Meningen

Een echt prettige film, heb er van genoten! Echt grappig bij momenten - simpele humor, maar oprecht komisch - en heerlijk als high tech jongensavontuur. Vooral de creatieve animaties vond ik heerlijk - het had allemaal iets esthetischer gekund, maar qua creatieve ideeën geen gebrek, en af en toe is het resultaat ook erg indrukwekkend. Het verhaal is aan de ene kant de belachelijk om over naar huis te schrijven, maar aan de andere kant is het gewoon een plezant gegeven met veel leuke ideeën, dat de geloofwaardigheid laag is en de personages puur karikaturaal, doet de fun-factor over het algemeen zelfs eerder toenemen. Al vond ik dat er iets te veel technische uitleg kwam kijken dan nodig - minder belachelijk werd het hele gegeven er niet door, en het nam de vaart een beetje uit de film. Dan had ik liever de personages wat beter uitgewerkt gezien. Maar dus over het algemeen geen grote bemerkingen: een plezante film, spannend, en opvallend goed gemaakt.

Heb de film overigens gezien op het 'Japanisches Filmfest Hamburg', en ben blij dat dat dus op groot scherm was: zeker de wereld van OZ komt dan toch een pak beter tot zijn recht lijkt me.

Een waanzinnige film, echt hilarisch (zelden zo gelachen bij een betoging die door de politie wordt uiteengeslagen ) De point van de film is me niet helemaal duidelijk, maar ik vond hem eigenlijk echt wel goed. Nogal karikaturale personages waar je moeilijk mee kunt meeleven omdat ze zo extravagant zijn, maar als schets van het Londense nachtleven kan het wel tellen, en hoewel de film bij mij eerder als komedie overkwam, stemt hij toch tot nadenken. Ik had de indruk dat men een aantal onrechtvaardigheden aan de kaak wou stellen, maar die verdronken zo temidden van de chaos die deze film overheerst dat dat toch niet echt is gelukt. Maar 3.5 sterren krijgt hij in elk geval.

Opnieuw een meesterwerk van Roy Andersson (nu ja, voor iemand met vier films op zijn cv heeft hij toch opvallend veel goede films gemaakt ) maar toch is het me ietsjes minder bevallen dan Du, Levande. Het zal er waarschijnlijk mee te maken hebben welke je als eerste ziet, want de sfeer is zo identiek dat de verrasing er al wat af is bij de tweede.

Deze bevat minder humor, is meer een geheel en heeft ook een duidelijke boodschap te brengen. Vooral dat laatste is een pluspunt, want zo krijgt wat hij toont toch iets meer inhoud. Tegelijk is deze veel donkerder dan het vervolg, en vooral tegen het einde moet je wel echt een pure cynicus zijn om er nog echt mee te kunnen lachen. Maar in ruil krijgen de scenes een droevige schoonheid over zich, die altijd wel aanwezig is in zijn films, maar pas hier echt tot uiting komt.

De film barst van de schitterende ideeën, opsommen heeft dus weinig zin, en ze komen dankzij de trage en droge manier van filmen ook optimaal tot hun recht. Ondanks het feit dat je vaak zowel op voor- als achtergrond moet letten, krijg je door het heerlijk trage tempo ook rustig de tijd alles te laten bezinken. De sterkste scene (om toch nog íets op te sommen ) vond ik die in de luchthaven, waar iedereen probeert aan zijn dulle grijze bestaan te ontsnappen, maar zoveel bagage met zich mee moet sleuren dat niemand amper een stap vooruit geraakt. Vooral heerlijk in vergelijking met het betoog dat die passagier in de taxi gedaan heeft (op weg naar de verjaardag van de generaal) waarin hij zegt dat onze enige houvast onze tradities en waarden zijn: het is tegelijk ook de grootste last .

