Meningen

Een van de zuiverste en meest dromerige films die ik gezien heb, ik ben er eigenlijk echt behoorlijk van onder de indruk. Die muziek is zoo mooi... En waar het over gaat doet er mij absoluut niet toe, het is gewoon de sfeer die er rond hangt, die is super. Waarom Kit reageert zoals hij reageert kan mij eigenlijk weinig schelen, ik denk dat hij het zelf ook niet weet. Het is die leegte die in de personages zit, die onverschilligheid, gecombineerd met hun warme, menselijke uitstraling, die deze film zo wondermooi maakt. Vijf sterren, zonder twijfel.

Omdat ik die andere Ozu-film die ik ooit gezien heb alweer ben vergeten (ik heb er blijkbaar niet eens op gestemd, en met mijn enige herinnering dat er een seizoen in de titel zat zal ik ook niet ver komen ) een tweede poging gedaan met Late Spring. Toen ik las waar het over ging, had ik er eigenlijk niet veel zin in. Toen de film een half uurtje bezig was, dacht ik 'mwa, niet slecht, maar nogal banaal, dat zullen 3 sterren worden of zo'. Nog een half uur later was daar al een halfje bij, en nu zit ik aan vier. Waarom? De film heeft tijd nodig (en die neemt hij ook ruimschoots), de personages groeien, en langzaam maar zeker neemt ook de rustige kalmte van de film je in zijn greep. Het is een soap, maar wel een met heel mooie beelden, en een heerlijk traag tempo. De personages zijn eenvoudig, maar heel menselijk en ontroerend.

Ik weet niet of ik een fan van Ozu ga worden, maar nu en dan een filmpje moet wel lukken. Ik denk dat je vooral niet te veel van hem moet zien, want dat het dan gaat beginnen vervelen.

Veel beter dan ik me herinnerde. Dat het één groot schilderij is heeft iedereen wel door (absoluut bewust, Kubrick heeft honderden schilderijen uit die tijd minutieus bestudeerd om sfeer en kadrage perfect te kunnen evenaren) Ik vond de muziek fantastisch, eigenlijk voornamelijk om de reden die jordy als negatief aanvoert: de stukken gaan gewoon onverstoord verder wat er ook gebeurt, soms een kwartier aan een stuk, en krijgen op die manier een enorme kracht, bovendien wordt de dramatiek van bepaalde scenes (en de uitzichtloosheid van het verhaal) schitterend ondersteund door die repetitieve tonen. Wat me deze keer enorm is bevallen is de prachtige, rustige en integere manier waarop de hele film verteld en geacteerd is. Het is een film die stijf staat van de grote emoties, maar alles wordt zo koel en onbewogen getoond ('houterig' noemen sommige mensen dat ) dat dat alles nog eens extra pijnlijk en hard overkomt. En als er dan eens emoties getoond worden is dat des te hardverscheurender. Nog iets wat ik schitterend vond is de ongrijpbaarheid van de hoofdpersonages (zo zie je maar, elk negatief punt valt hier wel te verdraaien ) die vond ik op deze manier veel realistischer overkwamen dan van die neppe filmpersonages die in veel kostuumdrama's zo pathetisch staan te doen. Die ongrijpbaarheid, ondersteund door de hilarisch droge voice-over geeft de film nog een extra fascinerende charme. Ik vind het dus absoluut een meesterwerk, en daar horen 5 sterren bij.

