Meningen

Dit kon me ook niet echt bekoren. Sowieso miste ik voorkennis en word je in het diepe gegooid bij deze film met vele karakters. 3*.

Kevin Smith blijft steken in zijn platte humor en de leukigheid is na zoveel films er wel vanaf. Een spaarzaam glimlachje en meer kon de film mij eigenlijk niet vermaken. Viel eigenlijk al vanaf het eerste moment vies tegen.

Ik ben pas zes

Tom, ik heb je mes

Ik sla op mijn trom

de hele wereld om oid.

Fantastische kinderfilm, die ook heel spannend is! Het einde is wel wat raar afgeraffeld.

Niet de slechtste film aller tijden, maar toch ontzettend slecht. Manuela Kemp zet de meest slechte performance neer. 1,5*

Heel alleraardigst filmpje met een eenvoudige, maar belangrijke boodschap: "Wees jezelf!". Het leuke is dat deze boodschap er niet ingeramd wordt, maar subtiel daarnaartoe gewerkt wordt. Met het gehalte komedie zat het wel oke, maar waardoor ik echt gefascineerd werd, was de authentieke jaren '20-stijl waarin de archiefbeelden geschoten zijn. De typische docu-interviewtjes ertussendoor maakten het helemaal af. Erg uniek en leuk .

Wanneer je jezelf als snob beschouwt, dan moet je deze film zien, want dit is wel een films waarbij snobs weglopen. De hoofdrolspelers in Woody Allens Manhattan, twee getroubleerde intellectuelen, komen bijvoorbeeld uit een bioscoop waar deze film draait.

Wanneer je niet snob bent, kun je ook deze film natuurlijk zien, maar verwacht geen hoogstaand meesterwerk. Tegen Eisenstein legt Dovzhenko het wel af en daar verandert deze wat lastig te doorgronden film ook niet veel aan. Deze film zie ik als het begin van de Russische style-over-substance-traditite die tot op het heden voortduurt. Ik reken dan Bronenosets Potyomkin niet daaronder, want die is gewoonweg wel goed qua stijl én verhaal en aldus een prima alternatief voor diegenen die toch eens een chille Sovjet propagandafilm willen zien.

Al met al toch wel een aardige film, maar niet heel bijzonder dus.

Hoge verwachtingen had ik toen ik met deze Tarkovsky begon! Wat ik echter vooraf niet wist, was dat dit zijn ontoegangelijkste film was en dat is het gewoonweg ook. "Zoek niet naar een verhaal, maar laat je overdonderen door al die beeldpracht!" zal een gemiddelde liefhebber van dit soort films tegen je kunnen zeggen. Dat zal best, maar zo werkt dat niet helemaal bij mij. Desondanks toch 3,5 sterren.

War on Terror is blijkbaar een onderwerp dat Kathryn Bigelow interesseert. Na The Hurt Locker (wat een superspannende film is over een dude die bommen ontmantelt in Irak) heeft ze met Zero Dark Thirty een nogal ambitieus project te pakken: de lange weg naar de actie die leidde tot Osama's dood. Jessica Chastain trekt de kar als CIA Officer. Ik vond haar niet echt overtuigend bezig, zelfs op sommige momenten overdreven karikaturaal. Dat was een redelijk groot minpunt.

Desalniettemin blijft het een best boeiende film. In tegenstelling tot The Hurt Locker, wat ik een nogal 'kleine', beklemmende film over één onderwerp, is dit nogal groots maar behapbaar aangepakt. Verschillende belangrijke gebeurtenissen tijdens de War on Terror komen langs, ook krijg je te zien hoe dat waterboarding nou werkt. Amerika komt er niet al te best af, ondanks de toffe en knap uitgevoerde operatie op het eind van de film. Het wordt dus nooit saai, al moet je vooraf wel enige interesse in dit soort onderwerpen hebben denk ik.

De poster is vet, maar de film zelf valt een beetje tegen. Zhang Ke Jia laat het Chinese leven zien uit de jaren '80. Het is nogal grauw en deprimerend. Het communistische regime heeft de touwtjes goed in handen en alles ziet er grijs uit. Niet iets dus om vrolijk van te worden. De film is voornamelijk een afstandelijke hak-op-de-tak registratie rond een aantal personen. Een paar daarvan proberen zich van het communistische regime te ontworstelen door bijvoorbeeld kristischer te zijn en popmuziek te luisteren. De muziek is eigenlijk nog het leukste van de film. Je krijgt van die typische communistische strijdliederen te horen, maar ook van die weggooipopliedjes. Modern Talking komt voorbij, dus in dat straatje moet je dat zoeken .

Las ik dus de plotomschrijving, dacht ik 'Goh dit lijkt wel veel op Se7en', kijk ik naar de regisseur, blijkt deze film door jawel, David Fincher geregisseerd te zijn . Anyway, in vergelijking met Se7en valt deze film toch wat tegen, mede doordat het naar het eind toe zo langdradig wordt. Ook ben ik het niet eens met de conclusie. Sterker nog, naar mijn mening heeft Paul Avery veel meer te maken met deze zaak dan alleen artikels erover schrijven.

Het is daarom des te jammer dat hij richting het einde van de film nauwelijks meer aan bod kwam. Misschien dat een tweede kijkbeurt mijn intuïtieve aanname/theorie zal bevestigen en daardoor ook de film beter kan waarderen. Het is namelijk wel een interessant mysterie, waar ik tot voor kort nog nooit eerder over had gehoord.

