Meningen

Grappige en zeer charmante film, die erg lijdt onder een rammelend scenario, dat werkelijk van hot naar her springt, zonder dat je weet wat de film nu eigenlijk wilt aantonen of vertellen. Wel erg leuke personages die goed geacteerd zijn door een aantal bloedmooie vrouwen (allez, mijn mening toch he, ik heb hem wel gezien net na Calendar girls, misschien was ik wat beïnvloed...) Leuk en ontspannend om te zien, maar eigenlijk een beetje een zinloze film. Maar enorm aanstekelijk en sfeervol, dat wel.

Zeer knappe film, in dezelfde lijn als Unser Täglich Brot, maar deze keer minder een eye opener die dingen toont waar je geent besef van hebt, maar des te meer een sfeervol en betoverend portret van de westerse beschaving na zonsondergang. Zonder moraal of uitleg worden beelden getoond van leegte en eenzaamheid, de alomtegenwoordige controle en zielloze uitspattingen onder het mom van entertainment: klinkt als een kritische en akelige film, maar is vooral heel fascinerend. Pret of geluk komt in deze film haast niet voor, pessimistisch is het echter ook niet helemaal: iedereen doet stug zijn ding in deze alternatieve maatschappij van het donker. Van mij mag Geyrhalter deze films blijven maken: hij slaagt er blijkbaar steeds weer in zich toegang te verschaffen tot de meest fascinerende, halucinante of onbekende plekken, en zijn manier om alles gewoon te registreren en aaneen te plakken tot een afstandelijk, verwonderd portret van de wereld zoals we hem niet kennen, vind ik geweldig.

Heel erg mooie film, op elk gebied. Niet geweldig verrassend of nieuw allemaal, maar op zo'n eerlijke, ontroerende manier gebracht dat ik er heel stil van werd.

Een beetje hoogdravend is hij wel, deze film, maar ik vond het wel de moeite. Niet bepaald spannend maar wel fascinerend, niet geweldig hoogstaand maar wel verdienstelijk. Eindscene vond ik wel geweldig, niet op zich maar binnen de intellectuele context van de film wel een aangename wending . Daarnaast heeft de film wel iets te vertellen, ik ben er nog niet uit of ik het pseudo-intellectuele onzin vind dan wel een interessante benadering, maar goed, het kon me wel boeien. Daughters of Darkness van Harry Kümel vond ik wel een pak beter, om binnen het genre van intellectuele vampierenfilms te blijven. Maar deze is ook zeker de moeite, 3.5* krijgt ie.

Degelijke film, behoorlijk grappig soms en erg goed geacteerd, met doordachte en uitgebalanceerde personages. Met de thematiek was meer mogelijk geweest dan dit, vooral het slappe einde stelde me teleur. Echt taboedoorbrekend is het ook allemaal niet meer, maar ik vond het een aangename film die tot nadenken stemt. Loach is wel erg voorzichtig om niemand voor het hoofd te stoten, een beetje meer venijn had de film zeker geen kwaad gedaan.

Klassiekers zijn meestal niets voor mij, dat wist ik al langer, en deze bewijst dat nog eens. Ik vond het een belachelijk verhaal, inderdaad werkelijk mierzoet, stomme ontknoping, en ergerlijk geacteerd door beide hoofdrolspelers. Natuurlijk is het allemaal wel leuk en avontuurlijk, maar in feite slaat het gewoon op niks. Wat ik wel leuk vond waren de bloedzuigers, vooral het feit dat zijn borst, rug en schenen volledig vol zaten, maar tussen zijn knieen en zijn buik zat helemaal niets. Nee, soms kan ik wel nostalgisch worden van oude commerciele films, maar hier deed het me gewoon absoluut niks. Ik geef twee sterren uit respect, maar als ik helemaal eerlijk ben en er niet aan denk dat de film al 53 jaar oud is dan verdient hij niet meer dan 1. (sorry )

