Meningen

Prachtige film Mist nog een beetje de mooie dramatiek van een Todo Sobre Mi Madre, maar voor de rest mag hij er best naast staan. Prachtige personages, een mooi magisch-realistisch tintje en hilarische momenten (dat reclamefilmpje voor koffie ) Ondanks alle chaos en ongeloofwaardigheid heeft de film me bovendien nog wel geraakt ook. Ik miste alleen een duidelijk verhaal, het komt inderdaad erg warrig over en hoewel dat wel charmant werkt verzwakt het de film. Leuke gastrol van Almodovar zelf trouwens, als operazanger. Hoogtepunten opsommen van deze film ga ik niet doen, het zou te lang duren, maar ik heb me enorm geamuseerd

Mooie film met twee ijzersterke hoofdacteurs (Frank Vercruyssen is niet voor niks een van mijn favoriete acteurs ). Het verhaal zit wat vreemd in elkaar, maar weet toch steeds te fascineren en te ontroeren, bovendien is de originaliteit van de opbouw (incluis vreemde, niet verklaarde overgangen en een heel open einde) ook wel aangenaam. De milde humor gecombineerd met een vrij hard verhaal doet denken aan Scandinavische films, wat de film ook opvallend on-Vlaams doet aanvoelen. Zeker een aanrader, ik weet niet goed blijf met alle scenes, maar over het algemeen een mooie, boeiende en gevoelige film.

Legendarische film is dit bijna, maar bij herziening toch een beetje teleurstellend. Eigenlijk is de vorige Asterix-film, Astérix et Cléopâtre, veel creatiever gemaakt dan deze.

Als kind vond ik die twaalf opdrachten geweldig, maar als ik het nu terug kijk mist het toch allemaal een zekere epische dimensie of zo - het gaat zo onwaarschijnlijk gemakkelijk allemaal, en zó geweldig goed gevonden of hilarisch zijn veel 'werken' eigenlijk niet. Met één grote uitzondering, meteen de beroemdste van al en tegelijk ook een van de beste Asterix-scenes ooit, in het 'Maison qui rend foux' Voor de rest is deze vooral het vermelden waard omdat hij als film geschreven is en dus niet op een strip is gebaseerd - maar ondanks dat en zijn haast legendarische status (toch in mijn generatie lijkt het) heeft het toch weinig om het lijf en zijn veel strips geraffineerder. Leuke figuren wel, soms lichtjes gebaseerd op karakters uit de strips maar dan in een andere context. Misschien dat het geheel gewoon iets te kinderachtig is - de strips zijn voor volwassenen nog steeds een plezier om te lezen en hilarisch grappig, dit verhaal biedt dan net iets te weinig. De beste scenes zijn dan juist die die wel een extra lading hebben, hoe eenvoudig ook, en ook voor volwassenen herkenbaar zijn. Het gekkenhuis als bureaucratische helletocht, de hypnotiseur die door de nuchterheid van Asterix helemaal uit het lood geslagen is, het paradijs-eiland dat het laat afweten op de meest banale dingen zoals het gebrek aan goed eten,...

De film is ook gemaakt vlak voor Goscinny's dood, en lijdt een beetje aan het euvel waaronder ook de laatste strips wat te lijden hadden: de personages zijn zo bekend geworden dat ze bijna verplicht moeten voldoen aan de karikaturale verwachting: Obelix moet aan eten denken, zeggen dat hij niet dik is en vanalles 'rare jongens' vinden, enz. Bij de strips tussen '65 en '75 is dit nog niet zo storend en wordt er nog volop geëxperimenteerd met nieuwe elementen en ideeën en ook belangrijke nevenpersonages geïntroduceerd en verder ontwikkeld, daarna vermindert dat steeds meer. Maar dat valt al bij al nog mee natuurlijk als je ziet wat er de laatste tien jaar door Uderzo geproduceerd is en waar tussen de clichés alleen nog maar lucht zit

Opvallend ook de grafische verschillen met de twee vorige films: deze is wat artistieker aangepakt lijkt het, meer schilderachtig getekend, soms zelfs precies met potlood - interessant, maar mij viel vooral op dat het de film erg wazig maakte en te weinig detaillering toeliet. Dan heb ik liever een klassieke tekenwijze waar dan meer energie gestoken wordt in details en grapjes met voorbijgangers op de achtergrond en zo.

Leuke en grappige film is het wel, maar mijn favoriet blijft toch Asterix en Cleopatra!

Een magistrale film. De niet-lineaire vertelstructuur zorgt ervoor dat je veel meer bij het verhaal betrokken raakt, in plaats van dat je murw zou worden geslagen door de overvloed aan ellende. Nu moet je zelf mee nadenken om te kunnen blijven volgen, en daardoor komt de film veel harder aan, je blijft immers actief mee volgen in plaats van passief te ondergaan. Zeggen dat het is gedaan om het domme verhaal te verbergen is onzin, ik heb zelden een verhaal gezien waarin zoveel gigantisch interessante relaties voorkwamen, waarin personages voor zoveel realistische aartsmoeilijke keuzes en momenten staan, waarin zo écht wordt gereageerd op de hoop ellende die ze over zich heen krijgen.

