Meningen

Geweldig goede film, alweer een bevestiging van de absolute klasse die de Europese film nog steeds bezit. Prachtige statische en ellenlange shots waarbij je als kijker voortdurend zit te twijfelen of je nu naar de film of naar de videobeelden zit te kijken, knappe personages die met een beperkt aantal heel rake scenes getypeerd worden en zeer realistisch overkomen en waarbij prachtig gespeeld wordt met de vooroordelen van zowel de kijker als de figuren in de film (daar kan Crash nog véél van leren) en uiteindelijk niemand ongeschonden overblijft (ook als kijker voelde ik uiteindelijk voor niemand nog sympathie, en eigenlijk toch nog voor iedereen). De geweten-hypthese spreekt me het meeste aan als verklaring, maar eigenlijk doet het er niet zoveel toe, dit is gewoon een schitterende film.

Grappige film met een tenenkrullend ergerlijke moralistische ondertoon. Visueel lijkt hij erg op een afgelikte kalenderfoto, maar dat zal wel de bedoeling geweest zijn. Wel leuke personages, goed geacteerd, en soms ook erg aanstekelijk-grappig.

Ik ergerde mij wel enorm aan al die oudere vrouwen in de cinema die kirrend en onderling fluisterend de gebeurtenissen tijdens de film waren aan het becommentarieren , maar misschien worden die speciaal daarvoor ingehuurd of zo, ik weet het niet.

Zeker geen slechte film, maar niet altijd even boeiend. De opnames van de film en alle scenes waar gezongen wordt zijn indrukwekkend, maar het meeste dat daarrond gebeurt is vrij saai en niet echt interessant. Fanny Ardant speelt wel geweldig goed, ze zet een meesterlijke prestatie neer en haar personage komt echt doorleefd over, misschien daarom dat de rest zo bleek blijft. Ook het hele gegeven van de beroemdheid die wat aan lager wal geraakt en dan toch nog een come back probeert kon me weinig raken en daar gaat toch een groot deel van de film over. Maar niet getreurd, zoals ik al zei zijn de filmopnames (en ook de beelden van de film) echt goed, erg meeslepend en met veel pathos in beeld gebracht, wat dus des te meer het contrast vergroot met de saaie omkadering. Maar ik heb met plezier gekeken en ik ga zeker eens een opname van Callas opzoeken, ik was behoorlijk onder de indruk!

Ik was niet zo onder de indruk. Het was allemaal wel aardig, maar boeide me niet zo erg en zo geweldig inventief vond ik het scenario ook helemaal niet. Begin en einde is natuurlijk schitterend en ook daartussen zitten een paar mooie scenes, maar het is niet het meesterwerk dat ik had verwacht, en eigenlijk zelfs een van de zwakkere Almodovars.

Omdat je nu eenmaal ook je klassiekers moet kennen, heb ik deze film maar eens ontleend, en het viel best mee. Nergens echt meesterlijk, maar wel aangenaam om te bekijken en met liefde gemaakt. Ik vond het verhaal tamelijk saai en soms wat klunzig verteld (die flash-back was totaal onnodig en verpeste een hoop, ze hadden veel beter wat meer aan de verbeelding overgelaten dan met zo'n aaneenschakeling van klichébeelden en -scenes af te komen). Het verhaal liet me ook helemaal koud, behalve dan op het allerlaatste, toen lag ik strijk, maar dat ligt meer aan Black Cat White Cat dan aan deze film .

Maar het is niet allemaal zo dramatisch, Bogart zet een mooi personage neer, de setting en sfeerschepping is uitstekend en er zijn zeker een aantal scenes die boven de middelmoot weten uit te stijgen. Maar het geheel vond ik te routineus, en de hele romance kwam heel ongeloofwaardig over (Bogart en Bergman, dat werkte nu eens echt voor geen meter). Ik snap dus eigenlijk ook niet echt waar deze film zijn status verdient, ik ken veel betere films uit dezelfde periode. 3*

Eigenlijk niet zo schitterend als ik had verwacht/gehoopt, maar toch nog zeer degelijk. Goed geacteerd, maar misschien toch wat eenzijdige karakters die wat diepgang missen, de soldaten zijn nogal cliche (een volledig slecht, een die slecht is geworden doordat zijn vriend is gestorven, een die gewoon doet zoals de rest, een die niet mee wilt doen maar niet durft te protesteren en dan een die zich verzet) zodat er weinig ruimte voor interpretatie overblijft. Penn acteert wel supergoed, en de film is erg spannend en ziet er 'cool' uit, zoals alles van DePalma. En uiteindelijk is het verhaal ook wel aangrijpend, maar het grijpt niet echt naar de keel, wat vreemd is omdat het toch behoorlijk schokkend is... Ik geef 3 sterren, met de nadruk op 3,5 .

