Margaret (2011)

1 van de beste films van de afgelopen jaren, Geweldig geacteerd, een modern verhaal met herkenbare elementen en een vorm van realiteit die ik niet vaker gezien heb. Meesterwerk van Lonergan

Anna Paquin is briljant in deze film en neemt je mee in een emotionele rollercoaster waarin een 17-jarig meisje zich bevind na een traumatische ervaring te hebben meegemaakt, je ziet hoe haar karakter veranderd en gevormd word en sommige relaties veranderen en nieuwe opbloeien..de rest van de cast is ook uitmuntend te noemen .

Het script is voor mij steengoed, door de goed geschreven dialogen die door de acteurs worden uitgevoerd blijft de film doorgaan en word het nooit traag, ook vond ik 2,5 uur prima te doen voor deze film en wil ik graag de extended versie zien.

door thema's die in de film aan het licht komen merk je dat deze film in 2005 gemaakt is...er heerst nog veel spanning tussen in deze film de studenten op school mbt 9/11. dit weet de regisseur goed te vangen en geloofwaardig over te brengen, ook de relaties binnen familie en kennissen en met vreemden worden voor mij zo natuurlijk over gebracht dat het voor mij zo overkwam alsof ik in die stad aanwezig was en met deze karakters in aanraking kwam. Hierdoor heeft de film al vanaf het begin een enorme emotionele lading die niet meer weg gaat en alleen maar erger word naarmate de film vordert.

ik raad iedereen de film aan die de tijd wil nemen dit te bekijken, beste film uitgebracht in 2011. hoewel dat niet in Nederland gebeurt is.

Laag gemiddelde voor deze mooie drama..

Ah, dus het is pas later gemonteerd? Nu begrijp ik waarom de film af en toe zo onsamenhangend overkomt. Nee, ik had redelijk hoge verwachtingen ervan, maar dat ze met grote rode letters "indie" op de DVD schrijven deed me al een beetje vermoeden dat de film niet zo goed is. Niet vanwege het woord indie, maar omdat men het kennelijk nodig vond om dat erop te zetten om de film te verkopen...

Haar eigen schuldgevoel komt vanaf het begin op geen moment naar voren, sterker nog, ze probeert iemand anders de schuld in de schoenen te schuiven. Dat botst nogal met, eindelijk, maar helaas het enige moment dat ze schreeuwt "het is mijn schuld!". Terwijl ze in feite dus goed geweten heeft dat ze een verdachte is gaat ze slapende honden wakker maken. Dan de emotionele uitbarstingen bij alle personages (en niet alleen van de tiener), die begrijp ik wel een beetje, maar het is allemaal zo gespeeld. Maar zelden is er een duidelijke aanleiding voor zulke spontane uitbarstingen. In een film van 2,5 uur zou je toch denken dat men best naar die uitbarstingen toe zou kunnen werken.

Ook de willekeur, en overbodigheid, van de scenes voegt toe aan het onsamenhangende. Zoals de scene waarin ze haar leraar over haar "abortus" (tienercliché...) vertelt, of de masturberende moeder voegen niets toe. Achteraf hoorde ik pas dat het eerste alleen in de extended versie is opgenomen, wat de overbodigheid bevestigt. Dat is (denk ik dus) de versie die ik gezien heb, en toch blijkt de volledige versie 3 uur te duren.

Ook de vader, die betrokkenheid toont, speelt vervolgens alleen maar een nietszeggende bijrol. Een onsamenhangend en onlogisch geheel, met enkele geslaagde stukken, maar ook behoorlijk wat waar iets mis mee is. Misschien in de versie van 3 uur dat het beter is, en dat men gewoon verkeerd geknipt heeft, maar ik weet niet of die op de markt is gebracht. In ieder geval viel het mij tegen.

"What about you, Kenneth? What's YOUR angle?"

Wat een vreemde, frustrerende film. Heel rauw en realistisch, maar niet op de gebruikelijke manier. Lonergan neemt de ongrijpbare, door emoties geleide logica van een getraumatiseerde tiener onder de loep, en menigmaal zit je haar lukrake en grillige pogingen om zichzelf onder controle te krijgen hoofdschuddend te volgen. Echt een foutenfestival dus, maar waarschijnlijk denkt iedere volwassene wel eens met enige gêne terug aan hoe naïef en lomp hij/zij als puber was. Beste scène was voor mij die waarin Emily Lisa eens goed de les leest en uitlegt dat niet alles om háár draait. De slotscène mag er ook wezen trouwens. De film is niet slecht, maar het is moeilijk te raden wat Lonergan nou precies wil zeggen met deze overlange karakterstudie.

