Meningen

Interessante film waar ik zonder ergeren naar heb gekeken. Ik denk niet dat hij echt een bepaald standpunt in wil nemen, enkel illustreren hoe ver je als mens kunt gaan in het zoeken naar afwisseling en het doorbreken van de dagelijkse sleur - om uiteindelijk toch in een, weliswaar perverse, sleur te belanden. De film is een beetje een kruising tussen de afstandelijke, altijd licht seksueel getinte films van François Ozon met de Spaanse gekte van Almodovar, maar het resultaat lijkt eigenlijk op geen van beide Opwindend is het allemaal wel, soms degoutant, bijna altijd fascinerend. Ik vind niet dat de film tot nadenken stemt, en al lijkt dat bewust gedaan, dat is al bij al het grootste gebrek: alles blijft vrijblijvend, en enkel de vreemde sfeer en de seksscenes zullen me waarschijnlijk bijblijven.

Heelt charmante film, deed me heel hard denken aan die boekenreeks van Otfried Preusler met De kleine heks en Het kleine spookje. Erg braaf allemaal, maar ik vond ze als kind ongelooflijk goed, en de sfeer werkt betoverend. Ook in deze film dus: veel fantasie, mooi uitgewerkt, een gezapig verhaaltje maar wel geweldig spannend als je erin meegaat. Niet het niveau van Totoro omdat ik een beetje de echt originele elementen miste, maar wel erg leuk om te kijken. Leuke poes ook .

Tja, toch een kleine teleurstelling deze film. Visueel opmerkelijk (maar niet zo imponerend als bij bijvoorbeeld Todo sobre mi madre) knap geregisseerd en geacteerd en met goede muziek, maar ondanks een aantal erg knappe scenes deed het mij eigenlijk gewoon niks. De personages kunnen niet echt boeien laat staan ontroeren, en het scenario is eigenlijk een rommelhoop van heden en verleden, fictie en waarheid, zonder dat het eigenlijk iets bijdraagt aan de film, van ongemotiveerde daden en warrige dialogen... 3 sterren, meer kan ik hier echt niet voor geven.

Heb gisteren de 'Director's Cut' gezien in het filmmuseum, duurt tien minuutjes langer maar is wel in het Nederlands. Dus ik vergeet even mijn ergernis over hoe de magistrale rol van Orson Welles werd verknoeid door de hijgerige nederlandstalige dub die er was opgezet

Los daarvan wel een erg knappe film. Beelden en symboliek zijn erg knap (vooral het eerste deel dan) en kunnen probleemloos naast Querelle of zo worden gezet (een vergelijking die op veel punten gemaakt kan worden ) Het verhaal is een ander verhaal ( ) Het begint allemaal erg mysterieus, dreigt dan even verknoeid te worden maar komt toch terug overeind, krijgt dan een nieuwe klap en eindigt halfdood huilend in een hoekje. Misschien waren de mensen vroeger iets minder belezen dan nu, maar ik krijg er de kriebels van als symboliek die je al een uur door hebt nog eens helemaal uitgelegd wordt op het einde. Bovendien worden er dingen gesuggereerd die ik de film een heel stuk minder interessant vond maken, dus laten we het laatste kwartier ook maar vergeten.

Na deze aanval van accute amnesie blijft er wel een erg goede film over, hij ziet er niet meer zo erg fris uit maar voor de rest zeker de moeite, vooral door de prachtige mysterieus-sensuele sfeer die er heel de tijd hangt, gecombineerd met een schitterend decor en fascinerende personages. Die sfeer gaat wat kapot als de 'mysteries' duidelijker worden, maar dat ben ik dus even

vergeten 4 sterren mag hij dus wel hebben.

Wat stelt deze film bedroevend weinig voor! Ik dacht even dat het nog wel een leuk filmpje zou worden, maar het is allemaal zo rommelig, bovendien heb ik nog maar zelden een verhaal zo slecht verteld weten worden (het scenario trok gewoon nergens op) Dat de personages karikaturaal zijn had ik wel al verwacht, maar ze zijn bovendien niet eens interessant om naar te kijken. Het einde wordt afgeraffeld en is dan ook nog eens rampzalig idioot. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar de film is soms best wel grappig, visueel is hij origineel, en de muziek is nogal overdreven maar soms best leuk. Maar het geheel is zo ondermaats en teleurstellend, dat ik er niet meer dan 1 ster voor kan en wil geven.

