The Brown Bunny (2003)

Tja, ik vond de film wel goed. Kan de kritiek hierboven goed begrijpen, maar toch wist de film mij wel te bekoren.

Er gebeurt inderdaad niet veel (oh no), het hoofdpersonage gedraagt zich op z'n minst gezegd zeer vreemd (geen inlevingsvermogen) en er wordt inderdaad flink op los gemompeld (oei, emoties afleiden uit beelden. Voor diegenen die zich hier niet zo aan storen, of sterken zelfs, wat aan hebben zal deze film dan ook een heel stuk makkelijker te verteren zijn.

Leuk, bevreemdend en zeer gevoelig portret van een gebroken man. 4*

Geweldig en fascinerend. Geweldig camerawerk (rustig, traag en ontzettend veel lange shots) en fascinerende beelden (veel geweldig mooie, lang aangehouden shots van autoritten, en Gallo die op wildvreemde mensen opstapt om ze na 5 minuten weer vaarwel te zeggen).

Heb genoten, na het wat tegenvallende Buffalo '66 (wellicht bevalt ie me nu wel beter, als ik hem herzie).

Prutswerk, deze belachelijke film. Gallo valt ontzettend hard van het voetstuk waarop ik hem na Buffalo 66 had gezet. Lang en onzinnig om het thema heendraaiend waarna uiteindelijk Chloë Sevigny (goeie god wat wordt zij hier door het slijk getrokken) tegelijkertijd de hoer en het slachtoffer mag spelen. Een banaal, zelfingenomen pseudo-artsy misbaksel, halfje boven het minimum voor een aantal mooi geschoten beelden. 1*

Goed, zo nieuwsgierig was ik toch niet echt, maar anderhalf jaar later heb ik hem dan toch maar eens gezien. Valt best mee allemaal trouwens, is gewoon een trage film (zo zijn er wel meer, dat kan me niet zo veel meer schelen, trouwens ik zit ook graag in de auto door het raampje te kijken dus waarom zou ik dat niet leuk vinden vanuit de zetel thuis ). Het hoofdpersonage is zacht gezegd eigenaardig, maar de eindscene maakt veel goed, ik heb altijd gedacht dat deze film nergens over ging en nu blijkt het eigenlijk gewoon een ietwat onconventioneel verteld romantisch drama te zijn dat bovendien behoorlijk hard aankomt. Ontroerend is veel gezegd, maar koud liet het me niet. Daarbij komen nog de interessante beelden (soms mooi, soms ronduit lelijk, dan noemen we dat toch gewoon 'interessant' ) de aangename muziek en, achteraf gezien dan, het goed uitgewerkte hoofdpersonage, en ik kom op een dikke 3.5 sterren. Zal er maar 4 van maken, deze film kan wel een opstekertje gebruiken .

Prachtige film.

De film is inderdaad erg traag, hetgeen in deze film erg goed werkt.

Camerawerk is goed; camera dicht op de huid, veel long-shots, erg rustig. De scènes door de voorruit ondersteund door de muziek zijn prachtig. Het eerste uur lijdt de film een beetje onder het gebrek aan informatie. Enerzijds weet het personage van Gallo wel enige sympathie op te brengen. Anderzijds lijkt hij soms een contactgestoorde.

Het laatste half uur valt alles in zijn plooi, hetgeen alles goed maakt. Het einde kwam trouwens behoorlijk hard aan. Erg indrukwekkend.

Verder doet Gallo het erg goed en Sevigny is altijd leuk om te zien.

4,5* verdient deze film zeker. Jammerlijk ondergewaardeerd, al begrijp ik het wel.

Vooral een persoonlijke en zeer eerlijke film. Ik kan dit enorm waarderen en Brown Bunny heeft mij ook geen moment verveeld, hoe weinig er op de oppervlakte ook gebeurd. Onder de oppervlakte zien we momenten die zo uit het leven gegrepen zijn, beelden van een denker, een verscheurd persoon. Na het meer dan geslaagde Buffalo '66, weer een sterke film van Gallo.

4*

Was altijd een beetje bang om deze film te gaan zien, vond Gallo's debuut werkelijk geniaal, maar hier was altijd zoveel om te doen geweest. Het zou de slechtse film ooit vertoond zijn, op het Cannes filmfestival en er was ook nog wat controverse. Heb het dan ook zo lang mogenlijk uit gesteld, tot ik er eerder deze week (sinds een lange tijd) weer op stuite en toch wel erg nieuwschierig werd. Angst (dat hij zou tegenvallen) bleek achteraf nergens voor nodig te zijn geweest. Het was dan wel geen Buffalo'66, dat niveau wordt hier bij lange na niet gehaalt. In dat geval was het ook wel een lichte teleurstelling. Maar het is zeker een fascinerend werkje. Al dat negatieve commentaar destijds was dan ook flink overdreven, als je het mij vraagt.