Een beetje per toeval gezien, deze film, en ondanks mijn lage verwachtingen viel hij eigenlijk best mee. Het verhaal is weinig bijzonder, maar wel effectief (de spanning werkt behoorlijk en de figuur van de seriemoordenaar kon ik wel waarderen). Hoewel de film visueel héél wisselvallig is, vond ik vooral de eerste duik in 's mans hersenen opvallend geslaagd. Ook het geluid zat goed tijdens die scenes (de muziek ook trouwens), net als montage en dat soort gedoe.
Toch is het geen goede film, en dat heeft verschillende oorzaken. Ten eerste de onwaarschijnlijk slechte keuze van de acteurs. Ik heb Jennifer Lopez nog nooit eerder in een film zien acteren en dus was ik absoluut niet bevooroordeeld, maar los van haar uiterlijk vond ik ze op alle mogelijke vlakken miscast als high-tech Mary Poppins. Ze is zogenaamd de enige persoon die nog redding kan brengen, opzich al totaal onwaarschijnlijk, maar die nitwit van een FBI-onderzoeker, een al even erge miscast trouwens, blijkt het zonder enige voorbereiding even goed te kunnen Tot zover de geloofwaardigheid dus!
Even ergerlijk zijn ook de vele mislukte pogingen om de film enige psychologische bodem te geven. Novak is FBI-agent geworden omdat hij teleurgesteld is in het rechtssysteem van zijn land en de seriemoordenaar had een moeilijke jeugd, allemaal erg interessant.
De wanstaltige kitsch die af en toe de kop op steekt en de tamelijk mislukte computereffectjes voeg ik daar nog als negatieve punten aan toe.

Het lijkt me een film waar te veel compromissen in zijn gesloten tussen getalenteerde en minder getalenteerde makers. Er zitten erg knappe stukken en ideeën in, de film is soms verbluffend goed gemaakt, maar even vaak is het tenenkrommend slecht.
In een van de audiocommentaren bij de deleted scenes op de dvd vertelt de regisseur dat hij eigenlijk veel meer houdt van de dromenlogica uit David Lynchs films, maar dat hij voor zo'n film nooit het budget had gekregen dat hij hiervoor ter beschikking had, en ik denk dat daar ook het grote probleem zit. Mooie ideeën, maar gefnuikt door de commerciële belangen. Mooi trouwens dat er wel een aantal verwijzingen naar Lynch zitten in de films, zoals dat liedje dat de moordenaar twee keer zit te zingen (en waar Leland Palmer in Twin Peaks ook zo dol op is), en de techniek van achteruit spreken en dan achteruit afspelen die af en toe gebruikt wordt. Volgens mij is Singh een regisseur die tot veel meer in staat is, en dat hij zich half en half verontschuldigde voor de minder geslaagde stukken in zijn film vond ik erg sympathiek .
Een 3* voor de moeite, omdat ik wel de hele tijd geboeid was, en voor de paar erg knappe momenten in de film.

Knappe film die de dramatiek en heroiek van Shakespeare een heel nieuwe dimensie geeft. Inderdaad kom je niets over de gevangenen te weten, maar dat had de film alleen maar van de kern doen afwijken, namelijk het spel van macht en verraad, trouw en vriendschap dat zowel in Shakespeare's Caesar zit als in de typische harde mannenwereld van een gevangenis. Én in de Italiaanse misdaadwereld, waar de meeste figuren uit komen, ook een belangrijke rol speelt (voor een deel ontstaat er zelfs een soort Soprano's-effect, je ziet echte (ex-)misdadigers rollen spelen alsof ze in The Godfather zitten, en cliché en eigen ervaring met elkaar vermengen).

