Meningen

Kim Ki-Duk doet het weer, een prachtige film met een mooi maar eenvoudig verhaal, aangename muziek, goed geacteerd, betoverend mooi gefilmd en met het typische en geniale contrast tussen extreem geweld en pijnlijke, trieste schoonheid. Deze film is rechtlijniger (zeg maar 'normaler', minder symbolisch) dan de andere films die ik van hem gezien heb en komt dus in vergelijking met de rest iets magerder naar voor, maar de verrukkelijke eenvoud en de heerlijke stilterelaties werken ook hier perfect. Ik had hier een beetje moeite om uit te maken waar hij nu juist heen wil (niet dat hij per se ergens heen moet van mij, maar hij gaf wel de indruk) en dat heeft me een beetje belet om gewoon te genieten (hoewel genieten veel gezegd is, ik vond het een van de pijnlijkste films die Ki-Duk gemaakt heeft) vandaar dat ik hem 3.5 geef. Eigenlijk verdient hij een 4, maar het onderscheid met zijn andere films wil ik wel maken.

Mooie film, maar hij komt verouderd over als je hem gaat vergelijken met het oeuvre van Kim Ki-Duk, die vaak gelijkaardige thema's aansnijdt en deze film zeker vaak bekeken heeft .

De thematiek is goed uitgewerkt en de beelden zijn zeker de moeite, maar niet overdonderend en de karakters van de hoofdpersonages zijn weinig subtiel en niet zo boeiend, met uitzondering van Orin zelf dan. Wel een aantal memorabele momenten en het laatste half uur is erg knap, maar al bij al laat de film weinig indruk na. In ieder geval een pak minder sterk dan The Eel dus.

Ik vond dit een van de zuiverste Bergman-films die ik al heb gezien (ook ik zit nog maar aan vijf of zo, maar ik ben volop bezig dat in te halen) De thematiek sprak mij enorm aan, de beelden zijn prachtig in hun soberheid, de personages zijn weeral schitterend en ongelooflijk geacteerd, ... Ik ben echt fan. Bij de mooie stukken die FisherKing hierboven opsomt, kan ik alleen maar bewonderend knikken: deze film is een driekwart meesterwerk. Wat mij vooral erg trof was die beschrijving van het lijden van Christus: wat een torenhoog verschil met de manier waarop Mel ik-ben-een-eikel Gibson die thematiek aanpakt in zijn vehikel! Ik vind ook de titel van de trilogie geniaal: 'Gods zwijgen', een betere omschrijving voor de sfeer in deze drie films bestaat eenvoudigweg niet. En 4,5 sterren is het minste wat ik daar kan aan toevoegen.

Ik had niet echt een spectaculaire film verwacht, de korte inhoud indachtig, maar dit is wel een heel erg sobere prent. Zeventig minuten lang kijk je naar een orang-oetan, die verveeld voor zich uit kijkt, een potje yoghurt uitlikt, een beetje aan haar kop krabt of eens aan één arm gaat hangen. Tegelijk hoor je bezoekers domme of intelligente commentaar geven of hoor je de verzorgers uitleggen wat Nénette nu voor een aap is.

Door zolang naar een aap te kijken, heb je natuurlijk een uitgelezen mogelijkheid om diens handelingen, gelaatsuitdrukkingen en (heel moeilijk leesbare) emoties te bestuderen - iets wat wel onderhoudend is voor een uurtje. Orang-oetans zijn heel mens-achtig, en dat maakt het wel grappig: Nénette heeft een ongelooflijke karakterkop, ook al ligt ze meestal gewoon voor zich uit te suffen. Tegelijk doet de film je wel nadenken over hoe het leven zou moeten zijn als je bijna 40 jaar lang in een dierentuin zit, waar alles voor je wordt gedaan, de temperatuur en het dagschema elke dag hetzelfde blijven en de enige afwisseling, de mensen die komen kijken, eigenlijk ook gewoon elke dag hetzelfde is. Het is geen anti-dierentuin film of zo, het doet je gewoon nadenken.

