Meningen

Ik kan dit alleen maar beamen. Wel een leuk werkje met wat lange uitgesponnen scenes (die op dat rangeerterrein ) en veel pistolen in actie: pieuw pieuw pieuw! Het karakter van Ladd zal me vooral wel bijblijven. Erg stoïcijns en droog wordt ie door hem vertolkt. De rest van de film zal me niet lang bij blijven denk ik, maar vervelend om te kijken was deze film ook weer niet.

Begin jaren '80 was voor velen in Groot-Brittannië in sociaal opzicht echt verrot. Margaret Thatcher startte de Falklandoorlog en ondertussen was het thuis economisch een drama. In This is England wordt (zoals wel vaker gedaan) een kijkje genomen in de lagere klasses van de Britse maatschappij. Een jochie van 12, genaamd Shaun, voelt zich aangetrokken tot een stel skinheads en voelt zich eindelijk gewaardeerd. Zijn alleenstaande moeder speelt in het begin ook nog wel een interessante rol, alleen het jammere is dat ze in de tweede helft van de film nauwelijks aan bod komt. Was wel benieuwd wat zij nou echt van Shauns nieuwe vrienden vond. Meer dan een vermanend praatje wanneer Shaun kaal bij haar afgeleverd wordt, zit er niet in.

Maar goed, het stoort niet echt, want je krijgt daarvoor in de plaats veel mee over hoe dieptriest de groep is waarin Shaun meeloopt. Dit blijft continu boeiend en af en toe zelfs wat geestig. Parallellen met de huidige extreem nationalistische groeperingen zijn gemakkelijk te trekken en ook de oorzaak is hetzelfde. Als de omgeving waarin je opgroeit verrot is, ontwikkel je bij bepaalde personen een afgunst tegenover de mensen die het wel goed hebben. Dit resulteert in het zoeken en benoemen van een zondebok, tokkie-gedrag en in extremere gevallen levert het de climax op, die in This Is England te zien is.

Veel over gehoord van tevoren en nu eindelijk ook gezien. Ik moet zeggen: leuk leuk ! De rockband en personen dromheen hebben doorgaans gave karakters die de ene cliché-situatie na de andere meemaken. Ondanks dat ik me nooit in de rockscene begeven heb, is het een feest van herkenning. Overigens is Sex Farm wel een uberheersend liedje en die Stonehenge-song was het lolligst.

Ha, de apocalypse slaat toe in Los Angeles. This is the End laat zien hoe een groep acteurs uit de Apatow-stal dit verduurt. Had een beetje ouwe jongens (hoewel... jonge eerder), krentenbrood verwacht, maar nee! Ik vond het wel een lollige film met grappige dialogen en vondsten. Af en toe tikkeltje is het banaal, dat dan weer wel, maar dat overheerste gelukkig niet.

Prima Marvel-film wederom, zoals je dat altijd van deze franchise kunt verwachten. De scenes rond koning Odin die zijn d'r op los hamerende zoon Thor verbant, zijn wat voorspelbaar allemaal. Maar als Natalie Portman haar entree maakt, wordt het steeds leuker. Tegen het einde vliegt de film een beetje uit de bocht met veel hoogdravendheid. Een beetje overdone, maar goed dat terzijde.

Hmm, redelijk vervolg op de eerste Thor-film. Marvelfilms vervelen vrijwel nooit, dus ook nu heb ik me prima weten te amuseren. Het zag er allemaal leuk uit plus dat de film ook nog Natalie Portman heeft! Heel niet verkeerd dus, alleen jammer van die onderbroekenlol. Stellan Skarsgard in onderbroek is dan nog het enige acceptabele, maar al die andere lolligheden vond ik suf.