Een documentaire is het daardoor echter niet, het blijft drama, maar dan met acteurs zoals je ze niet steeds gewend bent (ook niet allemaal even goed, maar het concept van de film ziet dat door de vingers - en de man die Brutus speelt is wel echt steengoed).

Heel verrassend en heel goed vond ik!

Ik vond hem echt goed. Mooi opgebouwd en erg leuk in beeld gebracht, met enthousiasme en veel zelfrelativering. Leuk ook hoe je bij de voorbereidingen bijna zelf je pret niet kunt inhouden, terwijl ik toch op het moment supreme ineens het gevoel kreeg dat het toch een wel erg misplaatste grap was. Maar aan de andere kant is het wel een prachtig statement, en zelfs een film over een misplaatste grap kan onvrijwillig nog een erg goede documentaire opleveren.

Ik vond hem fantastisch Schitterende decors, prachtige muziek (en leuke liedjes, ik hou echt enorm van Danny Elfman) en erg leuke personages (die heeft Dahl natuurlijk bedacht, maar ze worden perfect vertaald naar film). Een beetje spijtig dat Burton zo dicht bij het echte verhaal blijft want echt verrassingen zitten er maar af en toe in (maar op die momenten is de film wel op zijn best, zoals in de scene in de tv-kamer) Dat hij overloopt van de fantasie had ik wel verwacht, maar hij lost de verwachtingen echt helemaal in, en je ziet direct met hoeveel plezier het allemaal gemaakt is, de film zit ook boordevol erg leuke humor, je zit gewoon heel de film met een enorme glimlach te kijken. Het meest indrukwekkend is trouwens Johnny Depp, die zet hier een van de beste karakters neer die ik van hem ken. Burton is bovendien de enige regisseur die ik ken die een stroperig moralistisch einde toch nog geloofwaardig weet te maken. Niets dan goed nieuws dus, en allemaal gaan kijken

Prachtige film die ik gezien heb met live muziek (eigen compositie) van Buscemi & Band - eerlijk gezegd kan ik me daardoor ook niet voorstellen dat hij even veel indruk zou gemaakt hebben als zij de muziek niet verzorgd hadden. Ben geen fan van Buscemi of zo, maar voor die voorstelling heeft hij een klein meesterwerk afgeleverd, dat de kracht van de film enkel heeft doen toenemen.

De vergelijking met Berlin... is snel gemaakt, maar valt zeker in het voordeel van deze film uit: montage is veel gedurfder en interessanter, meer experiment, meer expressionisme. Een ervaring.

Een beetje een teleurstelling, deze film. Het is allemaal kei-onrechtvaardig en dieptriest wat er gebeurt maar het deed mij absoluut niks. De film trekt over het scherm voorbij als een saaie bende zwijgende roodhuiden, die blijkbaar honger lijden want de commentaarstem zegt dat ze dat doen, die onrechtvaardig worden behandeld (Onlangs stond er in een tijdschrift van het Belgisch leger een artikel over genocide, met een tabelletje van de volkerenmoorden die de meeste slachtoffers hadden geeist, de VS stond met hun indianen bovenaan. Grote rel natuurlijk en diep gemeende verontschuldigingen van de Belgische regering, maar een bron van waarheid zit er wel achter) maar gelukkig worden geholpen door de goede schooljuf, maar die nooit enig medelijden opwekken (die indianen dan he, met die lange zinnen altijd zou een mens de draad kwijtraken ). Bovendien zijn indianen in films om de een of andere duistere reden altijd wijze zwijgende mannen die af en toe een poster-wijsheid uitkramen (de oudere dan natuurlijk he, de jongeren bij de indianen zijn altijd onruststokers) Ach, het was wel entertainment deze film, met een aantal goede gevechten, maar ik vraag mij af of dat nu juist de bedoeling is geweest om dit te maken.

De scene met James Stewart was trouwens erg goed, maar had in deze film absoluut niets te zoeken. Maar zo'n naam staat natuurlijk wel goed op de affiche, en hem eruit knippen hebben ze vast niet gedurfd.

Kortom, een eigenlijk nogal saaie film met mooie landschappen die in de grond niks voorstelt. 2.5 sterren.

