Margaret (2011)

De film begint aardig met een erg ongeluk ja een ongeluk en kan me dan ook niet vinden met het karakter van Anna Paquin . Persoonlijk zou ik never nooit de hexenjacht op Mark Ruffalo zijn begonnen ik kan toch al niet zo goed tegen zulke mensen van die moraalridders op een witte paard verder doet Anna Paquin weer wat ze altijd doet schreeuwen en overdrijfen de bijrollen van de cast zijn grote namen maar ik had ze liever wat vaker in beeld gehad verder vond ik de film erg storend ook omdat ik me totaal niet kan vinden met de redenen en de aanklacht van Margaret (Anna Paquin).

Wat vooral opvalt is dat Anna Paquin daadwerkelijk goed acteert waar ze normaal met enorm slecht acteerwerk op de proppen komt maar naast haar performance is het helaas te veel kommer en kwel. Het grootste probleem is Paquin's personage Lisa. Haar beweegredenen zijn volstrekt onlogisch, daarnaast is het gewoon een enorme trut. Dat helpt niet in zo'n film.

De speelduur werkt ook niet mee, veel te lang voor een dergelijk drama. Vooral als het bestaat uit erg onbegrijpelijke character development en irrelevante subplotjes. Ook de ommezwaai naar de lawsuit doet het best aardige thematiek niet veel goed. Ook Emily is gewoon een raar wijf natuurlijk. Op het eind gaat Lisa dan ook om onverklaarbare reden de uberbitch uithangen. het gaat van kwaad tot erger. De sterren worden verdien door anna Paquin en de sublieme eindscene.

Ook vrij overduidelijk dat Lonergan niet de final cut gedaan heeft. Scorcese ging het doen en als iemand geen fatsoenlijke cut kan maken met een fatsoenlijke speelduur is het Martin wel. Nog erger is het feit dat het nooit in je voordeel werkt als de regisseurniet eens aanwezig is bij het cutten. Dan hou je altijd een bak met los zandover. Zo hier, zonde. Want de ingrediënten zijn er. Hebben we hier nou 6 jaar op gewacht?

Opzicht niet eens zo'n heel slecht drama alleen zat de duur niet echt mee want 2,5 uur voor een film als deze is naar mijn inziens veel te lang en had het verhaal ook afgedaan kunnen worden in 90-100 minuten. Het eerste gedeelte van de film vond ik best aardig en zeker het verkeersongeluk vond ik heftig en ook aangrijpend. Maar na ongeveer 60 minuten vond ik het maar een saaie en ook wel langdradige bedoeling worden en hunkerde ik al naar het einde. De cast (best veel bekenden) deed het best aardig en dan met name Anna Paquin. Hoewel ze geen schoonheid is was ze wel goed gecast voor deze rol.

Deze tweede film van regisseur Kenneth Lonergan heeft sinds 2005 op de plank gelegen, waarna de montage met hulp van, naar het schijnt, Martin Scorsese alsnog is afgemaakt. Ondanks alle gedane moeite om de film alsnog uit te brengen en de grote namen in de cast valt Margaret helaas toch behoorlijk tegen. De film is veel te lang, mist focus, is vrij lelijk gefilmd en uiteindelijk rommelig gemonteerd. De verschillende verhaallijnen lopen maar een beetje langs en door elkaar heen en vormen nergens een bevredigend geheel. Anna Paquin is daarnaast behoorlijk irritant en hysterisch in de hoofdrol. Een handjevol goede scenes redden de film nog net van de ondergang, maar het houdt niet bepaald over.

1 van de beste films van de afgelopen jaren, Geweldig geacteerd, een modern verhaal met herkenbare elementen en een vorm van realiteit die ik niet vaker gezien heb. Meesterwerk van Lonergan

Anna Paquin is briljant in deze film en neemt je mee in een emotionele rollercoaster waarin een 17-jarig meisje zich bevind na een traumatische ervaring te hebben meegemaakt, je ziet hoe haar karakter veranderd en gevormd word en sommige relaties veranderen en nieuwe opbloeien..de rest van de cast is ook uitmuntend te noemen .

