The Brown Bunny (2003)

Okay eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik de film al een keer probeerde te kijken. Maar omdat de film zo traag vootschrijdt kon ik het niet opbrengen om het af te kijken danwel vooruit te spoelen.

Meestal hou ik van films die beeld goed kunnen combineren met muziek maar op een of andere manier kon ik het bij The Brown Bunny niet voor mekaar krijgen. Ik ga het nog een keer proberen te kijken en dan zal ik het met nieuwe ogen proberen te bekijken en dan laat ik jullie het nog weten. Ik geef nu dus ook geen stem omdat ik het niet naar waarheid kan invullen. I'll keep you posted.

Pffffff........Na het zien van deze film zat ik echt in mijn maag met de beweeg redenen van de regisseur. Op het eerste gezicht een retetrage en saaie film die op het einde tot een aangrijpende climax leidt. Op het tweede gezicht eigenlijk precies hetzelfde. Op het derde ook.

Het gegeven van de film is uitermate boeiend, de uitwerking kan met een woord worden omschreven: mislukt.

Er had zoveel meer van kunnen worden gemaakt. Beetje flashbacks, betere sfeer beelden, betere muziek om de beelden te ondersteunen enz.

Waar ik me eigenlijk de gehele film aan heb geergerd is dat soft-focus gedoen en dat beperkte scherptediepte dat doorheen nagenoeg de gehele film als een mislukt truukje wordt gehanteerd. Indien dit het verhaal of de gebeurtenissen ondersteund of versterkt is het oke,maar hierwordt de spreekwoordelijkeplank constant misgeslagen ('weet je wat,we leggen de focussteedsopzettelijk niet waar hij normaalgesproken wordt gelegd, en we noemen dat kunst'). Nee, jammer.............Wel een fraaie pijpscene.............

had deze voor 1 euro op de kop kunnen tikken ,dus kon deze niet laten liggen.

wat een vreemd gastje is die vincent gallo toch ... al hou ik er wel van ...

heeft gelijk ver zelfs alles zelf gedaan bij deze film en dat is er aan te merken .

lange schots enja een script die op 5 bladzijden is neer te pennen is.

ook zijn personage is evenredig als die van in bufallo 66'... die ik trouwens echt goed vond!

het hoogtepunt was toen gallo zich opwerkte naar zijn 'hoogtepunt' in de film

en dat zegt genoeg vreesk ... gemiste kans !

Twee keer niks.


Ten eerste als eenvoudige roadmovie niet geslaagd, omdat je gewoon niet meekomt met de reiziger, zowel qua dramatische insteek alsook qua filmerij. Met de uitzondering dat de shotgun footage wel vaak prachtig was, evenals de begeleidende songs.

Ten tweede blijkt het uiteindelijk geen eenvoudige roadmovie te zijn, maar een 'diepgravend' rouwportret dat met behulp van een stukje porno (let wel: het is niet echt, want Bud wordt gepijpt door een geest...) en wat dramatische wendingen waar de gemiddelde giallo nog geen brood van lust. En ook hier is het niets qua filmerij. Vond ik dan.

Het leek me dat dit zo'n love it or hate it film is, maar de reacties zijn toch nog redelijk gemiddeld hier. Van de ophef wist ik van tevoren (gelukkig) niets. Na een dik uur verveling heb ik de dvd-hoes nog eens gepakt en daar zag ik naast ''raw'' - huh? - ''tender'' - nou ja, zeg! - opeens ''brutal'' staan, én 18 years and older - contains strong real sex... en ja hoor, daar kwam ie al. Was ik wel gelijk weer wakker. Maar genoeg geluld (hahaha):


0,5*. Ja, óndanks de prachtige bijrijder kiekjes en Chloe Sevigny...

fuols

Een film die eigenlijk behoorlijk traag, saai en langdradig is en ook zeer goedkoop oogt. Maar ondanks dat wist hij me wel van de eerste tot de laatste minuut te boeien. Dat kwam vooral door de sfeer (mede in combinatie met de muziek) als ook door het visuele aspect (de beelden van de omgeving, o.a. de zoutvlakten, en hoe het geheel is gefilmd zoals het camerabeeld vanuit het busje alsof je er zelf inzit).