Interessante film. En een met een dubbel gevoel, zoals verwacht Nolan slaagt erin een Grote film te maken van Batman, met indrukwekkende immense decors, waanzinnige stunts en grote (en zeker goede) acteurs. Dat is iets wat Batman zeker kan gebruiken, als ik nu terugdenk aan de Burtonfilms dan was Gotham City daar eigenlijk toch maar een gezellig kleinburgerlijk stadje tegenover de hel die hier wordt getoond. De stad die hier wordt gecreeerd is waanzinnig, realistisch en angsaanjagend tegelijk, met een knap werkende dubbele laag. Ook de Batmobile en alle andere gadgets zijn schitterend. Het is dus een beetje raar dat de film niet zo indrukwekkend overkomt als deze elementen zouden voorspellen. Batman, dat is een icoon, die wil ik vanop een dak naar beneden zien springen en met één machtige vleugelslag zien wegsuizen op weg naar misdadigers die dringend van een gebouw gesmeten moeten worden. Ik wil een Batman zien van de orde van een Gandalf die op een miezerig bruggetje tegen een gigantische grommende vuurbol met machtige stem Thou shall not paass roept en dan zijn staf in de brug beukt en het monster in hellicht wit licht naar de afgrond stuurt, zoiets Nolan wil duidelijk meer in zijn film steken dan dat element alleen, en dat kan ik alleen maar waarderen, mocht hij er in geslaagd zijn. Wat nu overblijft is een film die eigenlijk weinig te zeggen heeft, maar dat niet toegeeft, en dat stoort me een beetje. Bovendien zijn de actiescenes over het algemeen weinig geslaagd (om te beginnen kun je niet volgen wie nu wie in het gezicht mept, maar ze zijn ook niet echt spannend of zelfs flitsend (nu ja, flitsend misschien wel maar dan in de negatieve zin.) Batman is altijd leuker als hij er nog niet is en iedereen bang staat te kijken waar hij gaat komen, zodra hij dan uit de lucht komt gevallen is de pret gedaan. Uiteindelijk is het ook maar een lomp figuur die enkel mensen neerslaat, dat is sowieso niet zo inspirerend )
Aan de andere kant is het wel een erg leuke film, je ziet dat hier een regisseur aan het werk is geweest die zich goed heeft geamuseerd (en soms van geen ophouden weet, sommige mensen zouden niet met vuur mogen spelen ) en dat enthousiasme komt af en toe wel over op de kijker. En er zijn monumentale momenten aanwezig, absoluut (Batman die met één arm zijn getergde metgezel uit het ravijn tilt bijvoorbeeld, maar ook als hij met zijn waanzinnige autotank door zijn waterval komt gesprongen), maar ik had graag meer van die momenten gezien, of anders een film die resoluut breekt met dit idee en iets anders naar voren schuift. Dat doet hij ook voor een deel, zeker het begin (zeg maar eerste uur) is behoorlijk on-Batman en komt eigenlijk zelfs overtuigender over dan het tweede deel.
Maar genoeg gezaagd nu, Christian Bale doet zijn job fantastisch (vooral als Bruce Wayne is hij onovertroffen ) de film ziet er schitterend uit en het is prachtig entertainment. En hoewel ik dat verhaal met die Scarecrow pakken minder boeiend vond dan de Penguin Man ben ik er zeker van dat mensen die de strips gelezen hebben verbouwereerd zullen zitten kijken hoe Nolan dat alles in werkelijkheid heeft omgezet.
Nog één ding, voor ik mijn 3.5 sterren ga uitdelen: kan iemand alstublieft Danny Elfman terug gaan halen? Zimmer doet zijn best, maar deze muziek is absoluut ondermaats. Het enige moment dat ik van zijn muziek onder de indruk raakte, was tijdens de aftiteling, maar dat vond ik eigenlijk nét iets te laat.

Dit is zo'n typische film waarvan je achteraf pas beseft hoe geweldig hij is. Het is duidelijk een film uit de eerste periode van Visconti, totaal anders dan zijn latere barokke meesterwerken. Deze past eerder binnen het Italiaanse neo-realisme, al moet ik Joyce Roodnat gelijk geven in haar recensie bij de NRC Handelsblad Collectie dat hij duidelijk in een latere fase gemaakt is dan het grote voorbeeld van Ladri di Bicicletti. Ook hier worden gewone, arme mensen geportretteerd, maar de liefde voor de kleine man is totaal verdwenen en vervangen door een bijna satanisch portret van de mens in al zijn parasitische slechtheid. Dat de moeder oprecht van haar dochtertje houdt is duidelijk, maar ze gebruikt het wel, om zelf hogerop te geraken. Maar nog veel negatiever worden de geweldige nevenpersonages neergezet: de buurvrouwen als een hoop vette kakelende vrouwen, de toneellerares als een akelige dievegge die van haar vroegere glorie niks meer over heeft, de danslerares die de moeder uitscheldt en zichzelf toch zo geweldig vindt als ze als een potsierlijke hark door de zaal danst.

Het eigenlijke verhaal ligt veel meer in het verlengde van andere neorationalistische voorbeelden, de onomkeerbaarheid van je lot (arm geboren is ook arm sterven, en je moet er maar het beste van maken) zit er duidelijk in en wordt pijnlijk (en sentimenteel, zo hoort het ook, we zijn in Italie voor iets ) geillustreerd door de uiteindelijke afloop.