Het script is voor mij steengoed, door de goed geschreven dialogen die door de acteurs worden uitgevoerd blijft de film doorgaan en word het nooit traag, ook vond ik 2,5 uur prima te doen voor deze film en wil ik graag de extended versie zien.

door thema's die in de film aan het licht komen merk je dat deze film in 2005 gemaakt is...er heerst nog veel spanning tussen in deze film de studenten op school mbt 9/11. dit weet de regisseur goed te vangen en geloofwaardig over te brengen, ook de relaties binnen familie en kennissen en met vreemden worden voor mij zo natuurlijk over gebracht dat het voor mij zo overkwam alsof ik in die stad aanwezig was en met deze karakters in aanraking kwam. Hierdoor heeft de film al vanaf het begin een enorme emotionele lading die niet meer weg gaat en alleen maar erger word naarmate de film vordert.

ik raad iedereen de film aan die de tijd wil nemen dit te bekijken, beste film uitgebracht in 2011. hoewel dat niet in Nederland gebeurt is.

Ah, dus het is pas later gemonteerd? Nu begrijp ik waarom de film af en toe zo onsamenhangend overkomt. Nee, ik had redelijk hoge verwachtingen ervan, maar dat ze met grote rode letters "indie" op de DVD schrijven deed me al een beetje vermoeden dat de film niet zo goed is. Niet vanwege het woord indie, maar omdat men het kennelijk nodig vond om dat erop te zetten om de film te verkopen...

Haar eigen schuldgevoel komt vanaf het begin op geen moment naar voren, sterker nog, ze probeert iemand anders de schuld in de schoenen te schuiven. Dat botst nogal met, eindelijk, maar helaas het enige moment dat ze schreeuwt "het is mijn schuld!". Terwijl ze in feite dus goed geweten heeft dat ze een verdachte is gaat ze slapende honden wakker maken. Dan de emotionele uitbarstingen bij alle personages (en niet alleen van de tiener), die begrijp ik wel een beetje, maar het is allemaal zo gespeeld. Maar zelden is er een duidelijke aanleiding voor zulke spontane uitbarstingen. In een film van 2,5 uur zou je toch denken dat men best naar die uitbarstingen toe zou kunnen werken.

Ook de willekeur, en overbodigheid, van de scenes voegt toe aan het onsamenhangende. Zoals de scene waarin ze haar leraar over haar "abortus" (tienercliché...) vertelt, of de masturberende moeder voegen niets toe. Achteraf hoorde ik pas dat het eerste alleen in de extended versie is opgenomen, wat de overbodigheid bevestigt. Dat is (denk ik dus) de versie die ik gezien heb, en toch blijkt de volledige versie 3 uur te duren.

Ook de vader, die betrokkenheid toont, speelt vervolgens alleen maar een nietszeggende bijrol. Een onsamenhangend en onlogisch geheel, met enkele geslaagde stukken, maar ook behoorlijk wat waar iets mis mee is. Misschien in de versie van 3 uur dat het beter is, en dat men gewoon verkeerd geknipt heeft, maar ik weet niet of die op de markt is gebracht. In ieder geval viel het mij tegen.

"What about you, Kenneth? What's YOUR angle?"

Wat een vreemde, frustrerende film. Heel rauw en realistisch, maar niet op de gebruikelijke manier. Lonergan neemt de ongrijpbare, door emoties geleide logica van een getraumatiseerde tiener onder de loep, en menigmaal zit je haar lukrake en grillige pogingen om zichzelf onder controle te krijgen hoofdschuddend te volgen. Echt een foutenfestival dus, maar waarschijnlijk denkt iedere volwassene wel eens met enige gêne terug aan hoe naïef en lomp hij/zij als puber was. Beste scène was voor mij die waarin Emily Lisa eens goed de les leest en uitlegt dat niet alles om háár draait. De slotscène mag er ook wezen trouwens. De film is niet slecht, maar het is moeilijk te raden wat Lonergan nou precies wil zeggen met deze overlange karakterstudie.

Uitstekende film waarin een scholiere iets meer dan alleen een getuige is tijdens een fataal busongeluk. Het ongeluk zelf levert een bijzonder indrukwekkende scene op aan het begin van de film. Het hele verhaal wat hierna volgt is zeker nog uiterst boeiend, maar hier en daar wordt er iets teveel van het pad afgeweken (zo zijn de scenes met de nieuwe vriend van de moeder wat overbodig). De cast is uitmuntend en daarom toch nog 4.0 sterren voor deze soms wat onevenwichtige film met genoeg sterke momenten.

Een goede dramafilm...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteurs Mark Ruffalo, Jean Reno en

Matt Damon ...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Ik kan me ook vinden in de bekende kritieken. Margaret wordt overtuigend gebracht door de cast en de film in z'n geheel is ook erg sfeervol.

Toch voelt de film erg onsamenhangend aan en vallen bepaalde dingen amper te verklaren. Het gaat hierbij om handelingen van Paquin's personage, maar ook diverse zijplotten die niet interessant genoeg zijn. Vooral erg jammer omdat de impact van het hele gebeuren hierdoor verzwakt wordt. Ook had ik Ruffalo iets meer aan bod willen zien. Hier had uiteindelijk makkelijk een (half) uur in gesneden kunnen, maar bovenal ook moeten worden.

