Haha, ik ben een fan van dit type SF-film uit de jaren '50. Tis een tikkeltje onzinnig: een wetenschapper doet spannende teleportatie-experimenten en besluit zichzelf ook te transporteren. Echter wordt een vlieg met het device ook meegeteleporteerd, waardoor de wetenschapper een vliegenkop krijgt! Dit tot de grote schrik van zijn vrouw!

Niet alles maakt evenveel sense. De wetenschapper meent dat zijn nieuw uitgevonden technologie niet zoveel afwijkt van het uitzenden van TV-beelden bijvoorbeeld Nog meer van dit soort situaties zorgen voor hilarische momenten, maar de film an sich is nog heel behoorlijk gemaakt. David Cronenberg zou er in de jaren '80 een remake van maken, die ook niet verkeerd is.

Wel gaaf! Het eerste gedeelte is nogal tam, maar wanneer de hoofdpersoon per ongeluk zich laat mergen met een fly in een teleporter, wordt het alsmaar spannender en smeriger. Mede door een voortreffelijke make-up is de horror bijzonder geslaagd en had het wel effect op mij. Jammer van de onlogische plotontwikkelingen her en der, maar voor de rest gaaf filmpje.

Uitstekende documentaire over de minister van Defensie ten tijde van de Vietnam-oorlog: Robert McNamara. Via elf lessen/hoofdstukken krijg je een overzicht van zijn leven en dus wat tactische lessen mee. Wat opvalt is dat tijdens het opnemen van de docu hij al ver in de tachtig was, maar nog steeds vol levenslust en charismatisch. Dit helpt in het begin om sympathie voor hem te krijgen als hij vertelt over zijn jeugd. Ook boeiend is het om te zien hoe hij als consultant optrad tijdens de Tweede Wereldoorlog en vervolgens voor Ford. Met zijn analytische skills heeft ie toen voor belangrijke veranderingen gezorgd.

McNamara lijkt dus erg een aimabel persoon, weliswaar een tikkeltje arrogant a la Mart Smeets. Bij de Vietnam-episode gaat het alsnog wringen allemaal. Ik denk dat hij diep in zijn hart beseft dat hij toentertijd niet de juiste belissingen gemaakt heeft. Vaak schuift hij de schuldvraag van Vietnam weg naar president Lyndon Johnson, wat ik wel wat gemakkelijk vond. En opeens weet hij niet meer of hij wel of niet voor het gebruik van het Agent Orange-gif heeft getekend, terwijl ie daarvoor als een alwetend persoon overkomt. Voor de rest heeft de docu filmisch niet zo heel veel te bieden: enkel archiefbeelden en McNamara aan het woord. Het moet het vooral hebben van de inhoud, die al ruimschoots fascineert.

Gemiddelde horror, waarbij de sfeer de film moet redden. Een slaperig havenstadje wordt opgeschrikt, wanneer deze net haar 100-jarig bestaan viert. Het begint met heen en weer wiebelende meubelen en je kunt wel raden dat op het eind alle remmen los gaan. Redelijke griezelscenes hoor, maar heel erg uit het oog springen doet het niet. De muziek van Carpenter was overigens wel weer chill.

Kort filmpje, wat nogal matig is. Aardige cinematografie, maar verder werd warm noch koud van dit werk. Nu ben ik ook geen groot liefhebber van Nolans werken, dat moet gezegd worden.

Een veelbesproken docu is dit en logisch! Het is schokkend om te zien hoe sommige bedrijven met voedsel omgaan en dat je dat als consument zomaar op je bordje krijgt. Al vraag ik me wel altijd af bij dit soort documentaires in hoeverre nou het gepresenteerde daadwerkelijk klopt. Een programma als Keuringdienst van Waarde gaat dieper in de materie, terwijl het hier lijkt alsof lukraak er wat klappen uitgedeeld worden aan de voedselindustrie. Zorgt toch voor wat minder impact helaas. Maar goed, het wist me toch best te boeien en ik ben ook razend benieuwd hoe het dan hier in Nederland gaat. De laatste tijd zijn er ook hier wat voedselschandalen geweest, dus zoveel zal het (helaas) niet schelen.

Dit is een compilatie van de verschillende Apollo-missies, in elkaar gezet 20 jaar na de eerste maanlanding. Verschillende vluchten tegelijk naar de maan plus beelden vanaf de maan worden getoond en ondersteund met commentaar van Houston en de astronauten zelf. Echt overzichtelijk is het niet en verschillende afkortingen passeren de revue waar je als leek niet veel van snapt. Toch is dit interessant om te zien want het laat vooral de avontuurlijke kant van het astronautenwerk zien. Meerdere malen krijg je van de astronauten te horen hoe prachtig en schitterend dit of dat niet is. Het is net alsof ze op vakantie zijn! En jawel, For All Mankind zit inderdaad vol spectaculaire en mooie beelden van de maan en aarde.

Oef, een hele vlakke Bond-film hoor met pijnlijke zwakke punten. Allereerst is er weer es voor een slecht acterende Bond-girl gekozen. Man man man, dat sloeg weer echt nergens op en het haalt je ook echt uit de film. Knap was ze dan weer wel. De actie was ook maar zo-zo. Het doel van Bond behelst het opvissen van een of ander supergeheim control unit uit een scheepswrak en ondertussen tegenstanders uitschakelen. Ik vreesde voor een onderwater-actiescene en jawel, die kwam er ook. Dat zag er dus onbeholpen suf uit. Tot slot viel Roger Moore me eigenlijk ook wel tegen. De routine lijkt bij deze film er al in gesleten bij hem.