Heel sterke film. Lelijke kleuren, zwak geacteerd en verre van realistisch, maar toch héél knap gedaan, hoe raar dat ook mag klinken. De film maakt een heel fascinerende en bevreemdende indruk na, en is bij momenten ronduit verbluffend.

Een sympathiek idee, een filmische ode aan chocolade, maar jammer genoeg zo slecht, klungelig, klichématig en kitscherig uitgewerkt... De animatie is niet beter dan de gemiddelde slechte kinderanimatiereeks op tv, de timing in de hele film trekt op niks (personages staan minutenlang stil op de achtergrond, actiescenes verlopen houterig, humor komt niet aan), de tekeningen zijn soms best ok maar dan weer onwaarschijnlijk slecht (de lucht!), de muziek is om te huilen.

Het is echter vooral een film van gemiste kansen (budget?), want af en toe zitten er wel goeie stukken in. De introductie van het chocoladeverbod in het begin is best goed gedaan, soms is de film erg grappig, en af en toe zijn de emotionele reacties van de figuren ook best leuk gedaan. Maar dat redt de film geenszins. Het is ook een belachelijk verhaal, dat met de nodige humor en relativering nog gered had kunnen worden, maar alle WO II verwijzingen halen de grap er snel uit. Bovendien worden zelfs de odes aan chocolade vaak zo saai en drammerig gebracht, dat je zou beginnen verlangen naar een vers groentesapje of zo.

Een compliment wel: het einde is het meest kitscherige stuk film dat ik in mijn leven gezien heb. Geen idee of het serieus bedoeld is (ik hoop oprecht van niet), maar ik heb er in ieder geval erg goed mee kunnen lachen Waar die ode aan makeup in de laatste song goed voor was, is me echter niet helemaal duidelijk...

Erg matige film dit. Gaat zogezegd dieper in op de psychologie maar ik vond hem erg oppervlakkig. Kan iemand mij trouwens uitleggen waarom er enkel Amerikaanse mannen worden uitgewisseld met de aliens? Tunetje is leuk en maakt het einde draaglijk, dat voor de rest hopeloos ontspoort. De vergelijking met 2001 die in de trailer gemaakt wordt is trouwens belachelijk: dit komt nog niet tot aan de schoenzolen van 2001, ook niet qua visuele effecten. Deze film is gewoon lelijk. Het enige wat de film boeiend maakt is de vraag wat er aan de hand is met dat symbool, en de ontknoping is enorm teleurstellend. de relaties tussen de personages zijn oppervlakkig en voorspelbaar-karikaturaal, en de film gaat veel te traag zonder dat hij mooi is om naar te kijken. Bovendien is de muziek totaal ongepast bij zo`n film, de gelijkenis met de soundtrack van Batman zijn soms frappant. Het is wel een origineel idee om het contact met buitenaards leven op een meer realistische en psychologische manier te bekijken dan gewoonlijk, maar de film slaagt daar gewoon niet in.

Het scenario is niet bijster indrukwekkend, maar sober genoeg om nooit te ergeren, integendeel, ik vond het best mooi, al was ik nergens echt ontroerd. Maar wàt een prachtige beelden! Ik vond de film visueel zo aangenaam, dat ik pas na tweederde van de film begon te ontdekken dat het verhaal me weinig kon schelen . De muziek zit er ook pal op, en de montage is vaak schitterend. Dat maakt het natuurlijk nog geen meesterwerk, maar wel een verademing om naar te kijken, en dat is ook al een hoop.

3.5*

Jim Jarmusch klimt inmiddels op tot mijn favoriete regisseur all-time Niet de beste, zoveel realiteitsbesef heb ik ook nog wel, maar telkens opnieuw slaagt hij erin een prachtige, rustige, absurd-hilarische en onwaarschijnlijk coole film af te leveren waar ik van begin tot einde van zit te genieten. Sommige stukjes zijn beter dan andere, dat klopt, maar het totaalplaatje is gewoon af. Een heerlijke film, waarvan ik het nu al zonde vind dat ik hem binnenkort terug naar de bibliotheek moet brengen

(Overigens: ik heb een hékel aan koffie, en ik rook niet)

Erg ouderwetse, voorspelbare, melodramatische film. Maar voor de rest geen kwaad woord erover: originele personages, prachtig gefilmd, leuke soundtrack, aangrijpend (als je je hersens even negeert) en goed geacteerd.