2,5*

Hoge verwachtingen die niet worden ingelost zijn nooit leuk. Anna Paquin speelt redelijk, maar bereikt nooit het niveau dat ze volgens de lovende recensenten overstijgt. Kan niet meer dan een nipte voldoende geven voor dit sociale drama, dat ook nog eens te lang duurt.

Veel te uitvoerig, met te veel bijlijnen, die wel filmisch op zich zelf kunnen boeien maar heel dikwijls te ver afstaan van het hoofdgebeuren. Wel stevige acteerprestaties.

Margaret is een criticusfavoriet, maar heeft grote moeite gehad om een verder publiek te bereiken, niet op de laatste plaats doordat de film maar beperkt uitgebracht is en dan ook nog voornamelijk in een ingekorte versie. Ik lees hier wat misverstanden rond de verschillende versies, maar voor de duidelijkheid: de versie van 150 minuten is niet gemonteerd door Martin Scorsese. Scorsese droeg inderdaad de verantwoordelijkheid voor een bepaalde cut waar Lonergan zelf tevreden over was, maar deze duurde 165 minuten. De studio wilde echter niet verder dan 150 minuten gaan, dus werd vervolgens het geheel nog wat ingekort. Lonergan accepteert de uiteindelijke theatrale release, maar geeft ook duidelijk de voorkeur aan de beperkt uitgebrachte volledige versie van 186 minuten. Ik denk dat de verwarring hier wat komt van de IMDb-trivia, die uitgebreid ingaan op de verschillende cuts en de mensen die eraan gewerkt hebben, maar niet echt een coherent beeld schetst van wat er nu uitgebracht is en wanneer.

Ik zag de versie van 150 minuten, die momenteel zijn rondes maakt op Film1. Ik wist toen overigens nog niet dat het geheel ingekort is, maar het is makkelijk te merken. Als Margaret één nadeel heeft dan is het dat sommige scènes abrupt eindigden, regelmatig zelfs net op het moment dat een confrontatie zijn hoogtepunt bereikt. Ik dacht dat dit een artistieke keuze was, met als doel om de kijker zelf gaten te laten invullen. Op zich prima en de versie die we nu hebben werkt op een prikkelende manier als je mee kunt gaan in een wat meer associatieve aanpak, maar in werkelijkheid was er iets anders bedoelt. Kennelijk worden de scènes in de lange uitgave wel vaak afgemaakt. Misschien ook maar beter, want hoewel de associatieve versie hier werkt, werd het op een bepaald moment wat frustrerend dat zoveel scènes stopte op het moment dat ze echt interessant werden.

Toch deert het niet heel veel. Ik kan me voorstellen dat deze berg aan ongrijpbare en vaak onsympathieke personages niet iedereen aanspreekt, maar ik vond het aangrijpend. Sterker nog, qua realisme vond ik het zelfs een meesterwerk. Zelden een film gezien die zo goed de veelzijdigheid van mensen weet te vangen. Daarnaast is dit met stip denk ik wel het meest accurate portret van een tiener ooit. Lisa voelt echt aan als zoveel tienermeisjes die ik kende en Lonergan toont enorm veel voeling met de verwarde tegenstrijdigheden van een meisje van die leeftijd en dan ook nog een met een trauma. Lisa wordt nooit echt sympathiek, maar toch kreeg ik medelijden met haar en wat is ze fascinerend. Anna Paquin is enorm goed. Totaal genegeerd bij de Oscars in het jaar dat Meryl Streep won via complete massawaanzin die dicteert dat iemand drie beeldjes verdient.

Knap is dat Lonergan niet alleen van Lisa zo'n geslaagd complex personage maakt, maar van praktisch ieder die voorbij komt, zelfs van veel figuren die slechts één korte scène langskomen. De dialogen zijn van hoog niveau en de acteurs van nog veel hoger. De vele bekende gezichten in kleine rollen zijn erg goed gecast, maar de grotere rollen voor de voor mij onbekende J. Smith-Cameron en Jeannie Berlin zijn de overtreffende trap. Interessant is dat mijn perceptie van het personage van Berlin totaal anders is dan die van Paalhaas. Ik vond haar berisping van Lisa niet bevredigend, maar vooral ironisch, omdat Emily juist enorm slecht is in het luisteren naar andere mensen. Ze kapt iedereen vaak af, maant ze om op te schieten en is geneigd te preken. Een naar en intimiderend mens, maar wel geloofwaardig vertolkt.