Prachtige film, rustig kabbelend en tegelijk hallucinant. Ik geef toe dat ik ook op meer spektakel had gehoopt, maar achteraf bekeken zou dat helemaal niet juist geweest zijn: welk spektakel moet je verwachten op een vlot dat op de amazone (of een andere rivier, geen idee) dobbert met een snelheid 2 km/u... Als halve documentairemaker kiest Herzog voor een realistische benadering, waarin mensen sterven zonder dat iemand het gezien heeft en waarin vooral verveling een rol speelt. De kleine totaal absurde momenten kan hij niet laten en storen misschien zelfs een beetje (de domme humor af en toe is eigenlijk niet nodig), hoewel ze wel voor wat afwisseling zorgen, en tonen dat de film met plezier is gemaakt, ondanks de helletocht die ervoor is afgelegd. Een verademing vond ik het dus eigenlijk, deze conceptuele avonturenfilm zonder veel avontuur (zonder grote waterslangen, vleesetende vissen, woeste watervallen of razernij-aanvallen...) Kinski is zijn waanzinnige zelf, de andere acteurs staan er, niet meer. Het landschap, de beelden, de spaarzame muziek: die zijn meesterlijk.

Een absoluut heerlijke film.

[zaag- en moraalmodus]Veel gebruikers op deze site, en ik merk het bij mezelf ook vaak terug, hebben de neiging om bij het kijken van een film, en zeker bij het schrijven van berichten achteraf, de neiging om voortdurend te focussen op negatieve elementen, wat niet goed is aan de film, waar ze zich aan ergerden, enz - een beetje vanuit de optiek dat je als filmkenner extra kritisch moet zijn omdat je nu eenmaal niet zomaar alles slikt wat bij de modale filmkijken als zoete pap naar binnen gaat. Het risico daarbij is groot dat je op den duur afleert om nog gewoon van een film te genieten, ook al is hij geenszins perfect. Als je jezelf filmliefhebber noemt, zou je eigenlijk van alle films moeten houden, of niet soms? [/zaag- en moraalmodus]

Dit is wat zoal door mijn kop schoot toen ik van deze film terug naar huis wandelde. Ik had me kapot geamuseerd met deze film, was tot tranen toe ontroerd geraakt, geshockeerd op andere momenten, had op het puntje van mijn stoel gezeten bij sommige actiescenes en had vooral diep genoten van het pure filmplezier dat uit deze prent spat. Maar ja, vier uur is wel erg lang om dat op een continu hoog niveau te houden, de acteurs vallen af en toe zwaar door de mand, visueel is de film soms wat knullig, het scenario is totaal van de pot gerukt (dat mag) maar zakt op een aantal momenten nogal in (mag niet...) en bevat wat storende gaten (dingen die onderbelicht blijven), wat in een film van vier uur toch niet meer zou mogen, zo complex is het verhaal toch ook niet, enz. Mijn besluit na een wandeling van een half uur is: fuck it! Gedaan met het gezaag (nu ja, heb het toch maar lekker weer gedaan zonet...), deze film is gewoon puur genieten! Wat een hilarisch goed gebruik van muziek bijvoorbeeld, wat een heerlijke personages, wat een op en top supercool ritme zit in de film, en wat een loser is Tarantino eigenlijk als je zijn afgelikte filmpjes vergelijkt met dit überspontaan virtuoos stukje topcinema (nu ja, Tarantino is ook niet slecht hoor).

Samengevat: een absolute aanrader, laat de duur je in geen geval afschrikken, dit is geen traag emotioneel drama met zwijgende depressieve Aziaten, maar een vier uur durende rollercoaster van waanzin, erotiek, geweld, liefde, gebed en vooral heel veel cinematisch genot. Amen

Te veel een film met een trucje, ik heb het niet zo voor films die dooreen geschud worden om de kijker pas op het einde te laten begrijpen waar het over gaat - dat werkt enkel in heel uitzonderlijke gevallen. Maar los daarvan echt wel goed: een film met het Israelisch conflict als achtergrond zonder dat het enkel een Israelisch-conflict-film is, dat is wel zeldzaam en erg verfrissend. Een film over haat, geweld en onschuld, met maffiafilm-allures, maar in plaats van spaghetti-etende Italianen zien we realistisch geportretteerde moslims en joden, krijgen we een inkijk in een (voor mij) vrijwel onbekende wereld zonder dat het belerend wordt en is het toch nog behoorlijk spannend. Ik vind het leuk om eens een 'gewone' film te zien uit en over het Midden-Oosten, zonder de typische arthouse dramatiek en eenvoud (waar ik overigens wel van hou), maar zonder dat het oppervlakkig wordt - de hoge score blijft echter uit omdat de film toch net iets te modieus wil zijn, iets te hip en modern, en juist daardoor een beetje uit de bocht gaat en gekunsteld wordt. Desondanks toch wel een aanrader.

