Meningen

Heb hem onlangs nog eens herbekeken, en hij viel me wat tegen. Het is een prachtig verhaal met prachtige muziek, en vooral de twee dansscenes van Pina Bausch ( ) zijn fenomenaal. Maar als je het geheel bekijkt is het toch nogal erg eenvoudig allemaal, en hoewel je dat ook als een pluspunt kunt zien valt me dat van Almodovar wat tegen. Zijn eerste films bulken van het enthousiasme en de originaliteit, met Todo Sobre Mi Madre slaagt hij erin om dat ook nog te combineren met een ontroerend, geloofwaardig verhaal en een scheut indrukwekkende perfectie wat beelden en montage betreft, maar in Hable con Ella blijft voor mij enkel de ontroering en het vakmanschap over. Van een andere regisseur zou ik dat aanvaarden, maar voor Almodovar vind ik het een gemis. Het zou een interessante zijstap zijn, maar nu hij met zijn nieuwste film getoond heeft dat het eerder een nieuwe richting inleidt, een richting die hem trouwens ook een breder publiek heeft opgeleverd (wat ik hem van harte gun), vind ik het gewoon spijtig. Maar ik hou het wel bij 4 sterren, het zou niet eerlijk zijn om geniale regisseurs strenger te beoordelen dan andere .

Vreemd genoeg vond ik dit best een mooie film. Het is allemaal best degoutant, maar toch zit er ergens een naief optimisme achter dat ontroerend overkwam. Uiteindelijk is het een film over vier miezerige personages die enkel op zoek zijn naar liefde maar daar helemaal fout mee wegkomen. Dat het louter een aanklacht tegen de pornoindustrie zou zijn doet de film onrecht aan, het zit er wel in maar het is veel meer dan dat. De beelden, montage en muziek zijn nogal overdreven maar ik raakte er wel van onder de indruk. Zeker niet de draak die ik verwachtte, ook geen meesterwerk, maar toch een interessante, onconventionele en overweldigende film naar mijn mening.

Mooie muziek ook van Kroke en Nigel Kennedy, een van mijn lievelingscd's .

Ik ga mij niet opwinden over de ongevoeligheid van de mensen van tegenwoordig of zo, dat heb ik al eens gedaan herinner ik mij, en er ook nog veel commentaar op gekregen ook

Maar IK vond deze film prachtig: intens, rauw, sober en gigantisch realistisch. En daarbij zelfs niet eens overdreven melodramatisch (al mochten ze soms wel wat stiller huilen, dat geef ik toe)

Oke, niet iedereen acteert even goed, dat geef ik toe, en het camerawerk is niet echt flitsend (maar wel typisch en passend bij de sfeer van de film). Maar de personages uit deze film raken mij even hard als die uit bijvoorbeeld Badlands of Taxi Driver, en ik vind het verhaal prachtig.

Maar ik begrijp dat niet iedereen dit boeiend vindt, dus doe maar op met je hartverscheurende kritiek op dit pareltje, ik kan er wel tegen

Een vermakelijke film, maar er had veel meer mee gedaan kunnen worden. De film begint heel sterk, stapelt absurditeit op onmogelijkheid en het hele ontwaken is gewoon hilarisch. Ik had al het vermoeden dat men er onmogelijk in zou kunnen slagen dat op een bevredigende en ook nog creatieve manier op te lossen, maar de uiteindelijke ontknoping is gewoon te dom. Als je wat er gebeurde achteraf in de juiste volgorde zet, is het gewoon nog te slecht voor een stripverhaal. Of misschien nog niet eens slecht, gewoon dom.

De personages wisselen van erg grappig tot rotslecht (inderdaad, tandarts en Chinees op kop), de film is soms erg grappig, soms heel erg flauw. Beste eraan is de sfeer, die wel de hele tijd erg vermakelijk blijft, de flow waarmee het verhaal uit de doeken wordt gedaan kon me wel erg vermaken.

Ik wist niet dat dit een hype geweest is, heb hem ook eerder per toeval gezien, me goed geamuseerd, maar een hoge score kan ik er toch niet voor geven. Daarvoor is het gewoon te zonde dat er geen echt góed scenario in de film zit, want met deze acteurs en dit uitgangspunt had echt wel veel meer kunnen gedaan worden!

Nou, mijn vader heeft in vervlogen dagen een heel jaar gespendeerd aan het voorlezen van de Hobbit en In de Ban van de Ring, doe hem dat maar eens na .