Dit is drama op topniveau, al moet je tegen het cynisme kunnen en flink actief mee willen denken met de vele personages. De beoordeling die ik nu geef zou in de toekomst makkelijk verhoogt kunnen worden, maar het gevoel dat ik nog niet het totale plaatje heb gezien knaagt nog wat. Die extended cut zal ik zeker nog eens zien. Voor nu echter 4 zeer dikke sterren.

Goeie film. Met voelbare 3D karakters, incl. de kleinere. Alleen al dat weekdier van een vader, met wie Lisa (die door Anna Paquin als een levensechte sometimes bitchy puber wordt neergezet) over de telefoon praat, en de moeder die alleen maar in haar roleplay (op toneel) geinteresseerd lijkt. Het verhaal betrekt je bij vragen als wat is waarheid, is mijn visie/leed meer valide dan die van jou, de roep om aandacht (begrijpen we elkaar wel?) en het arbitraire van het (nood)lot. Voor de goede verstaander, als je van dit soort impliciete levensvragen nog niet bewust was in de film, wordt het dat wel door wat de leraren op Lisa's school als lesstof brengen. Denk aan de politieke discussies op school, en die met de nieuwe vriend van Lisa's moeder. Matt Damon speelt de jeugdige, provinciale leraar wiskunde die probeert het goede te doen maar verleid wordt door de voor haar leeftijd door de wol geverfde Lisa (die aandacht en genegenheid verwart met sex). En Matthew Broderick behandelt een keer Shakespeare en daarmee de wispelturigheid van de goden (lot) en het hieraan overgeleverd zijn van mensen. Lisa hamert op waarheidsvinding rondom het 'ongeluk', omdat daarmee recht wordt gezet (erkenning van haar eigen betrokkenheid) wat krom was alleen maar omdat het haar en de buschauffeur in eerste instantie het beste uitkwam. Wrang natuurlijk hoe de 'settlement' na dreigement met een proces tegen de busmaatschappij ingevuld wordt, als een anticlimax. Geen kritiek op de editing an sich; het evidente knip en plakwerk laat de keuze zien die moest worden gemaakt uit de ruim voorradige powerful stuff. Je kan bijv. bevroeden dat de buschauffeur (Ruffalo) er bekaaid van af kwam. Nogmaals, goeie rollen allemaal incl. de vriend van Lisa's moeder door de Franse acteur Jean Reno. Overigens, de naam Margaret komt niet voor in de rolbezetting, wel in een veelbetekenend gedicht tijdens literatuur class.

Lange films zijn uiteraard okee, maar het gevaar bij films met deze lengte is dat het teveel wil vertellen en daardoor de focus verliest op datgene wat nou echt interessant is. In Margaret is dat Lisa (Anna Paquin) die worstelt met een tragisch busongeluk waar ze indirect mee betrokken is. De nasleep waarin ze haar getuigeverslag verandert met de nodige gevolgen is erg interessant en uberhaupt het verloop van die aanklacht tegen de buschauffeur levert wel een aantal boeiende vraagstukken op.

Het jammere is alleen dat je naast dit ook best veel zijverhalen meekrijgt. Jean Reno als een ietwat onbeholpen Colombiaan die aanpapt met Lisa's moeder is geinig om te zien, maar het doet niet echt terzake. En zo waren er wel meer van dit soort bijplotjes waardoor het hele script geforceerd aandoet. Maar goed, dit is toch een redelijke film vind ik. Vrouwen hebben overigens de hoofdrollen in deze film en ik vind dit raar om te constateren dat dit toch niet alledaags is. Je merkt het in ieder geval in de (over)emotionele sfeer en de dialogen. Heeft niet altijd mijn voorkeur, maar vooruit moet kunnen denk ik dan maar .

Verrassend goed.

Margaret gaat over een meisje van jongvolwassen leeftijd (Lisa, niet Margaret ) dat worstelt met haar ontluikende seksualiteit en moet zien om te gaan met de gevolgen van een traumatische ervaring. Een knappe rol van Anna Paquin in een drama dat soms bewust de grens lijkt op te zoeken, maar daardoor juist indruk maakt. De behoorlijke verteltijd is geen struikelblok; het acteerwerk en het script zijn beiden uitmuntend. Ook Kenneth Lonergans stijl valt in positieve zin op. Closure blijft soms bewust uit om meer realiteitszin te genereren. Vertraagde beelden worden begeleid door een prachtige klassieke score. Een gesprek in een café waarbij de hoofdpersoon is betrokken wordt overstemd door een ander (onbeduidend) gesprek. Bij een andere dialoog kijken we van buitenaf door het raam naar binnen. Het zijn onconventionele keuzes voor conventionele scènes, en dat intrigeert.

