Meningen

Ik geef best toe dat de beelden schitterend waren, en ze hebben duidelijk geprobeerd om een eerlijke film te maken, zonder zwart-wit karakters en zo, maar waarom moet dat dan toch nog op zo'n commerciële manier. Bepaalde scènes zijn zo onorigineel en zo gefixeerd op gemakkelijk succes, dat de hele film daaronder lijdt. En de film mocht best wel wat langer, al is dat dan ook commercieel minder succesvol. Spijtig vind ik het gewoon.

De tweede keer maakte hij nog een grotere indruk op mij, het lijkt me dat hij wel 5 sterren verdient. Gewoon omdat ik zoiets nog niet eerder heb gezien, omdat ik er elke keer compleet van ondersteboven raak, omdat de rillingen me over de rug lopen tijdens het kijken en omdat de muziek meesterlijk is.

Iets wat me is opgevallen, niet dat je er iets moet achter zoeken maar toch: na elk van de drie solo-stukjes verdwijnt het konijn in kwestie, en zodra dat gebeurd is verschijnt er in de linkeronderhoek van het beeld een vreemde schaduw, die telkens verdwijnt en terugkomt. Op zich niet bijzonder, maar het gebeurt drie keer op juist dezelfde manier, dus dat zal er wel om gedaan zijn. Waarom, dat doet er natuurlijk niet toe in deze film

Erg leuke film, die bijna volledig gedragen wordt door de fantastische muziek. Voor de rest is er immers weinig origineels te bespeuren: de klim-hoogtepunt-crisis-overwinning structuur is verschrikkelijk onorigineel dertien-in-een-dozijn (ergerlijk zelfs, zeker naar het einde toe) en de nevenpersonages zijn meestal irriterend tot nietszeggend. Gelukkig ziet de film er wel erg goed uit, en ik vond de flashbacks en de waanbeelden best overtuigend. Maar ik denk dat Ray Charles wel een meer geinspireerd portret verdiend heeft, dat de film staan blijft komt enkel door de schitterende vertolking en door de fascinerende figuur van Charles zelf. En daar heb ik dan ook 3.5 sterren voor over.

Een ongelooflijk stijlvolle en indrukwekkende film. Ik had wel al gehoord dat ie erg goed was, maar dit had ik eigenlijk niet verwacht . Een film die van begin tot eind fascineert en beklijft, niet vanwege de humor of de weirdness waarmee Lynch zijn films wel eens pleegt op te smukken, maar zuiver en alleen met een op het eerste zicht banaal relatieverhaal tussen vier personages. Een dergelijk meesterschap kan inderdaad enkel met Marienbad of Lynch zelf vergeleken worden, maar de verfrissende eenvoud en de totale afwezigheid van enig elitarisme (want hoe knap Resnais' film ook is, het blijft een zware boterham) maken hem toch opvallend origineel. Of hij vijf sterren moet krijgen weet ik niet zo goed, maar het is in elk geval een van de interessantste films van de afgelopen vijf jaar.

Knap gemaakt, maar als ik reclame voor de CIA wil bekijken, kijk ik wel naar CNN. Eerste helft is zo goed als overbodig, tweede helft is goed geprobeerd, maar mislukt. En zo'n slechte dialogen!

Wat een beetje overtuigingskracht kan doen

Ik vond hem zeker de moeite, Marlon Brando is onweerstaanbaar en de film heeft een mooie weemoedige sfeer. Visueel ook erg mooi, al had de kopie die ik gezien heb zijn beste tijd wel gehad. De muziek is nogal opdringerig en ik kon die Aziaat ook niet goed uitstaan, maar de film verdient absoluut 4 sterren.

Een typische Ozon inderdaad (typisch voor zijn huidig werk dan toch, de man heeft een duidelijke evolutie ondergaan), en juist daarom vond ik hem zo goed -hij is nu eenmaal een van mijn favoriete (levende) Franse regisseurs. Een kil verhaal waarbij liefde (als zijnde het romantische, mooie, warme gevoel waar elke mens naar snakt) niet lijkt te bestaan - of enkel in uitzonderlijke, a-typische gevallen (liefde waar mensen letterlijk aan kapot gaan, ingebeelde liefde van het moment,... De enige liefdevolle mens blijkt een geadopteerde homo, opgegroeid zonder genegenheid, die valt voor een soort tuinman-type dat absoluut het tegendeel is van iedereen die hij daarvoor gekend heeft.) Ozon is niet de man van cinema met grote emoties, figuren lijken het over zich heen te laten gaan en verwerken klappen en vreugde eerder intern - dat bevalt me er ook zo aan. Het lijkt een koude wereld die hij toont, maar in de wereld waar ik leef, gebeurt het ook zo, en die is allesbehalve koud. Een mooie, kleine (want uit het leven gegrepen) film dus, in typische Ozon-esthetiek (vieux-chique interieurs, strand en zee, veel bloot vlees) met een leuke twist op het einde (die je net op tijd ziet aankomen om er meer dan een gimmick van te maken). Ik vond hem goed