Haah, deze zombie-film grijpt terug naar de oorsprong van dit genre met een Caribisch eiland, voodoo-praktijken en onschuldige hoofdpersonen die zich moeten redden in al dat geweld. Ik zag veel parallellen met White Zombie uit 1932, de eerste film in dit genre. Ook wordt er nog even leentjebuur van Jaws gespeeld met een onvervalst knappe haaienscene en onnodig bloot .

Anyway, deze film strooit niet meteen met veel zombie-scenes en als het gebeurt is het behoorlijk effectief. Wat een vieze ranzigheid krijg je te zien! Op het eind gaan alle remmen los en krijg je de klassieke zombiescenes. Ik ga ze niet uitleggen, je kunt ze vast zelf wel enigszins voorstellen. Wel blijft het nog steeds even bloederig. Fijn filmpje wel.

Troep uit de jaren '80 inclusief jaren '80-kapsels en jaren '80-muziek. De soundtrack vond ik stiekum wel weer leuk, zo af en toe dan. Die voodoomevrouw was inderdaad weird, maar waarschijnlijk is zij ook de oorzaak van het karig aantal zombie-scenes, laat staan dat die scenes iets van spannend waren . Het einde vond ik trouwens vaag.

Dat het zombiegenre nog steeds niet uitgemolken is, bewijst deze film met verve! Wat een geinige aaneenschakeling van humor en hersenloos knalwerk heb ik gezien . Verschillende clichés worden aangesneden op origineel en geinige wijze, waardoor deze zombiefilm ver boven de middelmaat uitstijgt. Alle vier de karakters zijn daarbij nog eens leuk en goed ingevuld. Eveneens fijn is het om te zien dat de coolheid van Bill Murray nog eens bevestigd wordt. Dat was voor mij wel het hoogtepunt van de film. Ik kwam niet meer bij!

Wat een ontzettend onnuttige film is dit. Hier hoeven niet meer woorden aan vuil gemaakt worden.

Disney timmert de laatste tijd prima aan de weg met erg eigentijdse en hippe animatiefilms. Zootopia zit boordevol leuke vondsten, karakters en zelfs de humor is nog wel okee. Wat me ook opvalt is dat de kwaliteit van de animatie nog steeds toeneemt, terwijl je steeds denkt: "dit is toch wel het uiterste wat je kunt bereiken met animatie". Knap hoor !

De hoofdpersoon Judy het konijn vond ik eigenlijk niet heel geweldig. Vond haar iets te netjes en correct in alles. Gelukkig krijgt ze hulp van de vos Nick Wilde om een misdaadplot op te lossen. Met hem erbij wordt het nog wel wat en krijg je de ene coole scene na de ander te zien. Uiteraard biedt deze film nog een moralistische boodschap, maar goed dat heb je ook bij fabels en in feite is Zootopia niets anders dan een leuke lang uitgerekte fabel .

Eeeeuh tsjaa... Dit is dus een experimentele film waar de filmmaker zowat alle woorden uit het straatbeeld New York in beeld heeft gebracht en die telkens volgens het alfabet achter elkaar laat zien. Telkens krijg je weer andere woorden te zien. Maarrr! Ondertussen worden sommige letters vervangen door hele andere beelden. Het fascineert mij niet helemaal desalniettemin. Ohja daarvoor is er nog een of andere monoloog en op het eind ook een irritant gedoe waarbij je twee mensen in de sneeuw ziet lopen. Enfin, dit is niet zo aan mij besteed.

De Tiger Fist, Crane Fist of Monkey Fist, ze zijn allemaal leuk en aardig, maar niets is cooler dan de Drunken Fist . Jackie Chan krijgt les van een dronkenlap om zich te bekwamen in die laatste vechtstijl. Drunken Master heeft erg veel gevechten, maar opvallend genoeg verveelt het nooit. Het is allemaal gelikt uitgevoerd en zit bovendien boordevol humor.

Wel een gave film en een voorloper in het handheldcamera-genre, een van mijn favoriete subgenres. Dat met de vierde wand doorbreken is altijd apart en ik vind het altijd onwennig om er naar te kijken. In die andere film van Westdijk, Phileine zegt Sorry, vond ik het een stuk irritanter, hier ging het nog wel.

De film, waar heel Nederland zich eind 2006 op verheugde! Het was immers de terugkeer van Verhoeven in Nederland. Geen gaar SF-concept, maar gewoon een ouderwetse WOII-film. En wel... het is hem gelukt hoor.

Zwartboek is een achtbaanrit die de kijker razendsnel meevoert in de spannende spionageactiviteiten van Carice van Houten. Voor haar was het de grote en terechte doorbraak. Wat een stoere en elegante dame is ze ook, die nergens voor terug deinst. De thematiek en de grappen en grollen zijn overduidelijk van Verhoevens hand. Dat kan ik altijd wel erg waarderen. Lekker ruw met de neus op sommige expliciete beelden word je gedrukt in Zwartboek. Tegelijkertijd bestaat er ook ruimte voor nuance wat betreft de thematiek: niet alles is in hokjes op te delen. Het ene personage is lang zo goed of slecht niet, het andere personage (Halina Reijn) is verschrikkelijk opportunistisch en tot slot verrast Johnny de Mol vriend en vijand (en dan heb ik het niet over zijn acteerprestaties) met een hilarisch leuke actie in combinatie met zijn uitspraak: "Je mag niet vloeken!!"

Is er nog een minpuntje? Mwah, Het plot zit tegen het eind wel nèt iets te toevallig allemaal in elkaar, maar daardoor blijft het avontuurlijke (en dus ook spannende) van de sfeer wel behouden. Met het uiteindelijke einde kan iedereen dan ook wel voldoening mee hebben, me dunkt.