Geinig, zo'n toeristische promotietekenfilm over Zuid-Amerika om de banden tussen Amerika en dat continent te versterken. Met dat gegeven heb ik niet zo'n moeite. Het bestaat uit een aantal segmenten, waarbij de eerste twee gedeeltes er bovenuit springen. Het zijn gewoon hele leuke, grappige tekenfilmpjes die je kunt verwachten vanuit de oude Disney-stal. Halverwege wordt dit ingeruild door muzikale nummers uit Brazilië en Mexico. En ondertussen slaat Donald Duck zijn hart menigmaal op hol van het vele vrouwelijke schoon. Het wordt steeds veel van het hetzelfde en daardoor minder leuk en boeiend. Jammer hoor, want het begon echt heel tof .

Grappige film met van alles wat. Het betreft een eenvoudig heistplot met de nodige actie, maar eveneens ruimte voor serieuze kritiek op het Amerikaanse beleid in de Golfoorlog. Vermakelijke film, die weinig fouts doet.

Een wat matiger en duffig deel uit de Bond-reeks. Het had niet de koelheid van een Goldfinger om eens iets te noemen. De onderwaterscenes zijn oke, maar ik viel ook ergens in slaap tijdens het zien hiervan en dat kan nooit een goed teken zijn. De eerst echt slechte James Bond moet ik echter nog steeds tegenkomen...

Visueel wel interessant en op zich ook wel knap wat George Lucas weet te bieden in deze vroege jaren '70-SF-film. Maar echt diepgaand is het 1984-achtige plot niet. Het karakter van hoofdpersoon Duvall wordt maar weinig uitgediept, waardoor sympathie achterwege blijft.

Eén van de eerste Bergmans en zo heel sterk is het allemaal niet helaas. Maj-Britt Nilsson is een leuke verschijning, maar voor de rest was het acteerwerk van de cast erg op de vlakte, terwijl de thematiek best zwaar is. Later zou Bergman meer uit thema's als trouw, dood en levensgeluk halen.

Deze Chaplin is nog best leuk, omdat hij hier een sadistisch personage weet neer te zetten. Jammer dat hij niet meer die weg is ingeslagen.

Grappig drama over een moeder die met haar twee kinderen het huis ontvlucht vanwege een tirannieke vader met dronken buien. Ze trekt in bij haar broer in een commune. Het speelt zich af in de jaren '70, dus je raadt het al: dit is zo'n vieze linkse hippiegemeenschap, waar vrijheid blijheid het motto is. Verwacht o.a. ontblote/beboste schaamstreken en een creepy manwijf. Haar twee kinderen zien het wat minder zitten en dat maakt de film wel interessant.

Op zich dus wel een okeeje film, alleen worden teveel verhaallijntjes gevolgd, waardoor het iets te soaperig werd naar mijn mening. De verwikkelingen rond die twee kinderen vond ik nog wel het leukst om te volgen. Het einde vond ik wat aan de naïeve kant, maar goed het paste wel.

Een Gilliam-fantasy zoals je die van tevoren mag verwachten. Neigt naar het onzinnige allemaal en daar moet je maar van houden. Time Bandits wordt ook een tikkeltje langdradig omdat eigenlijk telkens hetzelfde gebeurt. De jonge hoofdpersoon zoeft met zes dwergen van de ene mooi opgezet historische setting naar de andere eveneens mooie historische setting. Het is nog wel door te komen.

Films die gebaseerd zijn op het werk van Wells kunnen meestal erg leuk uitvallen. Zo ook The Time Machine, die niets minder dan een avontuurlijke sciencefiction-film is. Wel jammer van de gedateerde sfx, maar dat zullen we maar door de vingers zien.

De versie uit 1960 had ik al een eerder gezien en die straalde meer sfeer uit. Je kreeg ook meer dat vintage-sf-gevoel dan bij deze versie. Mede door de Afrikaanse muziek krijg je halverwege het idee dat je meer naar een soort Groeten uit de Rimboe zit te kijken. Niet helemaal geslaagd dus, maar okee er zijn toch wat pluspunten. Die morlocks zagen er tof uit en verhalen van H.G. Wells hebben bij mij altijd een streepje voor.

Het enige van deze film wat me is bijgebleven zijn de eerste vijf seconden van dit: http://nl.youtube.com/watch?v=atM9ZQK7OSo

"I don't care!"

