Meningen

Ik ben blij dat ik deze onlangs bij iemand op tv gezien heb, want het is heel lang geleden dat ik nog eens een écht slechte film gezien heb. Deze film is 1. niet spannend 2. niet grappig 3. slecht gemaakt. Tja, dan blijft er niet veel goeds meer over he . Ook nog eens slecht geacteerd (nu ja, de kinderen zijn nog wel redelijk, gemiddeld gezien), totaal ongeloofwaardig, de muziek trekt op geen voeten en de special effects zijn miezerig. Het geheel is belachelijk, maar niet belachelijk genoeg om te saaiheid te verhelpen, en werkelijk geen enkel goed idee (want er zitten er wel een paar in de film) wordt zo uitgewerkt dat het tot een goede scene of zo zou kunnen leiden. Hoi hoi, 0.5*

Mooie en goeie film, die zoals veel dystopie-verhalen meer vertelt over de tijd waarin hij gemaakt werd (al is het allemaal nog steeds relevant) dan over de toekomst die beschreven wordt. Het is een vreemde film, met een raar tempo, onwerkelijke personages, dialogen en sets, een soundtrack die het midden houdt tussen een hysterische opera en repetitieve avant garde,... De hele film lijkt eerder een droom dan een realistisch beeld van de toekomst - althans tot Montag aan het einde weet te ontsnappen uit zijn vorige leven. Naar mijn mening een heel geslaagde manier om dit verhaal te vertellen, en tegelijk amusant en ongemakkelijk bevreemdend. Een beetje zoals in Playtime wordt een maatschappij getoond waar elke spontaniteit en vreugde lijkt te zijn verdwenen. De straten zijn hier echter nog leger, er zijn geen winkels, en hoewel de film veel meer kleur bevat, is het design haast even koel en onwerkelijk.

Het verhaal is een mooie symbolische vertelling, maar weet niet (meer) altijd te overtuigen - dat maakt de film echter niet minder goed. Ik was uiteindelijk zelfs meer onder de indruk van het hele pillengebeuren (en de vergeetachtigheid die dat opleverde) dan van de afwezigheid van boeken.

Zeker interessant om eens gezien te hebben, en als je er het geduld voor opbrengt en je niet laat afleiden door het camp-gehalte van sommige elementen, zeker een knappe film.

Nog een genegeerde cult-klassieker, welkom bij de club. Keigoede film dit, met hilarische dialogen en personages, fantastisch geacteerd, en met het spannendste boksgevecht dat ik al heb gezien in een film. Personages zijn kleurrijk maar niet karikaturaal, de film ademt een schitterende melancholieke sfeer uit: echt super dus, deze film. En niet te geloven dat de regisseur hiervan ook waardeloze prullen als African Queen ( en 'Freud', maar die moet ik dus nog zien) heeft gemaakt

Geweldige film zoals er tegenwoordig niet meer veel gemaakt worden (en gelukkig, het zou niet van veel tegenwoordigheidszin getuigen om nu nog een stille film te gaan maken ). Een mooi, heimisch verhaal op onnavolgbare wijze in beeld gebracht met veel oog voor pathetiek en effect. Zou ik niet kunnen verdragen in een hedendaagse film, maar de overdreven dramatiek hoort gewoon bij dit soort expressionistische films en maakt er ook een groot deel van de charme van uit.

De film is nogal traag, en zeker het hele verhaal met Gretchen had wat vlotter mogen verlopen, maar al bij al blijft het wel boeiend, en het neemt niet weg dat het eerste deel echt geweldig goed is. De live pianomuziek die bij de vertoning gespeeld werd vond ik nogal drammerig en had iets te weinig rustpauzes, maar goed, daar kan de film weinig aan doen. Zeggen dat hij nog actueel zou zijn is onzin, het is een stokoude film die hopeloos verouderd is, maar wel geweldig sfeervol, en gewoon erg leuk om te bekijken tachtig jaar na datum. De film is trouwens erg goed gerestaureerd, die kan er wel tegen voor nog een halve eeuw .

Een mooi gefilmde film die schitterend bijna woordeloos is geacteerd, met aanstekelijke, leuke muziek. Maar het verhaal is nogal banaal, de symboliek simplistisch en het einde overbodig. Tja, zo'n film is niet goed dan he.

Een overgewaardeerde film, waarin een zinloos en overdreven verhaaltje wordt verteld op een ergerlijk semi-filosofische maatschappijkritische manier, gelukkig wel met de nodige zin voor humor, zelfrelativering en originaliteit. De film is ook uitzonderlijk knap gemaakt (zoals alles van Fincher) maar heeft erg weinig te vertellen. Wat overblijft is leuk entertainment, met een leuk einde dat echter alle zin uit de film doet verdwijnen (Het is interessant om de relatie tussen de twee personages te bekijken, en tot waar die kunnen leiden, maar dat het dan één schizofreen persoon blijkt te zijn is in dit geval gewoon belachelijk, het levert een kort moment van verbazing op maar verknoeit eigenlijk de hele film en degradeert hem tot een minderwaardige thriller)
Ik geef hem drie sterren, omdat ik mij tijdens de film heb geamuseerd en omdat hij visueel uitmuntend gemaakt is (en bovendien ook grappig is) maar hij verdient echt niet méér.