De emoties in deze film vond ik heel sterk en hebben me diep getroffen (vooral Minus eigenlijk), maar de film als geheel vond ik niet het halve meesterwerk dat ik verwacht had. Vooral het personage van de vader vond ik onrealistisch en te gemakkelijk opgelost. Maar de film straalt een geweldige sfeer uit, is erg ontroerend en is mooi gefilmd. De afsluiter met 'God is liefde' was nogal mager, maar het is wel een knap cynisch besluit na een film waarin alle vormen van liefde zijn doodgelopen Toch is hij minder dan de echte Bergman-toppers, vandaar 'slechts' 3,5 sterren.

Het heeft bijna zes jaar geduurd, maar eindelijk heb ik mijn zogenaamde lievelingsfilm nog eens kunnen bekijken En dat allemaal dankzij de schitterende bibliotheek van Hamburg, waar ze een gigantische schat aan import-dvd's hebben, die je zomaar gratis kunt ontlenen!

Tja, wat gezegd. Ik vond de film in monumentaliteit duidelijk minder extreem dan ik me herinnerde - zo lang duren al die shots eigenlijk ook weer niet, eens je in het ritme van de film zit gaat het zelfs allemaal beduidend vlot vooruit, voor ik het wist was ik al twee uur verder. Enkel op het einde begint het wat te vervelen omdat de hallucinante setting van het eerste dorpje weg is, maar niet in die mate dat ik mijn mening over de film zou willen herzien - ook het einde is nog steeds geweldig, maar na zes uur film is je concentratievermogen gewoon niet meer zo je dat. Maar voor de rest: nog steeds ab-so-luut geniaal. Schitterende scenes (de dansscene in het café is gewoon het meest indrukwekkende en deprimerende dat ik ook in een film gezien heb, punt) en personages (ik zou ze eerder koppen willen noemen, want meer dan een echt karakter hebben ze vooral een karakterkop, waarmee ze het beeld en de film vullen), de muziek, soms subtiel, soms ondraaglijk, is om waanzinnig van te worden (opvallend gelijkend wel op die uit The Man from London, ik denk misschien zelfs gewoon hetzelfde stukje?) en de beelden, die zijn gewoon om non stop kippenvel van te krijgen.
Ik bewonder deze film mateloos, vanwege de durf van de regisseur om dit te maken, vanwege de total fuck you tegen elke vorm van compassie met de kijker (noch in tempo, noch in hoeveelheid tristesse wordt rekening gehouden met wat een normaal mens überhaupt kan verteren), vanwege de (niet unieke maar wel heel effectieve) manier van vertellen (de tijd staat stil in dit dorp, hoe kan dat beter geïllustreerd worden dan door de hele tijd hetzelfde te tonen!),...
Het stelt me gerust dat ik zo enthousiast kan zijn, want ik vreesde dat deze film me zou teleurstellen - zes jaar geleden was ik een groentje op filmgebied, zeker als het op wat meer veeleisende films aankomt, en bovendien heb ik ook toen pas na een paar dagen besloten dat de film bovenaan mijn top tien zou komen - eerlijk gezegd voor een groot stuk ook vanwege de prestatie die ik ervoor had moeten leveren. Teleurstellen doet hij echter in geen geval. Alles van Bela Tarr vind ik schitterend, en dit is gewoon die schitterendheid in het kwadraat, in XXXXL-formaat, tot het uiterste gedreven.

Wat ik de vorige keer totaal over het hoofd gezien heb, is de politieke dimensie van de film. Het is een geweldige sfeerschets en kan als dusdanig ook al als een meesterwerk door het leven gaan, maar de combinatie met een verhaal waarin het failliet van zowel communisme (de erbarmelijke armoede en uitzichtloosheid van de figuren spreekt boekdelen) als kapitalisme (hebben ze eindelijk stiekem wat geld van zichzelf verdiend door hun koeien te verkopen, komt de eerste de beste oplichter het alweer afpakken - zodat ze uiteindelijk terug in een communistisch systeem terechtkomen, maar dan zonder de vrijheid die ze eerst toch nog hadden (al wisten ze niet wat ermee gedaan), maar onder permanente controle van de staat) maakt de film ook maatschappelijk erg sterk. Baanbrekend is het idee uiteraard niet, maar de manier waarop het geïllustreerd wordt, die is adembenemend!