Bovendien is het leuk om nog eens alle cliches uit romantische oorlogsfilm na elkaar te zien, dat is niet per se ergerlijk, kan ook gewoon eens plezierig zijn. En sommige scenes zijn echt zeer goed (eigenlijk zijn alle bijrollen fantastisch, het is gewoon het centrale kleffe liefdesverhaaltje dat al te vaak is verteld, ook al is het wel een sterk uitgangspunt (zie maar naar O brother where art thou, waar het wel is gelukt om er een erg goede film van te maken))

3.5 sterren omdat de beelden zo sterk bijblijven, en voor Jude Law. En voor Renee Zellweger, er is geen actrice waar ik zo'n hekel aan heb, maar gelukkig voor haar had ik haar niet herkend, zo moet ik wel toegeven dat ze eigenlijk best goed was.

Heel aardig debuut dat vooral opvalt door de onconventionele manier waarop het verhaal verteld (scenario werd geschreven met de hulp van Pasolini) en in beeld gebracht wordt. Vooral het eerste stuk van de film is heel interessant gefilmd, met een camera die door het landschap dwaalt en haast per toeval het pad van de personages kruist.

Doordat Bertolucci meer in de achtergrond van de personages is geïnteresseerd dan in de eigenlijke verwikkelingen is de film soms wat langdradig en vaak nogal verwarrend, maar wel erg sfeervol. Beloftevol, maar nog lang niet perfect. 3.5*

Een erg vreemde maar knappe film. In plaats van het hele gedoe met revolutie en burgeroorlog in een of ander (liefdes)verhaaltje te verwerken, is hier gekozen voor een erg originele docusoap-achtige benadering die ik nog niet eerder in een film heb gezien (maar wie ben ik) De hele film wordt bekeken vanuit het standpunt van twee reporters van een televisiezender (in 1871, inderdaad, het lijkt enorm idioot en artificieel en het duurt wel een uurtje voor je het helemaal aanvaardt, maar daarna werkt het perfect) die alle gebeurtenissen filmen en voortdurend afwisselen met live-interviews met de personages. Op die manier krijg je natuurlijk de perfecte gelegenheid om de mensen écht te laten zeggen wat ze vinden van al dat gedoe, veel meer dan in een normale film, en dat is echt interessant om te zien.

De film wordt continu onderbroken lange stukken tekst, waarop de maker van de film commentaar geeft op de gebeurtenissen, extra informatie geeft of zelfs de kijker in de zaal aanspreekt. De hele film is opgenomen in een soort loods op een erg beperkte oppervlakte, en dat wordt helemaal niet gemaskeerd, je weet en ziet de hele tijd dat je het zich in die loods afspeelt, maar dat stoort helemaal niet, ik bedoel je wéet toch dat het niet echt is, met die tv-zenders en zo.

Toch komt de film enorm hard aan en worden de gebeurtenissen hyperrealistisch uitgebeeld door de acteurs. Dat wordt nog bevorderd door het feit dat ze niet alleen vertellen over de gebeurtenissen in 1871, maar evengoed commentaar geven op actuele problemen. Zo kan een discussie over een of andere cooperative ineens uitlopen op een gesprek over antiglobalisme, en roepen de mensen op de barricades even hard slogans tegen het koninklijk gezag in Frankrijk als tegen de verwaarlozing van de derdewereldproblematiek vandaag. Ook dat lijkt idioot en artificieel, maar het zorgt eigenlijk voor veel meer realisme in de film, de acteurs roepen immers niet zomaar iets, ze zitten volledig in het verhaal en ménen echt wat ze roepen.

