Tokyo Orinpikku (1965)

Ben verbaast dat er geen reacties hier zijn. Waarschijnlijk één van de beste documentaires aller tijden. Prachtige beelden en revolutionair gefilmd voor die tijd.

Een leuke en mooi geschoten documentaire over de Olympische Spelen van 1964 in Japan, waarbij de meeste sporten wel aan bod komen, al is het natuurlijk onmogelijk om elke sport evenveel aandacht te geven.

Ichikawa heeft dit zorgvuldig gemaakt, beginnend met de openingsceremonie en eindigend met de afsluitingsceremonie. In de eerste helft komen vooral de atletieksporten aan bod. De manier waarop het in beeld wordt gebracht, zorgt ervoor dat het sporten nog wat beter overkomt. Er wordt gefilmd van diverse camerastandpunten, die je op televisie nooit zult tegenkomen en dat maakt het soms best bijzonder. Ook doet men haar best, om bij bepaalde onderdelen een soort van spanning op te wekken, wat nog werkt ook, want ik had geen idee wie er bijvoorbeeld destijds polsstokhoogspringen kampioen is geworden.

Ook wel leuk is het om te zien dat bepaalde sporten destijds een hele andere techniek hadden dan nu. Vooral het hoogspringen ziet er heel anders uit dan tegenwoordig. Verder is het ook mooi om te zien dat de Olympische overwinning van Anton Geesink in het judo aldaar nog voorbijkomt. Dat geeft deze documentaire toch nog een klein beetje een Nederlands tintje. In de tweede helft gaat het niveau wel iets naar beneden, al wordt dat richting het einde enigszins goed gemaakt door de registratie van de marathon, die echt prachtig is en wat mij betreft ook het hoogtepunt hiervan vormt.

3,5*

Een registratie van de Olympische Spelen in Tokyo, dat is waar deze bijna 3 uur durende docu over gaat. Van alles komt aan bod: de openingsceremonie, de sporters, toeschouwers, etc. De beelden spreken voor zich en het is eigenlijk meer een (onpersoonlijke) registratie van wat evenementen. Soms wordt het een beetje teveel van hetzelfde, maar overall wel aardig om wat sportfragmenten te zien, zoals de winst van de Ethiopiër Bikila op de marathon. Ook Anton Geesink op de tatami is te zien, wat wel weer leuk is natuurlijk.

Met bijna drie uur is deze docu wel wat aan de lange kant denk ik. Het jammere is ook dat niet alles fraai in beeld is gebracht (teveel gezoomd of schokkende beelden), maar dit zal wel ook te maken hebben met wat in 1964 mogelijk was qua cameratechniek. Anyway, al met al best aardig, maar niet heel memorabel.

De ultieme Olympische film is in ieder geval een stuk mooier en interessanter dan de nogal saaie Riefenstahl-poging over de 1936 editie. De tocht van de Olympische vlam is een uitermate indrukwekkend begin. We gaan echt vele landen door die we niet zo vaak zagen anno 1964. Opening met de inmiddels niet meer zo onoverwinnelijk Hirohito, die zijn drie zinnen opening tekst nog van een blaadje af moet lezen. Daarna natuurlijk heel veel sport, uniek in zo'n kwaliteit. Televisie verslaggeving was er nog niet echt. Kleuren en beelden zijn echt schitterend. Wat heerlijk ook! Nergens reclame! Marathon is zeker een hoogtepunt, gymnastiek en atletiek zijn ook erg fraai. Nog een beladen hockey wedstrijd tussen India en Pakistan. En natuurlijk Anton Geesink! Onze gouden medaille winnaar, die hier die Japanner toch even mooi van het goud afhoudt. Slotceremonie zoals het hoort, eenvoudig maar schitterend.

De moeite waard, dit is nog een niet al te besmette Olympisch spelen. Ook heel wonderlijk de beide Duitslanden onder een gezamenlijke Duitse vlag met Olympische ringen. Mexico gingen bloederig neerslaan van studentenprotesten aan vooraf. En die spelen in 1972 hadden natuurlijk gewoon stilgelegd moeten worden. Volgend jaar zijn ze geloof ik weer, geen idee ook in welk land en wie er allemaal wel en niet mee gaan doen. Dan toch liever deze prachtige film over de spelen van 1964.

Ichikawa heeft het onmogelijke voor elkaar gekregen. Hij heeft niet alleen een objectieve documentaire gemaakt over de Olympische Spelen van '64 in Tokio, hij heeft hem ook prachtig in beeld gebracht en interessant genoeg gemaakt voor mensen die niet van sportevenementen houden. Het is vakkundig gefilmd, bij vlagen verrassend grappig en met een aantrekkelijke voice-over.

Jammer dat het in de tweede helft nogal repetitief wordt. Niet elk segment of sport is even interessant, maar dat is een zeer subjectieve kwestie.

3,5*