Uiteraard blijven de 5 sterren staan, die plaats één, die ook

De film is uniek, ik heb nog nooit iets dergelijks gezien. De beelden, het geluid, het is allemaal van een prachtige, verstilde schoonheid ('verstild' is gewoon het beste woord om deze film te omschrijven lijkt me). Ik heb hem gisteren gezien op Zuiderzinnen met een inleiding van Josse De Pauw, waarin hij zei dat hij als iemand die vooral veel leest vaak moeite heeft met hoe een film een kader oplegt aan de kijker. Hij ervaart film kijken eigenlijk meer als voorgelezen worden. Maar Sayat Nova noemde hij misschien de enige film die het effect van zélf lezen wist te benaderen, en dat vond ik mooi omschreven (toen had ik de film wel nog niet gezien, maar het is gewoon een mooi beeld).

Persoonlijk ben ik niet zo erg enthousiast over de film, zoals ik al zei vind ik het allemaal erg mooi, soms zelf prachtig, maar je wordt er een beetje blasé van. De momenten die gimli hierboven opnoemt, met de boeken, met de schapen, enz zijn prachtig zonder meer en daar heb ik echt van genoten, maar het bewegingstheater dat daartussen wordt opgevoerd is saai, opgeblazen en soms zelfs gewoon slecht. Misschien dat het ooit waarde had, maar mij kwam het over als leeg en vaak nogal bespottelijk. Ik snapte ook niet goed waar het op allemaal op sloeg, maar dat zou me niet zo gestoord hebben als er een beetje leven in de bewegingen zat. De beelden van water, wind en andere oerkrachten stonden wel mooi in contrast met de verstilling van de personages, waarschijnlijk ook de reden waarom die beelden juist zo ongelooflijk mooi overkomen, maar dat neemt niet weg dat alles ertussen achterhaald overkomt.

Iedereen aan wie ik het verhaal van deze film heb verteld barstte in lachen uit. Het is inderdaad erg moeilijk om een nog voorspelbaarder en klichématiger scenario te schrijven. Belachelijk is het enige woord dat ik hiervoor over heb. Ondanks alles wel spannend en ontroerend (dat zou maar erg zijn, mocht dít verhaal niet spannend en ontroerend zijn) en sommige acteurs waren goed. Toch blijft de film een grandioze mislukking.

Wat echt super is aan deze film zijn de kleine gelaatsuitdrukkingen. In tekenfilms wordt meestal niet genoeg aandacht besteed aan alledaagse handelingen, zoals knipperen of draaien met de ogen, of het ophalen van de neus of zo, terwijl hier echt aan alles wordt gedacht: een schitterend staaltje van observatie!

Bovendien heb ik zelden iets gezien met zo'n overvloed aan fantasie, op alle gebied: verhaal, uitwerking van personages, achtergronden, leuke details,...

En dan is er nog het verhaal, dat werkelijk schitterend is uitgewerkt en dat de emoties perfect weet over te brengen, zelfs op volwassen kijkers.

Voor mij echt een van de beste films tout court die ik gezien heb, en dus zonder twijfel vijf sterren.

Een ijzersterke film. Alleen Ki-Duk is in staat om liefelijkheid en extreme gruwel zo mooi te combineren, en dat levert een geweldig fascinerende film op. Fascinerend, maar tegelijk ook afstotend en ontroerend, mooi en walgelijk tegelijk. Onze goede vriend Sigmund zou er verzot op zijn denk ik, mensen die hun innerlijke vertwijfeling en eenzaamheid uiten door extreem masochisme . De film gaat regelmatig ver over de schreef, maar op den duur werkt de extreme bloederigheid even esthetisch als de eeuwige mist boven het water, wat de film nog prikkelender maakt. Mateloos fascinerend, ongelooflijk mooi, zeer ontroerend. Goede film dus .