Alweer een geweldige film . Gewoon al de eerste minuut: hoe geniaal goed kan een film beginnen! Uiteraard is het verhaal nogal overdreven en zijn de personages ietwat karikaturaal, maar ik heb direct na het zien van de film de strips ontleend en daarin ontdek je toch dat het helemaal niet zo simpel zit als je in de film zou denken, dat is natuurlijk niet eerlijk maar als je de juiste achtergrondinformatie hebt wordt de film meteen stukken interessanter. Het verhaal is drastisch gereduceerd (maar dan ook écht drastisch, meer dan de helft is geschrapt en de rest is helemaal anders ) en dat stoort niet echt, maar je krijgt nooit de kans om helemaal door te hebben hoe de onderlinge relaties tussen alle karakters juist zitten, want tegen dat je een idee begint te krijgen is alles al weer ontploft. Grappig is ook om te zien hoe nummer 19, die in de boeken een enorm belangrijke rol speelt, hier wordt gereduceerd tot een geschifte domme heks, een bewijs voor de humor en de zelfrelativering die bij een verhaal als dit erg cruciaal zijn om het overeind te houden.
Erg moeilijk om te volgen vond ik het trouwens niet, met uitzondering dan van de massa personages waarvan je eerst niet eens weet of ze wel enig belang hebben.
De film is geweldig snel en dat laat weinig tijd over om van het tekenwerk te genieten, maar ik heb een aantal keer willekeurig op pauze gedrukt, en dan blijkt de absolute klasse meteen. Enige opmerking die ik had was de uitwerking van de personages die soms vrij banaal was, in een animatiefilm heb je de mogelijkheid om het uiterlijk van mensen veel sterker te laten spreken dan in live action, en daar werd soms te weinig gebruik van gemaakt.
Een definitief oordeel zal ik wel uitbrengen als ik de film nog een paar keer herzien heb, maar voorlopig staat hij met stip op 4.5 *.

Ik had op voorhand gelezen bij Patrick Duynslaegher dat hij dit een pretentieuze film vond. Dat vindt hij eigenlijk van alle films van Wim Wenders, maar in het eerste kwartier van deze film had ik bijna de indruk dat hij gelijk had: het leek allemaal nogal saai te worden. Maar deze film heeft tijd nodig: niet dat er echt veel gebeurt, maar wat er gebeurt is zo mooi en charmant dat je uiteindelijk toch geboeid raakt. De manier waarop de jongeman en het meisje met elkaar omgaan is werkelijk betoverend, en je begint echt mee te leven met hun (eigenlijk nogal absurde) zoektocht. Bovendien bevat de film erg mooie beelden en zijn de twee hoofdacteurs zo goed, dat dit echt wel een prachtige film is, en eigenlijk absoluut niet pretentieus: het is eerder het tegenovergestelde: klein, charmant en erg leuk om te bekijken.

4 sterren dus.

Burton doet het weer - zoals ik geen poppenfilm kan zien zonder aan zijn heerlijke creaties te denken en ermee te vergelijken, zal ik vanaf nu iedere 3D animatiefilm met deze vergelijken - en het zal niet gemakkelijk worden om dezelfde sfeer en een even fascinerende wereld te creëren als hij hier doet! HEt verhaal is misschien een beetje een rommeltje, maar dat heb ik met die 3D beelden ook steeds: je bent er niet aan gewend dus je kijkt vaak naar de foute hoeken - op een of andere manier paste dat gewoon mooie samen