Over het geweldige karakter van de moeder verwijs ik naar wat renske hierboven zegt. Aan het begin van de film had ik een gruwelijke rothekel aan haar (het is zo'n mens dat je soms ook voor je in de winkel of zo tegenkomt, maar liefst zo weinig mogelijk) maar naarmate de film vordert begin je haar pijnlijk genoeg te begrijpen en zelfs te bewonderen.

Een geweldig goede film dus, want ik zwijg nog over de schitterende manier waarop dit alles in beeld wordt gebracht, de onthutsende intensiteit waar de hele film in baadt, de verzengende hitte en de akelige drukte die de sfeer haast ondraaglijk maken. Dat de ondertitels op bepaalde mensen totaal niet meer konden volgen is daar een mooi bewijs van. Ik zat zelf ook totaal verbouwereerd te staren naar het totaal onverstaanbaar door elkaar geschreeuw en gekakel, en dat de ondertitelaar hier schijnbaar ook geen woorden voor vond maakte het enkel sterker vond ik. Diepe, diepe buiging in ieder geval en Visconti for president .

Een aangename verrassing, na alle slechte recensies had ik er eigenlijk niet veel van verwacht. Maar ten onrechte: de film is niet alleen buitengewoon origineel en visueel vaak verbluffend en erg modern (dan heb ik het over de integratie van de game-elementen, maar veel meer nog over de 'gewone' cameravoering), maar heeft me bovendien echt wel weten te raken. Hij is erg overtuigend in zijn poging om de problematiek duidelijk te maken, zowel die van autisme als die van pestgedrag, en hoewel de aanpak niet echt subtiel genoemd kan worden: het werkt absoluut, ik was bij momenten oprecht verontwaardigd en had moeite me te beheersen, en dat gebeurt me niet zo enorm vaak.
Daarnaast is het echt wel een heel mooi verhaal, zo'n boom van een kerel die eigenlijk niet meer is dan een weerloze baby, hoe goed hij dat ook voor zichzelf probeert te verbergen. Zijn relatie met het meisje heeft me ook echt ontroerd, ook al was het grootste deel ingebeeld: een kleine steek van jaloezie kon ik ondanks al het drama toch niet vermijden. Maar goed, dat terzijde .
Het einde is onverwacht en compleet origineel, en hoewel het misschien wat kinderachtig is allemaal, past het perfect in het beeld dat Ben voor zichzelf en van zichzelf geschapen heeft, en in die zin geeft het wat het inboet aan geloofwaardigheid, ruimschoot terug als emotionele lading.

Ik volg Onderhond wel in zijn stelling dat het allemaal nog net iets minder braaf had gekund, en ik heb intussen genoeg ervaring in films om een aantal trucjes wel te doorzien, vandaar dat de film 'maar' een vier scoort, maar daarmee is het nog steeds een van de beste, en in ieder geval origineelste en meest ambitieuze Belgische films.

Waarom de Vlaamse pers, na de aanvankelijk wat overroepen jubelsfeer op de vrt, ineens zo negatief was over deze film, kan ik trouwens moeilijk verkroppen. Aan de ene kant was ik zelf ook wat Ben X-moe toendertijd en ben ik de film bewust niet gaan bekijken in de gewone biscoopzaal, maar nu ik hem gezien heb vind ik het toch wat onrechtvaardig. Mocht het een Spaanse film zijn geweest die enkel in Cartoon's gedraaid had, gegarandeerd dat zowel Knack als De Standaard hem een véél betere bespreking gegeven hadden.

De film is gewoon erg bijzonder, enkel een beetje raar. Hij is duidelijk opgevat als 'Sinfonie einer Grossstadt', wat je te zien krijgt is een montage van beelden van één dag in Berlijn, van de aankomst van de treinen vol arbeiders 's morgens tot het uitgaansleven 's avonds. Het doet misschien wel wat denken aan Koyaanisqatsi, maar dan niet versneld, maar wel zo dat beelden van dagelijkse taferelen zo worden gemonteerd dat het een bijna artistieke abstractie krijgt, temeer omdat het gefilmd is in vrij expressionistisch zwartwit.