Maar goed, Harry Potter dus. Ik heb daar eigenlijk niks mee, ben vrij toevallig in de avant premiere terecht gekomen, maar gelukkig zit alles zo simpel in elkaar dat je gemakkelijk kunt volgen. De film vliegt inderdaad voorbij, is grappig, spannend, perfect 'onschuldig vermaak' om het zo te zeggen. Ik zou er erg negatief over kunnen doen, maar het valt allemaal wel mee. Er zijn films met meer ambitie die veel slechter zijn, bovendien heb ik bij het publiek voor de film begon juist dezelfde spanning gevoeld als ikzelf altijd voelde elke keer er een nieuwe Lord of the Rings uitkwam, en de herinnering daaraan vond ik al genoeg om deze film een kans te geven. Het verhaal is vaak erg flauw en de acteerprestaties erg wisselend, en de film is vooral in het begin erg fragmentarisch en stroef, maar zodra dat kampioenschap van start gaat komt hij wel goed op gang. De hele film baadt in een interessante donkere gloed, hoewel iets meer zwarte humor hem zeker geen kwaad hadden gedaan (het blijft allemaal echt te braaf, dan was Roald Dahl vroeg toch pakken venijniger). Maar goed, ik heb me wel geamuseerd, er zit zeker talent in de film en als je van Harry Potter houdt is dit vast een absolute topper .

Verbazingwekkende sprong voorwaarts ten opzichte van de eerste twee films, die toch vooral uitblonken in lelijke effecten, slechte CGI en een toch wat ongeïnspireerd draaiboek (dankzij de leuke sfeer en interessante verhalen echter toch boven de middelmaat uitgetild). Hier ineens omgevormd tot een film die haast LotR niveau haalt als het op decors, landschappen, camerabewegingen en effecten aankomt - jammer genoeg blijft het verhaal toch iets te kinderachtig om echt meesterlijk te worden, maar het is toch complex en donker genoeg om 2,5 uur te boeien. Knappe film!

Prachtige film alweer! Miyazaki lijkt zijn jonge meisjes-fetish wat verwerkt te hebben, maar de oude vrouwtjes in deze film waren allebei om te stelen. Prachtige setting, veel humor, hartverwarmende personages, wondermooie animatie, kortom een van de mooiste die hij al gemaakt heeft. Ik vond het verhaal een beetje vaag, vooral de rol van Howl en alle problemen daarrond is vrij slecht uitgewerkt. Maar dat stoort geenszins tijdens het kijken, daarvoor is er te veel ander moois om van te genieten.

Bij Ghibli schijnen ze hun techniek tot in de kleinste puntjes geperfectioneerd te hebben en het valt wel op dat bepaalde dingen nogal vaak terugkomen in hun films (en inderdaad, veel vernieuwing zit er precies niet in), maar ook deze draagt nog steeds een hart en is zo wondermooi dat de magie nog altijd overslaat. 4.5* lijkt me meer dan verdiend, maar meer zit er deze keer niet in.

Formidabele film, en de ideale ontspanning als je zoals ik al een volle week met je cursus beton aan het worstelen bent (even ter info, vond ik wel grappig: beton is een poreus materiaal en bestaat uit allerlei gangen en kamers die in elkaar overlopen of doodlopen, al dan niet gevuld met water. Als het buiten vriest, dan bevriest dat water ook, te beginnen aan de oppervlakte van het beton, en dan rukt het ijs als een niet te stuiten uitzettend vorstfront op naar het midden. Het vloeibaar water raakt steeds meer bekneld en uiteindelijk lopen de spanningen zo hoog op dat het beton uit elkaar spat onder de inwendige druk van dat water. Ik zal op het examen aan de prof zeggen dat ze deze film maar eens moet tonen als illustratie )

Maar goed, dat terzijde. Ik vond de film echt geweldig: schitterende beelden (niet van die obscure overbelichte zwart-wit korrels, maar op bepaalde momenten haast manieristische esthetiek), erg knap geluid, en daarnaast hyperfascinerend en enorm indrukwekkend. Geen goedkope schrikeffecten of griezelig gedoe maar zuiver vervreemdende beklemming en vieze ongemakkelijkheid. Spijtig dat de film zo kort was (echt ongelooflijk kort: ik zat net of hij was al gedaan, ik had hem zonder problemen nog drie keer opnieuw kunnen bekijken denk ik) maar absoluut de moeite waard.

