Meningen

In mijn kleine Bogartcyclus net tussenpozen was vandaag deze aan de beurt en ik vond het alweer een heerlijke film. Geen wonder dat deze film zoveel navolging kreeg.

Heerlijk script, prachtig opgewbouwde scenes, een fijne Bogart, mooi sfeertje, prima overige rollen. Wat wil ik op de late avond nog meer?

Heerlijk vermaak, maakte zijn naam waar en is een van de betere noirs die ik tot nu toe zag.

4.0*

Erg mooie film van Pasolini.

Een ontroerend sociaal drama, prachtig geschoten. En fantastisch geacteerd. Naast de toenmalige Italiaanse topactrice Anna Magnani ook weer veel amateurs. Een van Pasolini's specialiteiten is het in beeld brengen van expressie en emotie op gezichten, ook weer heel duidelijk hier. Erg mooi.

Ook fraai zijn de scenes waarbij mamma Roma weer de straat op gaat. Mooie ontroerende, grappige (bijna-) monologen en erg mooi gefilmd.

Mamma Roma is een poëtische film vol passie en emotie met een einde waar ik even stil van was en wat me lang zal bijblijven.

4.0*

De cirkel is bijna rond, nog niet helemaal. Moodysson keert hier terug naar een relatief conventionele film. En het is een naïeve film, net als vooral Fucking Amal dat was. Maar het optimisme van die film keert hier niet helemaal terug. Het grote geluk is nooit helemaal te bereiken.

Thematisch past de film vrij naadloos in het oeuvre van Lukas Moodysson en is het een logische stap. Volgens mij zie je aan weinig filmmakers zo duidelijk de geestelijke toestand van de regisseur. Naief optimisme in Fucking Amal, de soms onbedoeld verkeerde gevolgen van naïef optimisme in Tilsammans, de totaal verrotte wereld in Lilja 4-ever en daarna in kleine stapjes uit die pijlloze diepte met de verwarde mensheid in Ett Hål i Mitt Hjärta en het naar binnen gekeerde Container. Mammoth zet voorzichtig een raam open en laat vooral goede mensen zien die door gewoontes, ongelijkheid, verwachtingspatronen, gebrek aan communicatie, ambities en verlangens niet in staat zijn om het geluk te bereiken dat voor het grijpen lijkt te liggen. Elkaar op verschillende momenten proberen te bereiken met communicatiemiddelen, maar de ander in zo'n ander gevoel aantreffen dat er alleen een bijna-contact ontstaat. En als je een vreemde leert kennen roept het bekende je toch weer terug.

Mammoth koppelt grote thema's aan personages die niet zwart-wit (niet meteen sympathiek, maar wel met medeleven getoond) zijn en een naïeve blik die me deed denken aan een uitspraak van Theo Maassen uit een van zijn shows; "Waarom doen we allemaal niet gewoon wat we het allerliefste willen?". En die cocktail zal niet voor iedereen zijn denk ik. Er gaan nog wel wat dikke onvoldoendes vallen.

De film is thematisch en qua verhaalvorm wel wat verwant aan Babel, alleen vond ik deze film veel minder geforceerd en veel consequenter van toon. En aanzienlijk beter dus.

4.0*

Lekkere film. Met een fraai universeel verhaal en schitterende acteurs. Tot in de kleinste bijrollen erg, erg goed. De film heeft bovendien een erg fijn tempo en ritme.

Aan mij de eer om dit de onvolprezen Moviemeter tiplijst in te stemmen.

4.0*

Mooie film zeg. Zelfs voor iemand als ik die geen Jim Carrey fan is (en dan druk ik me voorzichtig uit). Film zet je aan het denken over fantasie en werkelijkheid.

Zelfs het einde laat alles een klein beetje open.

Het viel me bovendien op dat mensen als Paul de Leeuw (schreeuw-tijd) en Hans Teeuwen absoluut zijn beinvloed door Kaufman.