Muziek is Elfman op zijn best (vanaf de eerste noot herkenbaar, maar het blijft werken), de personages zijn heerlijk (hulde aan de roman hier natuurlijk) en de hele wereld is een absoluut genot. Pandora wordt hierbij gereduceerd tot een saai bos - Neverland overklast het met gemak: donkere wouden en dorre woestijnen, schitterende speelgoedkastelen en dito interieurs, en een adembenemende finale! Ook character design is 100 % af, zowel de kostuums van de acteurs als de digitale wezens. Dikke chapeau

Dat de film het hoogste niveau niet haalt ligt een beetje aan het scenario: ik kende Alice in Wonderland niet, nooit gelezen of gezien, maar ik bleef een beetje over met een gevoel van 'is dat het nu?' als het op het verhaal aankomt. Meer waanzin, meer absurditeiten, meer chaos en een minder rechtlijnig op finale afstormend scenario zouden de film helemaal een meesterwerk hebben gemaakt. Ik vermoed dat het boek zo is - dat Disney terughoudender is begrijp ik, maar betreur ik dus ook. Maar hey, wat een zalige speeltuin heeft Burton weeral gecreëerd!!

Overigens: ik blijf 3D geweldig vinden, het maakt filmkijken terug die magische gebeurtenis die het vroeger was toen ik als kind ging kijken. Uiteraard zijn er kinderziektes en het is vrij vermoeiend kijken soms, maar bepaalde scenes hier zijn toch adembenemend: de val in de put, achtervolgingen door het bos, die vliegende kat, en zoveel kleine mooie vondsten die ik niet meer kan opsommen...

Deze film is compleet déjà vu na de andere. De duistere sfeer en de spanning die de twee vorige zo speciaal maakten zijn hier erg mager (deze film IS helemaal niet spannend) Wat wel leuk is is de psychologische evolutie van Ripley doorheen de serie. De moedergevoelens die in het derde deel duidelijk bij haar naar voren komen zijn erg interessant. Ook al is de manier waarop ze getoond worden niet zo erg subtiel maar nogal voorspelbaar. Ook het feit dat de interessante personages uit deel twee op zo'n manier worden geschrapt is idioot. De camerabewegingen in de achtervolgingen zijn leuk, maar na de vijfde keer heb je dat ook wel gezien. De film krijgt nog anderhalve ster, ondermeer voor het briljante begin (20th century Fox-promomuziekje dat iedereen kan meeneuriën en dat dan overgaat in zo'n angstaanjagende toon, je zit meteen op het puntje van je stoel. Ook de rest van de begingeneriek is eigenlijk wel spannend, maar dat is het wel)

François Ozon slaagt er toch weer iedere keer in films te maken waarvan ik iets totaal anders verwacht . Na de idiote kolder van Sticom verwachtte ik hier iets gelijkaardigs, maar niet is minder waar. Zoals steeds is de film niet echt te vatten, maar een hilarische komedie is het zeker niet.
Dat onvatbare is volgens mij ook iets waar veel kijkers op afknappen en de reden waarom Ozon niet door iedereen zo geliefd is: behalve de spaarzame glimpen van tederheid en liefde, is deze film opvallend koud en afstandelijk. De meeste liefdesscenes worden zo geësthetiseerd (weinig regisseurs kunnen naakte lichamen zo tastbaar en verleidelijk, maar toch zo gelikt (nu ja) in beeld brengen, dat is me ook in later werk van hem al opgevallen, vooral dan in Le Temps Qui Reste) dat er voor emoties weinig plaats overblijft.
Ik moet toegeven dat ik zelf ook nooit goed weet wat ik met veel van Ozons films aanmoet, maar ik raak iedere keer weer gebiologeerd door zijn stijl (steeds anders, maar er zijn wel wat constanten terug te vinden) en zijn originaliteit. Het lijkt alsof hij helemaal niets wil vertellen, en toch vanalles weet te zeggen . Hij lijkt alle kanten uit te willen, maar toch te blijven staan.
Maar genoeg vaag gebazel: het is ook gewoon een geweldig coole film, met een schitterende mix van ingehouden erotiek, kinderachtige naïviteit en onmenselijke wreedheid, met prachtige beelden, een perfect tempo en genoeg spanning om te blijven boeien. Alles wat Ozon toont en vertelt, lijkt een parodie te willen zijn op iets anders, en toch slaagt hij erin een vrij coherente film te fabriceren. Hoogtepunt vond ik de vrijscene aan het einde, waar in ware Bambi- en Sneeuwwitje-stijl alle dieren van het bos naar komen kijken en die een happy end lijkt te gaan worden (zodat de film, net als Roodkapje, kan gezien worden als een soort volwassenwordings-allegorie), maar dan wordt alles toch nog onderuitgehaald, en blijkt de relatie tussen Luc en de man te overwinnen. Een relatie die bij Freud (de echte, dan) al gauw de symboliek van die tussen kind en opvoeder zou krijgen!
Kortom, een film die veel stof biedt tot psycho-analyse, maar tegelijk ook erg weet te fascineren, én er geweldig uitziet.