Heb deze film een paar jaar geleden gezien. Ik weet nog dat ik hem erg raar vond, niet zo erg geslaagd eigenlijk, maar ik herinner me dat ik echt bijna misselijk werd bij het idee zoveel nekpijn te hebben. En die scene waarin een man zeker twee minuten staat te plassen blijft me nog steeds bij als hilarisch, en de beelden staan me bij als erg mooi. In afwachting van een herziening geef ik hem dus maar 3 sterren.

Mijn eerste Heimat-marathon heb ik alvast overleefd

Gisteren om elf uur 's morgens begonnen en een half uurtje geleden geëindigd, en dat met één moment van zwakte rond half drie toen ik even ingedommeld ben .

Wat me is opgevallen is dat er zeker in de eerste afleveringen nogal wat langdradige en ouwbollige stukken in zitten, dat de acteurs en de personages lang niet altijd even overtuigend zijn, maar vooral dat het een totaal uniek en meesterlijk filmproject is dat alle kleine inzinkingen moeiteloos overwint door het geweldig meeslepend verhaal van een familie, een land en een halve eeuw. Hulde, en diep buigen .

De tweede reeks in één keer zal iets voor de grote vakantie worden, maar dan zal ik me toch een beetje moeten voorbereiden en niet zoals nu gewoon in een opwelling beginnen .

Met mijn voorliefde voor lange, uitgespannen films kan ik deze natuurlijk niet echt objectief beoordelen, maar ik vond hem dus fantastisch. De eerste uren leek het me vrij banaal en interesseerde alles me niet zo enorm, maar naarmate de film vorderde raakte ik steeds meer in de ban van de personages en begon ik ook meer mee te leven. De personages zijn hier veel echter dan in bijvoorbeeld La Meglio Gioventu, en zeker minder eendimensionaal. Bovendien is wat ze meemaken minder spectaculair (hoewel, soms...) Bovendien, en dat vind ik misschien nog het grootste positieve verschil tussen beide, wordt hier veel minder stilgestaan bij de grote crisissen en problemen, en gaat het verhaal meer heen en weer en op en neer ( ). En de humor en relativering die in de film verweven zitten maken het een erg aangename kijkervaring. Ik zou hem de volgende keer wel niet meer in twee keer kijken, maar de opslitsing in zes volgen: de delen vallen thematisch mooi apart, en zo voorkom je afstomping. Maar een prachtig stukje cinema is het zeker, en ik ga zo snel mogelijk op zoek naar de eerdere delen.

Geweldige film . Schitterend idee en ook met veel meer creativiteit geanimeerd dan de films van Miyazaki. Het verhaal was iets minder inspirerend, maar wel aangenaam om zien en er zat tenminste wat venijn in. Transformerende wasberen, het idee alleen al eigenlijk .

Je moet wel een beetje voorliefde hebben voor design (in het algemeen, niet specifiek lettertypes, want daar weet ik ook niks van af), zodat je de dingen die je te zien krijgt naar waarde kunt schatten (naast letters krijg je ook een hoop poster, cd-hoesjes en ander lay-out werk te zien van de geïnterviewden, en daar zitten werkelijk schitterende dingen bij).

In het programmaboekje van Cinema ZED, waar ik de film gezien heb, omschrijven ze het als volgt, en daar kan ik me helemaal in vinden:

De boeiendste documentaires vertrekken soms van de vreemste onderwerpen. Gary Hustwit vertok voor zijn film vanuit de simpele vraagstelling: waarom? Hoe komt het dat een eenvoudig lettertype als Helvetica na 50 jaar nog steeds zo populair én omstreden is? Waarin schuilt het succes van de font die door miljoenen mensen gebruikt wordt en die de globalisering van onze visuele cultuur heeft vormgegeven? (...)

De Helvetica-font werd ontwikkeld in Münchenstein, Zwitserland in de jaren '50 en werd meteen erg populair in logo's, waarschuwingsborden en opschriften, kortom alles wat een duidelijke communicatie vereiste. De Helvetica-letter is ondertussen alom tegenwoordig in ons dagelijkse leven: hij toont ons hoe laat de trein vertrekt, wat er in de aanbdieding is en achter welke deur het toilet verscholen is. Toch is dit lettertype dat op het eerste zicht vrij banaal lijkt, het onderwerp van een pittige discussie onder grafici en typologen over de hele wereld. Helvetica laat tal van ontwerpers praten over hun liefde of hun haat voor het screefloze, karaktervolle lettertype.