Indrukwekkende film die staat als een huis en als een mokerslag (of bijl als je dat liever ziet ) neerkomt. Ongezien knappe vertolkingen, prachtige personages, mooie beelden en een schitterend scenario. Hoewel ik het absoluut niet eens was met de erg conservatieve visie van sir Thomas, had ik heel de film een grenzeloze bewondering voor de man. Zijn karakter is niet helemaal realistisch natuurlijk, maar de manier waarop hij wordt vertolkt maken hem zo indrukwekkend perfect dat ik me daar weinig van kan aantrekken. Bij de andere personages is er een beetje variatie in de kwaliteit; Orson Welles is ge-ni-aal, net als de acteurs van Cromwell en van Thomas' vrouw en dochter, maar de koning en de man van Thomas' dochter, en in zekere zin zelf Richard Rich, vond ik ergerlijk karikaturaal en onovertuigend. Een smet op een voor de rest schitterende en oerdegelijke film, die hem een halfje afneemt. 4,5 blijft er echter nog wel over, voor de film met de beste juridische discussies die ik ooit gezien heb (met uitzondering misschien van het eindpleidooi door Orson Welles in Compulsion).

Heel knappe documentaire, vooral door de bezieling van het hoofdpersonage en de plezierige manier waarop de hele raid op de toren verteld wordt. Fascinerend ook, hoe iedereen zo hard en zo lang heeft samengewerkt om de stunt te doen slagen, om dan nadien allemaal uiteen te gaan en amper nog contact te hebben. Zegt misschien wel iets over het feit dat je sommige dromen misschien beter níet kunt waarmaken

Erg geinige film, met plezier bekeken Ok, het is allemaal nogal simpeltjes, maar toch deed het me allemaal wel iets, en de acteurs zijn natuurlijk ook een plezier om bezig te zien. Geen absolute hoogvlieger, wel een leuke film, origineel en goed gemaakt.

Best wel een aangename film, met een aantal klasse-acteurs (en dan heb ik het niet over Denzel Washington) en spannende scenes. Maar het gegeven kwam wel écht ongeloofwaardig over (zelfs XIII is realistischer ) en het deed me bedroevend weinig (ik had graag eens gezien dat zo'n complot wél lukte, vraag me af hoe ze zoiets zouden aanpakken. Nu kon het me eigenlijk weinig schelen dat dat prachtige vrije land in handen zou vallen van een hoopje gemene dokters (waarvan eentje verdacht veel op Hitler leek ) Wel leuk trouwens om Albert Rosenfield uit Twin Peaks nog eens terug te zien, die jongen heeft ook flink promotie gemaakt intussen Maar voor de rest, een degelijke film die veel kansen laat liggen en er zo niet in slaagt boven de middelmaat uit te stijgen, ondanks een knappe regie en goede acteurs. 2,5 sterren dus.

Lars Von Trier blijft echt de ene goede film na de andere maken, en met elke film die ik van hem zie, word ik meer fan . Zijn films zijn zelden echt meesterwerken (ik geef ze vaak wel hoge cijfers, maar dat komt vooral door het kijkplezier dat ze steeds weer opleveren), maar ze zijn altijd origineel, interessant en vaak ongelooflijk creatief. Met zijn Amerike-trilogie is hij echter op weg om toch nog dat ene meesterwerk te realiseren dat hem echt tot een van de beste regisseurs zou katapulteren: hoewel deze film ietsjes minder indruk maakt dan zijn voorganger, is het opnieuw een zware mokerslag, en een visueel pareltje. De scene is hier minder een gimmick dan in Dogville, en je krijgt ook moeilijker overzicht op de locatie, wat het faux-realisme en de vervreemding van deze manier van filmen ten goede komt. Bryce Hallas Howard vond ik uitstekend acteren overigens, al heb ik haar personage nooit goed kunnen zien als dezelfde persoon als in Dogville.