Amusante en erg originele film, maar het opzet houdt meteen ook in dat hij wel erg licht weegt en snel terug vergeten is. Qua sfeer deed het me wat denken aan een Black Cat White Cat en het Rome-filmpje uit Night on Earth, met de nodige Monty Python elementen of zo . Opvallend, grappig, verfrissend is het allemaal wel, maar de bewust verwarrende opbouw kan de film en zeker de personages niet echt boeiend houden. Er zitten wel een aantal prachtige scenes in (de oom in zijn boom, de passage van dat gigantisch schip, de sneeuwval, de tabaksverkoopster,...) die de film wel doen slagen, maar helemaal overtuigd was ik toch niet.

Deze film is me beter meegevallen dan ik verwacht had, hij is inderdaad erg goed geacteerd, aangenaam om te bekijken en bij vlagen geweldig sexy .

Dat het een film is die anders is, kan ik echter niet bevestigen, verhalen over uitgebluste veertigers zijn er bij massa's, en de manier waarop het verhaal wordt verteld is ook totaal niet bijzonder. Maar wel erg degelijk, en het is leuk hoe je tot op het einde in het ongewisse wordt gelaten wie het einde gaat veroorzaken. Het bijzonderste is misschien wel dat het een Amerikaanse film is die af en toe meer aan een Europese doet denken, ook al is de setting op en top Amerikaans. Maar hij mist bezieling en charme, en daarom blijft hij op een 3.5 steken. Dat halfje meer dan standaard verdient hij wegens de acteerprestaties, de muziek en de leuke personages.

Het verhaal is een beetje simpel, maar de film is absoluut prachtig: zelden de sfeer van een vergane tijd zo levendig en indrukwekkend tot leven zien gebracht worden als hier. Daarom toch een waardige afsluiter (voorloper) van de Heimat-reeks, waarin veel van wat erna zal komen wordt aangezet (niet de personages, maar wel de symboliek, gevoelens en vooral de sfeer en de omgeving). De vier uur gaan snel voorbij dankzij de absoluut wondermooie beelden (zo haarscherp heb ik nog maar zelden een film gezien) en het boeiende verhaal, dat weliswaar wat voorspelbaar is, maar door een aantal heel knappe scenes (vooral in het tweede deel) toch gered wordt. Jacob is een fascinerende figuur, de andere personages vond ik wat mager - of ze zijn een kopie van figuren uit de eerdere (latere) Heimar-reeksen, wat inhoudelijk te verdedigen valt maar de film minder verrassend maakt. Maar de hallucinante, zompige, smerige armoede, het dromen over een betere wereld - zo ver mogelijk weg - het harde werken, de verstikkende godsdienstigheid, de onderdanigheid van het volk tegenover de adel,... dat wordt allemaal ongelooflijk mooi in beeld gebracht. Te bedenken dat deze armzalige situatie in Vlaanderen en Nederland waarschijnlijk niet veel anders geweest zal zijn, heeft me ook wel erg doen nadenken - ook bij ons in de familie hoef je niet zo veel generaties terug te gaan voor je massale kindersterfte had en veel mensen uit radeloosheid de oceaan overgestoken hebben. Niet zo gek veel anders als wat veel Afrikanen ook nu doen, overigens. Knappe film!