De charme van de documentaire ligt in verschillende dingen: ten eerste krijg je een schitterend beeld van de alomtegenwoordigheid van letters en opschriften in onze samenleving, en de bijna-dominantie van één lettertype daarin. Schitterende beelden van steden over de hele wereld en de plaats die letters in ons straatbeeld opeisen, soms grappig, vaak erg mooi. Daarnaast schetst de film een mooi beeld van de omwenteling die in de jaren '50 plaatsvond in de wereld van lay-out en typografie, en de razendsnelle verspreiding die één lettertype in die tijd gekend heeft, en de reactie die daar een decennium later op gekomen is. En dáárnaast is het ook gewoon schitterend wat voor figuren in deze film optreden: het lijkt voorspelbaar, maar mensen die lettertypes ontwerpen, zíjn gewoon niet normaal, en het is prachtig om te zien hoe ze opgaan in een wereld waar de normale mens geen énkele omgang noch interesse voor vertoont, en hoe hoog de emoties soms oplopen. Een beetje een freakshow misschien, maar tegelijk ook mooi om zien hoe gedreven de meeste grafici met hun vak bezig zijn.

Oninteressant? Nee dus .

Fantastische grappen, die meestal leuker zijn als je ze achteraf beschouwt dan als je ze ziet. Maar het geheel was wel érg chaotisch, en er zat zo weinig lijn is dat het een beetje ergerlijk werd, en bovendien kom je op die manier nooit echt in de film (wat bij Young Frankenstein daarentegen veel beter ging, vandaar dat die dus ook tijdens de film grappig is, in plaats van enkel achteraf als je zit na te kaarten met iemand anders die de film ook heeft gezien) Als film dus compleet mislukt, maar omdat het nu achteraf is en ik voortdurend zit te gniffelen als ik eraan terugdenk krijgt hij toch nog 2.5 sterren.

Heel zwakke film van Cronenberg. Ik ben geen zware fan van de man, maar ik moet altijd wel erkennen dat hij originele ideeën heeft. Hier niet dus, een enorm banaal scenario vol slecht uitgewerkte clichés. Alle nevenpersonages zijn ofwel leeg ofwel geweldig voorspelbaar en eendimensionaal, de hoofdrol biedt nog enige mogelijkheid tot interessante psychologie maar faalt totaal. Ik zie Mortensen graag bezig, maar de hele film dragen kan hij gewoon niet. De muziek van Shore is ergerlijk en het enige leuke zijn de actiescenes maar ook die zijn verre van speciaal te noemen. Zware teleurstelling dus, ik kan me deze keer gewoon niet voorstellen dat je hier iets aan vindt. 1.5*

Ik denk wel dat ik het boek leuk zou vinden, maar de film was flauw. Zaten goede vondsten in, heb me ook behoorlijk geamuseerd, maar het blijft allemaal veel te dom. 2.5 sterren.

Spectaculaire film die bovendien verrassend gevarieerd is (soms zelfs wat te veel van de hak op de tak springt eigenlijk). Momenten van puur genot worden afgewisseld met epische scenes, het verhaal wordt langzaam maar goed opgebouwd, en de paar verhaallijnen die ik er liever niet had ingezien (daarover zal wel snel een consensus groeien en er zal vaak genoeg op teruggekomen worden, ik ga er dus niet te veel woorden aan vuilmaken behalve 'bleke ork' ) zijn niet zo gigantisch storend (LotR had ook momenten die er niet hadden moeten inzitten). Maar al dat is gewoon gepalaver achteraf, waar het om gaat is dat dit een onwaarschijnlijk indrukwekkende zit is, een film als een rollercoaster of drug die je opslorpt en na drie uur uitgeput weer uitspuwt met één gedachte in het hoofd: sh*t, weer een jaar wachten.

Let maar niet op mijn sterren, bij deze films slaat mijn kritische geest tilt en blijft enkel pure adoratie en kleine-jongensdrift over. Man, ik kan al niet meer wachten om terug naar de cinema te gaan!