De eerste 135 minuten zijn doorgaans op het scherpst van de snede. Enkel in de laatste drie kwartier gooit de matige en ongeloofwaardige uit-en afwerking van Lisa's rechtszaak roet in het eten.

In de montage is duidelijk zichtbaar dat een en ander later is toegevoegd (de overgangen zijn dan wat abrupt). Het maken van Margaret was geen probleemloze exercitie, maar het resultaat mag er zijn. Niet per se beter dan Manchester by the Sea, wel eigenzinniger. Op deze site (en überhaupt) mijns inziens zwaar onderschat.

Extended Cut: 4*

Fantastische film met geweldig acteerwerk. Lisa is een puber met soms irrationele reacties en onverwachte driftbuien en dat speelt Anna Paquin geweldig. Ook mooi hoe de film laat zien, dat het leven verder gaat, ook na een traumatische ervaring. En dat haar oorspronkelijke plan om de chauffeur te ontzien later plaats maakt voor rechtvaardigheid. Maar die komt er niet en het gaat alleen maar om geld en ook nog eens voor iemand, die alleen maar in naam familie was. Zoals zo vaak in het leven ontsporen goede bedoelingen in een machtstrijd en in een jacht op geld.

Het slot met moeder en dochter, die elkaar terug vinden, is me weer te Amerikaans en had niet gehoeven.

De ontmoeting met Damon over de abortus lijkt me meer een onbezonnen wraakactie en beschrijft niet , dat ze werkelijk een abortus heeft gehad. Meer een puberprotest tegen de gevestigde macht.

Student Lisa Cohen [Anna Paquin] veroorzaakt een dodelijk ongeluk door een buschauffeur [Mark Ruffalo] op een drukke straat af te leiden. Ze probeert het slachtoffer [een indrukwekkende Allison Janney] nog te redden, maar die sterft in haar armen. Lisa is een vat van emoties maar uit die op een manier waardoor haar omgeving zich van haar vervreemdt. Karakterstudie met een complexe, op papier bepaald niet sympathieke, maar realistisch geschreven hoofdpersoon. Paquin is fenomenaal in de hoofdrol, daarbij geholpen door een indrukwekkende sterrencast.

Zooo…. Onder de indruk. Wat een geweldig spel! Wat een gelaagdheid! Wat een pracht!

Het enige wat me weerhoudt om naar de 9 te gaan is: het wil teveel. Teveel vertellen. Ken je dat, dat je in de bioscoop zit en eigenlijk naar de w.c. moet, het een goede film vindt, maar toch hoopt dat het snel afgelopen is? Dat had ik aan het einde van de film. Hoe goed ook… komt er wéér een nieuwe ontwikkeling.

Maar nogmaals: onder de indruk van mevrouw Paquin, de rest van de cast, van de straatbeelden, de personages… Van harte aanbevolen voor wie van een goed drama houdt!

Zelden zo'n overdosis aan misplaatste zwaarwichtigheid gezien. De film komt nergens tot leven, maar klopt de kijker 150 min lang dood met allerlei flauwe zedenpreekjes en georchestreerde morele dilemma's. Het lijkt alsof de regisseur een checklist hanteert 'coping mechanismes bij een tragedie' uit een basishandboek sociale psychologie en daar dan een scenario rond breit. De interactie is daardoor geheel artificieel en werkt enkel cerebraal. Denk bv. aan de ontmaagdingsscène, die werkelijk gefilmd lijkt door een buitenaards wezen dat enkel leerde over menselijke seksualiteit door Amerikaanse cliché-indiefilms. Elke scène is ergerlijk functioneel en de personages herkauwen de lesjes in morele ambiguïteit voor de kijker: "jouw betrokkenheid bij deze tragedie is DUBIEUS, jongedame!" Ondanks het eindeloze gejoel en gesnotter behoudt de regisseur een onwenselijke afstand van zijn creatie, alsof wij, verlichte kijkertjes, het privilege hebben om het 'morele gymnasium' te mogen bekijken vanachter plexiglas. Alsof het allemaal nog niet overduidelijk genoeg is dat de microcosmos van deze rouwende personages symbool staat voor Het Collectief Trauma Na 9/11™ zijn er op de koop toe nog eens twee scènes waar we het hoofdpersonage een Syrisch meisje horen uitkafferen over moslimterrorisme. Oh, wat is ze toch jong en verward, die Lisa!