Nénette (2010)

Ik had niet echt een spectaculaire film verwacht, de korte inhoud indachtig, maar dit is wel een heel erg sobere prent. Zeventig minuten lang kijk je naar een orang-oetan, die verveeld voor zich uit kijkt, een potje yoghurt uitlikt, een beetje aan haar kop krabt of eens aan één arm gaat hangen. Tegelijk hoor je bezoekers domme of intelligente commentaar geven of hoor je de verzorgers uitleggen wat Nénette nu voor een aap is.

Door zolang naar een aap te kijken, heb je natuurlijk een uitgelezen mogelijkheid om diens handelingen, gelaatsuitdrukkingen en (heel moeilijk leesbare) emoties te bestuderen - iets wat wel onderhoudend is voor een uurtje. Orang-oetans zijn heel mens-achtig, en dat maakt het wel grappig: Nénette heeft een ongelooflijke karakterkop, ook al ligt ze meestal gewoon voor zich uit te suffen. Tegelijk doet de film je wel nadenken over hoe het leven zou moeten zijn als je bijna 40 jaar lang in een dierentuin zit, waar alles voor je wordt gedaan, de temperatuur en het dagschema elke dag hetzelfde blijven en de enige afwisseling, de mensen die komen kijken, eigenlijk ook gewoon elke dag hetzelfde is. Het is geen anti-dierentuin film of zo, het doet je gewoon nadenken.

Maar, eerlijk is eerlijk, eigenlijk is het een film die weinig om het lijf heeft. Interessant als rariteit en wel eens leuk om te bekijken (als je tegen trage films kunt dan toch), maar echt iets betekenen doet de film niet. Het is een sympathiek idee en het is een redelijk fascinerend aapmens, maar er had toch net iets meer mee kunnen gedaan worden...