Zwak niemendalletje met een paar leuke scenes en figuren, maar allemaal al eens eerder en beter gezien in een Disney-film. Vond de muizen ook echt vervelend... Qua tekenstijl leuke 'slordige' lijnvoering, maar de animatie is toch niet van het niveau dat bijvoorbeeld in The Aristocats of 101 Dalmatians werd gehaald.

Ik vond het verhaal wat simpel en niet zo bijster interessant, maar wel schitterend verbeeld. Beelden, sfeer, muziek, acteurs zijn allemaal uitmuntend, spijtig dat het verhaal me koud liet dus. Vooral een aangename en verfrissende film met een aantal knappe scenes die de film boeiend houden, sympathiek maar jammer genoeg niet meer dan dat. Wel in ieder geval 3.5 *

Ik vind deze zonder meer geniaal: de manier waarop geschiftheid, humor, waanzin, absurditeit, romantiek, spanning en vreemde verschijnselen samen worden uitgewerkt is (zo goed als, we moeten Twin Peaks niet vergeten) ongezien. Visueel ook erg aantrekkelijk, en daarbij nog die geschifte inleidingen van Lars Von Trier zelf, en de geniale personages: ik heb hier enorm van genoten. En een maand lang iedereen uitgescholden voor Dansk Jevlar

Ik weet niet meer goed wat de eerste en wat de tweede reeks is, maar ze zijn eigenlijk allebei schitterend. Nu moet ik deze ook al in mijn top tien zien te wringen...

Het tweede deel is inderdaad minder goed, maar des te fascinerend . Eigenlijk heeft de film last van waar Twin Peaks ook last van kreeg zodra de moordenaar onmaskerd was: het gegeven is te rijk om te laten liggen, maar de echte bestaansreden is er een beetje uit. En dus worden alle teugels losgelaten en krijg je totaal waanzinnige situaties te zien zonder dat er nog een echt boeiende lijn in te vinden is. De gelijkenis is zelfs nog opvallender: beide reeksen slagen er desondanks toch in om met hun allerlaatste aflevering zo'n indruk te maken dat ineens alles vergeven wordt .

Maar goed, Riget II komt enorm traag op gang wat het echte verhaal betreft, maar de nevenverhalen zijn zo krankzinnig dat het toch enorm amusant blijft. De trucjes vallen wat door de mand zodat in de eerste drie afleveringen vooral het thriller-element heel zwak uitvalt (ten voordele van het komische aspect weliswaar) maar dat wordt in de vierde aflevering prachtig goed gezet, die is waanzinnig goed.

Nu ik Lars von Trier heb horen vertellen dat er eigenlijk nog een derde reeks moest komen ben ik wel een beetje gefrustreerd, als ik het niet geweten had dan had ik het een mooi open einde gevonden, nu wringt het toch een beetje allemaal, eigenlijk is er niks echt voltooid in deze reeks. Maar goed, het echte leven is ook nooit af .

Ik hou sowieso niet erg van stille films die serieus bedoeld zijn, maar deze vond ik echt ondermaats. Ik weet zelfs niet meer waar het over ging (iets met een bokser denk ik ) Het deed me gewoon niks, zoals alle boksfilms trouwens sinds is Raging Bull gezien heb, maar dat doet hier niet ter zake natuurlijk.

Rare, onevenwichtige film die erg hermetisch en elitair overkomt, zelfs voor een Bergman . De beelden zijn wel prachtig en de scenes apart hebben elk wel hun waarde, maar als geheel zegt het me weinig en dat ban ik van hem niet gewend. Bergman heeft deze naar het schijnt gemaakt vanuit zijn eigen frustraties en ervaringen met censuur en dat vind ik een mooie reden, maar ik haal uit de film eigenlijk weinig dat daar op een waardevolle manier toe kan bijdragen. Maar goed, het is wel een originele prent en de personages zijn best interessant.