4*

Het filmmuseum vond een oude kopie terug van deze film, knapte de kopie op en toen bleek het de enige overgebleven op de wereld te zijn. Grappig is dat de kopie uit Nederland komt met oude Nederlandse spelling in de ondertitels (zoo, menschen) en ook de briefjes die in beeld komen (en dat gebeurt nogal eens in deze film) zijn vernederlandst.

Het verhaal heeft iets Capra-achtigs, alleen mist deze film op elk gebied de kwaliteit van een Capra-film. Desalnietemin was het leuk om naar te kijken en een prettige lichtvoetige afwisseling op het festival.

3.0*

Begint heel sterk, zakt daarna een beetje in om vervolgens het laatste uur weer een stuk beter te worden. Maffe film, vaak ook door details zoals het bizarre voertuig (dat meer lijkt op de ark van Noach dan op een ruimteschip in onze aardse ogen, dit keer ook absurdistsche humor. Zelfs de soundtrack, hoewel vol bekende nummers, geeft door het gebruik vaak een vervreemdend effect.

Dit is de vierde film van Roeg die ik zie en bepaalde elementen komen ook hier weer terug. Opvallende camerastandpunten en een weird verhaal bijvoorbeeld. Van mij had het allemaal nog net iets duisterder gemogen, wat minder lichtvoetig. Dat is de voornaamste reden dat ik deze iets minder vind dat dan Don't Look Now en Performance, maar Roeg blijft een uiterst fascinerende en unieke regisseur.

Ruime 3.5*

James Stewart.... Die man tilde menig film naar een hoger niveau. Ontzettend Amerikaans, maar in oude Hollywoodfilms zijn er niet zo veel met zijn uitstraling. Altijd fijn om naar te kijken.

Naast Stewart tilde de Royal Albert Hallscene deze film ondanks een wat flauw scenario tot boven het gemiddelde.

3.0*

Een grote klassieker gekozen om mijn filmjaar mee te besluiten.

Mijn vierde Ford is ook nipt de beste. Hoewel wellicht minder sfeervol dan Clementine en The Searchers (ik vermoed sterk dat deze film met een relatief kleiner budget is gemaakt, visueel veel meer recht vooruit dan die films) is het hier vooral het erg fraaie script dat de film draagt. Een script dat speelt met genreconventies, dat een kleine moralistische geschiedenisles geeft en terloops nog een mooi statement meegeeft. If the legend becomes fact, print the legend, Ford stond er ongetwijfeld volkomen achter. Neem daarbij de geweldige manier waarop Ford schakelt tussen serieuze momenten en komische, de fijne rollen van Stewart en Wayne. En de aardse manier waarop de shoot out in beeld gebracht is is ook erg fijn.


4.0*

In veel opzichten een fraaie film. Stilistisch veelal Preminger in het kwadraat. Veel voor Hollywoodbegrippen lange scenes zonder cuts die van focus veranderen. Toffe jazzmuziek die vaak meebeweegt met de film. Een optiteling van genie Saul Bass. Een fantastische rol van Sinatra, Maar er is in deze film een hele grote smet en dat is de rol van Eleanor Parker. Zowel haar acteren als hoe haar hele personage is opgebouwd is weinig overtuigend. Ik snap de bedoeling, Preminger is er dol op om karakters aan elkaar te spiegelen en doet dat hier ook met de afhankelijkheid die door deze film speelt. Alleen wordt Parker nergens een personage dat echt voelt.

Dat is een smet op een bijzondere film maar zorgt er wel voor dat dit voor mij zeker niet Premingers beste is. Overigens is dit niet alleen door de optiteing en andere soundtrack duidelijk een 1955-film en niet een uit 1950 ofzo. Ook de realistische manier waarop verslaving wordt weergegeven is een teken dat de hays-code al ruimer werd geïnterpreteerd in deze tijd. Deze film was een paar jaar eerder niet gemaakt. Terwijl ik dit schrijf lees ik dat dat inderdaad zo is. Eind jaren '40 heeft John Garfield al een poging gewaagd dit van de grond te krijgen, maar de censuur hield het tegen. Preminger was al bezig de Hays-code uit te dagen met eerdere films. Hij deed dat hier weer en slaagde erin dit er doorheen te krijgen.