Lars Von Trier levert met deze film inderdaad zware kritiek op Amerika, en hij blijft daarbij uiteraard zijn arrogante zelf, maar ik vind niet dat dat afbreuk doet aan de film. Delaatste beelden zijn ongelooflijk sterk en je kunt niet ontkennen dat ze een realiteit afbeelden. Het komt wat onverwacht na een film die eigenlijk verbazend genuanceerd is over de hele thematiek, maar het haast demonisch cynisme dat eruit sprak vond ik erg sterk. Ik vind het gewoon heerlijk dat iemand die eigenlijk amper een voet buiten Denemarken gezet heeft (toch ook niet een van de meest breeddenkende landen, dacht ik zo ), toch zo'n film maakt .

Een charmante film met een mooi einde, maar ik vond hem een beetje leeg. Het viel me ook erg op dat Allen nogal slecht acteert als hij wat subtieler emoties moet uiten, maar je kan natuurlijk ook zeggen dat zijn personage niet in staat is dat te doen. Erg grappig vond ik het ook niet (het is ook geen echte komedie natuurlijk) maar er zat ook niet veel diepgang of dramatiek in, het sukkelde gewoon een beetje vooruit over mijn scherm. En ik heb het met plezier gevolgd, maar net als bij de andere Allen-films die ik gezien heb begint nu al te vervagen waar het nu weer juist over ging. Maar de beelden zijn mooi en het verhaal is ook weer niet té dom, dus ik wil hem nog wel net 3,5 sterren geven.

Sommige documentaires hebben het eigenlijk gemakkelijk: soms is het genoeg om iets gewoon te tonen om je toeschouwers te verbouwereren. Er zijn genoeg zaken op de wereld die zo hallucinant zijn, dat haast niemand onbewogen kan blijven als je ze in een film verwerkt.

Als je er dan ook nog eens in slaagt om deze waanzinnige beelden op een visueel verbluffende wijze in beeld te brengen, dan ben je vertrokken voor een film om u tegen te zeggen. En eigenlijk is het dat wat deze documentaire doet, niet veel meer. Burtynsky is fotograaf die foto's trekt van hallucinante landschappen, plekken waar de menselijke inbreng zo groot is dat de omgeving compleet getransformeerd is. Hij is zijn carriere gestart met foto's van mijnen en steengroeven, vervolgens foto's van terreinen waar metaal gestort wordt om geselecteerd te worden voor recyclage, hij heeft foto's gemaakt van de terreinen in Bangladesh waar olietankers worden gedemonteerd, bijna met de blote hand, van olievelden en olieraffinagerijen, en vooral van de technologische revolutie in China. In de documentaire zie je een aantal van die foto's tot stand komen, maar vooral krijg je beelden te zien van de landschappen zelf: zonder enige commentaar, enkel met muziek, adembenemend mooi en hallucinant tegelijk. Net als Burtynsky met zijn foto's wordt bewust geen politiek standpunt ingenomen, enkel dingen getoond. Je kan er soms een ode aan de menselijke kracht en vindingrijkheid in zien, maar over het algemeen is het toch vooral schokkend. Maar prachtig om zien, die tweestrijd blijft de hele tijd aanwezig.

Het hoogtepunt van de film, en de reden waarom ik er zo kapot van was, zijn de laatste twee uitstapjes: de drieklovendam in China, en de extreme stedelijkheid van Shanghai. Ik was van plan daar iets over te schrijven, maar het lukt niet echt, ik denk dat de indruk die dat gemaakt heeft misschien ook eerder persoonlijk is. Ga de film kijken en beslis zelf maar wat je ervan vindt .

Strikt genomen is het misschien niet eens zo'n goede film. Klassiek opgebouwd, soms nogal slordig gemonteerd, de beelden zijn zelfs vaak korrelig. Maar het is een van die films die je tijdens het kijken voor een deel zelf moet maken denk ik: de gedachten die in je opkomen bij het bekijken ervan (en dat hoeven heus niet allemaal doemgedachten te zijn over de toekomst van onze planeet), en de enorme indruk die de beelden achterlaten. Je voelt je nietig achteraf, voor een keer niet door beelden van enorme berglandschappen of gigantische oerwouden, maar door de nalatenschap van de menselijke industrie zelf. Toen de film gedaan was kon ik enkel nog maar denken: Iemand moet ons helpen, dit kunnen wij mensen niet meer in orde krijgen. Hier geraken we nooit uit zonder hulp. Maar zo ongelooflijk prachtig!