Het is dat ik geen vijf sterren wil geven voor de film goed en wel is bezonken (?) maar 4.5 verdient hij in elk geval.

Zeer knappe film. De opbouw van deze film is een knappe ode aan The last temptation of Christ van Scorsese (al dan niet bewust) (de lange flash forward natuurlijk en het onduidelijke einde, maar ook het opofferen van het hoofdpersonage, en het in elkaar geslagen worden voor het einde als een nieuwe interpretatie van de Judaskus... Ik vind dat echt niet zo ver gezocht, en zo bekeken is dit een magnifiek verhaal. De 'mystieke elementen' die tegenwoordig in de VS zo hoog aangeslagen worden, namelijk Amerikaanse vlaggen, ground zero als offerplaats van de vrijheid en Osama Bin Laden en alle andere 'fuckers' als duivels van onze tijd krijgen zo een andere betekenis binnen de film. En ik heb het dan niet over spirituele rotzooi als 'een nieuwe vertaling van het christusverhaal' of zo, maar gewoon een visie op onze wereld, en dat met een personage dat heel wat wegheeft van zo'n christus, maar dan een menselijke, die geen boodschap uitdraagt, een zoals die uit the last temptation, een die zijn leven ondergaat maar waar hij voorbijkomt wel het leven van de mensen verandert. (Oke, als het echt de bedoeling was geweest dan zouden er veel meer verwijzingen in zitten, maar het geeft de film toch een duidelijke betekenis, dat wil ik vooral aantonen. )

Terechte Palm-winnaar, een film om stil van te worden.

De link met de Dardennes is snel gelegd, maar ik schat deze zelfs nog iets hoger in. Menselijker, minder pure ellende ook, in zekere zin ook mooier. Laten we zeggen: beter dan Rosetta en L'Enfant, maar even goed als Le Fils .

Mooie melancholische film die zijn sterkte haalt uit het feit dat je maar 5 stukjes leven te zien krijgt, zodat je het grootste deel zelf moet invullen. Mooi gefilmd, interessante muziek en goede acteurs ook nog. Het systeem van achteruit vertellen vond ik erg knap, maar in de trailer werkte het beter dan in de film zelf De hele thematiek is nogal afgezaagd, maar omdat de film zo traag en sfeervol verloopt kan hij toch heel de tijd boeien. Maar een pijnlijk gevoel kreeg ik er toch niet van al leek me dat soms wel de bedoeling.

Het stukje over het huwelijk vond ik vrij idioot, dat was echt niet nodig en een beetje te gemakkelijk. Maar het tweede stukje met dat klein feestje was dan weer erg mooi.

Samengevat dus een mooie film in een originele vorm met een (te) klassieke thematiek. 3,5 sterren dus.

Heerlijk filmpje weeral van Fançois Ozon, die me elke keer opnieuw weet te verrassen en te charmeren met zijn werk - soms is het meesterlijk, soms, zoals hier, vooral leuk en ontspannend, maar altijd geweldige films! Het hele concept van deze film is absoluut geweldig, de uitwerking bruisend en onderhoudend - al moet ik zeggen dat hij toch niet kan tippen aan Gosford Park, waar ik vaak aan heb moeten denken tijdens het bekijken. De liedjes zijn als idee vrij onnozel, maar eigenlijk bijna allemaal gewoon echt goed, de personages karikaturaal maar daardoor perfect voor een film die weinig meer pretendeert te zijn dan een goed opgebouwd en met verve gemaakt bewegend stripverhaal. Geen cliché wordt uit de weg gegaan en alles wordt dan nog eens vertolkt met grote doses passie en emotionaliteit - heerlijk!

Een van mijn lievelingsfilms, en dat heeft net zo veel te maken met de kwaliteiten van de film, als met het onderwerp. Ten eerste is het een unieke getuigenis van een van de belangrijkste moderne architecturale verwezenlijkingen van Europa. De beelden van de immense werf zijn een lust voor het oog, en te zien hoe dit staaltje high tech architectuur uit het slijk en de modder weet te ontsnappen is prachtig. Maar daarnaast is het ook vormelijk een prachtige film: de techniek van het versneld afspelen van beelden is al vaker vertoond (Koyaanisqatsi is maar een van films waarin er knap gebruik van wordt gemaakt) maar nog nooit zo effectief als hier: wat in het echt tien jaar hard labeur heeft gekost, wordt in nog geen uur voor je ogen uit het niks opgebouwd. Dat levert veel grappige effecten op (kranen draaien fluks heen en weer en tillen het ene gevelelement na het andere omhoog, bulldozers breken gebouwen af alsof ze uit karton zijn gemaakt, graafmachines scheppen zand omhoog dat het een lieve lust is, het lijkt meer een speeltuin dan de grootste werf van de 20e eeuw) maar is vaak ook erg mooi om zien. De montage lijkt wat willekeurig, maar is zeer naukeurig gedaan en biedt perfecte afwisseling tussen bedrijvige drukte en rustigere momenten. Dit alles wordt geserveerd met een schitterende soundtrack (soort kruising tussen PI en Paris, Texas ) die het geheel helemaal af maakt. 4.5 * is wel het minste dat dit huzarenstukje verdient!