Priceless

Aardig geproduceerd met dat broeierige sfeertje uit de zuidelijke staten in die rechtbank, dat was wel goed gedaan. Maar het viel me toch licht tegen. Matthew McConaughey krijgt als jonge advocaat de haast onmogelijke taak om Samuel L. Jackson vrij te pleiten ondanks dat ie het recht in eigen hand heeft genomen. Zijn dochter is bruut verkracht en hij legt de twee daders om. Eigenlijk weet je al hoe het hele gebeuren gaat verlopen en ik vond het eerlijk gezegd nogal ongeloofwaardig en ook iets te dramatisch. De racismekaart wordt ook getrokken en nou vind ik dat altijd een interessant thema, maar hier wordt het een beetje te goedkoop en gemakkelijk verwerkt. Najah vooruit, toch maar een magere voldoende.

Tom Servo vond dit de slechtste film die hij ooit had gezien (samen met een andere film: de Folterkamer van Fu-Manchu), maar ik vond het nog wel meevallen. Het is gewoonweg onzinnige jaren '80-troep, dat wel. 1,5*

Die Sergei Parajanov kan me niet helemaal aanspreken. Sayat Nova is dan nog wel een aparte film, maar ik vond dit erg weinig om het lijf hebben en snap de waardering voor hem ook niet zo goed. Het enige wat me bijgebleven is van deze film, is dat ergens een van de extra's ongeneerd knipoogt naar de camera als hij in beeld komt .

De crème de la crème van het Britse acteergilde treedt op in deze spionagethriller die veel weg heeft van een complexe versie van Wie Is De Mol. Erg jammer, maar dit sloeg bij mij niet aan en na een half uur was ik afgehaakt. De sfeer, de productie en het acteerwerk op zich waren nog wel het genieten waard, maar je kijkt een film toch voor een verhaal wat enigszins duidelijk te volgen is. Dat zat er niet in voor mij.

Oef, oef, oef! Wat wordt er vaak lelijk gedaan over Titanic. Er was eens een lange tijd dat het stoer was om Titanic af te kraken: "De film heeft veel te veel oscars gewonnen, geld in het laatje gebracht en je moet eerst dat suffe gedoe met Leonardo DiCaprio en Kate Winslet zien voordat het pas echt leuk wordt". Toegegeven, de verzuipscene is indrukwekkend en wat daarvoor gebeurt is niet even hoogstaand, maar Titanic is wel onterecht te zwaar afgezeken.

De film ziet er namelijk gewoonweg goed uit en ik kan me goed voorstellen dat vele vrouwelijke filmkijkers helemaal weglopen met het romantiekverhaaltje van DiCaprio. Stiekem vind ik het nog allemaal door te worstelen. Soms heeft het best aardige momenten, die ondertussen klassiek zijn geworden. Mannelijke filmkijkers komen meer tot hun trekken wanneer de Titanic eindelijk tegen die ijsberg botst. Cameron neemt lekker lang de tijd om de hele ondergang van het schip uitgebreid te laten zien. Destructie aanschouwen is altijd tof .

Gelukkig is het genadeloze bashen afgelopen, wanneer je ziet dat de score op MM gestaag is gestegen van een 3,30 in 2004 tot een 3,70 in 2009. Wie weet zien we deze film over twee jaar in de MM top 250 .

Natuurlijk is het een gewaagde film (zeker wanneer het een komedie betreft), maar zo héél opmerkelijk is het ook weer niet dat tijdens WO II films gemaakt werden over film WO II. Uit hetzelfde jaar 1942 komen ook Mrs. Miniver en natuurlijk Casablanca.

Hoe dan ook, To Be or Not to Be is wel aardig her en der met wel een intelligent plot en wat spaarzame glimlachmomenten. "Heil myself" uit het begin vond ik nog eigenlijk het leukste, daarna zwakte het allemaal helaas af. Het geniale kan ik er dan ook niet in zien.