Ik ben verliefd Nee, zo'n vaart zal het nu ook niet lopen, maar ik heb wel de hele film met open mond zitten kijken hoe ze om de minuut van gedaante veranderde en steeds even aanbiddelijk bleef. Los daarvan is de film ook best het bekijken waard: het verhaal is prachtig in zijn leegheid (er gebeurt helemaal niks, en als er al iets gebeurt - de geboorte van het kind waar zo naar is opgebouwd, de revolutie op het einde - wordt er amper aandacht aan besteed). Er zijn veel (soms zelfs er goede) kostuumfilms gemaakt over de ondraaglijke leegte van het adellijke bestaan in die tijd, maar het contrast met de jonge, vrolijke en decadent luxueuze prinses met haar probleempjes die eigenlijk die uit een doordeweekse meisjes-puberroman amper overstijgen, is wat deze film zo af maakt. Het spelen met historische en moderne elementen (in de muziek maar ook in het scenario) vond ik origineel en goed werken. Maar toch wordt de film in de eerste plaats gemaakt door de beeldschone Kirsten Dunst, aangevuld met prachtige kostuums en decors - een lust voor het oog, en dan mag het verhaal wel eens wat minder intellectueel

Weinig toe te voegen aan de lofzang hier: absoluut schitterende film. Niet te verbeteren, nergens

Een kleine teleurstelling toch, deze Almodovar. Op een of andere manier sprak het mij niet zo aan, ik vond de film vrij ongeinspireerd gemaakt zonder de bezieling die ik van hem gewend ben. Het verhaal is weliswaar super, ik vertelde het later aan iemand anders en we hebben even hard gelachen als anders als ik iemand vertel waar een vroege Almodovar-film over gaat. Maar de uitwerking vond ik ondermaats, zelfs bijna banaal, en dat is natuurlijk dodelijk bij een film als deze. Want als een film van Almodovar niet bruist en kolkt valt natuurlijk ook het hele scenario in duigen en blijft er een ongeloofwaardig (hoewel grappig) verhaaltje over dat niet kan overtuigen. Dit klinkt natuurlijk veel te streng want ik heb me uiteindelijk wel geamuseerd, maar toch minder dan verwacht. 2.5 *

Een erg vreemde film . Ik zat me echt af te vragen wat Allen in godsnaam nog zou kunnen verzinnen om van dit doordeweeks en oninteressant verhaaltje toch nog iets te maken, en slaagt hij er toch wel in om in een kwartier tijd van dat hele halfzachte brouwsel een klein meesterwerk te maken. Ik moet wel toegeven dat ondanks het domme verhaaltje de film al van in het begin opvalt door zijn elegantie, de onconventionele montage, de knappe acteurprestaties (niet enkel Johansson is onweerstaanbaar, ook Rhys-Meyers speelt uitmuntend) en de schitterende dialogen. En eigenlijk is de hele film geweldig komisch, alleen drong dat pas achteraf bij me door. Geweldig eigenlijk .

Ik ga natuurlijk niks zeggen over het einde, het is niet écht wereldschokkend maar wel een van de beste scenes die ik dit jaar gezien heb. En inderdaad, het is geen Usual Suspects-slot, maar het heeft me er wel toe aangezet de hele film anders te bekijken en dat vind ik een knappe prestatie.

Heel mooie film, The Archers behoren duidelijk tot de interessantste regisseurs uit de eerste helft van vorige eeuw, ook bij andere films van hen is mij de enorme originaliteit, het gevoel voor stijl en humor en het vakmanschap opgevallen. Deze film komt een beetje stijf over en ík vind hem ook verouderd, maar dat doet er helemaal niet toe, het draagt zelfs bij tot de charme. De rechtzaak uit deze film mag trouwens in het rijtje van beste rechtzaken in een film ooit, de discussie over de verschillende volkeren was dan wel niet zo gigantisch relevant, ze was wel geweldig goed. En wat een decors zeg, monumentaal, artistiek en gigantisch sterke beelden die vast heel lang bij gaan blijven. Ik ken maar één tijdgenoot die zoiets zou kunnen evenaren, en dat is Orson Welles.

Mooie, naieve, speelse en heel inventieve film. Het soort dat ik nooit uit mezelf zou gaan zien maar waarvan ik nu toch blij ben dat ik het gezien heb .