Qua verhaal is het puur een roadmovie, want Vincent Gallo (hoofdrolspeler en tevens de regisseur van deze film) in de rol van Bud Clay, die weinig praat, is onderweg met zijn zwarte busje naar Californië voor zijn eerst volgende motorrace (de film opent ook met een motorrace waarin hij deelneemt). Onderweg ontmoet hij verschillende mensen, met name vrouwen die hij gelijk inpalmt (zo neemt hij o.a. een zeer jonge cassière "Violet"van een tankstation een stukje mee, ontmoet hij een rijpe vrouw "Lilly" bij een soort van drinkpicknickplek waar hij gelijk mee begint te zoenen en daarna weer wegrijdt en pikt hij een jong hoertje "Rose" op die hij wat fastfood geeft en daarna weer ergens afzet), waar hij dan even kort mee omgaat.

Hij doet dit trouwens om zijn verdriet te verwerken van zijn geliefde Daisy en hoopt dan ook een vrouw tegen te komen met de naam Daisy. Dat gebeurt dan ook op het heftige einde van het verhaal als Vincent Gallo verblijft in een Motel/Hotel en zijn geliefde Daisy (gespeeld door Chloë Sevigny) langskomt. Met haar heeft hij gelijk orale seks welke behoorlijk expliciet in beeld wordt gebracht. Je vraagt je eigenlijk af waarom hij zo'n verdriet heeft om Daisy terwijl hij haar toch ontmoet en er zelfs seks mee heeft ? Maar op het einde komt dan de aap uit de mouw en blijkt Daisy dood (gestikt in haar braaksel terwijl ze onder invloed van drugs buiten westen was en toen tevens werd verkracht door een stel jongens terwijl Bud toekeek en niets deed) te zijn en verbeeld hij zich Daisy maar. Hierna is de film ook afgelopen en zie je Vincent Gallo weer rijden in zijn busje.

Ondanks dat het eigenlijk een film van niets is, wist hij me toch te boeien en heb ik me er ook redelijk mee vermaakt (duurt ook net geen 90 minuten).

Gallo neemt het letterlijk, het begrip roadmovie. Interessant is dat bepaald niet. Buffalo '66 was esthetisch natuurlijk al niet erg mooi maar dat was in elk geval qua vormgeving wel speels en fris. Dat kan van deze prent absoluut niet gezegd worden; tergend gekunsteld en ultiem ego-document zijn eerder de sleutelwoorden. Het overgrote deel van de beelden is gewoon lelijk, met af en toe een verdwaald mooi shot er tussen. De ontknoping is beter dan niks maar geeft het voorgaande met de retrospectoscoop niet ineens meer glans. Sja, ik kan voor een groot deel dus wel meegaan met Yak. Dat er nog zoveel positieve reacties zijn hier verbaast me eerlijk gezegd.

Matige film over een motorrijder die met zijn motor onderweg is naar een race. Op zich is de traagheid nog niet zo erg (de beelden onderweg zijn enigszins sfeervol), maar aangezien er nagenoeg niets gebeurd, kon ik hier weinig mee. De laatste scene in de hotelkamer is wel de moeite waard, maar dit maakt de rest van de film niet direct beter.

Op aanraden van Hakunamatafaka een kans gegeven, zal vaker naar de beste man moeten luisteren.

Jammer van dat laatste deel van The Brown Bunny. Vincent Gallo kwam daar plots opzetten met een voor mij te zware uitleg (een uitleg tout court) en te expliciete seksscène. Ik was liever nog wat langer, of alleszins tot het einde van de film, gezellig in mijn uiterst sfeervolle cocon gebleven. Een heel gevoelige cocon met een tempo dat niet laag genoeg kon gaan, wondermooie muziek en een gebroken karakter dat op een manier voor mij herkenbaar is. (wie weet kan ik later, of bij een 2de kijkbeurt, de negatieve punten beter plaatsen)

Maffe road movie van Vincent Gallo die uiteindelijk niet zo slecht is als de reputatie doet vermoeden.

Helaas maakt Gallo de vergissing om veel over Interstates te rijden, iets dat je in de VS zo weinig mogelijk moet doen als je van een road trip wilt genieten. De shots van de oude Highways en New England in het begin zijn dan ook het mooist.

The film was shot in 16 mm and then blown up in 35 mm, which gives the photography a typical "old-school grain." (IMDb Trivia)