Tsja, best wat minpunten dus, maar ik kan deze franchise nog steeds geen onvoldoende geven en For Your Eyes Only had genoeg lolligheid om te waarderen. Het stukje Olympische Winterspelen (kreeg flashbacks naar On Her Majesty's Service ) was bijzonder grappig en de titelsong is superhip!

Inderdaad niet een heel bijzondere docu, doordat alles op de vlakte blijft en niet echt diep ingegaan wordt op alles. Maar de beelden maakten toch veel goed. Parijs - Roubaix blijft de mooiste klassieker . Wat me opviel trouwens was dat motoren en volgwagens ontzettend dicht op de coureurs reden, nog meer dan nu het geval is.

Bliepjes-SF! Altijd lachen natuurlijk! Voor het eerst werd de synthesizer gebruikt en dat gebeurt in Forbidden Planet zeker niet onverdienstelijk. De sidekick-robot in deze verder ietwat gedateerde film was natuurlijk een geniale vondst.

Onderhoudende avonturenthriller van Hitchcock! Niet de allerbeste, vond het spionage-plot uiteindelijk wat gekunsteld, maar sommige scenes waren prima. Vooral het gedeelte in Nederland is leuk om te zien. Al was het 'Nederlands' van de locals niet echt goed te volgen. Beetje vreemd, maar goed .

Het plot an sich trok me niet zo, maar de grappen her en der waren wel weer erg leuk gevonden. Apatow en zijn kornuiten vervelen me voorlopig nog lang niet.

Een van mijn favoriete films met ook een van mijn favoriete acteurs. Het is een heel klein beetje fout wellicht om Forrest Gump en Tom Hanks goed te vinden, maar dan is het maar zo. Tom Hanks IS gewoonweg Forrest Gump en tuurlijk is het dik aangezet en sentimenteel, maar het komt er prima mee weg. Deze film heeft zoveel meer te bieden: referenties naar lang vervlogen tijden, actiescenes leuke grapjes en ook het nodige serieuze drama. Mannen horen niet te huilen bij films (vind ik), maar wanneer Tom Hanks bij het graf van Jenny staat en daar een toespraakje houdt, moet ik mezelf toch ietwat beheersen .

Niet echt een heel uitzonderlijke western met weliswaar de enige echte John Wayne. Die kerel blijft toch gegoten voor films als deze. De scenes met Indianen maken een hoop goed en waren ook redelijk spectaculair, anders was de score wel wat lager uitgevallen.

Na een eerste kijkbeurt (4,5*) was ik tamelijk onder de indruk. Een tweede kijkbeurt verandert toch die zaak. Aronofsky vergalloppeert zich toch een beetje met die verschillende verhaallijnen en al die symbolische stuff. Sommige dialogen en dan vooral de oneliners kunnen ook onbedoeld humoristisch overkomen door hun serieusheid. Maar goed, alsnog blijft er een prachtig cinematografisch werk over met her en der wat boeiende ideeën. Halfje d'raf hoe dan ook.

Een typische romcom uit het Britse boekje en dat valt me altijd behoorlijk tegen. Four Weddings and a Funeral vond ik zelden grappig en sowieso vind ik het huwelijk een nogal stompzinnig gebeuren. Al die heisa rond een trouwfeest krijg je dus vier keer te zien. Gelukkig stond er ook nog een begrafenis op het menu van deze film en dat was nog een spaarzaam hoogtepuntje in een verder drekkerige film met Hugh Grant als Hugh Grant en Andie MacDowell die niet echt verschrikkelijk weet te boeien.

De Disney-formule wordt maar weer eens van stal gehaald bij The Fox and the Hound. Na zoveel films gezien te hebben met telkens diezelfde zoetsappige moraal, vond ik deze film niet uitblinken qua originaliteit. De animatie zag er wel prachtig uit en de twee gebruikelijke sidekicks (die weinig met het verhaal van doen hebben) vond ik ook wel aardig.

Een Kate Winslet-look-a-like genaamd Frances Ha is het onderwerp van deze indie-film. Ze bitcht weliswaar over haar tekort aan geld, maar verder leek ze me wel een sympathieke dame. Er gebeurt van alles, maar eigenlijk ook weer niets. Het is gewoon de lastige levenswandel van een late twintiger dat je hier te zien krijgt. Samen met een intellectueel sfeertje en een hippe soundtrack was het best genietbaar, maar heel denderend grappig zeker niet. Net als Baumbachs Squid and the Whale (die vond ik wel goed!) rook dit naar een Woody Allen, maar hij had een film zoals deze wel beter geschreven en in elkaar gezet.

Frankenstein , het monster van de jaren '30. Leuk klassiek verhaal, aardige decors en iedere liefhebber van Frankenstein kan zijn borst nat maken voor Bride of the Frankenstein. De sequel vond ik zelfs nog net iets beter.

Hmm, beetje onsmakelijke film natuurlijk. Wel fascinerend door de freaks zelf en gelukkig duurt de film niet al te lang, want het acteerwerk was nou niet bepaald briljant van iedereen. Het einde was desalniettemin wel bevredigend.

Vanaf deel 4 is het horror-gedeelte in The Nightmare on Elm street-serie erg verminderd en met die gedachte is deel 6 ondanks welbekende tekortkomingen, nog best grappig om te zien. Vooral wanneer Freddy iemand via een computerspel vermoordt: geniaal . Lisa Zane is overigens hot .