Ik weet niet goed wat de ambitie van deze film juist is en daar zit een beetje het zwakke punt: je weet niet goed wat je ermee moet doen. Het is grappig, een beetje wrang maar heel snel verteerd (er zijn opvallend veel verbanden te trekken met Hundstage, maar dat is een film die na twee jaar nog steeds op mijn maag ligt)

Origineel en amusant, daarvoor geef ik 3,5 . Hundstage, die krijgt al jaren een 5, en daar zit het verschil .

Ik geef deze film vijf sterren, niet omdat iedereen hem goed vond, ik heb hem trouwens gezien in avant-premiere dus toen waren er nog geen recensies verschenen, maar gewoon omdat dit de enige film is waar ik me zo betrokken voelde bij de personages.

Filmisch is het niet speciaal, zelfs de acteerprestaties en de muziek zijn niet enorm beter dan bij andere degelijke films, maar het gebeurt zelden dat een film zo realistisch is, en dat er zo veel tijd wordt uitgetrokken om de karakters en de relaties van de personages zo mooi uit te werken. Het is allemaal zo eenvoudig, en zo echt, en dat dan nog zonder enig effectbejag of weet ik wat nog allemaal, dat ik er gigantisch van onder de indruk ben geraakt. En daarom, en eigenlijk enkel daarom, krijgt hij van mij vijf sterren.

En voor een keer kan het mij ook geen lap schelen wat andere mensen ervan vinden. Al zijn het wel vooral de zogenaamde 'filmfreaks' die op deze film beginnen de vitten, ik heb gemerkt dat mensen die weinig films zien, compleet overhoop uit de zaal naar buiten komen. En voor deze keer sluit ik me eens bij hén aan...

Lars von Trier bewijst nog maar eens dat hij een van de meest interessante en fascinerende regisseurs van deze tijd is (of zeg maar gerust aller tijden, zo lang worden er immers nog geen films gemaakt), en levert met Melancholia zijn tweede absolute meesterwerk af, na Dogville. Een film over de absolute zinloosheid van het bestaan, die me zo ver kreeg dat ik na het bekijken even zelf niet meer wist wat er nu eigenlijk nog mooi of de moeite waard is in deze wereld. Tot ik het weer wist: Kirsten Dunst! Man man, ik ben al jaren stapelverliefd op haar, en zelfs als depressieve plant flikt ze het me opnieuw

Eigenlijk wel bizar dat ik al jaren stripfreak ben, maar nu pas animatiefilms begin te kijken . Maar ook wel weer leuk, want er is nog veel te ontdekken, terwijl ik bij strips gebonden ben aan wachten op wat er nieuw verschijnt.

Dit is alweer een geweldig staaltje van meesterschap, en ik heb erg genoten van de drie filmpjes. Zo verschillend, en toch elk in hun domein ongelooflijk goed.

Magnetic Rose heeft een erg mooi verhaal, maar viel me aanvankelijk nogal tegen door de zwakke tekeningen (alles wat zich binnen hun eigen ruimteschip afspeelt is echt ongeinspireerd getekend en voegde echt niks toe, dat had evengoed live action mogen zijn en dat is dodelijk voor een animatiefilm vind ik), maar zodra ze het verlaten ruimtestation betreden wordt het adembenemend mooi. De zwevende brokstukken vond ik al prachtig, maar hoe binnen gespeeld wordt met ruimte, kleur, de overgangen tussen droom en werkelijkheid, dat is allemaal geweldig goed, ik zat echt ademloos te kijken. Op een zekere manier werkte het contrast met de eerste scenes zelfs wel, maar dat is nog geen excuus . Het verhaal is ook erg mooi: spannend, ontroerend, origineel en het had ook nog iets te zeggen . En over de muziek evenmin een kwaad woord: erg origineel en zeer effectief.

Stink Bomb is een totaal ander filmpje, met helemaal andere ambities. De animatie is opnieuw uitmuntend, maar erg verschillend: geweldige typering van de personages en haast karikaturale uitdrukkingen die heel goed uitgewerkt worden, op het hilarische af. Ook de rest is erg grappig: een dom sulletje dat maar niet begrijpt wat er aan de hand is en in zijn domme koppigheid de halve bevolking uitroeit en het hele leger voor schut zet. Het gaat er helemaal over, maar met zoveel enthousiasme dat het grappig wordt, en de timing zit de hele tijd perfect. En de muziek is haast nog beter dan in het eerste deel .