De film is nogal traag en het duurde dan ook een tijd ik er eenmaal in zat, heb zelfs nog wat korte pauze's ingelast omdat de traagheid me soms wel even de keel uit hing, maar echt heel erg vervelend werd het niet. Eigenlijk straalt de film een en al leegte uit. We zien in de eerste drie kwartier dan ook weinig anders dan wat wazige zoom in's van sombere gezichten, minutenlang gefilm door vieze vooruiten en zo af en toe een klein, maar weinigzeggend gesprekje. Toch heeft de film meer te bieden dan enkel traagheid. Neem bijvoorbeeld Gallo die hier naast de regie weer een voortreffelijke rol speelt. Er wordt hem nog wel eens kwalijk genomen dat hij enkel zichzelf speelt, maar daar ben ik het niet mee eens. Geweldige minimiek ook. Vond hem, ondanks dat we als kijker weinig van hem wisten (wat in B'66 ook al zo was), dan ook best een interessant personage neerzetten. De sterkste stukken van de film zijn echter die in de hotelkamer tussen Gallo en Sevegny, echt heel ontroerend en menselijk, al die momenten leken wel een improvisatie te zijn ofzo. Was dus wel even schrikken toen bleek dat Daisy niet echt was, maar een waanbeeld van de verwarde Bud. Hier wordt ook gelijk duidelijk wat er nou al die tijd aan de hand was. Echt een kippenvel moment! De gefaamde blowjob scene waar iedereen het destijds over had was dan wel wat misplaatst. Tenminste, ik zag niet echt in waarom het allemaal zo expliciet in beeld gebracht moest worden. Zal vast wel een beetje provoceren zijn geweest van Gallo's kant, moet haast wel eigenlijk. Hoe hij mevrouw Sevigny ooit heeft overgehaalt is me echter een raadsel.

Ben trouwens benieuwd of Gallo ooit nog eens een nieuwe film zal maken. Hij heeft immers meer dan bewezen dat hij het talent ervoor heeft. Hoop het dan ook van harte...

3 sterren

Een film met een opzet als deze valt of staat bij de ontknoping wat mij betreft. Helaas wist de onthulling van de geschiedenis van de hoofdpersoon alsook de beruchte choquerende scène niet de impact op mij te hebben waarop ik had gehoopt. De eerste driekwart van de film waren mij te leeg en kaal en nergens toe leidend, waardoor enige vorm van band met de hoofdpersoon ver te zoeken was. Ik kan er niet precies mijn vinger op leggen. Ik denk dat Gallo's verschijningsvorm en acteerwerk maar niet wilden corresponderen met mijn voorstelling van een gebroken, depressieve man.

Een narratief minder boeiende film hoeft voor mij geen probleem te zijn zolang het audiovisueel wél punten kan scoren. Op een enkele mooie scène na (bv. de motorrit op de zoutvlakte) vond ik het camerawerk maar simpel en soms zelfs frustrerend. Cinematografische conventies zijn er niet voor niets lijkt me. Zonder enig nut hoofden half in beeld kadreren getuigt eerder van geforceerd tegendraads doen dan van goed doordacht camerawerk. De muziekkeuze vond ik goed maar had van mij wat langer uitgespreid mogen worden over de 'voorruitscènes'. Zou de sfeer, die voor mij haast volledig ontbrak, zeker ten goede komen.

Zeer slecht kan ik The Brown Bunny ook niet noemen omdat er altijd wel een minimale vorm van geboeidheid aanwezig bleef, die tegen het einde gelukkig wat aanwakkerde. Blijkbaar is dit een film die bij sommigen erg in kan slaan, hier echter niet.

Ben desondanks nog wel benieuwd naar Buffalo '66.

De 1ste 3 minuten viel ik nou niet gelijk met mijn neus in de boter. Op het beeldscherm denderden een hoop motoren achter elkaar aan op een zandcircuit, los van het feit dat ik dacht dat ik in een verkeerde film terecht was gekomen, vond ik de registratie van de motorrace van een bedroevend laag niveau. De camera schokte maar wat heen en weer, de beelden oogden niet scherp......Kortom een vreselijk amateuristische bedoeling, om de gemoedstoestand van Bud Clay te vangen?

Bijna de hele film bleek van hetzelfde amateuristische niveau te zijn. Ik kan mij best onder laten dompelen bij een rustige autoscene, mits er iets van goede muziek onder geprojecteerd is èn er ook nog wat moois te zien valt. The Brown Bunny bleek slechts op een paar momenten een mooie film te zijn. Bv. de scenes op de zoutvlakte waren mooi gefilmd en de afwikkeling van het verhaal was nog wel te doen.