The Hobbit is een goeie trilogie geworden (heel goed in één keer te bekijken ook), die de perfecte inleiding vormt op Lord of the Rings. Het begint als een klein verhaaltje - dwergen willen goud terug, Gandalf ziet wat vreemde dingen opduiken, Bilbo probeert mee te doen maar is niet zo geschikt - en groeit stap voor stap uit tot de proporties van Lord of the Rings, zonder te proberen die films naar de kroon te steken. Geen grote climaxen hier - het moet allemaal nog gaan gebeuren. Maar je krijgt een perfect beeld van hoe het kwaad stap voor stap terug in Middle Earth komt, en groeit. Het verhaal met Smaug is dan ook, en dat was bij Tolkien uiteindelijk net zo (nadat hij de hoofdtrilogie geschreven heeft en de achtergrond van The Hobbit verduidelijkt), maar een aanleiding. Waar het écht om gaat is het vinden van de ring en de terugkeer van Sauron. Wie deze film ziet als een radertje in een zes films lange machinerie, zal er ook wel de kwaliteit van inzien.

Verder heel goed gemaakte film, met veel knappe scenes, schitterende effecten en landschappen, en net voldoende humor (soms platvloers, soms subtiel). Ik vond het goed!

Erg zonde, dit was de laatste 'grote' Ghibli-film die ik nog niet gezien had, en nu is ook dat voorbij . Deze kon ik nergens vinden en dus heb ik hem maar gekocht - spijt heb ik er in geen geval van.

Het is een film die erg kwetsbaar is voor kritiek: eenvoudig, weinig opzienbarend, schattig, herkenbaar, boordevol keukenfilosofietjes en oma-wijsheden, maar als je ervoor in de stemming bent en de film een kans geeft, is het bijna twee uur louter genieten. Mij deden de verhaaltjes nog het meeste denken aan de strips van Casper & Hobbes, maar dan meer op het gezin gericht ipv op de kinderen alleen (vooral de ouders en grootmoeder gaan met de pluimen lopen hier, het zoontje is wel leuk, maar nergens echt uitzonderlijk en de dochter heeft maar een kleine rol). Ik heb verschillende keren echt moeten lachen (van die sluimerlachjes - je vindt iets grappig als je het ziet, maar vooral de minuut daarna besef je dat het écht heel grappig was), soms is de film ontroerend, soms gewoon mooi en leuk om te zien. De tekenstijl vond ik niet super of zo, maar wel erg passend bij de sfeer van de film en heel constant van kwaliteit, de schitterende animatie zat steeds perfect en de personages zijn heerlijk.

Moeilijk in te passen in de rest van het Ghibli-oeuvre (leunt nog het dichtste aan bij Totoro, maar ook weer niet echt), maar een erg aangename, plezierige en mooie film is het sowieso. Voor ik het vergeet: schitterende muziek ook!

Waardige afsluiter van mijn Ghibli-weekje . Ik verwachtte er geweldig veel van, en helemaal terecht blijkt nu. Het is een heel ontroerende en mooie film die bovendien schokt zonder shockerend te zijn, iets wat veel oorlogsfilms niet eens durven. Daarnaast is het zonder twijfel de mooiste anime die ik ooit gezien heb. Het is me de voorbije dagen vaak opgevallen dat het allemaal wel geweldig mooi getekend is, maar dat er soms erg weinig aandacht wordt geschonken aan kadrering en beeldopbouw, deze film bewijst dat het ook anders kan. Meer nog, er zitten beelden in van een haast bovenaardse schoonheid .

Het tweede absolute meesterwerk van Ghibli, en ik ben oprecht blij dat ik zo stom was een deel van hun films te laten liggen in de videotheek .

Een aangename sfeerschets waarin naar mijn aanvoelen vooral het concept van 'backpacking' heerlijk onderuit werd gehaald: verwende westerlingen die de cultuur van een ander land willen beleven en leren kennen, maar helemaal falen in hun poging om echt contact te leggen met de plaatselijke cultuur en in de plaats daarvan verstrikt raken in hun eigen probeempjes en hun eigen ego. Daarnaast is het een vrij grappige film, die net iets te eenvoudig is om echt goed te zijn: de grappen zijn erg simpel en ook de psychologische problemen waarmee de personages kampen zijn niet veel gesofisticeerder dan die uit een doorsnee puberboek. De sfeer van de omgeving kwam goed naar voren, maar echt indrukwekkend waren de beelden ook nooit.

Samengevat echter wel een leuke, ontspannende film, met vrij on-sympathieke personages die toch kunnen bekoren.