Leuke Hitchcock die zich minder met het plot bezighoudt, maar de klemtoon legt op Cary Grant en Grace Kelly. Beiden hebben leuke scenes voor hun rekening gekregen in de mooie setting van de Franse Rivièra. Met een aantal scenes zoals een mooi gefilmde achtervolging neemt Hitchcock een voorschot op zijn topper North by Northwest en de latere James Bond-films. Cary Grant heeft met zijn charmes in deze film wel wat weg van onze grote Britse vriend en Grace Kelly zou een uitstekende Bond-girl zijn .

En ook ik moest denken aan Casablanca door de setting van een horecagelegenheid in een ver gebied (Martinique), dat ondanks dat het niet bezet is, wel de invloed van oorlog voelbaar is. Humphrey Bogart is uiteraard top, maar ik heb wel het idee dat hij vaak hetzelfde typetje speelt: cynisch, stoer, ook een beetje nonchalant. Niet dat het vervelend is, maar het viel me wel op.

Bacall is een bijzondere dame, die wel weet te intrigreren. Alleen jammer dat haar geplaybackte stemgeluid erg apart klinkt. Ik moest de eerste keer ervan lachen. Hoe dan ook wel leuk om eens deze film te zien, maar veel had ik ook niet gemist, wanneer ik hem links liet liggen. Veel toegevoegde waarde ten opzichte van andere jaren '40/'50-films met Bogart en/of Bacall heeft dit ook weer niet.

Erg mooie film waarin de jeugd van een meisje verweven wordt met een rechtszaak, die in de jaren '60 vast een thematische knaller was. De kritiek dat dit uit haar oogpunt gefilmd wordt, kan ik niet goed snappen. Ik vond het namelijk reuzespannend hoe zij met haar broer en dat zomervriendje allerlei 'kleine enge' avonturen beleven. Tegen het eind komt de al een tijd lopende rechtszaak aan bod, waarbij zij vooral hoopt dat haar vader 'wint'. De kinderen supporteren vooral voor hun vader en het maakt hun niets uit of de gedaagde een blanke of een zwarte is. Dat onderscheid maken ze volgens mij gewoonweg niet.

Goed acteerwerk overigens van Gregory Peck (ik associeerde hem telkens met Bas van der Vlies ) en kinderen.

Onmiskenbaar een film van Pedro Aldomovodar. Toch niet één van de sterksten vind ik. De film hupt van het één naar het ander en behandelt misschien teveel 'lastige' onderwerpen tegelijk. Wel leuk zijn de referenties naar All About Eve (alhoewel dat ik een ontzettende kutfilm vind) en de cinematografie blijft natuurlijk oke.

Mooie tip voor degenen die eens een kerstfilm willen zien, die anders is dan de standaardwerken, die iedereen wel kent. Mooi verhaal gefilmd in die kenmerkende Japanse tekenstijl.

Oef oef, die Ozu is geen gemakkelijke regisseur. Films over (al dan niet gefrustreerde) familierelaties kunnen me altijd wel bekoren, maar hier wordt wel het uiterste gevraagd van de filmkijker qua traagheid. Wat er nou gebeurd is, kan ik nu niet echt goed navertellen. Het enige wat ik heb onthouden is het 'gejaah' van die opa.

Een registratie van de Olympische Spelen in Tokyo, dat is waar deze bijna 3 uur durende docu over gaat. Van alles komt aan bod: de openingsceremonie, de sporters, toeschouwers, etc. De beelden spreken voor zich en het is eigenlijk meer een (onpersoonlijke) registratie van wat evenementen. Soms wordt het een beetje teveel van hetzelfde, maar overall wel aardig om wat sportfragmenten te zien, zoals de winst van de Ethiopiër Bikila op de marathon. Ook Anton Geesink op de tatami is te zien, wat wel weer leuk is natuurlijk.

Met bijna drie uur is deze docu wel wat aan de lange kant denk ik. Het jammere is ook dat niet alles fraai in beeld is gebracht (teveel gezoomd of schokkende beelden), maar dit zal wel ook te maken hebben met wat in 1964 mogelijk was qua cameratechniek. Anyway, al met al best aardig, maar niet heel memorabel.