Raar dat een film van drie uur me meer weet te raken dan drie weken uit mijn eigen leven, maar dat heb ik me al vaker afgevraagd. Naar mijn mening misschien wel de beste film van Tarkovsky, omdat er naast prachtige beelden en een hoop symboliek ook sterke emoties in meespelen, iets waar zijn andere films door de hoge vaagheidsfactor (bestaat daar geen beter woord voor? ) minder in slagen (wat hen nét iets minder geniaal maakt) Deze film deed me trouwens erg denken aan Ingmar Bergman (om begrijpelijke redenen denk ik). Ik geef hem natuurlijk 5 sterren, ik was er kapot van.

Speciale en ontroerende film, maar ik vond hem iets te langdradig. Maar dat kan ook aan mijn beperkte kennis Engels liggen, want sommige dingen heb ik gewoon niet verstaan. Wel heel goed geacteerd, en erg apart kleurgebruik (en muziekkeuze) 3,5 sterren.

Beetje bizarre serie, waarin schitterende scenes afgewisseld worden met sentimentele rommel, waarin geweldige acteurs samenspelen met heel banale en waarin ook de personages varieren van heel knap uitgewerkt en interessant tot gewoon saai. Ook het scenario is soms heel voorspelbaar, en dan weer totaal ongeloofwaardig of juist hilarisch goed gevonden. Dit alles levert een geweldig interessante serie op eigenlijk, die mateloos fascineert, juist doordat ze voortdurend schippert tussen heel erg goed en idioot. Ik heb er dus graag naar gekeken, bovendien raak je in lange films (series) sowieso wel geboeid door de personages, en kan een serie juist door die lengte wel een aantal mindere momenten verdragen zonder helemaal in te storten. Ondanks alle negatieve punten geef ik dus 4 sterren, al denk ik niet dat ik de serie ooit ga herzien of zo.

Vrij spectaculaire filmpjes, die wisten te charmeren of indruk te maken, maar nooit van een meesterlijk niveau waren. Visueel het interessantste, want anders, vond ik de twee van Watanabe (vooral Detective Story vond ik grafisch uitmuntend, Kid's Story was wel leuk gedaan en erg dynamisch, maar naar mijn mening toch vrij lelijk), World Record was zeker ook origineel, maar te stroef en te hoekig om echt goed te werken. Dat vond ik trouwens ook het slechtste verhaal. Visueel het geslaagdste vond ik Program, een beetje misplaatst in deze reeks en nogal ouderwets aandoend, maar met schitterende camerastandpunten en -bewegingen.

De eerste drie filmpjes waren binnen het Matrix-kader het interessantst en ook zeker niet slecht uitgewerkt, waarbij Final Flight ondanks de wat matte figuren de spectaculairste beelden van alle filmpjes wist te creëren, en de twee Renaissance fragmenten grafisch misschien wat pover (hoewel, soms ook echt knap, behoorlijk veel afwisseling te vinden) maar wel behoorlijk boeiend waren. Matriculated vond ik grappig, maar te wisselvallig zowel op gebied van scenario als grafische uitwerking om echt goed te zijn.

Eigenlijk stond er maar één filmpje op de dvd waar ik écht van onder de indruk was, ik wist ook meteen toen ik gezien had dat dat dat (dat dat dat ) van Morimoto moest zijn: erg effectief geanimeerd zonder veel show, en het enige filmpje dat ook wist te ontroeren. Niet van het niveau van wat hij in Memories liet zien, maar in deze compilatie wel het meest overtuigende.

Alles samen zeker leuk om eens gezien te hebben, genoeg variatie en creativiteit te zien, en hoewel sommige filmpjes eigenlijk weinig met het Matrix-concept doen, toch een interessante aanvulling. Op de achterkant van de dvd worden de deelnemende makers als de top van de hedendaagse anime bestempeld, daar kunnen wel een aantal vraagtekens bij gezet worden, vermoed ik. De balans:

Final Flight of the Osiris 3.0*

The Second Renaissance 4.0*

Kid's Story 3.0*

World Record 2.0*

Beyond 4.5*

Program 4.0*

A Detective Story 3.5*

Matriculated 2.5*

Geweldig sterke en haast ondraaglijke film. Ik kan hier beginnen zeveren over de schitterende wijze waarop hij álle sentimentele valkuilen ontwijkt en het fenomenale realisme van de personages, maar misschien moet je sommige films niet op die manier ontleden maar ze gewoon ervaren zoals ze zijn. En de prachtige wijze waarop het scenario opgebouwd is en het feit dat echt álles op zijn plaats zit zal dan wel blijken.