De regisseur gaf Alan Clarke's Elephant en verschilllende films van James Benning als invloeden. En dan vooral met betrekking tot de structuur van de film. Een zich steeds herhalende situatie. Manakamana is echter losser dan die voorbeelden.

En het gaat veel meer dan bij Benning om mensen. Mensen die zich bewust zijn dat er een camera op ze gericht is. Die ook bewust gekozen zijn, bewust op een bepaalde volgorde aan elkaar gemonteerd. Mensen die zelf kiezen hoe ze zich voor die camera gedragen.

De eerste rit is een oude man, gezicht door het leven getekend. Hij zegt geen woord, maar kan op den duur zijn ogen niet van de camera afhouden en lijkt je uiteindelijk heel diep aan. Naast hem zit een jongetje, wellicht zijn kleinzoon, die er wat ongemakkelijk bijzit en bang lijkt voor de hoogte. Vooral de oudere man trok me meteen de film in. Hij leek naar mij te kijken terwijl ik naar hem keek. Wat er dan volgt zijn nog eens elf miniportretjes.

Een paar hoogtepunten: het komische effect als er ineens een kar met geitjes komt en het besef tijdens die rit dat ze geofferd gaan worden, want de kabelbaan gaat naar een tempel. Drie metalfans voor wie hun lange haar in Nepal nog veel meer een statement is dan het hier ooit zal zijn. Daardoor zitten ze er wellicht ook nogal veel aan. Ondertussen zitten ze net zo met hun smartphones te spelen als overal in de wereld En twee dames die een ijsje proberen te eten voor het gesmolten is. Waarvan de oudste voor het eerst een ijsje lijkt te eten. Bijna slapstock

Tussen de ritjes door krijg je een hele kleine glimp van wat er in de buitenwereld ook nog is, maar meer dan een vaag beeld op de achtergrond wordt dat nooit.

Manakamana is een film die in de beperkingen die hij zich opgelegd zijn kracht vind. Elf keer die afgesloten ruimte, het indrukwekkende landschap, de camera die daar bewust staat. Elf keer mensen die zich een houding geven, die een klein beetje van hun leven laten zien.

Ik zat er helemaal in en heb er van genoten.

4.0*

Het zijn er niet zoveel, maar de hoge scores verbazen me wel. Ik vond dit niet zo goed. De draai die de vader maakt van liefhebbende huisvader, naar brute verkrachter nadat ze ongesteld is geweest vond ik in de film ongeloofwaardig en lomp. In de film ontbreekt het ook nogal aan geloofwaardige pyschologische ontwikkeling en hoewel de film visueel niet eens expliciet is is de hele uitwerking erg van dik hout zaagt men planken en de film miste voor mij volledig de complexiteit van het thema. Zoals wel vaker dit jaar (ook in iets als The Garden Of Earthly Delights een paar maanden terug) had het probleem dat de film aankaart een veel betere film verdient.

Prima film met wat plus- en minpunten. Maar het goede gevoel overheerst, hoewel ik er net iets meer van verwacht had. In principe een vrij maf idee, bijna James Bondachtig ongeloofwaardig, maar toch zo uitgewerkt dat ik het bijna altijd accepteerde. Spannende droomscenes en een spannend einde, ondanks dat het nou niet bepaald niet onverwacht kwam dat hij mams en stiefpap zou doodschieten, fraai gemonteerd stuk. Aan het einde blijven wel wat uitgezette lijntjes liggen, met als meest storende de love-interest van Sinatra, die inderdaad echt voor niets aan de film hangt. Het plot bevat wel meer stoplapjes en vind ik niet helemaal vlekkeloos.

De film is een thriller met licht satirische elementen en een paar fraaie verwijzingen naar de realiteit. Zo zijn de wisselende aantallen communisten die Iselin noemt in zijn beschuldigingen een rechstreekse verwijzing in beschuldigingen van McCarthy. De koude oorlog was bepaald niet over toen deze film uitkwam, het McCarthy gedoe wel grotendeels, ik denk dat deze film anders ook niet gemaakt kon worden.