Langdradige en soms vervelende film, die lang overeind gehouden wordt door kleine montagetrucjes en geluidseffecten. De ellenlange monoloog is interessant en schrijnend, maar niet van het niveau van bijvoorbeeld een film als Naked. Het levensverhaal van de man wist me wel te boeien, en de hoofdacteur doet het ook uitstekend. Maar de film is geen hoogvlieger. Tot het laatste kwartier, dat zo prachtig verteld wordt, zo naar de keel grijpt en je zo verward achterlaat dat de film er ineens een pak hoger mee gekatapulteerd wordt. Ik ga geen visie op de inhoud formuleren, maar het einde zorgde er wel voor dat ik de hele film ineens kon plaatsen, al weet ik nog steeds niet waar.

Ik had iets helemaal anders verwacht, was wat teleurgesteld, maar alles samen toch zeker een knap staaltje nihilisme met een stiekeme mooie bodem. Knap begin van een carrière waarvan ik nog steeds hoop dat ze wat meer resultaten gaat opleveren.

Erg leuke film die ook visueel mooi is uitgewerkt. Erg vrijblijvend allemaal, maar er zit toch die heerlijke Spaanse film-logica in die Almodovars film ook zo onweerstaanbaar maken. En goede muziek ook al.

Fantastische film, absoluut overdonderend prachtig. Het verhaal vertrekt van een aantal archetypes die ik zelden zo zuiver heb zien uitgewerkt worden; voor sommigen simplistisch, maar ik denk dat als je daar voorbij kijkt, de film echt wel iets te zeggen heeft, al is het niet in letterlijke zin.

Schitterende effecten, erg mooie acteurs (en actrices) en (ik herhaal mezelf) gigantisch indrukwekkend. Jammer dat ik hem niet een week later gezien heb, want dan kon ik zeggen: Nu al dé film van 2005

Ik geef hem voorlopig 4.5 sterren, we zullen zien of dat nog evolueert later.

Een film zoals er al heel veel zijn gemaakt, erg charmant en voorspelbaar. Sommige scenes (vooral die tussen de oudste jongen en zijn vader) steken ver uit boven dit gemiddelde, die zijn bijna meesterlijk, maar het totaal blijft slechts een leuke film die niet lang bijblijft. Spijtig.

Dit is geen goede film, maar wel een erg belangrijke. Wat er getoond wordt over het conflict in Rwanda is walgelijk, genoeg om je vertrouwen in de hele wereld in een klap te verliezen, en volgens Guy Poppe, VRT-radiojournalist die ter plaatse was in '94, geen moment overdreven. Noch de gruwel, noch het totale onvermogen van de VN-soldaten om ook maar iets te ondernemen. Wat dat betreft vind ik ook de titel geweldig goed en o zo cynisch: het enige nut van de VN in heel de genocide was dat ze de honden konden neerschieten, die de lijken oppeuzelden. Wat dat betreft dus een geweldig goede film, schokkend, realistisch, juist en overtuigend.

Dan de andere kant. Blijkbaar is het nog niet mogelijk om hier een film over te maken die op iets trekt. Blijkbaar moet het per se verteld worden vanuit het standpunt van twee blanke Britten (Britten?? Waarschijnlijk ongeveer de enige die in het hele land aanwezig waren, maar wel hoofdrol in deze film ) die ook erg heldhaftig zijn hoewel toch menselijk enz. Blijkbaar moet er een neuzerig muziekje onder elke pakkende scene. Blijkbaar moet elk mogelijk cliché afgegaan worden om de film toch maar interessant te houden, want ja, zo'n genocide alleen daar maak je geen film mee, dat interesseert geen hond (snap je 'm?) Blijkbaar zijn de zwarten ofwel corrupt, ofwel wreedaardig en dom, ofwel weerloze slachtoffers. Blijkbaar is de zonsondergang ook bij deze gebeurtenissen erg mooi en moeten we hem toch wel een keer of vijf tonen.