Het spijt me, maar deze film vond ik eigenlijk té saai. Ik heb dat wel vaker bij Aziatische films (hoewel ik Eureka en Ju Dou bijvoorbeeld wel schitterend vind) en het zorgt niet direct voor een aangename kijkervaring. Sommige scenes waren best wel mooi en aangrijpend (de eerder westers getinte dan zeker, waarin enige emotie werd getoond) maar het geheel kon mij niet overtuigen. Li Tien-Lu als bejaarde man is wel ongelooflijk, een echt fascinerende persoonlijkheid die prachtig vertelt. Maar ik had gewoon de indruk dat alles een beetje gewrongen zat, temeer omdat je nooit de tijd hebt om een personage of zo te leren kennen, het enige wat je te zien krijgt zijn (weliswaar mooie) annekdotes. Een moeilijke film dus, misschien had ik hem gewoon nog niet moeten zien en even wachten. Voorlopig 2.5 sterren.

Ik blijf het een heerlijke film vinden. Zoals vaak bij de Coens is het een perfecte combinatie van parodie en eerbetoon, en dat maakt het zo leuk: alle conventies van het genre zitten in de film vervat, maar ze gaan er zo resoluut voor dat het terug leuk wordt: elk mogelijk tenenkrommend kliché zit er in, maar zo consequent dat het een meerwaarde wordt. Door de liefde voor het genre die uit de film spreekt wordt het ook meer dan een gimmick, hoewel ze er soms niet kunnen aan weerstaan om de ballon lek te prikken of zo hard op te blazen dat hij het onmogelijk kan houden, hoe serieus je de film ook wilt nemen.

Bovendien is het echt wel meer dan een parodie: je kunt hartelijk lachen met alle conventies, maar ze slagen er wel in om ze zo goed in hun film te vervatten dat het het origineel overstijgt: het beste voorbeeld is het verplichte moment van de grote doorbraak, het zegevierend hoogtepunt van succes dat dan uiteraard gevolgd wordt door de decadente ondergang: hoe dat moment in deze film wordt getoond is zo geweldig goed dat het veel meer is dan een parodie, zelfs meer dan een eerbetoon, het is er gewoon de ultieme versie van.

Daarnaast bevat de film ook een hoop Pythoneske personages en humor (naast de gewone Coen-elementen), met de bijbehorende overacting, een toevoeging waarvan ik denk dat ze gedaan is om de film wat op te leuken en die er eigenlijk niet goed in past, maar aan de andere kant is het toch niet meer dan topentertainment en dan kun je de regisseurs eigenlijk amper kwalijk nemen dat ze zich in hun enthousiasme niet in konden houden om het nog leuker te maken, althans zo zie ik het.

Ik ben mezelf aan het herhalen, maar als je er in slaagt om een genrefilm te maken die een parodie en een eerbetoon tegelijk is, maar daarenboven ook ineens dé ultieme versie ervan, dan vind ik dat geweldig knap. En als het dan ook nog een enorm leuke, meeslepende en mooi gemaakte prent blijkt te zijn (en dan zwijg ik nog over de muziek ), dan kan ik me niks méér wensen.

Werkelijk briljant. Dit soort films is inderdaad al vaker gemaakt, maar nooit heb ik meegemaakt dat ik zó'n misselijk gevoel kreeg bij een film. Eigenlijk een heel mooie film, en echt niet zo shockerend (om het woord dan maar te gebruiken) als gezegd wordt. Het is niet leuk om naar te kijken, maar wel schrijnend mooi. Enkel die kaars-scene ging er bij mij over, die haalde alle gevoel voor realiteit eruit.

Deze film is een droom . Zo mooi, zo rustig, een verademing om te zien. Net als in een droom kabbelt het maar wat voort, je kan er allerlei symboliek en betekenis in zoeken of je kan er gewoon van genieten en na anderhalf uur verbaasd wakker worden en er het jouwe van denken.

De film is zeker niet perfect, sommige elementen zijn kliché, niet alles werkt even goed, maar dat kan me deze keer echt niet schelen. Ik weet dat er een verhaaltje in zat, niet zo'n erg goed verhaaltje nuchter bekeken, maar daar heb ik tijdens het kijken niet veel van opgemerkt: meer nog dan de andere Ki-Duk films is dit er een van indrukken, van dromerige muziek, van kabbelend water, van 4.5 sterren.