3.5*

Tweede deel van de nog niet voltooide Blind-trilogie waarmee Yang Li misstanden in het hedendaagse China aan de kaak wil stellen. Het eerste deel werd verboden en van dit deel is een gecensureerde versie in omloop, op 30 punten aangepast. Ik heb de internationale versie gezien op een DVD uit Hong Kong, dat nog steeds een aparte status binnen China heeft (en veel vrijer is).

Dat misstanden aan de kaak stellen is ook meteen waar de film om draait eigenlijk. Realistische stijl, zonder veel muziek, goed gemaakt, maar weinig opvallend. Een verhaal dat volledig in dienst staat van de boodschap en ook niet vaak meer wordt dan dat. Diepere laagjes ontbreken. Slecht is het zeker niet, maar er had zonder meer veel meer in gezeten.

3.0*

Mijn eerste Allen en om nou te zeggen dat ik diep onder de indruk ben, nou nee. Ik vond het wel leuk.

Best een aardige komedie over relaties en zelfingenomenheid onder de intelligentsia van New York.en mooi van sfeer met de bij vlagen fraaie zwart-wit beelden, die heel erg veel bijdragen aan de film.

3.0*

In Kino was de film eenmalig op 35mm te zien. Het was de prive kopie van William Lustig himself die ook nog een klein filmpje had opgenomen met wat anekdotes over de film en over Joe Spinell die de hoofdrol op zich nam en de film ook mede schreef. En hij bedankte ook de maker van de iconische poster. Dat was gewoon een medewerken van de distributeur en Lustig had de beste man nooit ontmoet. Maar hij wist dat die poster hem veel geld had opgeleverd. Ook hadden de mensen van Kino een filmpje gemaakt met de bizarre hoeveelheid aan kliene rolletjes en cameo's die Spinell had in vaak zeer beroemde films. The Godfather en Taxi Driver bijvoorbeeld.

De film profiteert hevig van een imponerende rol van Spinell. Een bijzonder goede set decoratie waardoor het appartement van Frank Zito erg creepy is. En een verlopen beeld van New York. Minder sterk zijn andere kanten van de film zoals de verklaring die de film zoekt in een nogal simplistisch en stompzinnig moedercomplex. Met het idee zou je na een film die nog eens bijna 20 jaar ouder is als deze niet meer weg moeten kunnen komen. En dan te bedenken dat alle moedercomplexen bij dit soort figuren in films eigenlijk verwijzen naar Ed Gein, één seriemoordenaar die inderdaad een bizar moedercomplex had. Op basis van films zou je denken dat dat veel gewoner is. Lustig had het over zijn inspiratiebronnen. Dat waren onder anderen Argento, Bava en Polanski. Ik moet wel zeggen dat Lustig, hoewel deze film zeker goede kanten heeft het niveau en gevoel voor stijl dat dat drietal heeft toch echt wel mist. Al was het einde waarin we even in het hoofd van Frank kruipen en met zijn blik kijken echt wel sterk.

Helaas komt de film veel minder los van 80's videotheekvoer dan Lustigs eerdere bijna hetzelfde getitelde Maniac. Een film die nooit echt spannend of eng wordt maar ook niet onaardig is om te volgen en nog een aantal leuke cameo's heeft. De punten die die Maniac nog wat om hoog haalde (Joe Spinell, de setaankleiding) heeft deze film echter niet.

Eerst zag het het fatalistische en nihilistische, maar behoorlijk indrukwekkende Akai Tenshi, toen het ingetogen new wave-drama Kuchizuke en nu deze theatrale en groteske film over obsessieve liefdes. Het zijn drie erg verschillende films, maar alledrie behoorlijk boeiend. Deze heeft door het kleurgebruik een wat onwerkelijke sfeer. Wat interessant was aan de film is dat iedereen zich vanaf een bepaald moment bewust is van het verraad en de intriges van de ander, maar dat de er aan de obsessies niet te ontsnappen is.

