Meningen

Ik was eerst wat teleurgesteld toen ik deze film bekeek: het verhaal heeft weinig lijn en komt warrig over (wel veel knappe losse scenes, maar zonder duidelijke richting) en veel personages zijn totaal inhoudsloos. Gelukkig is de film heel onderhoudend met veel spectaculaire gevechtjes (kort maar krachtig meestal) en veel humor, en uiteraard, prachtige beelden, maar ik verwachtte ook niet anders. Naarmate de film vordert komt er toch meer structuur in (achteraf gezien is er ook een duidelijk verhaal, maar het duurt te lang voor dat blijkt in de film) en beginnen de personages meer en meer te boeien, en uiteindelijk vond ik het toch nog een aangename film. Een typische 3.5*, tot er op het einde een onwaarschijnlijk indrukwekkende en absurde dansscene kwam, die er nog een halfje bij deed. 4* dus, niet Kitano's beste, maar wel een interessante, grappige, wat vreemde film. Duidelijk met veel liefde gemaakt (ik zie Kitano al gniffelen bij iedere nieuwe vondst ) en de man heeft zo veel talent dat hij blijkbaar geen slechte films kán maken, maar ik had er toch ietsjes meer van verwacht. Prachtige muziek overigens!

Inderdaad een wat mindere film van Kusturica, door de overvloed aan slapstick en kinderachtige uitvinders-humor. Maar dat neemt niet weg dat het, zoals steeds, een geweldig leuke en vertederende film is, met heel veel enthousiasme gemaakt. Ik heb niks tegen wat magisch realisme dus vliegende mensen en vreemde bouwvakkers hebben me niet gestoord, wel de wat domme Home Alone - truukjes. De muziek is leuk maar niet uitzonderlijk, de acteerprestaties zijn ok en het scenario, voor zover dat er toe doet, is aangenaam. Misschien wat te veel elementen uit vroegere films die terugkomen, zodat je toch heel de tijd zit te denken dat bijvoorbeeld Black Cat White Cat toch een veel betere film is Maar ondanks deze minpuntjes, blijf ik een fan van Kusturica, en heb ik de film met heel veel plezier gezien.

Overigens: Dr. Nelle Karajlic, de zanger van Kusturica's No Smoking Orchestra, treedt tegenwoordig op in het geweldige kostuum van die blauwe engel uit deze film - heb het zelf mogen aanschouwen op Couleur Cafe vorig weekend

Leuke film van Woody Allen, met die typische humor die ook in zijn boeken zit (Ja, maar kan een stoommachine dat ook? vind ik nog steeds het beste dat hij ooit geschreven of gemaakt heeft) en waar ik meer van hou dan van de groteske situaties uit Always...sex of het enerverend gedoe uit Manhattan. Leuk uitgangspunt ook, en redelijk goed uitgewerkt.

Erg mooie film die de rillingen over je rug doen lopen (die scene als ze heur haar wast, schitterend gewoon) Ik heb niet alles door denk ik, doet er ook absoluut niet toe natuurlijk, maar ik ga hem zeker binnenkort nog eens zien. Ik geef hem nu 3.5 omdat het verhal mij soms een beetje koud liet, maar ik ben er zeker van dat dat binnenkort een 4.5 of 5 gaat worden. Ach kom, ik geef nu al een 4.5, en dan zien we nog, bij nader inzien was hij wel verbluffend mooi gemaakt, en dan nog juist in mijn favoriete tempo, en met knappe muziek. En de scenes elk apart waren meestal toch te verstaan en ook zeker niet slecht, enkel het algehele verband miste ik dus nog een beetje.

Prachtige film alweer van onze verre oosterburen. Visueel übergestileerd en toch niet afgelikt, geluid is indrukwekkend en de film weet heel de tijd te boeien. Het is al ver gekomen dat mensen dit soort van emotionele nachtmerries 'standaard' noemen (gho, iemand die zijn vrouw vermoordt, dat heb ik toch al wat te vaak gezien hoor ), bovendien kan ik me vergissen, maar wijst het einde er toch op dat hij het zich allemaal ingebeeld heeft?. Nu goed, mij interesseert het allemaal niet zo waar het écht om ging, zolang ik maar anderhalf uur gefascineerd wordt door een film en dat is hier zeker het geval. Mooie film!

Erg interessante film . Ik heb niet zo veel met voetbal, maar het fascineert me wel enorm, vooral door de status die de sport gekregen heeft, en dus ook haar spelers. Je mag er gerust vragen bij stellen, maar waar helden vroeger dappere strijders waren, zijn tegenwoordig de belangrijkste mensen die zo'n status nog bezitten sportlui en filmsterren. Negentig minuten lang beelden tonen van Zidane is daar een mooie reflectie op.

Maar dat is lang niet alles, want dan zou het geen goeie film opleveren. Wat je te zien krijgt, zijn inderdaad louter vrij dichte close ups van Zidane, zijn gezicht, zijn voeten, af en toe een actie, maar veel ballen raakt hij al bij al niet. De match volgen is zo goed als onmogelijk, want je krijgt amper een zicht op wat er op de rest van het veld gebeurt, en aan Zidanes gezicht valt nu eens werkelijk niks af te lezen. Deze beelden worden af en toe afgewisseld met tv-beelden die wel een overzicht geven, en af en toe zoomt de camera ook uit, even worden er zelfs wat beelden tussengelast van de lege gangen van het stadion. In de rust wordt trouwens een korte montage getoond van andere gebeurtenissen die op hetzelfde moment plaats vonden (bomaanslagen, begrafenissen, overstromingen, fait divers,...)