Zes uur is enorm lang, zeker als je het grootste deel van de tijd tekst en interviews te zien krijgt, maar hoewel mijn aandacht regelmatig verslapte is de film als geheel een enorm indrukwekkend, aangrijpend en érg politiek (eigenlijk bijna tegen het extreem-links communistische af) manifest dat erg goed duidelijk maakt dat de problemen uit de 19e eeuw waar iedereen zo mee begaan is (kinderarbeid, kloof tussen arm en rijk, tirannie,...) eigenlijk in onze wereld even actueel zijn (hoi, een zedenles! Maar dan wel een die zes uur lang duurt en op den duur echt als een baksteen op je maag blijft liggen, dat kan ik je verzekeren) en dat iets als de commune, een utopische samenleving die het slechts twee maanden heeft uitgehouden, absoluut niet mag vergeten worden, maar juist gekoesterd, in de hoop dat zoiets ooit mogelijk wordt. En daarom krijgt deze film 5 sterren van mij, voila.

Heel mooie film, waarin het uiteraard niet om het verhaaltje gaat (de dvd die ik gehuurd heb spreekt over een 'indringend portret', dat is natuurlijk pure onzin) maar om de prachtige en uitstekend in beeld gebrachte dansvoorstellingen. Leuk is om de evolutie tussen repetitie en voorstelling te zien, en sommige scenes tonen wel mooi hoe in zo'n gezelschap ook individuen bestaan, maar dat is uiteindelijk toch eerder bijkomstig in de film. De scenes buiten het gezelschap zijn vaak zelfs ronduit overbodig.

Dat je net zo goed een dansvoorstelling live kunt gaan zien is uiteraard niet waar, een dansfilm is een totaal ander medium waarin het beeld veel meer wordt opgelegd, en waarin je fragmenten ziet en de relatie ertussen, in plaats van één coherent verhaal in een bepaalde voorstelling.

De film als geheel weet te overtuigen, maar de raamvertelling waaraan alles opgehangen wordt niet, de personages zijn te vlak en de verhaallijn te dun om te kunnen boeien. De dansfragmenten zelf vond ik echter voldoende om de film te doen slagen. Ik ben geen balletliefhebber (mijn voorkeur gaat uit naar moderne dans) maar wat in deze film zit is modern en abstract genoeg. Enkel de laatste voorstelling vond ik ronduit belachelijk, maar goed. Een film die 3.5* verdient, maar ik geef stiekem een 4 omdat hij zo slech gewaardeerd wordt. Wat ik perfect begrijp, als dans je niet kan boeien, dan is het allemaal best stomvervelend .

Rope vond ik als film beter, maar het pleidooi van Welles op het einde was zo hallucinant en indrukwekkend geacteerd dat Compulsion toch langer bijblijft. Ik vind het sowieso een knap thema, moord om je superioriteit te tonen, en in Compulsion wordt daar meer op ingegaan, terwijl Rope eerder een moordmysterie-vormexperiment is.

Perfecte beschrijving van Billy-Pilgrim Ik heb de film in Leuven gezien, in aanwezigheid van de Belgische co-producente Anja Daelemans, en kan alles enkel beamen: een charmante, aandoenlijke maar erg naieve en ouderwetse film die op heel veel vlakken vreemd overkomt voor ons, maar tegelijk een (beperkt en letterlijk gekleurd) beeld geeft van een idee over film en samenleven dat voor ons westerlingen helemaal vreemd is. In de inleiding werd meteen gezegd dat je van de film geen echte inkijk in het leven in Noord-Korea moet verwachten: het is een sprookje dat de mensen daar vooral moet toelaten om weg te dromen in een film-wereld. Desondanks is het een heel vernieuwende film voor een filmindustrie die in de jaren '50 is blijven hangen (zo was het voor alle lokale betrokken de eerste keer dat ze met sync geluid werkten, normaal worden de films daar achteraf ingesproken), en geeft het mensen een aantal ideeën mee die toch redelijk verrassend zullen zijn: op zijn eigen, naieve manier bevat de film een behoorlijke 'girl-power' boodschap, waarin een jonge vrouw haar dromen najaagt tegen het advies van haar vader, collega's en aanvankelijk zelfs de staat in - uiteindelijk wordt ze daarin door vader, collega's en staat gesteund en is het vooral haar eigen grenzen die ze moet overwinnen, maar die aanvankelijke moed is toch opmerkelijk.