Leuke reactie BASWAS, vooral je laatste zin kan ik absoluut beamen, ik merk bij mezelf niets anders.

De film kon ik trouwens ook best smaken, ik hou erg veel van mysterieuze films die aan je oog voorbijrollen zonder dat je eigenlijk weet waar het juist over gaat, terwijl je dat eigenlijk toch te weten komt zonder het te merken. De vergelijking is niet meer echt origineel, maar ik vind dat David Lynch in Rabbits bijvoorbeeld juist hetzelfde weet te bereiken.

Ik ga dus niet uitweiden over de betekenissen van Marienbad want die kan ik ook voor mezelf niet formuleren, maar ik wil eigenlijk gewoon zeggen dat ik het een fascinerende, onderhoudende (net lang genoeg, dat wel), mooie (zeg maar ontroerende) film vond, helemaal niet zo elitair zwetserig als veel mensen hem verwijten te zijn. Wat ik trouwens enorm kon apprecieren was de orgelmuziek, vraag me niet waarom maar ik vond die absoluut perfect passen bij de film. Meningen kunnen dus verschillen, dat blijkt weeral.

Schattige film die bewijst dat je ook zonder enige vorm van conflictstof, toch een boeiend verhaal kan tonen Ik bedoel, mocht dit een Hollywood film zijn geweest, dan waren er sowieso strubbelingen gekomen tussen de twee hoofdpersonen, was Shigeru door een rijke surfer-stinkerd uitgelachen en had op het einde getriomfeerd door met overweldigende overmacht de wedstrijd te winnen en zijn beker voor stinkerds neus te planten. Was het een Italiaanse film geweest, dan was zijn dure surfplank gestolen, had hij zijn job verloren om dan gedesillusioneerd en totaal berooid zijn droom op te moeten geven. En in een Spaanse film was hij waarschijnlijk door een homofiele travestiet-surfer verleid en had hij zijn liefje laten zitten terwijl die net ontdekt dat ze zwanger is en aids heeft Maar het is nu eenmaal een Japanse Kitano-film: er gebeurt totaal niets, behalve wat er in de plotomschrijving al staat: hij probeert te surfen, zij zit op het strand en kijkt, hij valt een keer omver. Op het einde gebeurt er dan toch nog vanalles, maar de film is al gedaan voor je het beseft, meer dan een soort van te verwachten noodlot waar iedereen in lijkt te berusten is het dan ook niet.

Ik vond de film dan ook opvallend mooi in zijn totale eenvoud - dat hij geen meesterwerk-score krijgt is vooral wegens het feit dat het duidelijk een vroege film is van de meester: beelden zijn mooi maar de kwaliteit is vaak vrij slecht, de magie tussen de acteurs werkt niet honderd procent, de muziek is mooi maar soms te aanwezig, het typische trage Kitano-ritme werkt ook nog niet helemaal. Een andere regisseur zou hier misschien nog een 4 voor krijgen, maar deze heeft later bewezen het nog veel beter te kunnen, moet dus met 3,5 maar tevreden zijn

Inderdaad niet ongelooflijk overtuigend. Grappig is trouwens dat deze film een beetje een kruising lijkt te zijn tussen de twee vorige Bergmanfilms die ik gezien heb: Seventh Seal en Glimlach van een zomernacht . Doet deze ook geen goed want die zijn allebei beter. Ik wist ook niet goed wat nu eigenlijk het punt was dat Bergman hiermee wilde maken, de film leek me een beetje doel- en stuurloos. Maar wel goed gemaakt, geacteerd en gefilmd, dus 3 sterretjes mag ie wel hebben voorlopig. Zeker geen film die iedereen gezien zou moeten hebben, maar een echte afrader is het ook niet. Gewoon een film, eigenlijk .