Het script is trouwens van Kaneto Shino en Manji schijnt Japans te zijn voor de swastika die ook op de hoes staat. Dat ding heeft niets te maken met nazi's maar veel meer met de oude boeddhistische symboliek die het symbool ook heeft.

Niet zo'n buitengewone filmervaring als de andere twee films die ik van Masumara zag (twee dikke vieren), maar boeiend was het wel.

3.5*

Yves Montand is erg goed in een al even mooi vervolg op een mooie film. Heel erg een geheel met de vorige film. Dus alle punten voor de vorige film gelden eigenlijk ook hier:

Fijne cast, heerlijk tempo, mooi geschoten. Veel mooie plaatjes met mooi licht.

Ongeveer even goed dus.

3.5*

Bij vlagen hilarisch slecht, bij vlagen ook heel saai en nogal een lange zit daardoor. Maar leuk om deze ultieme slechte film eens gezien te hebben. De eindtwist was echt onverwacht tof.

2.0*

De winnaar van Locarno is vaak geen film voor een groot publiek en dit jaar is geen uitzondering met deze bijna fatalistische film die een soort koortsdroom is. We gaan mee met een drugsdealer in Iran. Dat is wel heel ver van het beeld dat Iran wil, dus is deze film clandestien gefilmd zonder dat de overheid het door had. Eem paar voordelen: De film is heel consequent en laat de schaduwwereld zien in een nacht en niks van de gewone wereld. De film heeft weinig plot en wordt gedreven door sfeer en het grootste voordeel is hoe urgent deze film is. Het is een ontzettend boze film. Boos op een land dat zo uitzichtloos geworden is dat een bestaan in de schaduwwereld van drugs een beter alternatief lijkt voor het normale leven, Of je gaat naar Turkije en probeert van daaruit verder te komen.

Sowieso al goed dat door mijn stem (en voor mij al die van tbouwh) deze film om een minder laag cijfer staat. Door mij gaat het gemiddelde van 2,69 naar 2,83.

Robe of Gems gaat over de vernietigende impact die georganiseerde criminaliteit op een gemeenschap heeft. Maar Lopez kiest niet voor een directe of zelfs prozaïsche benadering van het thema. In de hele film worden flinke delen van het verhaal niet getoond. Daardoor is de film fragmentarisch en poëtisch en heel open. Iets wat apart voelt bij het nogal zwarte thema.

Daarbij komen nog prachtige kaders die als ze van een afstand weergegeven worden vaak stilstaan. En soms wat meepikken van het leven om de personages heen. Verder kent de film een aantal zeer fraaie scenes waarin binnen de scene het perspectief verschuift. En close ups die naar lichaamstaal kijken tijdens dialoogscenes. Dat soort fraaie eigenzinnigheid.

Lopez is de editor en echtgenote van Carlos Reygadas. En monteerde ook films van Escalante en Alonso. Van alledrie zijn sporen te zien. Van Escalante wat meer thematisch, van Alonso en Reygadas meet stillistisch. Ik vond het erg bijzonder.

Inderdaad een zwakke documentaire die niet in zijn opzet slaagt. Veel nadruk op kleinere vrijheden die wel meer documentairemakers gebruiken, het geweer bij de bank bijvoorbeeld of die in Moore's films zelf er al zo dik bovenop liggen dat er vooral een open deur werd ingetrapt de context van bepaalde uitspraken van Bush bijvoorbeeld. En als dan de climax in de film bijna 20 jaar geleden al in een filmblad stond, tsja, dan heb je niet zoveel te melden gehad. En dat de man niet zo aardig is wist ik ook al lang.

Vaak nauwelijks minder manipulatief dan een film van Moore met slim ertussen geëdite uitspraken van allerlei mensen die een appeltje met Moore te schillen hebben of het gewoon oneens met 'm zijn. Dat maakt de film zelfs nog een beetje hypocriet ook.