Canon Fodder is het meest opvallende deel qua tekenstijl, maar ook hetgeen me het meest bevallen is. Er wordt een situatie geschetst van een samenleving, op een heel knappe manier, maar het blijft daarbij en dat vond ik geweldig: ik vreesde dat er nog een verhaaltje zou volgen of zo, terwijl het gegeven op zich al zo sterk is dat dat het enkel minder zou maken. De stijl lijkt kinderlijk, maar er zit een geweldige visie achter, en het design van elk object zit helemaal perfect, en dat is grote klasse. Bovendien is ook de animatie schitterend: de manier waarop afgewisseld wordt tussen stilstaande beelden en beweging en hoe ze in elkaar overgaan (de scene in de eetzaal is fe-no-me-naal goed gedaan), de subtiele en minder subtiele overdrijvingen waarmee de personages bewegen, en bovenal de prachtige setting van werkelijk elke scene. Het deed wat denken aan een combinatie van de uitgepuurde esthetiek van Moebius met de chaos van de steden van Schuiten en Peeters (die zaten zelfs in de aftiteling, geen idee waarom want mijn Japans is nihil, maar wel opvallend want ik had de link al gemaakt voor ik hun namen zag). Maar in ieder geval, het zag er geweldig uit, daar gaat het om .

4.5*, 4.0* en 5.0*, dat levert 4.5* op, maar die 5 zal wel niet lang meer duren want ik ga het nog vaak opnieuw bekijken de komende weken, daar ben ik van overtuigd .

Prachtige film, ik ben echt fan aan het worden van de Nouvelle Vague. Deze film gaat eigenlijk nergens over, maar tegelijk gaat hij daar dieper op in dan ooit. Ik heb zelden een emotie beter uitgewerkt gezien dan de o zo herkenbare verachting hier. Hoe moeilijk (in veel gevallen gewoon onmogelijk, maar als het lukt bereik je een band die erg veel kan weerstaan) het is om de zielige zwakte van iemand die je goed kent te erkennen en te verdragen, terwijl je het op geen enkele manier aan de persoon zelf kunt uitleggen, vind ik een erg fascinerend onderwerp, en dat de film errond zich voortsleept met de snelheid van een slak op weg naar de guillotine (of zoiets, ik ben niet zo goed in metaforen verzinnen ) geeft er wat mij betreft nog een extra charme aan. Absoluut de moeite dus, en een puike 4.5 waard.

David Bowie als verdwaalde blonde cowboy, Kitano als kerstman, zo'n echte Monty Python-Brit als commander van de gevangenen: op zijn minst een bizarre film . Bovendien is het verhaal ook erg raar: er zitten gruwelijke scenes in, maar toch raak je niet geschokt, de bewakers zijn sadistisch, maar je gaat ze niet haten, meer nog, ik vond de film de hele tijd eerder aangenaam dan schokkend, en regelmatig zelfs grappig. Kitano kijkt altijd zo lief, zelfs al is hij iemand halfdood aan het slaan, dat soort dingen maakt deze film erg fascinerend. Er hangt ook een heel bizarre sfeer rond vond ik: erg traag, mystiek soms zelfs, en dan het feit dat de film gigantisch neutraal blijft. En de muziek natuurlijk, die speelt daar ook een belangrijke rol in.
Ik was van plan hem 3.5 te geven, maar dat laatste beeld met de kop van Kitano die 'merrie kriestmes' zegt, dat vond ik zo geweldig dat er toch een halfje meer af kan .

Jammer genoeg te kinderachtig naar mijn smaak (in de grond een heel simpel verhaaltje dat het niveau van Amerikaanse comics niet overstijgt) en ook de animatiestijl is niet zo geslaagd. Tezuka's stripverhalen zijn meestal geweldig, vanwege zijn unieke talent om met simpele figuurtjes enorm veel dynamiek en actie uit te beelden in een stilstaand beeld, maar voor een bewegende film is zijn stijl duidelijk minder geschikt. Wel charmant en aangenaam om te bekijken, maar veel personages lijken eerder weggelopen uit Quick en Flupke bij de Bevers dan dat ze in een toch wel serieus bedoelde science fiction film speelden. De vergelijking met Robbedoes is trouwens mooi gezien, vooral de benen van Kenichi en Rock doen erg aan de vroege Robbedoes denken, maar dat terzijde.