De film is raar in die zin dat je kijkt naar een compleet andere wereld: ik denk dat de film ooit gemaakt is om te tonen hoe verschillend het leven in een grootstad is met dat in een gewoon dorpje, zo van kijk eens hoe raar en cool allemaal, en dat effect heeft hij nu opnieuw omdat het nu nog steeds overkomt als een totaal andere wereld dan die waarin wij leven (nogal logisch, er zit 80 jaar tussen), weliswaar ook met hightech en verkeersopstoppingen en zo, maar dan wel hightech met van die gigantische tandwielen en verkeer dat bestaat uit paardenkoetsen. De film zit eigenlijk vol ongelooflijk interessante dingen, maar het wordt zo snel gemonteerd dat je alles maar een paar seconden te zien krijgt. Eigenlijk zit er genoeg stof in de film om honderd uur documentaire te maken of zo, maar omdat alles maar zo kort getoond wordt raak je er een beetje moe van. Maar filmisch is het een pareltje, en hij duurt ook weer niet zo lang dat je het niet overleeft .

Heb hem onlangs nog eens bekeken, en weer viel het mij op dat dit een prachtige film is, zonder twijfel een van de beste die Tim Burton op zijn naam heeft staan. Het verhaal is prachtig, bulkt van de fantasie en de liefde voor het vak en is onweerstaanbaar en grappig, de beelden zijn uitmuntend mooi en de muziek is schitterend. De hoofdacteurs zijn niet gigantisch inspirerend, maar de bijfiguren zijn écht goed geacteerd, en dragen de hele film (wat duidelijk de bedoeling was ook) De film is nogal stroperig, dat geef ik toe, maar hij is zo aanstekelijk en humoristisch dat althans ik daar weinig problemen mee had. En dus blijf ik zonder gewetensproblemen en vol enthousiasme op 4.5 sterren staan.

Ik kan moeilijk kiezen of ik de film nu moet afbreken of loven om zijn gewaagd karakter. Niet gewaagd vanwege de extreme scenes of het doorbreken van taboes, daar waardeer ik geen enkele film meer of minder door, maar vanwege de manier waarop: ziek, maar tegelijk ingetogen, nooit vulgair, maar wel pervers, degoutant gruwelijk, maar nooit bloederig of smerig. Afwisselend lelijk en mooi, diepzinnig en totaal leeg. Ik heb mijn best gedaan om er een visie in terug te vinden die me zou kunnen interesseren, en hoewel er vaak aanzetten te vinden zijn (maatschappijkritiek, reality tv, moderne samenleving, enz) wordt er, en dat lijkt bijna bewust, nooit meer gedaan dan even een zetje geven om het thema vervolgens weer te verlaten. Dat zijn allemaal redenen om dit grootse cinema te vinden, de film zou perfect het resultaat kunnen zijn van een ellenlang intellectueel denkproces, maar jammer genoeg vrees ik dat het eigenlijk niet meer is dan een leeg en onschuldig spielereitje van een fascinerende, aandacht zoekende regisseur. Grappig vind ik het in ieder geval niet, dat staat vast. Ik zie er wel de humor van in, maar erom lachen, dat gaat te ver.

Als ik de film beschouw als een poging om gewoon een zo absurd en ziek mogelijke versie te maken van een klassiek Japans familiedrama, dan geef ik hem niet meer dan een 2*. Als ik erover ga doordenken en linken beginnen te leggen zoals hierboven, stijgt mijn waardering tot 4*. Het feit dat de film allebei tegelijk is, maar geen van beide voluit, is natuurlijk ook erg interessant, temeer omdat de film dat op heel veel vlakken doet. Maar enkel freaks kijken zo naar een film, voor de meeste kijkers is het gewoon een aaneenschakeling van al dan niet grappige zieke momenten, zonder meer. En dat is dan weer een zwakte, wat de bedoeling uiteindelijk ook mag zijn.

Ach ja, ik stem morgenvroeg wel .

De perfecte film bestaat ook vandaag nog

Wat een meesterwerk. 5*

Heel knappe film, mooie shots, aangenaam tempo en schitterend geacteerd. Uiteraard gaat de film niet over een leugenachtig jongetje of bovennatuurlijke verschijnselen, maar enkel over de mentale stap die Anna moet zetten om te kunnen hertrouwen, maar het wordt wel erg fascinerend gebracht, met genoeg mystieke elementen om de fantasie te blijven prikkelen.