Best een leuke film, geinig is misschien wel de beste term. Geen absolute hoogvlieger, maar een erg aangenaam en ontspannend tussendoortje. Nooit echt spannend, nooit echt hilarisch en het verhaal is verre van baanbrekend, maar dat stoort allemaal niks. De film bestaat eigenlijk uit korte stukjes met telkens weer nieuwe personages en gimmicks, zodat het nooit echt verveelt, maar ook nooit echt beklijft. Maar dat was waarschijnlijk ook niet echt de bedoeling - wel om een leuke familiefilm te maken en uit te pakken met wat onderwateranimaties, dat is meer dan gelukt.

Vond de film nogal slecht eigenlijk. Een banaal verhaal dat ofwel déjà vu ofwel ongeloofwaardig overkwam, weinig overtuigende acteerprestaties en vrij domme personages die weinig medeleven opriepen. Er zaten zeker interessante en leuke dingen in, maar het geheel zei me niks. Zo erg dat de film me nogal overbodig leek (en nu nog) Ik geef wel toe dat ik absoluut begon te watertanden bij het zien van al die taarten, ook die ene chocoladetaart zag er verrúkkelijk uit, en dat kan ook van Giovanne Mezzogiorno gezegd worden. Maar de film kan ik echt niet meer dan 1,5 sterren geven.

Mooie film over de relatie tussen emoties en waarneming. De vijf personages met elk hun 'zintuig' zijn origineel en leuk gevonden. De personages zijn allemaal emotioneel in zichzelf opgesloten, en staan afkerig tegenover de 'normale' communicatiekanalen (ook wel babbelen genoemd ), maar gebruiken elk op een extreme manier een van hun zintuigen om contact met de buitenwereld te leggen (en dat contact blijft bovendien meestal eenrichtingsverkeer, zodat ze nog verder afgesloten raken). Op een bepaalde manier doen deze mensen me sterk aan de figuren van François Ozon denken, wat misschien ook verklaart dat je moeilijk kunt meeleven, dat is bij hem ook altijd het geval . Dit thema zit in de hele film (soms wat meer, soms wat minder) en vond ik uitermate boeiend, maar daarnaast is het ook gewoon een aangename film met goeie en vaak grappige dialogen, een zekere spanning en veel menselijke situaties. Past in het rijtje van veel degelijke, hedendaagse films uit Italië of Spanje, maar weet zich te onderscheiden door het originele thema en de geloofwaardigheid (het wordt nergens een freakshow, hoewel het soms niet veel scheelt). Aanrader, 4 sterren.

Een aardige film die een beetje te lijden heeft onder het niet zo bijster interessante verhaal, maar Almodovar slaagt er met zijn verbluffend talent in om er toch nog iets van te maken. In het begin zei het me erg weinig, maar naarmate de film vorderde had ik de indruk dat Pedro er ook meer zin begon in te krijgen en dan krijg je toch nog van die briljante hilarisch-ontroerende scenes waar hij een patent op heeft (één voorbeeld: Als Leo juist zelfmoord heeft geprobeerd te plegen dwaalt ze helemaal verdwaasd door de stad en komt ze in een betoging terecht waar ze haar redacteur tegenkomt, en ze valt huilend in zijn armen, terwijl rond hen een honderdtal studenten op en neer staan te springen en te roepen waar ze allemaal door de overheid geneukt worden. Zoiets vind ik gewoon briljant ) Ook hoe het uiteindelijk allemaal afloopt vind ik prachtig, sentimenteel als de pest maar toch aanvaardbaar. En nu ik erover nadenk zit eigenlijk heel de film vol met van die kleine geniale vondsten die het banale verhaal toch nog op een hoger niveau tillen. Het feit blijft dat het verhaal beter had gekund, maar ik wil hem toch wel 4 sterren gunnen.

Extreem beklemmende, sfeervolle en spannende film met een schitterend scenario (enkel het einde vond ik teleurstellend banaal). Niet saaier dan een doorsnee Tarkovsky trouwens, en zeker spannender . Het stoort me vaak dat Lars von Triers films pretentieus genoemd worden (niet zozeer op deze site hoor), bij Dogville kan ik dat nog wel verstaan, maar dit is gewoon een perfect te volgen en knappe, maar visueel erg onconventionele psychologische thriller.

Erg spijtig dat hij nu pas is uitgekomen, hij lijkt nogal gedateerd na 11 september en Irak. Voor de rest een mooie en intelligente film, scenario is erg gekunsteld maar dat is wel leuk. Hoofdacteurs zijn zeer goed, maar de nevenacteurs kunnen absoluut niet overtuigen.

Deze Proustfan zal ze wel snel gevonden hebben denk ik, ook al is zijn stripbewerking veel te braaf en academisch, ze is wel in het Nederlands vertaald als ik me niet vergis. Maar hij kon er heel mooi over vertellen, dat wel.