Maar, eerlijk is eerlijk, eigenlijk is het een film die weinig om het lijf heeft. Interessant als rariteit en wel eens leuk om te bekijken (als je tegen trage films kunt dan toch), maar echt iets betekenen doet de film niet. Het is een sympathiek idee en het is een redelijk fascinerend aapmens, maar er had toch net iets meer mee kunnen gedaan worden...

Stukje van Scorsese was erg goed geacteerd maar als gegeven nogal ontinteressant, hoewel het einde best leuk was. Wel een cool schilderij trouwens.

Coppola's verhaal was vrij slecht geacteerd en nogal lelijk in beeld gebracht, maar ik vond het wel iets hebben eigenlijk. Een charmant, verfrissend verhaaltje zonder meer.

Allen overtreft zichzelf in het laatste stuk, dit is misschien wel zijn beste film die ik ken (nu ik hou niet zo van Woody Allen dus dat wilt weinig zeggen. Enkel zijn boekje 'Ja maar kan een stoommachine dat ook?' vind ik écht goed). Origineel en bij momenten hilarisch.

Het samenbrengen van de drie levert geen extra waarde op of zo, dus ik zal 3.5 geven als totaal.

Wat een dramatische commentaren hier, terwijl het toch zo'n leuke film is .

Nu goed, voor de mensen die het wel kunnen smaken: ik vond hem absoluut beter dan Duck Soup, en een absoluut heerlijke film. Groucho kan ik niet zo goed verdragen (al is hij soms wel écht grappig), maar Harpo en Chico zijn geweldig in vorm. Het begin vond ik daardoor een beetje langdradig, maar zodra ze op de boot zitten wordt het allemaal prachtig. Melige slapstick tot daar aan toe, maar vooral de eerder poëtische momenten zijn onweerstaanbaar, zoals de muzikale intermezzo's op piano en harp. De finale in de opera behoort tot de komischte scenes die ik al in een film gezien heb, te vergelijken met het beste van Buster Keaton (te weten: de orkaan in Steamboat Bill, Jr. )

Het is gemakkelijk om dit soort films af te kraken, want veel hebben ze niet te bieden, behalve hun onweerstaanbare charme en aanstekelijke enthousiasme, en als je die mist is er weinig over. Maar als je daarin meegaat, behoort het tot het leukste wat de cinema te bieden heeft.

Heel geslaagde film, grappig met een leuk absurd tintje, uitstekende acteersprestaties en een verrukkelijke, broeierige sfeer. Sue Lyon slaagt er trouwens haast in nóg aanbiddelijker te zijn dan in Lolita, hoewel het wel de andere vrouwen zijn die uiteindelijk het meest de film dragen. Naast Richard Burton dan toch, die een verbluffende tour de force neerzet als getormenteerde, soms half waanzinnige maar eigenlijk compleet weerloze man. 4 sterren ook van mij.

Ik vond hem redelijk onweerstaanbaar eigenlijk deze film . Hij heeft de subtiliteit van een bulldozer en de personages zijn amper genuanceerder dan die uit American Pie of zo, maar deze film is wel meer dan een halve eeuw ouder en dus valt dat nog wel mee. Nee, echt grappig, reuzevoorspelbaar en met enthousiasme gemaakt, en die drie Russen vond ik ook hilarisch. Eigenlijk is de openingsscene de beste van de hele film . Nee, laten we zeggen dat ik er een beetje een wisselvallig gevoel bij heb, maar omdat de film me wel heel erg is bevallen geef ik hem toch een puike 3.5 *.

Zeker niet het meesterwerk dat ervan gemaakt wordt, maar wel een verdienstelijke, onderhoudende film. Wat er getoond wordt is al tientallen keer eerder getoond, maar kom, dit soort achtervolgingen blijft leuk en de spanning is gegarandeerd. Acteerwerk is puik, regie en dialogen zitten perfect (het is van de Coens per slot van rekening) en het duistere, nihilistische kantje van de film sprak me ook wel aan (mooi einde ook in dat verband, niks geen grote ontknopingen maar gewoon een voor een de draadjes afknopen). Maar al bij al heeft de film toch een groot 'is dit het nu?' gehalte. Ideale ontspanning, met een beetje moeite kun je er ook wat meer uithalen, maar al bij al zal ik de film snel vergeten zijn denk ik.