De achtergronden waren dan weer vaak spectaculair realistisch en de finale is zwaar genoeg om dit boven een gewone kinderfilm uit te tillen, maar de thematiek wordt zo simplistisch behandeld dat het niveau toch daar blijft steken (wat op zich geen probleem is, maar het vraagt wel een andere kijkinstelling). Hoewel de film ook als kinderfilm te weinig humor of magie uitdraagt eigenlijk.

Op zich zeker geen slechte film, maar zijn ambitie wordt nergens duidelijk en daardoor is het heel moeilijk om hem te plaatsen of te beoordelen. Een 3.5 * is andermaal op zijn plaats, en ik ben heel benieuwd naar Tezuka's manga hiervan, waarschijnlijk gaat die me veel beter bevallen.

Teleurstellend banale film, die dankzij de schitterende boksscenes en de goede acteurs toch nog aangenaam om zien was. Maar voor de rest zag ik er niet veel in: erg slechte nevenpersonages (maar écht slecht, verschrikkelijk), een erg voorspelbare eerste helft en een mislukt emo-einde. Maar ik geef nog 3 sterren, omdat ik toch wel altijd weer word meegesleept door boksfilms (ik snap eigenlijk niet waarom, ik ben zo pacifistisch als de pest, maar in zo'n gevecht moet ik me inhouden niet te juichen bij elke rake uppercut of zit ik op het puntje van mijn stoel haatgevoelens uit te stralen richting tegenstrever ) Banaal dus, maar toch de moeite. En ik vond de dialogen ook wel grappig soms, geef ik toe

Erg mooie film, prachtig en zeer sfeervol geanimeerd, vooral de zonsopgang aan het einde is inderdaad fenomenaal, echt een kippenvel-moment. Jammer genoeg vond ik het verhaal iets te moralistisch en te eenvoudig, en misschien ook wel ietsjes te zoet. Dat kan ik wel verdragen, maar die Country Road was er op den duur toch teveel aan . De film geeft je wel een enorm warm gevoel en is ongelooflijk mooi gemaakt, dus ik geef toch met enthousiasme 3.5 sterren. Stiekem heeft hij me ook wel aan het denken gezet over mijn eigen ambities, als blijkt dat hij mijn leven veranderd heeft dan zal ik hem wel komen opwaarderen .

Dit is met afstand de meest lamme film die ik ooit gezien heb. Echt alle grappen zijn slecht... en daardoor vaak erg grappig. Maar of het nu een goede film is? Het begin viel nog mee: er zat een soort rode draad in, korte, droge stukjes, leek sterk op die Leningrad Cowboys film van Kaurismaki die ik gisteren gezien heb, maar dan voorspelbaarder. Dan loopt het helemaal uit de hand: als acteur en mislukte jakuzi wordt het personage wel minder voorspelbaar, maar het wordt gewoon belachelijk. Om vervolgens nóg belachelijker en nóg slechter te worden in een soort Cronenberg-parodie annex studenten-met-stront-komedie. Ik weet het allemaal zo niet hoor.

Ik heb wel moeten lachen. De timing zit meestal ook goed. Origineel is de film zeker ook. Het viel me ook op dat dit soort grappen geweldig werken als Kitano zelf speelt, maar dat het voor andere acteurs erg moeilijk is om dat te evenaren.