Ik vond het vrij slecht. Waar andere films in dit 'genre' me nog wisten te verbluffen of charmeren door hun inventiviteit, vond ik deze vaan een bedroevend gebrek aan fantasie getuigen, en bij vlagen rotslecht uitgewerkt. Dieptepunten zijn de puree-kots scene en vooral de confrontatie aan het einde in het grasveld buiten de fabriek, een stukje film dat misschien op YouTube indruk zou maken maar in een professionele film totaal amateuristisch overkwam en zelfs niet op de lachspieren kon werken.

Doch niet enkel teleurstelling: sommige scenes waren wél van een hoog niveau, niet door hun inhoud maar door de visuele uitwerking, die inderdaad vaak van een verbluffende en hersenverdraaiende kwaliteit waren (al was er vaak amper iets te zien ) En ik moet toegeven, hoewel hij me tijdens het kijken geen moer kon schelen, heeft het personage van Pinocchio me wel een beetje weten te raken, want achteraf zat ik toch een beetje met hem in.

De zo geroemde geluidsband vond ik teleurstellend: muziek (nu ja) en effecten zitten goed, maar iemand moet die japanners toch eens gaan vertellen dat emotie niet gelijk staat met anderhalf uur lang kreunen en schreeuwen, maar dat het hun film stómvervelend maakt. Temeer omdat het geluid totaal niet klopt met het beeld, en je dus als kijker voortdurend merkt dat je naar acteurs achter een microfoon in een geluidsstudio zit te luisteren.

Bij veel films kan de leeftijd me niet schelen, maar hier valt het bovendien ook net iets te hard op dat de film zeventien jaar oud is, en waarschijnlijk met een heel klein budget gemaakt. Creatieve financiering kan tot leuke vondsten leiden, maar ook tot bedroevend amateurisme, deze film is te vaak een combinatie van de twee.

Om niet beschuldigd te worden met 'als je er niet van houdt, kijk er dan ook niet naar': Tetsuo en ook Rubber's Lover zijn me, ondanks het feit dat een deel van mijn commentaar ook daar van toepassing is, wél erg bevallen, al zal ik het nooit meesterwerken vinden (dan toch liever het subtielere werk genre Haze). Maar dit vond ik dus maar niks.

Nogal vreemde film met eigenlijk een vrij slecht verhaal, zeker geen Almodovar op topniveau... Maar de film is even aanstekelijk en charmant als altijd, zodat ik uiteindelijk toch nog werd meegesleept. En Banderas is inderdaad heerlijk. Waarschijnlijk was het Almodovars bedoeling om een idioot verhaal te vertellen, en uiteindelijk is het wel een echt leuke film. Maar ik blijf er wel een beetje een dubbel gevoel aan overhouden.

Knappe film weeral van Béla Tarr, intussen definitief een van mijn absolute lievelingsregisseurs (al moet je er wel zin in hebben vooraleer je een film van hem begint te bekijken, want veeleisend zijn ze wel meestal).

Deze film is in kleur, wat Tarr al bij al behoorlijk goed afgaat (hij speelt veel met de belichting en legt zo rode, blauwe of gele filters over de beelden naargelang de gewenste sfeer) en speelt zich helemaal af binnen één appartement, wat inderdaad een claustrofobisch effect heeft, en de totale uitzichtloosheid van het verhaal mooi illustreert: de kans dat iemand het ooit verder schopt dan het armzalige leven dat ze daar leiden, is onbestaande. Langzame film uiteraard, maar met een hoop gepraat - geen tergens langzame camerabewegingen zonder geluid dus hier, maar knappe close ups en mooie dia- en monologen - ook dat gaat Tarr uitstekend af.

Dat ik toch maar 3,5 sterren geef is te wijten aan het feit dat het me net iets te armzalig was allemaal, zo dat de film aan realisme inboet. Dat maakt de film niet slecht, maar wel een beetje vrijblijvend, terwijl dat absoluut niet de bedoeling kan zijn geweest. Maar ondanks dat wel een mooi aanvulling op een al erg rijk oeuvre - thematisch sterk verwant aan Tarrs overige werk, maar filmisch toch ook opvallend anders.