Is de film boeiend? Ja en nee. Behalve in het laatste half uur gebeurt er voetbaltechnisch gezien heel weinig, althans toch niet in beeld. Zidane stapt wat rond, krabt eens aan zijn kop, trapt een balletje, roept een keer. (Het roept vragen op over 's mans loon ) Die beelden worden echter ondersteund met een van de geniaalste geluidsbanden die ik ooit in een film gehoord heb, een magnifieke collage van stadionlawaai, muziek, stilte en het geluid van het spel zelf (voetstappen, het wegtrappen van de bal, op de grond spuwen, het wordt enorm versterkt weergegeven), dit alles digitaal bewerkt tot een monumentale geluidsmuur. Het laatste half uur lijkt de wedstrijd ineens open te breken, en krijg je prachtige chaotische beelden te zien, om uiteindelijk uit te monden in het prachtigste einde dat de makers zich ooit hadden kunnen wensen, maar dat moet je zelf maar zien.

De makers van de film verwijzen met hun film naar portretten uit de schilderkunst, waarin iemands persoon zo scherp mogelijk wordt weergegeven (niet enkel fysiek, maar ook psychisch en vaak zelfs sociaal-maatschappelijk), en trachten dit te vertalen naar moderne technieken (zo stond het toch in het foldertje dat ik hierover gelezen heb ) Dat lijkt me de belangrijkste waarde van deze film: Zidane wordt haarfijn geportretteerd, de kijker zit er met de neus pal op, ziet alles, hoort alles. Geen enkele klassieke documentaire over 's mans leven en carrierehoogtepunten kan zo'n scherp beeld geven als deze film. De film is geen hommage en geen kritiek (al hebben ze natuurlijk niet zo maar Zidane gekozen, dat weet ik ook wel), maar een perfecte registratie, in real-time, anderhalf uur lang.

De film is extreem experimenteel, bijna avant-gardistisch. Een hypnotiserende en unieke ervaring in het filmkijken, maar tegelijk in het laatste stuk ook erg emotioneel geladen en aanstekelijk. Ik ga niet zo ver om dit een meesterwerk te noemen, zelfs geen mijlpaal of zo, maar wel een spectaculaire en enorm fascinerende belevenis. En een film die doet nadenken, want veel meer heb je niet om handen tijdens het kijken .

Saaie momenten? Omdat er af en toe eens géén histerische menigte door het beeld loopt? Neenee, dit is Kusturica's meesterwerk! Aanstekelijk, chaotisch, ontroerend, siroop-romantisch en van begin tot eind een feest voor oog en oor. Hij is niet de man van de grote boodschap, maar weinig mensen maken zo'n hartverscheurend mooie én leuke films als hij.

Saai en leeg, sorry dat ik het zeg. Het eerste deel is mooi (muziek werkt inderdaad uitstekend, en de eindeloze reeks biljartspelletjes kon me zeker bekoren, maar het laatste shot verknoeide veel, dit soort sentimentaliteit was totaal ongepast (ik snap het wel, het is een klein gebaar en ik zie ook de bedoeling ervan, maar het was helemaal niet nodig en haalde alle magie weg uit de relatie). Het tweede deel, mwoah. Laten we het houden op totaal mislukt. De tussentitels werkten voor geen meter en stoorden me meer dan in eender welke stomme film die ik ken en het verhaal/gegeven interesseerde me geen lap. Een paar mooie plaatjes, maar ook daar was het nihilisme dat de klok sloeg en dus onvoldoende om het geheel te redden. Muziek stoorde me niet, maar echt geweldig vond ik het ook niet. Het derde deel was wel erg mooi gefilmd en af en toe zelfs ontroerend, maar na het vorige deel kon ik niet meer veel verdragen en ben ik hopeloos afgeknapt op de duffe, pessimistische visie op onze tijd die eruit spreekt.

Ik heb geen flauw idee wat de regisseur met deze film wilt bereiken trouwens. Liefde spreekt er amper uit de verhalen (hoogstens het eerste dan), ik vond de film eigenlijk vooral leeg en emotieloos. Als dat de bedoeling is, goed dan, maar dan heb ik er geen énkele boodschap aan. Wat de drie verhalen met elkaar te maken hebben zie ik ook niet meteen, behalve de terugkerende acteurs en het 'liefde'-gegeven, maar dat maakt er geenszins een geheel van (getuige de meeste berichten hierboven die hun bespreking van de film in drie opdelen omdat ze er geen geheel van kúnnen maken).

De film is niet slecht, hij is rustig en vaak mooi om te bekijken en vooral tijdens het eerste stuk lijkt het ook een mooie film te gaan worden. Maar daarna ben ik de draad kwijtgeraakt, en een andere teruggevonden die me absoluut niet beviel. Een 3* is het hoogste dat ik dus te bieden heb, en dat is laag want ik had veel van deze film verwacht.