Een heel charmante en leuke film, soms aangrijpend en soms heel grappig, met een zeer goede hoofdrolspeler. Mar wat dat einde in godsnaam toevoegde aan het verhaal? Iets subtieler mocht toch ook wel, niet? Ik geef toe dat ik even verschoot, maar het maakt wel de hele film ongeloofwaardig.

Zeker geen slechte film, maar ik begin ze een beetje te vaak gezien te hebben (meestal zijn dit soort films Spaans, grappig dat ze in Italie ook al aan een Almodovar-golf zijn begonnen ) Degelijk verteld maar met iets te veel klichés zonder dat er echt bezieling uit de film spreekt. Wel een aantal knappe momenten, en goede vertolkingen. Een dikke 3 heeft hij wel verdiend vind ik.

Ik ben me wat in Werner Herzog aan het verdiepen, en ik moet zeggen: dat valt goed mee. Zijn films zijn voorlopig niet echt meesterlijk, maar zijn benadering is steeds zo uniek en eigenzinnig, dat ik niet anders kan dan er bewondering voor hebben. Zo ook hier: ik ken de film van Coppola op mijn duimpje, en was aanvankelijk wat teleurgesteld door de andere accenten en het gemis aan bijvoorbeeld een echt cool kasteel en de sensuele kantjes van het vampier-zijn, maar zeker naar het einde toe was ik helemaal mee. De totaal absurde setting van Delft, vol ratten, domme mensen die eigenlijk geen flauw benul hebben wat er gebeurt en daar ook helemaal niet om geven, met een Jonathan die geen zinnig woord kan uitkramen, een Lucy die een soort van mystiek-poëtische betogen begint af te steken en daartussen Klaus Kinski als werkelijk de meest zielige, pathetische vampier ooit: heerlijk gewoon Zelden de link tussen vampieren en heroïneverslaafden zo beeldend uitgewerkt gezien als hier. Ook de verbanden met de opkomst van Nzai-Duitsland, zoals in de dvd-box wordt vermeld, vond ik best interessant. Het eerste deel van de film is soms wat langdradig en lijdt aan gebrek aan goede locaties (of geld, kan natuurlijk ook), maar wat erna volgt maakt veel goed.

Een indrukwekkende film, qua lengte, qua beelden, qua verhaal. Een imposant epos met een een reikwijdte zoals weinig films tegenwoordig nog maar hebben, gedurfd, aangrijpend, groots. Maar tegelijk ongelooflijk klassiek, zonder veel plaats te laten voor nuance. De film volgt alle klassieke regels als het om cameravoering of sceneopbouw gaat, en dat heeft als gevolg dat je veel te vaak kan voorspellen wat er gaat gebeuren, alleen al door de muziek en de manier waarop iets in beeld wordt gebracht. De personages zijn boeiend, maar weinig origineel, en ik vond ze ook weinig doorleefd vertolkt: de acteerprestaties zijn niet slecht, maar toch ook niet zo overtuigend dat de stereotypische personages echt tot leven komen (met uitzondering misschien van Ada, van de grootvader, en van de twee kinderen in het begin). Niks tegen Robert De Niro, maar ik heb zijn trucjes al vaker gezien, en weinig nieuws weet hij hier niet te brengen (behalve dan als oude man, dat gedeelte was wel overtuigend). De muziek van de film is trouwens onwaarschijnlijk ergerlijk, zoals altijd bij Morricone. Hier is het nog meer zonde, want op die manier raken de Italiaanse volksliederen, die wel heel knap gebracht werden, wat op de achtergrond. De zo geroemde beelden van de film waren inderdaad knap, maar niet van die aard dat ze de film konden dragen, en bovendien al even klassiek als al de rest.