Zeker geen slechte film, erg sfeervol, knappe muziek, goede acteurs en een leuke setting. Het verhaal is wat lastig te volgen en hapert nogal vaak, maar bezit een aantal geweldige scenes (niemand kan zo mooi Hitchcock-suspense opbouwen als De Palma, zelfs Hitchcock zelf niet ) Het einde stelt wat teleur, maar ik vond het toch een onderhoudende, soms schokkende, dan weer grappige film, niet van hoog niveau, maar toch erg stijlvol.

Met dank aan FisherKing en Dustyfan voor de tip

Zeker een interessante film (dergelijk symbolisch beladen verhalen brengen ze tegenwoordig niet meer ) met knappe karakterpsychologie en goed geacteerd. En dat het verhaal zo typisch is heeft bovendien wel zijn charme, en de regie is uitmuntend. Maar het mooiste aan de film zijn natuurlijk de decors: prachtige (zeg maar schilderachtige) berggezichten uit de Himalaya, die zo sfeervol zijn dat ze zeker niet hetzelfde effect bereikt zouden hebben mochten ze echt naar daar gegaan zijn. Enkel een schilderij kan zo mooi rood kleuren op gepaste momenten

Nee, zeker de moeite, heb ervan genoten!

Indrukwekkend, hoe Aronofsky met een in principe vrij standaard verhaal zo'n straffe en beklemmende film weet te maken. Hij weet zich ook erg goed in te houden, zeker naar het einde vreesde ik dat hij zou ontsporen, maar nee, hij blijft net binnen de lijntjes en weet de langzaam opgebouwde spanning perfect af te ronden met een schitterend einde. Zoals steeds in de tandem Aronofsky -Mansell speelt de muziek een cruciale rol in deze opbouw, en moet ik met bewondering vaststellen dat Mansell er bovendien in slaagt weeral een compleet nieuw muzikaal register aan te spreken. Visueel houdt Aronofsky zich opvallend in, geen zotte montages of splitscreen trucjes meer, geen overdonderende kitsch-beelden, maar heel functionele visuele flair in een film die als ik eraan terugdenk precies enkel de kleuren wit, zwart en rood gebruikt heeft - en roze voor Nina's slaapkamer en de slagroomtaart
Het personage van Lily vond ik de grootste zwakte van de film - ik snap dat ze nodig is om de symboliek te voltooien en dat ze bewust het complete tegendeel van Nina moet zijn, maar hoe de relatie tussen beiden zich ontplooit had ik precies liever wat subtieler gezien. Voor een groot deel beeldt Nina zich alles eigenlijk in - dat had nog wat verder mogen gaan vond ik. Niet van die Fight Club toestanden, maar gewoon een klein stapje verder Dan vond ik de moeder pakken interessanter, wat een freaky wijf... En ook Thomas vond ik opvallend sterk als personage - een eikel, maar tegelijk heel gericht in wat hij doet om zijn dansers zo ver te krijgen als hij het wil, op de grens met het kliché maar net niet erover. Knappe film

Hoi, weer een nieuw Europees meesterwerk ontdekt. Fantastische film, met een ongelooflijk knap verhaal (niet helemaal duidelijk inderdaad, maar ik vind het nogal raar dat hier ineens wordt geklaagd dat de film niet eenduidig is, dat is toch zijn grote sterkte? Een film die één boodschap te melden heeft en dat op zo'n rechtlijnige manier doet dat je het meteen doorhebt is toch veel minder fascinerend?) en met schitterende scenes (en boordevol fantasie met een leuke magisch-realistische inslag) De acteurs zijn imponerend en de beelden net zo goed. Toen ik hem keek vond ik het raar dat hij niet gedaan was zodra de oorlog begon, ik zag al helemaal voor mij hoe hij trommelend door de ruines liep aks mooie afsluiter maar achteraf blijkt dat juist zo knap aan de film te zijn: het gaat echt niet alleen over een jongetje dat niet wil groeien als metafoor voor het verliezen van onschuld door het nationaal-socialisme. Waar het dan wel over gaat, ja, als ik dat zou kunnen zeggen spreek ik mezelf aan het begin tegen natuurlijk Maar het is een waanzinnig fascinerend, boeiend en meeslepend verhaal dat perfect tot film is getransformeerd.