Ik vind het geweldig dat er films gemaakt worden die mensen bewust willen maken van vreselijke dingen die gebeurd zijn of gebeuren, en er worden soms ook geweldige films over gemaakt. Omagh is een geweldige film. The Constant Gardener is een geweldige film. Cidade de Deus is een geweldige film. Dit niet. Maar wel allemaal gaan kijken, sommige dingen moet je gewoon weten. En je verontwaardiging uitkotsen achteraf, dat lucht op.

Lange tijd uitgesteld omdat ik niet zo hou van gehypete films als deze, maar inmiddels is de hype wel wat overgewaaid en heb ik me er dus toch eens aan gewaagd. Ik had geen meesterwerk verwacht, maar toch minstens een onderhoudende, bij momenten erg grappige en goed geanimeerde film - niet dus! Zeker het eerste half uur is waanzinnig slecht: animatie trekt op niks (bovendien zijn de personages erg lelijk en met weinig inspiratie ontworpen), voice action is gruwelijk en de humor ontging me compleet. Eens de queeste goed en wel op gang komt, zitten er wel leuke momenten in (in elke zin zit wel een poging tot grap, het zou erg zijn mochten ze allemaal slecht zijn dan, maar het is wel heel gemakkelijke humor: persiflage is vaak grappig, maar een pak makkelijker dan iets van jezelf verzinnen natuurlijk. De film profiteert van de rijkdom aan personages en figuren die ánderen bedacht hebben en die ze overnemen, alles wat nieuw is - niet echt veel: een ergerlijke ezel, een weinig inspirerende groene dikkerd en een dwerg-koning - is zwaar ondermaats). De draak vond ik leuk, het Robin Hood stukje vond ik zelfs echt aanstekelijk en het verhaaltje is zo gemakkelijk dat het ook wel weet mee te slepen. De animatie blijft nul, maar de achtergronden zijn soms wel echt cool - vooral dan het kasteel van de draak. Maar dat verklaart nog niet waarom iedereen hier zo weg van is. En voor ik het vergeet: de muziek is rot-slecht!

Toch min of meer een aangename verrassing, deze film. Ik vond het eerste deel zo slecht dat mijn verwachtingen voor dit vervolg niet zo hoog waren, maar wat blijkt: het is allemaal toch alvast een pak beter dan in de vorige film Ik heb verschillende keren moeten lachen, de personages komen beter tot hun recht en het verhaal is (hoewel stompzinnig eenvoudig) goed opgebouwd. Maar dat maakt er nog steeds geen meesterwerk van natuurlijk - de animatie is nog steeds knullig, net als het ontwerp van zo goed als alle personages. De muziek is verschrikkelijk, met uitzondering dan van Tom Waits en Nick Cave, die ik wel op hun plaats vond - al de rest is een hopeloze poging om hip te doen. De voice acting is ook nog steeds wisselvallig - Cleese doet het erg goed en ik vond Murphy zelfs niet eens zo ergerlijk, maar Myers kon me ook in dit deel nooit overtuigen, en alle vrouwenstemmen zijn gewoon saai tot en met.

Maar niet enkel slecht nieuws dus, ik heb me wel geamuseerd met deze film. Dat de film zo'n succes was en toen hij uitkwam net niet tot achtste wereldwonder werd uitgeroepen, begrijp ik echter van geen kanten: mocht ik voor dit ding acht euro betaald hebben in de cinema, zou ik me toch wel zwaar afgezet voelen. Als tussendoortje kan hij er echter best mee door.

Schitterende Moore-umentary alweer. Ik denk niet dat ik ooit al eens zo'n vlijmscherp bijtend politiek pamflet gezien heb als deze film - walgelijk om te zien hoe erg de situatie in Amerika soms is, en even walgelijk om te beseffen hoe je door de maker van de film gestuurd wordt om dat te vinden! Ik heb een mateloze bewondering voor de perfecte opbouw van deze film, de schaamteloze zwart-witvergelijkingen en het schitterende spel met beeld en geluid. De boodschap is duidelijk en zou eigenlijk vanzelfsprekend moeten zijn, maar wordt er zo door en door ingehamerd dat je je afvraagt of er één Amerikaan zou zijn die dit gezien heeft en vervolgens niet begonnen is zijn eigen polici uit te moorden of zo De beste stukken vond ik die waar Moore de haast panische angst die in de VS heerst voor socialistische maatregelen, genadeloos onderuithaalt en compleet ridiculiseert - hilarische beelden uit sovjet-propaganda en de ultieme afgang als blijkt dat de toestand in het duivelse Cuba stukken beter is dan in eigen land Zeker niet alle argumenten houden steek en veel verhalen komen erg karikaturaal over, maar Moore wedt op zoveel paarden tegelijk dat hij toch overtuigt. Het zou zijn geloofwaardigheid bij zijn tegenstanders ten goede komen mocht hij wat kritischer zijn over zijn eigen bronmateriaal, maar het maakt zijn films wel leuker (want 'stouter'...).