Ja, ja! Margaret is echt een uniek werk geworden. De wat grillige ontstaansgeschiedenis van dit project is aan het eindproduct af te zien, maar het maakt de film mijns inzien alleen maar interessante. Een langgerekt tv-drama, of een authentiek rauw portet? Beetje van beiden denk ik. Het zijn vooral de rollen die deze film zo eigenzinnig maken. Veel personages die in hun eigen wereldje zitten, wat vreemdig communiceren (herkenbaar) en bijna authistisch overkomen - die vriendin van het slachtoffer bijvoorbeeld, of de gesprekken met haar vader, geweldig. Filmisch vrij basic - maar wel effectief en absoluut mijn smaak! - met hier en daar ineens een fijne poetische mijmering.

Niet direct de beste film van de afgelopen jaren, maar wel een van de meest interessante.

Had hier nog niets over gehoord, maar You Can Count on Me 2x gezien, en groot fan van.

Wat was de ontstaangeschiedenis dan danuz? En hoe verhoudt deze film zich tegenover zijn vorige?

Troubles, struggles, lawsuits, verschillende editors.

Van You Can Count on Me kan ik me bar weinig herrineren. Ik weet dat Ruffalo zowel in deze als zijn vorige zat. En dat het beiden vrij serieuze drama's zijn. Veel verder kan ik je niet helpen, helaas.

Uitstekende film waarin een scholiere iets meer dan alleen een getuige is tijdens een fataal busongeluk. Het ongeluk zelf levert een bijzonder indrukwekkende scene op aan het begin van de film. Het hele verhaal wat hierna volgt is zeker nog uiterst boeiend, maar hier en daar wordt er iets teveel van het pad afgeweken (zo zijn de scenes met de nieuwe vriend van de moeder wat overbodig). De cast is uitmuntend en daarom toch nog 4.0 sterren voor deze soms wat onevenwichtige film met genoeg sterke momenten.

Een goede dramafilm...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteurs Mark Ruffalo, Jean Reno en

Matt Damon ...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Best een aardige soort mumblecore coming of age drama met wat bekende koppen. Erg goed gespeeld verder. 3,5*

Ik kan me ook vinden in de bekende kritieken. Margaret wordt overtuigend gebracht door de cast en de film in z'n geheel is ook erg sfeervol.

Toch voelt de film erg onsamenhangend aan en vallen bepaalde dingen amper te verklaren. Het gaat hierbij om handelingen van Paquin's personage, maar ook diverse zijplotten die niet interessant genoeg zijn. Vooral erg jammer omdat de impact van het hele gebeuren hierdoor verzwakt wordt. Ook had ik Ruffalo iets meer aan bod willen zien. Hier had uiteindelijk makkelijk een (half) uur in gesneden kunnen, maar bovenal ook moeten worden.

2,5*

Hoge verwachtingen die niet worden ingelost zijn nooit leuk. Anna Paquin speelt redelijk, maar bereikt nooit het niveau dat ze volgens de lovende recensenten overstijgt. Kan niet meer dan een nipte voldoende geven voor dit sociale drama, dat ook nog eens te lang duurt.

Veel te uitvoerig, met te veel bijlijnen, die wel filmisch op zich zelf kunnen boeien maar heel dikwijls te ver afstaan van het hoofdgebeuren. Wel stevige acteerprestaties.

Margaret is een criticusfavoriet, maar heeft grote moeite gehad om een verder publiek te bereiken, niet op de laatste plaats doordat de film maar beperkt uitgebracht is en dan ook nog voornamelijk in een ingekorte versie. Ik lees hier wat misverstanden rond de verschillende versies, maar voor de duidelijkheid: de versie van 150 minuten is niet gemonteerd door Martin Scorsese. Scorsese droeg inderdaad de verantwoordelijkheid voor een bepaalde cut waar Lonergan zelf tevreden over was, maar deze duurde 165 minuten. De studio wilde echter niet verder dan 150 minuten gaan, dus werd vervolgens het geheel nog wat ingekort. Lonergan accepteert de uiteindelijke theatrale release, maar geeft ook duidelijk de voorkeur aan de beperkt uitgebrachte volledige versie van 186 minuten. Ik denk dat de verwarring hier wat komt van de IMDb-trivia, die uitgebreid ingaan op de verschillende cuts en de mensen die eraan gewerkt hebben, maar niet echt een coherent beeld schetst van wat er nu uitgebracht is en wanneer.