Een erg mooie film, waarin vooral de omgeving van de blinde meisjes prachtig is uitgewerkt, zowel visueel als psychologisch. Ik had een beetje moeite met het verhaal rond de Kazachse jongen, dat vond ik nogal bij de haren gesleept en vrij fantasieloos uitgewerkt, maar de film als geheel was absoluut overtuigend, net als de schitterende acteurs en de mooie muziek en beelden. Dus toch nog een aanrader

Erg moeilijk om een oordeel over deze film te vormen. Ik heb mij tijdens de vertoning continu geergerd aan de manier waarop alle indrukwekkende beelden werden tenietgedaan door de voice over (die objectief probeerde te zijn maar dat helemaal niet was, bovendien kwam het 'emotionele' timbre in zijn stem zodra er doden vielen helemaal fout over, om maar twee voorbeelden te geven) en de gebruikte muziek (gaande van misplaatst emotioneel tot overbombastisch). Ik moet toegeven dat ik de Franse versie gezien heb, maar ik denk niet dat de Zweden dit anders gedaan zullen hebben. Een oplossing zoals gebruikt in La Commune vind ik enorm veel pakkender en juister, waar de begeleidende teksten gewoon getoond worden en elke invulling helemaal aan de kijker overgelaten wordt. Dat maakt veel meer indruk dan het effectbejag van deze film.

Een dag later bijven de beelden echter wel in mijn hoofd zitten en ben ik dankbaar dat ik ze gezien heb. En dan heb ik het niet alleen over de (prachtige) beelden uit de jodengetto's en de foto's van de concentratiekampen, maar ook over de archiefbeelden van Hitler en zijn staf zelf, die ik nog niet eerder gezien had (en waarin Hitler ook menselijk overkomt, wat natuurlijk aan het denken zet over zijn drijfveren) Ik had wel de indruk dat veel beelden vooral getoond werden om te choqueren (zeker met de bijhorende commentaar. Je moet het je eens proberen indenken: beelden van uitgemergelde kinderen die met 13 in een kamer wonen, en dan een (Franse) voice over die maar blijft benadrukken hoe erg dat niet is) maar er zaten dingen in die veel meer te bieden hadden dan dat (al moest je dat er dan wel zelf uithalen). De vraag is nu wat eigenlijk de waarde van de film zelf is: ik heb me heel de tijd geergerd, het opzet van de film lijkt me helemaal mislukt, maar ze hebben gewoon geluk dat de beelden die ze gebruiken zoveel meer inhoud hebben dan ze er zelf uithalen.

Gisteren wou ik hem nog een 2 geven, nu twijfel ik een beetje. Zal morgen wel komen stemmen dan

Een erg mooie film, ik heb hem twee jaar geleden op het festival van gent gezien, maar ontdek pas vandaag dat ik nog geen stem heb uitgebracht. Erg intiem, met een aantal schitterende acteurs, het enige wat ik minder goed gedaan vond was dat kindermishandelinggedoe, dat maakt van een kleine, charmante film ineens een film die de wereldproblematiek wilt aanpakken, en dat pastte er niet bij. Ik wil niet zeggen dat kleine films geen grote problemen mogen aanpakken, of dat ze altijd happy moeten zijn, absoluut niet, maar op de een of andere manier vond ik dat deze film daar niet mee moest beginnen. Ook niet omdat ik kindermishandeling een stom thema vind of zo, gewoon, het pastte niet in deze film, en het deed me ook erg weinig.

Een goede film . Perfect in zijn eenvoud, hilarisch in zijn absurditeit en met schitterende muziek. De dialogen tussen Don en zijn exen zijn bovendien prachtig, en het einde is super. Aanrader dus, een aangename en grappige film met inhoud, niet echt diepgravend of zo maar wel mooi. 4*

Een fijne film, maar net iets te conventioneel om een Gilliam-fan te plezieren . Het is wel leuk allemaal, maar de humor is erg gemakkelijk, het is wel origineel allemaal, maar elke vondst wordt totaal uitgemolken, het ziet er allemaal wel goed uit, maar echt verbluffen doet het nooit (van Brazil zitten de fantastische beelden nog altijd op mijn netvlies gebrand, dat zal bij deze zeker niet gebeuren). Het is een goede film, mocht ie van een andere regisseur geweest zijn dan zou ik zelfs durven zeggen dat er eindelijk eens iemand Gilliams talent schijnt te kunnen

benaderen . Maar van hemzelf verwacht ik uiteraard meer dan dat, en dus ben ik niet tevreden.