Ik hou eigenlijk niet zo van die zogenaamde 'suspense-horror-films', zeker niet als Bernard Hermann daar nog wat gillende muziek aan heeft toegevoegd (ik vind die douche-scene van Psycho eigenlijk ook tamelijk belachelijk, maar dat doe ik stiekem ) Deze film lijdt bovendien ook aan een voorspelbaar scenario en nogal typische karakters en ontwikkelingen. Maar het laatste half uur (vanaf dat ze in dat gekkenhuis zit) is dan weer wel ongelooflijk goed. En al die schaduwmessengevechten zijn wel leuk om te zien, dus ik geef 3.5 sterren. Voorlopig dan toch.

Wat een geweldige film . Erg goed gemaakt, met veel melodrama, klichés, belachelijke stereotypes, overdrijvingen en kitsch (er moeten meer woorden uitgevonden worden voor dit soort films, bij Almodovar zit ik ook steeds weer in hetzelfde vocabularium te spitten ) De film is geweldig grappig, ongelooflijk flauw en helemaal fout tegelijk. Toen de moeder bij haar zoon in bed kroop dacht ik even dat het er toch wat over ging, maar zodra je daar overheen bent is het gewoon een heerlijk grappige film. De cameravoering is ook schitterend, de gigantisch grote closeups werken prachtig, en er zitten ook erg veel knipoogjes in naar alle mogelijke conventies uit soaps en slechte thrillers, vind ik altijd leuk. Uiteindelijk ben je zo gewend aan bepaalde opeenvolgingen van shots of bepaalde bewegingen dat je automatisch een bepaald vervolg verwacht, Ozon speelt daar erg goed mee, door juist helemaal niks te laten gebeuren, of door op die manier dingen te vertellen over de personages die voor de rest helemaal niet uit de film blijken, of door gewoon met veel plezier de hele conventie klakkeloos over te nemen. Het verhaal is op dezelfde manier opgebouwd, de ene helft is enorm voorspelbaar, en de andere helft is zo totaal verkeerd en vergezocht dat het haast hilarisch wordt.
Ozon is volgens mij een erg onderschat regisseur (door mij alvast wel), ben geweldig benieuwd wat voor dingen hij nog allemaal gemaakt heeft . Om te beginnen moet ik Le Temps qui Reste maar eens wat meer sterren geven, dat was eigenlijk ook wel een goeie film .

Ook ik moet deze klaagzang bevestigen: jammer genoeg geen goede film, alle goede bedoelingen ten spijt. Grootste minpunten zijn de ergerlijke muziek, de slechte acteurs (vooral de jongen vond ik echt niet goed) en het belachelijke basisidee van de film. Ik heb niks tegen ongeloofwaardige ideeën, maar als ze zo kliché worden uitgewerkt (en voorspelbaar bovendien) heeft het weinig zin je film boven de middelmaat trachten uit te tillen door een zo vergezochte premisse. Bovendien ben ik toch net iets te rationeel ingesteld om alle logische fouten die het oproept, door de vingers te zien, hoe romantisch het ook allemaal mag zijn.