En het ergste is dat de film ook maar niet vermakelijk wil worden en mij vermaken lukt Moore in ieder geval wel.

Moore kritisch blijven volgen is een goed idee, maar doe het dan goed aub.

1.5*

Een gigantische draak van een film. In de hele film wordt alles wat er getoond moet worden of uitvoerig uitgesproken in de dialogen of, erger, er wordt voor de ultieme cliché-voorstelling gekozen. Dat begint al bij de eerste scenes. Als Li Cunxin in de VS aankomt zien we de cultuurschok aan hoe hij uit het taxiraam kijkt naar enorme wolkenkrabbers. En dat dendert de hele film lang door. De ongetwijfeld interessante biografie van Li Cunxin wordt driftig gegoten in een Hollywood-mal, zonder psychologische subtitliteit of rust of lucht.

Aan het einde worden de politieke randjes in de film nog even netjes gladgestreken om met een mierzoet happy end te eindigen.

Blijven over de soms aardige jeugdscenes in China en de balletvoorstellingen die (hoewel ze beter in beeld gebracht hadden kunnen worden) ervoor zorgden dat Ik zowaar zin van in een balletvoorstelling kreeg. Of zin in films als Summer Palace en The Blue Kite, veel betere films tegen de achtergrond van politiek China.

Vooral veel ergernis.

1.5*

Ik ben een oude lul. Ik had het idee om een relatief recente film te gaan kijken. Blijkt dit ook alweer twaalf jaar geleden te zijn. De acteur die de baby speelde zit nu potdorie op de middelbare school Maar goed. Vandaag een Rotterdamdagje gedaan en geëindigd met een Nederlandse hit die ik nog niet zag. Rotterdam is tegenwoordig zowat vaker het toneel voor films als Amsterdam. Niet eens altijd nadrukkelijk. Ik zag ook al bekende plekken in Vet Hard. Maar dit is in alles een Rotterdamse film. Het gaat over de marathon. Iets waar ik nooit naar toe ga en waar ik zelden meer van zie dan een samenvatting, maar dat altijd moet blijven. De sfeer is cliche-Rotterdam. De typetjes zijn dat ook. Lee Towers al helemaal.

De Marathon is een film met een lach en een traan. Eentje die voorspelbaarheid niet uit de weg gaat. Met ruwe bolsters met kleine hartjes. Vooral het eerste half uur was behoorlijk leuk. De humor best lollig. Het daadwerkelijke verhaal erna was wat minder. Maar al met al blijft er een film over die best te doen is.

Schitterende film. Een vrouw overkomt zo'n beetje het ergste wat een mens kan overkomen. Ze kiest voor absolute eenzaamheid. Een proberen te worden met de natuur om zich heen. Alles proberen los te laten. Overleven.

Doordat de film nauwelijks dialoog bevat en de film nogal herhalend is, kan ik me voorstellen dat niet iedereen dit kan waarderen. Ik vond het echter prachtig. De film wordt uiteindelijk bijna een abstracte weergave van verdriet en pijn. Dit op een groot scherm zien is wel van belang. Op een kleine TV blijft er minder van over ben ik bang.

Geschoten op 16mm en opgeblazen naar 35mm, wat de film een zeer passend rauwer uiterlijk geeft. Regisseur is ondermeer cameraman bij films van Reygadas.

4.5*

Ik vind het dan weer heel erg goed, juist door de dialogen en de onderling steeds veranderende verhoudingen. Gewaagd ook dat Puiu heel veel mystetrie onbeantwoord laat en een bijzonder fraai einde . Het terloopse besef dat je heel veel dieper in zware criminaliteit zit dan je dacht. Stillistisch is het nog niet de Puiu die we later gaan kennen, maar ruwer en veel kortere scenes met hier en daar een jumpcut, maar ik herken al veel van wat komen gaat in de opbouw. Ik ben dol op de Roemeense films vam deze eeuw maar tussen al dat heerlijks is Puiu misschien wel het allerfijnst. Op naar Malmkrög.