Daarnaast is het ook gewoon heel leuk om eens een zo goedbedoelde maar tegelijk zo naieve film te bekijken, er werd dan ook smakelijk gelachen in de zaal als getoond werd hoe de bouwvakkers bijna zingend bakstenen naar elkaar toe gooiden in hun absolute euforie van het arbeider-zijn, maar de film bevat ook een aantal echt leuke scenes, met onschuldige maar aanstekelijke humor.

Zeker een aanrader, niet omdat het zo'n goede film is, maar vanwege de goede bedoelingen én omdat het een film is zoals je er nog niet veel zal hebben gezien

Fantastische film, zo eenvoudig en toch zo enorm spannend! Het laatste half uur zat ik echt doodstil in mijn zetel, ik durfde geen geluid te maken uit vrees dat ze zouden worden gehoord Ook visueel echt een meesterwerk, en bovendien is de spaarzame muziek erg indrukwekkend. Enige minpuntje vond ik die voice-over, daar had ik het niet helemaal voor. Geen 5 sterren, maar 4,5 verdient hij met overtuiging.

Ziezo, ik ben hem gaan zien. En het heeft mij echt verrast: ik heb Pauline en Paulette nooit gezien, dus ik wist niet dat Lieven Debrauwer zo'n getalenteerd regisseur was. De manier waarop hij omgaat met muziek, montage, sfeerschepping, is bijna ongezien in de Vlaamse film tegenwoordig. De liefde die deze film uitstraalt voor zijn onderwerp doet zelfs bijna denken aan de eerste films van almodovar, al is de sfeer dan wel totaal anders.

Bovendien heb ik best wel respect voor zijn keuze om een film te maken met enkel oude mensen in de hoofdrollen (misschien afgezaagd na zijn vorige prent, maar die heb ik dus niet gezien dus daar kan ik niet over oordelen) Maar waar ik meer vragen bij heb is de ergerlijk simplistische wijze waarop de karakters uitgewerkt zijn, de idiote keukenpsychologie die hun handelingen moet verklaren, en de voorspelbaarheid van het geheel. Ik heb niet de indruk dat oude mensen nu per se ook simplistisch moeten zijn. En het ligt enkel aan het scenario, want over de acteerprestaties heb ik geen slechte commentaar: die waren meer dan behoorlijk.

Het verhaal op zich stelt al zo weinig voor, als het dan ook nog slecht wordt uitgewerkt dan kan zelfs de meest inventieve regie dat niet meer oplossen: dan is de film eigenlijk mislukt. Maar ik heb mij op sommige momenten echt geamuseerd, sommige scenes zijn hilarisch leuk gemaakt en de hele sfeer die over de film hangt is charmant en leuk. Dus verdient hij 3 sterren.

Fascinerende film die erg te denken zet. Allereerst is het natuurlijk een schitterend gemaakt film, waar beelden, muziek, acteerprestaties etc dicht bij het perfecte aanleunen - dat Sorrentino een van de meest getalenteerde filmmakers is van vandaag, had ik bij La Grande Bellezza en This Must Be the Place al gezien, maar dus ook hier. Het is echter de sfeer en onwaarschijnlijke originele plot die deze film echt goed maken. Sorrentino komt vervaarlijk dicht bij talloze filmclichés, maar ontwijkt ze telkens toch nog volledig.