Maar goed, er zijn ook een hoop pluspunten aan de film: de eerste twee uur zijn heel goed (zodra de fascisten op de proppen komen verdwijnt elke nuance uit de film en wordt de gruwelijkheid haast even bespottelijk als in The Passion of the Christ), er zitten een aantal gedurfde en aangrijpende scenes in de film, en als klassiek epos is het allemaal erg geslaagd. 3.5 *

Aangenaam om dit soort films eens van eigen bodem te zien te krijgen . De gelijkenis met Lynch (zelfs letterlijk geciteerd in zijn voorliefde voor rode gordijnen) en elementen uit bijvoorbeeld Kafka (de huishoudster in deze film heet Mrs. Grubach, net als in Der Prozess, zal wel geen toeval zijn ) zijn duidelijk aanwezig maar worden voor deze gelegenheid vergezeld door een duidelijke verwijzing naar het koloniale verleden van Belgie.

Waar de film eigenlijk over wilt gaan durf ik niet te zeggen: dat kolonialisme zit er volgens mij duidelijk in en de onkunde om met zo'n verleden om te gaan, maar tegelijk staan ook de persoonlijke jeugdherinneringen van de hoofdpersoon centraal en zijn zoektocht naar contact of liefde. Dat zijn de symbolische thema's die ik uit de film gehaald heb, maar meer dan indrukken zijn het niet.

Maar zelfs als je gewoon tracht het lineaire verhaal te volgen dan ontdek je een mateloos fascinerende film met prachtige beelden (schitterende close ups van kevers, larven en andere onsmakelijke insecten afgewisseld met geweldige droomsequensen, en ook de duistere donkere sfeer geven de film een extra cachet )

Eigenlijk kun je zeggen dat ik er 'niks van gesnapt heb', maar ik heb wel anderhalf uur gebiologeerd zitten staren, diep onder de indruk van de visuele kwaliteit en de fascinerende mysteriositeit. Volgens de brochure van Muhka Cinema gaat de hoofdpersoon ten onder aan zijn eigen afschrikwekkende hersenspinsels, zo zou je het ook kunnen beschouwen maar dat is misschien te gemakkelijk als verklaring. De site van Humo noemt het David Lynch meets Sigmund Freud, misschien dat mijn bewondering voor de film daar zijn oorzaak vindt of zo . Aanrader dus in ieder geval, en méér van dit soort films maken jongens, de Belgische film kan wel een kwalitatief opstekertje gebruiken.

Aangename, leuke film die vooral een sterke sfeer weet neer te zetten en ook goed wegkomt met de drie tijdsvakken (terwijl de bioscoop teloorgaat, gaat ook het prachtige dorpje langzaam ten gronde aan geparkeerde auto's en armoede, niet de kern van de film maar wel heel overtuigend). Ik sluit me aan bij de mensen die het eerste deel goed vinden, het tweede deel ca va (wel een héél cheesy romance, maar goed) en het derde deel vrij ergerlijk (althans de scenes tussen Elena en Toto). Het enige dat ik ervan kan maken, is dat de regisseur daarmee met zijn eigen film voor een deel ook de filmgeschiedenis zelf een deel wou volgen: waar je in het eerste deel wel wat links kan leggen met typische neorealistische Italiaanse films, met een arm kind in de hoofdrol etc, past het tweede deel erg goed in de typische cheesy romantische klichéfilms die in Italië zoveel gemaakt zijn (en zo geliefd zijn vanwege hun zeemzoeterige 'als ik maar lang genoeg voor haar raam blijf wachten komt ze vanzelf naar buiten') en is het derde deel wel te vergelijken met de vele slechte soaps met personages van middelbare leeftijd vol tragische spijt en romance. Het feit dat in de film een aantal acteurs spelen die mijn (Roemeense) vriendin herkende uit Italiaanse soaps die ze zelf als kind veel bekeken heeft, ondersteunt die these nog wat. Het maakt de film an sich niet beter, maar ik kan me er wel iets bij voorstellen dat de regisseur in zijn eigen verhaal ook alle elementen heeft willen verwerken die de populaire Italiaanse films, en de bijhorende bioscoop-ervaring (en later tv-ervaring), van de jaren '30 tot '80 zo onvergetelijk gemaakt heeft voor hem en zijn hele generatie.

Maar goed, ook afgezien daarvan een mooie film over film, met goede acteurs die zich in een heerlijke omgeving afspeelt en ondanks de drie uur in een wip voorbij is. En dus toch een aanrader!