Goed, zo nieuwsgierig was ik toch niet echt, maar anderhalf jaar later heb ik hem dan toch maar eens gezien. Valt best mee allemaal trouwens, is gewoon een trage film (zo zijn er wel meer, dat kan me niet zo veel meer schelen, trouwens ik zit ook graag in de auto door het raampje te kijken dus waarom zou ik dat niet leuk vinden vanuit de zetel thuis ). Het hoofdpersonage is zacht gezegd eigenaardig, maar de eindscene maakt veel goed, ik heb altijd gedacht dat deze film nergens over ging en nu blijkt het eigenlijk gewoon een ietwat onconventioneel verteld romantisch drama te zijn dat bovendien behoorlijk hard aankomt. Ontroerend is veel gezegd, maar koud liet het me niet. Daarbij komen nog de interessante beelden (soms mooi, soms ronduit lelijk, dan noemen we dat toch gewoon 'interessant' ) de aangename muziek en, achteraf gezien dan, het goed uitgewerkte hoofdpersonage, en ik kom op een dikke 3.5 sterren. Zal er maar 4 van maken, deze film kan wel een opstekertje gebruiken .

Prachtige film. Een schitterend scenario, goede acteurs, mooie muziek en een knappe omgeving (wat is Brussel toch een fascinerende stad!). Voor mij had het einde zelfs niet gemoeten, hoe goed het ook gebracht werd vond ik niet dat het nodig was, de film had eigenlijk al genoeg inhoud zo. Maar afbreuk deed het er ook niet aan eigenlijk. Nee, absoluut met recht een van de beste Belgische films.

Een visueel prachtige film, minimalistisch maar erg knap gedaan, met oog voor detail. Het gegeven (verhaal is nogal veel gezegd) was interessant en aangrijpend, maar ik zat me soms echt wel te ergeren aan die grienende bomma... Achteraf lijkt dat ineens een positief punt want de film heeft me dus niet koud gelaten, maar tijdens de film had ik echt iets van mens, hoe u kop of ik sla erop. Maar het tweede verhaal maakt veel goed, en ook het prachtige einde natuurlijk. En hoewel ik mij aan haar heb geergerd, moet ik toch toegeven dat ze wel een prachtig personage is, een oma met diarree die haar kleinzoon van drie kwijt is, en dat dan nog zonder dat het écht belachelijk wordt, maar eigenlijk juist heel mooi... Ik geef hem toch 4 sterren, maar misschien gaat daar later nog een beetje af, wie zal het zeggen.

Ik heb de film niet helemaal gesnapt (waarom liep iedereen continu rond in die bioscoop eigenlijk?) maar ik ben wel intelligent genoeg om te snappen dat dit een wonderbaarlijk mooi gefilmd kunstwerkje is, hypnotiserend traag (daar begin ik steeds meer van te houden) maar toch met de nodige humor. Een (bij mij wel) volle zaal die vijf minuten naar een lege zaal zit te staren, dat vind ik van een ongekende genialiteit (gewoon hoe ongemakkelijk iedereen zich begon te voelen tijdens dat doodstil shot, echt mooi)

Ik weet niet of hij dat écht verdient, maar ik geef hem 4.5 sterren. Kwestie van een beetje tegengewicht te tonen hier.

Nogal bijtend ironische film van Altman die jammer genoeg te ouderwets overkwam. Ik bedoel, het verhaal, de personages en alles wat erbij hoorde is echt goed, het doet deugd om het Wilde Westen eens van die kant te zien in een film, maar het kon mij niet echt overtuigen. Ik snap volledig wat Altman wil zeggen, en ben het compleet met hem eens, maar de film die hij errond heeft gemaakt is eigenlijk nogal dom. Eigenlijk wordt dit thema in de stripverhalen van Lucky Luke stukken beter benaderd dan in deze film (die overigens de Gouden Beer heeft gewonnen in 1976)

Het is niet dat dit een mislukte film is, hij is erg amusant (met de typische Altman-humor die je pas een minuut later doorhebt) en het personage van Buffalo Bill is leuk en goed uitgewerkt. Misschien is de film gewoon te oud, ik weet het niet.

Mooie animatie, maar dit soort kalverliefde-tranentrekkerij is aan mij niet besteed. Geen slechte film, maar veels te kitscherich. Maar prachtige beelden af en toe, dat wel. En de scene in de trein was meesterlijk.