Ik vond de film wat tegenvallen trouwens. Het idee is mooi, maar nogal typisch, en ook de uitwerking is niet echt origineel: nergens echt verrassend. De film moet het hebben van de kracht van de mensen die belicht worden, van hun persoonlijk verhaal in combinatie met dat van de gestorven kunstenaar, en daar zitten een aantal erg mooie dingen bij: de Iranese zanger bijvoorbeeld, of de al vaker genoemde Koreaan. Een deel van de kunst van het documentaire-maken ligt natuurlijk in het vinden van dat soort verhalen, en daar is deze prima in geslaagd. Maar dat alles dan nog bundelen tot een interessante, zinvolle en liefst een beetje coherente film, dat is minder gelukt. De camera kuiert wat rond, komt iemand tegen, verhaaltje, wat emoties, beetje In de Gloria nostalgie, af en toe een uitstapje buiten het kerkhof (om bepaalde verhalen meer te verdiepen, maar ik vond dat daardoor het hele concept verwaterde en het meer een gimmick werd dat alle kunstenaars toevallig op hetzelfde kerkhof lagen), ik vond het eigenlijk een beetje dwaas allemaal. Natuurlijk zitten er mooie verhalen tussen, maar je kunt altijd wel interessante mensen gaan zitten interviewen en filmen, ik miste er een beetje de zin van. Wel boeiend dus, amusant af en toe en zeker ook ontroerend, maar allemaal wat te weinig. 3.0 *

(Ik dacht trouwens dat het een debuutfilm was, ik weet ook niet waar ik dat vandaan heb gehaald, maar ik was erg verbaasd te zien dat ze al zoveel ervaring had.)

Inderdaad een unieke film, ik denk niet dat veel regisseurs een ego hebben dat groot genoeg is om met zoiets op de proppen te komen (wat dat betreft had het van Mel Gibson kunnen komen ) Maar geen gezaag, daarover gaat het natuurlijk niet bij een film.

Visueel is het een absoluut pareltje, een en al effect, geliktheid, donkere zwartheid en dan weer pure romantiek. De montage is opvallend sober voor Aronofsky, maar de beelden zijn magnifiek. De soundtrack heb ik al een tijdje op mijn computer staan en ik had er wat een wisselend gevoel bij, en dat blijft een beetje aanwezig in de film, maar op de cruciale momenten staat de muziek als een huis, al had het wel wat minder klassiek gekund.

Tot zover de technische kant, nu het verhaal . Ook dat is vrij uniek, en ik had er heel wat moeite mee in het begin. Scepsis, rationaliteit, gelieve het allemaal opzij te schuiven als je eraan begint, want het is een grote opeenstapeling van new age gebazel, pseudo-filosofie, mystiek en vooral een grote brok allesoverstijgende romantiek. PI ging al wat in die richting, maar deze film overtreft echt alles. Dat ik het toch geweldig goed vond, heeft enkel te maken met de prachtige manier waarop alles aan elkaar werd gelast tot een groot, universeel verhaal, en mijn fascinatie voor de verbanden en links tussen de verschillende werelden heeft het uiteindelijk van mij scepsis gewonnen. Vooral op het einde kon ik een brede grijns niet verbergen, maar kom op, het is allemaal wondermooi gedaan en stiekem heeft het me wel echt geraakt. Het geheel deed me trouwens enorm denken aan de Jaguar-strips van Bosschaert en Dufaux, alleen iets gemakkelijker te volgen dan .

Bereid je voor op een hele lading slechte recensies hier, maar ik heb er echt van genoten, en ben onwaarschijnlijk benieuwd naar Aronofsky's volgende!

Zwakke Bondfilm. De film is saai, weinig spectaculair en niet erg geloofwaardig. Sommige stukken zijn wel aardig, maar nergens memorabel, en dat heeft een Bond toch wel nodig om te slagen. Ik vond ook geen echt interessante personages terug.

2.5* omdat het toch nog wel ontspannend kijken is, en spannend is de film af en toe ook wel, maar het is zeker een van de minste die ik al gezien heb. Nee, dan vond ik Licence to Kill (de vorige Bond die ik gezien heb, maar een met een veel lager gemiddelde hier) toch wel een pak beter.

Dat de film intelligenter probeert te zijn dan de normale spektakelfilms klopt wel, maar het maakt de film er echt niet beter op: James Bond is nu eenmaal zo'n belachelijk personage dat je echt niet moet trachten de film realisme mee te geven, dat verknoeit alles maar. Maar goed, spionagefilms hebben me eigenlijk nooit echt geboeid, het kan ook daaraan liggen.

Inderdaad soms erg grappig (mijn leraar Latijn van vroeger was hier verzot op, we hebben hem zelfs twee keer gezien!) maar het niveau (het wat?) was soms ver te zoeken. Maar dat was volgens mij ook de bedoeling. Dan blijft over dat eigenlijk de meeste 'ingewikkelde' situaties gewoon al eerder (of later, wie zal het zeggen) zijn vertoond en dus een beetje déjà vu overkwamen. Maar in zijn geheel best wel aangenaam, zonder twijfel.