Sympathieke film met leuke ideeën, maar hij heeft te lijden onder het krappe budget (of gebrek aan toewijding, ken de geschiedenis niet zo goed). De animatie is vaak heel simpel, zeker niet de verbluffende dynamiek van bijvoorbeeld The Aristocrats, de decors vallen soms heel karig uit en vooral mist de film figuranten. Het verhaal is leuk maar een beetje onhandig verteld. Leuk om gezien te hebben, maar te veel mankementen om hem als volwassene nog echt goed te vinden.

Prachtige film! Ik verwachtte er al heel veel van (Visconti is een van mijn favoriete regisseurs, ook al heb ik nog maar twee films van hem gezien ) maar het is niet tegengevallen: ik had het enkel soms moeilijk met het theatrale acteerwerk (soms iets te veel geroep, dat stoot mij een beetje af) Voor de rest een wondermooi verhaal met schitterende personages en dito acteurs en weeral prachtige muziek van de onovertroffen Nino Rota. Geen 5 sterren meesterwerk, maar toch zeker een 4.5 sterren fantastische film!

Met ster de walgelijkste film die ik heb gezien, komt waarschijnlijk omdat ik er meestal met een boog omheen loop en dat bij deze niet gelukt is. Heldhaftige kolonel slaat rumoerige menigte neer, maakt er een bloedbad van, maar gelukkig was het terecht, want die menigte had ook wapens en moest dus neergeknald worden. Ik kan mij voorstellen dat in zo'n geval geweld soms nodig is (niet dus, maar ik snap wel dat het soms wordt gebruikt), maar ik ga echt niet zitten juichen en supporteren voor zo'n smerige officier die dat op zijn geweten heeft. Ik bedoel, stel dat de Chinezen een dergelijke film maken over het drama op het Tien-an-menh plein, de wereld is toch te klein dan? En terecht! (en hou uw commentaar maar bij, ik weet ook wel dat die vergelijking absoluut overdreven is, maar ik haal ze niet weg, kunnen jullie je nog een beetje ergeren )

Ehm, voor de rest is de film eigenlijk ook saai en ongeinspireerd ingeblikt, goede acteurs, dat wel, maar ik kan echt niet anders dan hier 0.5 op geven.

Knappe film waar ik toch stiekem wat meer van verwacht had. De film staat als een huis, acteurs zijn echt heel goed (niet alleen Schoenaerts, maar ook Perceval vond ik opvallend sterk en onherkenbaar - sowieso een geweldig duo, maar om ze beiden zo opgefokt bezig te zien, en dan nog verlost van hun taalcomfort door in plaats van behaaglijk Antwerps plotseling een verschrikkelijk Limburgs of West-Vlaams dialect te moeten spreken - chapeau!) en de combinatie van personages en landschap - allebei even vreugdeloos en rot en tegelijk met een tristesse die om te huilen zo mooi is - is ook erg sterk. Daar staat tegenover dat ik het verhaal, al bij al, nogal zwak vond: het blijft allemaal nogal op te vlakte, het wordt ook allemaal niet zo goed verteld zodat je lang niet echt weet wat er nu juist gebeurt,... Pas tegen het einde wordt het echt pakkend, maar dan is de film bijna gedaan. Ik snap dat het wat te maken heeft met de sfeer die men heeft willen neerzetten, de personages zijn ook geen lieverdjes en allemaal heel gesloten, moeilijk te doorgronden doorgroefde boeren en vleesbazen, dus het zal wel zo bedoeld zijn dat je tijd nodig hebt om in de film te komen en dat veel personages mysteries blijven. Maar dat had dan gerust nog net iets extremer gemogen, want nu wordt die sfeer met humor (de garagisten) telkens weer ongedaan gemaakt.

Ook filmisch had het straffer gekund, soms zijn de beelden of camerabewegingen echt grandioos, dan weer is het van een teleurstellende lelijkheid. Al bij al verbaast het me dus een beetje dat dit nu net de grote succesfilm geworden is - gun ik hem zeker, maar dan heeft België de laatste jaren toch straffere films weten af te leveren.

Anderzijds moet ik wel zeggen dat met wat de Belgische filmindustrie de laatste jaren afgeleverd heeft, we als klein land zeker heel trots kunnen zijn - vooral ook omdat het een collectieve kwaliteit lijkt te zijn, en niet afkomstig van één enkel sterk figuur zoals in Denemarken (een tijdje geleden het grote voorbeeld dat België moest gaan nastreven) lang het geval was.