Ik moet toegeven dat ik wel werd meegesleept door de sfeer van de film, ook visueel had ik er niet echt veel problemen (het kon veel beter, bijvoorbeeld de scenes dat ze zogezegd hetzelfde beleven vond ik heel zwak gedaan, (sorry Doom!) ), maar het overtuigt nergens. En het echte einde doet, daar volg ik Goto helemaal, de film definitief de das om. 1.5*

Een loodzware film, zonder een greintje humor, en met een einde zonder enige hoop of ook maar één positief element. Daar word je niet vrolijk van, en de film dreigt ook continu een karikatuur van zichzelf te worden, zoveel pessimisme kan niemand verdragen. Dat dit niet gebeurt ligt aan het talent van Bergman, aan de schitterende acteurs, en inderdaad ook aan de onwaarschijnlijk indrukwekkende explosies. Daarnaast is het ook een diepmenselijke film die het effect van oorlog perfect weet weer te geven. Maar het mocht iets minder zijn, dat wel.

Opnieuw een ijzersterke film uit Oostenrijk, al wordt het land (weeral) niet van zijn mooiste kant getoond . Prachtige personages die stuk voor stuk geweldig ergerlijk en toch erg aandoenlijk zijn: zelden een film gezien waar zo'n mensenhaat uit sprak die toch nog mooi en vol medelijden zat...

Verder niks dan goeds over muziek, beelden, scenario: alles zat goed en de film komt dan ook behoorlijk hard aan. Hoewel, echt schokkend is hij niet, maar hij kruipt wel gemeen onder je huid om daar een beetje te gaan zitten etteren . Nee, heel knap gedaan, het einde was ook mij niet helemaal duidelijk maar stoorden me geenszins: de rest van de film is ook niet direct super-logisch te noemen.

Direct na het kijken dacht ik even dat ik eindelijk de perfecte Belgische film gevonden had (en de eerste die de volle 5 sterren zou verdienen ) maar dat is toch net iets té veel eer voor een debuutfilm. Maar het schetst wel mooi mijn enorme verrassing en bewondering. Dat de beelden absoluut prachtig zouden zijn, had ik intussen wel al verwacht (maar het klopt, al had ik af en toe de conservatieve reflex dat het misschien ook wat gewoner had gekund De kleuren en visuele effecten zijn adembenemend, en de kadrage van de beelden bijna ongezien. Eerlijk, ik kan me zo direct geen film herinneren waarin zo geëxperimenteerd werd en tegelijk zo'n verbluffende schoonheid gecreëerd.)

Maar naast de schitterende beelden bevat de film ook een wondermooi verhaal, en dat had ik totaal niet verwacht na alle vrij negatieve recensies. Al moet ik toegeven dat het geduurd heeft tot het einde van de film voor de volle kracht tot me doordrong: echt evident is het allemaal niet, en zonder hautain te willen doen denk ik ook niet dat de gemiddelde kijker het in zijn volledige diepte zal doorhebben. Aanvankelijk had ik wat moeite met de wisseling tussen het gesprek achteraf en de gebeurtenissen zelf, maar het is juist door die wisselwerking dat de film meer wordt dan wat aanvankelijk een wat vrijblijvende sfeerschets lijkt van de relatie tussen drie ontwrichte personages.

Een film waarvan ik oprecht hoop dat hij de waardering zal krijgen die hij verdient.

Veel te ingewikkeld verhaal dat ook nog eens slecht verteld wordt zodat je de kans niet krijgt om te genieten van de toch wel knappe scenes en leuke humor. Er zijn ook veel te veel personages, zodat je geen enkele binding krijgt met geen van hen, hoogstens dan met de meest karikaturale omdat die grappig zijn. Dit alles zorgt er voor dat het einde inderdaad helemaal overbodig en zelfs storend is, want je zit er naar te kijken als een koe naar een trein.

De film is wel goed gemaakt, een aantal leuke scenes zijn zeker het vermelden waard en in de overvloed aan personages zitten er wel een paar bij die memorabel zijn. Maar over het algemeen is het een film de veel te veel tegelijk wil zijn en er niet in slaagt een boeiend en coherent verhaal te vertellen. 2.5*

Ik heb eigenlijk nooit gelezen waar deze film over ging, en op de een of andere manier had ik mij er een totaal ander beeld van gevormd dan wat de film eigenlijk was. Zo erg zelf dat ik me in het begin afvroeg of het wel de juiste film was, louter gebaseerd op mijn ongefundeerde verwachting .