Ach, kom op. Ik heb me best geamuseerd en het is eens wat anders - hij krijgt een voldoende. Maar iemand anders dan Kitano hoeft hier niet mee af te komen, dat voldoende krijgt hij voor 50% vanwege het krediet dat hij met zijn andere films heeft opgebouwd

Een leuke film maar erg raar opgebouwd. Het hele idee om te gaan zoeken naar het Centrum van Europa is prachtig en de opeenvolging van gedenkstenen bijna hilarisch, net als de korte typering van de mensen die in de buurt wonen. Maar na een kleine drie kwartier vonden de makers blijkbaar dat ze toch iets meer inhoud nodig hadden of zo, en dan wordt er ineens ingezoomd op een aantal mensen die meer gedetailleerd getoond worden. Dat levert mooie momenten op maar die kwamen raar over, ze bedierven een beetje de pret van het eerste stuk en aan de andere kant waren ze ook weer niet zo sterk dat het de film een nieuwe richting kon geven. Het ging ook nergens over, je krijgt niet echt een beeld van hun leven, maar het gaat ook maar heel sporadisch over de toetreding tot de EU. Mij kwam het over alsof ze het gewoon zonde vonden om het niet te gebruiken, zoiets. Maar goed, los daarvan zijn het wel erg mooie scenes, en met een iets gestructureerder scenario was dit vast een schitterende film geweest .

Een light-versie van Playtime, maar enorm charmant gemaakt. Toen ik hem de eerste keer zag vond ik hem leuk, maar stoorde ik me een beetje aan de voorspelbare tegenstellingen en het feit dat de film eigenlijk niet zo veel te vertellen had (dacht ik). Gelukkig worden die Tati-films tegenwoordig uitgegeven met fantastische extra's en toen ik die allemaal bekeken had was ik toch nog verkocht . Het blijft een film die iets te mager uitvalt tegenover het absolute meesterwerk dat erna volgde, maar het is wel een interessante en heel goed gemaakte film, en ook al is de boodschap iets te simpel naar voor gebracht, er bleken toch nog een hoop dingen in te zitten die ik gemist had die eerste keer. Opvallend trouwens hoe grappig de verwijderde scenes zijn, zonde eigenlijk dat ze eruit zijn gevallen.

Interessante film bomvol visuele extravagantie, grotendeels redelijk willekeurig aaneengeplakt als een grote visuele improvisatie. Spijtig echter dat de film als geheel uiteenvalt in drie grote delen die ik heel erg moeilijk met elkaar in verband kan brengen. Het eerste deel is briljant en hierboven al beschreven, en is een grote ketting aan surrealistische en religieuze beelden, op basis van associaties en mystieke symboliek aan elkaar geregen. We zien een zielig Jezusfiguur op alle mogelijke manier misbruikt worden in een wereld die aan decadentie, wreedheid en ziekelijkheid ten onder lijkt te gaan. Het tweede deel begint iets te mystiek naar mijn smaak, maar bevat knappe beelden en loopt dan over in een geniale negendelige satire over de menselijke 'beschaving': schoonheidsproducten, oorlog, 'kunst', geld, indoctrinatie, 'architectuur',... Dit deel is vaak hilarisch grappig en slaat regelmatig de nagel op de kop, terwijl het ook visueel het meest extravagant en interessant is. Het is echter in al zijn waanzinnigheid net iets minder verrassend dan het eerste deel. Het derde deel dan is dat waar de film eigenlijk over 'gaat', en vond ik een pak zwakker dan de rest. Ik snap wat Jodorowsky wil zeggen, maar ik vind het een afgezaagde boodschap en bovendien buitengewoon onaantrekkelijk gebracht, als je het vergelijkt met wat alles ervoor. Het einde is plezant en goed gevonden, maar niet van dien aard dat het dit laatste deel kan redden.

Samengevat een fantastische film, in de ware zin van het woord, die coherentie mist (niet in de zin dat er geen verhaal of logica in zit, dat is duidelijk de bedoeling, maar vooral dat je eigenlijk precies drie films gezien denkt te hebben) en daardoor ook sterkte. Bevat enkele van de meest memorabele scenes die ik in lange tijd gezien heb, en dat is op zich genoeg om hem een aanrader te noemen, maar jammer genoeg is het toch ook een film typisch voor dit soort regisseurs, zoals je ook bij Bunuel en zelfs iemand als Gilliam vaak ziet: te veel fantasie hebben is geweldig, zeker als het zo'n fascinerende beelden oplevert, maar er een goede film uit maken is niet evident, en daar falen Jodorowsky en zijn soortgenoten jammer genoeg vaak. En dat is zonde, want het potentieel van dit soort films is gigantisch, en als het af en toe eens lukt heb je een meesterwerk in handen (andere stijl uiteraard, maar David Lynch slaagt er wel altijd in, en is niet toevallig mijn favoriete regisseur).