Ik zag de versie van 150 minuten, die momenteel zijn rondes maakt op Film1. Ik wist toen overigens nog niet dat het geheel ingekort is, maar het is makkelijk te merken. Als Margaret één nadeel heeft dan is het dat sommige scènes abrupt eindigden, regelmatig zelfs net op het moment dat een confrontatie zijn hoogtepunt bereikt. Ik dacht dat dit een artistieke keuze was, met als doel om de kijker zelf gaten te laten invullen. Op zich prima en de versie die we nu hebben werkt op een prikkelende manier als je mee kunt gaan in een wat meer associatieve aanpak, maar in werkelijkheid was er iets anders bedoelt. Kennelijk worden de scènes in de lange uitgave wel vaak afgemaakt. Misschien ook maar beter, want hoewel de associatieve versie hier werkt, werd het op een bepaald moment wat frustrerend dat zoveel scènes stopte op het moment dat ze echt interessant werden.

Toch deert het niet heel veel. Ik kan me voorstellen dat deze berg aan ongrijpbare en vaak onsympathieke personages niet iedereen aanspreekt, maar ik vond het aangrijpend. Sterker nog, qua realisme vond ik het zelfs een meesterwerk. Zelden een film gezien die zo goed de veelzijdigheid van mensen weet te vangen. Daarnaast is dit met stip denk ik wel het meest accurate portret van een tiener ooit. Lisa voelt echt aan als zoveel tienermeisjes die ik kende en Lonergan toont enorm veel voeling met de verwarde tegenstrijdigheden van een meisje van die leeftijd en dan ook nog een met een trauma. Lisa wordt nooit echt sympathiek, maar toch kreeg ik medelijden met haar en wat is ze fascinerend. Anna Paquin is enorm goed. Totaal genegeerd bij de Oscars in het jaar dat Meryl Streep won via complete massawaanzin die dicteert dat iemand drie beeldjes verdient.

Knap is dat Lonergan niet alleen van Lisa zo'n geslaagd complex personage maakt, maar van praktisch ieder die voorbij komt, zelfs van veel figuren die slechts één korte scène langskomen. De dialogen zijn van hoog niveau en de acteurs van nog veel hoger. De vele bekende gezichten in kleine rollen zijn erg goed gecast, maar de grotere rollen voor de voor mij onbekende J. Smith-Cameron en Jeannie Berlin zijn de overtreffende trap. Interessant is dat mijn perceptie van het personage van Berlin totaal anders is dan die van Paalhaas. Ik vond haar berisping van Lisa niet bevredigend, maar vooral ironisch, omdat Emily juist enorm slecht is in het luisteren naar andere mensen. Ze kapt iedereen vaak af, maant ze om op te schieten en is geneigd te preken. Een naar en intimiderend mens, maar wel geloofwaardig vertolkt.

Dit is drama op topniveau, al moet je tegen het cynisme kunnen en flink actief mee willen denken met de vele personages. De beoordeling die ik nu geef zou in de toekomst makkelijk verhoogt kunnen worden, maar het gevoel dat ik nog niet het totale plaatje heb gezien knaagt nog wat. Die extended cut zal ik zeker nog eens zien. Voor nu echter 4 zeer dikke sterren.

Goeie film. Met voelbare 3D karakters, incl. de kleinere. Alleen al dat weekdier van een vader, met wie Lisa (die door Anna Paquin als een levensechte sometimes bitchy puber wordt neergezet) over de telefoon praat, en de moeder die alleen maar in haar roleplay (op toneel) geinteresseerd lijkt. Het verhaal betrekt je bij vragen als wat is waarheid, is mijn visie/leed meer valide dan die van jou, de roep om aandacht (begrijpen we elkaar wel?) en het arbitraire van het (nood)lot. Voor de goede verstaander, als je van dit soort impliciete levensvragen nog niet bewust was in de film, wordt het dat wel door wat de leraren op Lisa's school als lesstof brengen. Denk aan de politieke discussies op school, en die met de nieuwe vriend van Lisa's moeder. Matt Damon speelt de jeugdige, provinciale leraar wiskunde die probeert het goede te doen maar verleid wordt door de voor haar leeftijd door de wol geverfde Lisa (die aandacht en genegenheid verwart met sex). En Matthew Broderick behandelt een keer Shakespeare en daarmee de wispelturigheid van de goden (lot) en het hieraan overgeleverd zijn van mensen. Lisa hamert op waarheidsvinding rondom het 'ongeluk', omdat daarmee recht wordt gezet (erkenning van haar eigen betrokkenheid) wat krom was alleen maar omdat het haar en de buschauffeur in eerste instantie het beste uitkwam. Wrang natuurlijk hoe de 'settlement' na dreigement met een proces tegen de busmaatschappij ingevuld wordt, als een anticlimax. Geen kritiek op de editing an sich; het evidente knip en plakwerk laat de keuze zien die moest worden gemaakt uit de ruim voorradige powerful stuff. Je kan bijv. bevroeden dat de buschauffeur (Ruffalo) er bekaaid van af kwam. Nogmaals, goeie rollen allemaal incl. de vriend van Lisa's moeder door de Franse acteur Jean Reno. Overigens, de naam Margaret komt niet voor in de rolbezetting, wel in een veelbetekenend gedicht tijdens literatuur class.