Di Girolamo is als hoofdpersonage weergaloos, een man die (zo kan je vermoeden) ooit misschien wel een normaal leven geleid heeft, maar door omstandigheden volledig opgesloten geraakt is in een dodelijke sleur van routine, drugs en slapeloosheid, en een volkomen sociale leegte. Enerzijds heeft hij zich waarschijnlijk uit liefde (voor zijn vrouw en kinderen, die hij niet in gevaar wou brengen) in deze situatie laten opsluiten, maar het is ook de liefde die hem er weer uit lijkt te kunnen halen - volgens mij kun je de titel dus eigenlijk dubbel interpreteren: het is als gevolg van de liefde dat hij zit waar hij zit, maar dat het verhaal zich ontwikkelt zoals het doet, heeft natuurlijk evenzeer met de liefde te maken. In de film wordt hij geconfronteerd met drie verlangens op hetzelfde moment: ten eerste, het koppel dat in een gelijkaardige sleur gevangen zit, met de vrouw die zich er al (net als Titta) heeft bij neergelegd maar de man die er toch nog een spectaculair einde wil aan breien - aanvankelijk is dit voor Titta evenzeer de enige mogelijke uitweg. Ten tweede, zijn broer die hem bezoekt en hem zo confronteert met het geluk dat hij vroeger gekend heeft - gesymboliseerd door zijn 'beste vriend' van vroeger. En ten derde, de mooie barmeid, die eigenlijk een doodnormaal leven leidt - zij is aantrekkelijk als vrouw, maar symboliseert ook het gewone leven dat voor Titta zo onbereikbaar is geworden. Titta kiest op het eerste zicht voor het derde verlangen ('de gevaarlijkste zet uit zijn leven', zoals hij het zelf stelt), maar de zaken lopen niet helemaal zoals verwacht. Het is niet duidelijk wat Titta uiteindelijk van plan was (wil hij met het geld en het meisje vluchten, maar gaat dat niet door omdat ze niet komt opdagen na het ongeluk?), maar uiteindelijk kiest hij toch voor het spectaculaire einde - echter niet zonder eerst het koppel uit hun sleur te verlossen (en uiteindelijk het geld ook te geven aan de enige mensen die er echt gelukkig mee zullen worden). De laatste scene toont echter dat dit tegelijk een verzoening betekent heeft met zijn eigen verleden. En het meisje? Die zal haar gewone, maar gelukkige leven kunnen verder zetten.

Gewoon wat ik uit de film haal, iedereen kan er natuurlijk zijn film van maken. Nog een kwaliteit erbij!

Zonder twijfel de beste film van 2005 . Ongelooflijk hoe men erin slaagt zoveel in een film te krijgen op zo'n knappe manier. Het is niet alleen een verbijsterend gegeven en een mooi verhaal maar je krijgt ook een schitterend beeld van twee totaal tegengestelde werelden. Bovendien is de muziek ongelooflijk knap, net als de beelden en de montage (soms verschrikkelijk zenuwachtig, dan weer tergend traag, zelden zoveel indrukken in een film weten zitten). 5* en een bank vooruit in de klas.

Erg amusante film met veel goede ideeen, steengoede vertolkingen, origineel in beeld gebracht en met leuke muziek. Ik vond wel dat het gegeven een beetje bleef steken tussen ver gezocht en niet ver genoeg doorgetrokken, bovendien is het niveau van de scenes erg wisselend (sommige zijn haast geniaal, andere zijn dan weer nogal saai en kliché) wat de vaart een beetje uit de film haalt, zodat hij nogal haperend overkomt (Dat is zever, maar ik kan het niet beter omschrijven) Maar 3,5 verdient hij absoluut.

Nogal een teleurstelling, deze film, want ik had er oprecht veel van verwacht. Maar wat je krijgt is een vreemde mengelmoes van meningen, beelden (vaak goed gekozen, maar nooit echt ter zake zodat je er eigenlijk weinig van bijleert) en annekdotes, die samen een film vormen waarin weinig meer verteld wordt als wat je al weet als je in je leven één boek van Klein of Chomsky gelezen hebt. Uiteraard is het niet slecht dat het allemaal nog eens opgefrist wordt of dat er mensen mee bereikt worden die misschien nog niet op deze manier naar de economische wereld gekeken hebben, maar voor mij was de lol er vrij snel af. De verhalen die als illustratie worden getoond zijn soms wel interessant of fascinerend, maar werpen ook nooit een echt nieuw licht op de zaak.

Ook als documentaire vond ik het vrij magertjes: er wordt enkel verteld, verteld en nog eens verteld, maar niet met de diepgang die een boek kan hebben. De beelden die getoond worden maken de film amusant en niet echt vervelend, maar echt veel wordt er niet met het medium film gedaan.

Dit is het dus niet echt, hoewel ik wel volledig achter de boodschap van de film sta . Maar daarover discussieer ik liever bij een film die wat geslaagder is!

Wat een heerlijke film ! Alles is gewoon perfect, en dat zeg ik niet zo vaak.

Absoluut het beste dat Tim Burton tot nu toe gepresteerd heeft, de meest ontroerende, sfeervolle, overweldigende, meeslepende, grappige, fantasievolle en mooie film van zijn hand. Hoed af, en diep buigen .