De minste Von Trier die ik al gezien heb (en dat zijn ze bijna allemaal), maar nog steeds op zijn minst erg interessant. Dat moet ik hem wel steeds nageven: hij slaagt er telkens in zich te vernieuwen, zonder daarbij echt het noorden te verliezen.

Wat me stoorde aan deze film is de moeilijke symboliek, de logge zwaarte en humorloosheid van een aantal scenes (terwijl op andere momenten wel de heerlijk satanische humor van Von Trier duidelijk te merken is) en de visuele wisselvalligheid - de film komt nooit echt in het goede ritme en is gedaan voordat je beseft dat er iets bereikt is.

Uiteraard ontken ik niet de schitterende acteerprestaties, de prachtige beelden, de vieze wreedheid en de interessante psychologische uitwerking (dat hij het grotendeels uit zijn eigen mentale stoornissen afgeleid heeft, maakt de film enkel fascinerender), maar als geheel is het toch net niet.

Ik moet wel zeggen dat ik de film in Duitsland gezien heb, in een Duitse dub. Die was heel goed gedaan en ik heb bij andere films al gemerkt dat het me niet zo kan schelen, maar bij een film waar de personages zo op elkaars huid zitten als hier, kan ik me voorstellen dat het origineel toch meer indruk kan maken. Misschien dat ik hem dus toch nog eens opnieuw moet bekijken.

Erg, erg slecht dit. De film ziet er niet uit (de achtergronden zijn wel knap gedaan, maar wat er te zien is is vaak een ramp - Utopolis? Een zootje pomo-towers met hier en daar een grasveldje?), de muziek is vreselijk, de figuren bewegen als porseleinen poppen en het verhaal, nu ja. Veel geknal en geschiet, maar een indrukwekkend gevecht zoals in Akira of Ghost in the Shell heb ik niet kunnen ontdekken. Het design van de robots is bespottelijk (als ze maar een kanon vasthebben, dan is het sowieso cool), de dialogen zijn één grote grap en het scenario zit zo volgestopt met clichés dat de paar interessante elementen helemaal verzuipen. Ach ja, het kan niet iedere dag kermis zijn .

Als film misschien wat minder geslaagd, maar wel een heel mooi tijdsdocument, en voor architecten een interessante kijk op hun beroep (al is het geen mooi beeld dat je voorgeschoteld krijgt). Ik stoor me altijd aan de verplichte 'persoonlijke problemen' die dit soort films altijd schijnen te moeten bevatten, maar hier vormen ze wel echt een belangrijk deel van de film en zijn ze niet louter als emotioneel zoethoudertje bedoeld. Maar toch, dat was absoluut het minder boeiende deel van het verhaal.

En dan nog iets: de muziek is werkelijk ténenkrommend slecht, zelden zo'n idiote soundtrack gehoord. Maar goed, dat past dan weer in het idee van het tijdsdocument...

Deze film heeft mijn humeur helemaal verpest Toen ik begin zat ik helemaal in vakantiestemming en aan het einde was ik de depressie nabij. Maar wel een erg goede film, prachtig geacteerd (wonderbaarlijk hoe hard je een film kunt maken gewoon door geen enkele emotie te tonen, ik vond het soms bijna ondraaglijk) Het scenario is erg rommelig, dat is duidelijk de bedoeling maar ik vond het wel wat storend. Maar niet zeuren, 4 sterren.

De tweede film, en meteen een gigantische sprong voorwaarts: hier wordt weldegelijk iets aan de strip toegevoegd (de geweldige intro! de heerlijke liedjes! de scheve gebouwen! het stenensmijten! de piraten! de vele details en leuke massa-scenes!) en het werkt ook allemaal voortreffelijk. De humor is op en top Asterix, het verhaal op zich bij de haren gesleept maar wel onderhoudend (veel Asterix verhalen zijn niet meer dan een excuus om gewoon een nieuwe setting te introduceren en dan van de ene humoristische scene naar de andere te huppen). Grappig dat ik deze in het Frans gezien heb, maar toch de Nederlandse stemmen niet uit mijn kop krijg als ik eraan terug denk - en dat terwijl ik de originele film misschien twee keer gezien heb en zeker vijftien jaar geleden