2,5 ster of een 5 is onvoldoende.....

Tja....hoge verwachtingen had ik zoals anderen hier,ik vond het toch tegenvallen. Ik vind Anna Paquin niet overtuigend, de film rommelig, teveel sidelines, die afleiden trouwens, waardoor de film onnodig 2,5 uur lang duurt. ( zeker drie kwartier te lang ).Damon op routine ...en je krijgt een teleurstellend resultaat.

Na de geforceerde en onwaarschijnlijke opening gaat de film van start. Wat volgt is een lange sentimentele zit met toch een paar hele aardige scenes. De film voelt aan als een natte dweil en ik kom dan ook niet uit op een voldoende..

In België is de helft nog altijd een voldoende.

Ik werd een beetje heen en weer geslingerd tussen ergernis over geforceerde dialogen, vaak toch niet echt goed gespeelde scenes en onsamenhangende subplots, maar toch bleef ik kijken en zat ik bij sommige scenes weer op het puntje van mijn stoel omdat er ineens wél overtuigd spel en ontroering was. Er was een vreemde interactie met sfeerbeelden van de stad die de film wel heel apart maakte. De slotscene was prachtig en overtuigend gespeeld: een slotconclusie zonder woorden.

Ja, want jullie kunnen niet rekenen...

Ok.

Lange films zijn uiteraard okee, maar het gevaar bij films met deze lengte is dat het teveel wil vertellen en daardoor de focus verliest op datgene wat nou echt interessant is. In Margaret is dat Lisa (Anna Paquin) die worstelt met een tragisch busongeluk waar ze indirect mee betrokken is. De nasleep waarin ze haar getuigeverslag verandert met de nodige gevolgen is erg interessant en uberhaupt het verloop van die aanklacht tegen de buschauffeur levert wel een aantal boeiende vraagstukken op.

Het jammere is alleen dat je naast dit ook best veel zijverhalen meekrijgt. Jean Reno als een ietwat onbeholpen Colombiaan die aanpapt met Lisa's moeder is geinig om te zien, maar het doet niet echt terzake. En zo waren er wel meer van dit soort bijplotjes waardoor het hele script geforceerd aandoet. Maar goed, dit is toch een redelijke film vind ik. Vrouwen hebben overigens de hoofdrollen in deze film en ik vind dit raar om te constateren dat dit toch niet alledaags is. Je merkt het in ieder geval in de (over)emotionele sfeer en de dialogen. Heeft niet altijd mijn voorkeur, maar vooruit moet kunnen denk ik dan maar .

Zag net de EE op DVD - omdat Kenneth Lonergan de langere versie prefereert - de reguliere versie zat er naast op BR. Onbegrijpelijk maar anders zou deze versie waarschijnlijk nooit het licht gezien hebben. Vond het zeker de eerst twee-en-een-half uur behoorlijk indrukwekkend. Heel gelaagd en gedurfd op momenten en een diversiteit aan thema's en gesprekken. Echter heeft het laatste half uur narratief gezien nogal wat mankementen en oprispingen. Daarom even kort mijn vraag. Wat zijn precies de verschillen tussen de twee versies? Gaat Ramon bijvoorbeeld ook dood in de reguliere versie? En hoe zit het met de abortus van Lisa? En dat lompe gesprek naderhand met haar leraar en lerares? Vond dat zelf net iets te veel. Maar nogmaals dit is te goed om minder dan vier sterren te geven.

Ik zit hier ook wat te twijfelen tussen de limited edition van 150m. of de extended cut. Ik neig altijd naar extended, tenzij die afbreuk doet aan het niveau van de reguliere versie. Iemand een concrete voorkeur?

Misschien even Verhoeven proberen, ik ga die toelichting in spoilers hierboven graag even uit de weg

Volgens mij heeft niemand hier beiden versies gezien. Zou gaan voor de langere.

tbouwh, extended, 100%. Ik zag de "korte" versie van 150 minuten en daar zaten gaten in. Wat ook weer terugkomt in mijn waardering voor deze film.