Maar goed, dat doet er eigenlijk weinig toe, de film is immers geweldig goed. Een Bergman van het hoogste niveau, en het valt me trouwens op dat hij voor mij altijd dat trapje hoger komt zodra er een mystieke, onvatbare dimensie aan zijn films wordt toegevoegd. Dat is zo in Persona, in Tystnaden, en hier ook, met die weergaloze droomscene in het begin, en de hele eigenlijk vrij absurde, verstilde sfeer die in de film hangt. Het is een mooi verhaal (deed me wat denken aan Morte a Venezia trouwens) met interessante personages (leuke gastrol ook van Max von Sydow als pompbediende), maar het is vooral de combinatie van de dromerige sfeer, de absurde relaties tussen de personages onderling en de manier waarop je alles beleeft vanuit de gedachte van het hoofdpersonage die de film echt goed maken. Mooi gedaan alweer, en Bergman bewijst dat hij stiekem toch wel veelzijdig genoemd kan worden, ook al lijken zijn films op het eerste zicht vrij eenvormig.

Frisse, grappige en hartverwarmende film over een hoopje stuntelige schooiers die een inbraak voorbereiden. Lijkt déjà vu, dat is het ook ten dele, maar het is een concept dat altijd wel werkt . Troef van deze film is de Italiaanse sfeer, de leuke personages en de vele zijverhaaltjes die mooi doorheen het hoofdverhaal lopen en allemaal wel hun belang hebben in dit erg knappe scenario. Ideale ontspanning, en alles zit zo goed op zijn plaats dat ik er zelfs 4 sterren voor overheb.

Zwakke Bergman, met een afgezaagd en voorspelbaar verhaal. Mooie beelden wel (van de lucht, van het water, en van Monika ) maar die redden de film niet, ik vond hem vaak nogal vervelend en ouderwets. Het is wel mooi wat er gebeurt, maar zo simplistisch dat het me weinig deed. De structuur deed me trouwens denken aan Requiem for a Dream, grappig wel eigenlijk. 2.5 *, met een halfje extra voor de cinematografie .

Een nogal verrassende film voor 'een Bergman', érg grappig, en aangenaam om te bekijken. De verwikkelingen tussen de personages zijn vaak nogal déjà vu, maar het wordt met zo'n sérieux gespeeld dat het echt hilarisch wordt. Daar komt nog bij dat het eigenlijk wel leuk is dat je alles van mijlen afstand ziet aankomen. Bovendien is de film op sommige momenten echt poëtisch en zelfs ontroerend, en prachtig geacteerd (en het vrouwelijk schoon is ook zeker het bekijken waard). Een 4 * verdient hij misschien net niet, maar ik zal het voorlopig maar door de vingers zien .

Nogal déjà vu, deze film, het einde is onuitstaanbaar, het scenario is niet echt schitterend, maar de zwarte, donkere sfeer maakt wel enige indruk.

Absoluut heerlijke film! Schitterend gemaakt en zonder veel pretentie, je ziet dat iedereen genoten heeft bij het maken ervan Acteerprestaties zijn zonder uitzondering geweldig en het verhaal is simpel maar toch niet zo voorspelbaar (hoewel een hoop clichés bewust wel voorbij komen, maar dat heeft eerder een humoristisch effect) en enorm aanstekelijk. En grappig, echt goed gelachen

Fatih Akin bewijst hiermee definitief dat hij tot de groten van de hedendaagse Europese film behoort (had hij al bewezen, maar het sprekende gemak waarmee deze film lijkt te zijn gemaakt roept haast evenveel bewondering op dan de rest van zijn oeuvre al uitlokt). Het is in vergelijking met Gegen die Wand eerder een tussendoortje, maar dat neemt niet weg dat ik er erg van heb genoten.