Een trage, saaie ( man, wat wordt er weinig gesproken in deze film, normaal ervaar ik zoiets nog wel eens als rustgevend, maar hier versterkte het de saaiheid van de film alleen maar ) en lelijke film zonder een ( oprechte ) ziel, die alles aan het einde even snel recht wil breien, maar een ziel laat zich niet zo snel vormen! Een kleine 2*

Koude kermis na Buffalo '66.

Grappig dat ik lang niet de enige ben die dit vind. Erg saaie bedoening deze Brown Bunny. Normaal gesproken geen moeite met trage films, maar hier was gewoon niks boeiends te bekennen. Geen sfeer, weinig bijzonder camerawerk, ik kon hier gewoon niet veel mee. In slaap vallen lukte nog net niet, maar saai was het wel. Het einde voelt aan als toch nog snel even wat van de film willen maken. Lukt niet.

2*

Een film die eigenlijk behoorlijk traag, saai en langdradig is en ook zeer goedkoop oogt. Maar ondanks dat wist hij me wel van de eerste tot de laatste minuut te boeien. Dat kwam vooral door de sfeer (mede in combinatie met de muziek) als ook door het visuele aspect (de beelden van de omgeving, o.a. de zoutvlakten, en hoe het geheel is gefilmd zoals het camerabeeld vanuit het busje alsof je er zelf inzit).

Qua verhaal is het puur een roadmovie, want Vincent Gallo (hoofdrolspeler en tevens de regisseur van deze film) in de rol van Bud Clay, die weinig praat, is onderweg met zijn zwarte busje naar Californië voor zijn eerst volgende motorrace (de film opent ook met een motorrace waarin hij deelneemt). Onderweg ontmoet hij verschillende mensen, met name vrouwen die hij gelijk inpalmt (zo neemt hij o.a. een zeer jonge cassière "Violet"van een tankstation een stukje mee, ontmoet hij een rijpe vrouw "Lilly" bij een soort van drinkpicknickplek waar hij gelijk mee begint te zoenen en daarna weer wegrijdt en pikt hij een jong hoertje "Rose" op die hij wat fastfood geeft en daarna weer ergens afzet), waar hij dan even kort mee omgaat.

Hij doet dit trouwens om zijn verdriet te verwerken van zijn geliefde Daisy en hoopt dan ook een vrouw tegen te komen met de naam Daisy. Dat gebeurt dan ook op het heftige einde van het verhaal als Vincent Gallo verblijft in een Motel/Hotel en zijn geliefde Daisy (gespeeld door Chloë Sevigny) langskomt. Met haar heeft hij gelijk orale seks welke behoorlijk expliciet in beeld wordt gebracht. Je vraagt je eigenlijk af waarom hij zo'n verdriet heeft om Daisy terwijl hij haar toch ontmoet en er zelfs seks mee heeft ? Maar op het einde komt dan de aap uit de mouw en blijkt Daisy dood (gestikt in haar braaksel terwijl ze onder invloed van drugs buiten westen was en toen tevens werd verkracht door een stel jongens terwijl Bud toekeek en niets deed) te zijn en verbeeld hij zich Daisy maar. Hierna is de film ook afgelopen en zie je Vincent Gallo weer rijden in zijn busje.

Ondanks dat het eigenlijk een film van niets is, wist hij me toch te boeien en heb ik me er ook redelijk mee vermaakt (duurt ook net geen 90 minuten).

Gallo neemt het letterlijk, het begrip roadmovie. Interessant is dat bepaald niet. Buffalo '66 was esthetisch natuurlijk al niet erg mooi maar dat was in elk geval qua vormgeving wel speels en fris. Dat kan van deze prent absoluut niet gezegd worden; tergend gekunsteld en ultiem ego-document zijn eerder de sleutelwoorden. Het overgrote deel van de beelden is gewoon lelijk, met af en toe een verdwaald mooi shot er tussen. De ontknoping is beter dan niks maar geeft het voorgaande met de retrospectoscoop niet ineens meer glans. Sja, ik kan voor een groot deel dus wel meegaan met Yak. Dat er nog zoveel positieve reacties zijn hier verbaast me eerlijk gezegd.

Matige film over een motorrijder die met zijn motor onderweg is naar een race. Op zich is de traagheid nog niet zo erg (de beelden onderweg zijn enigszins sfeervol), maar aangezien er nagenoeg niets gebeurd, kon ik hier weinig mee. De laatste scene in de hotelkamer is wel de moeite waard, maar dit maakt de rest van de film niet direct beter.

Jammer van dat laatste deel van The Brown Bunny. Vincent Gallo kwam daar plots opzetten met een voor mij te zware uitleg (een uitleg tout court) en te expliciete seksscène. Ik was liever nog wat langer, of alleszins tot het einde van de film, gezellig in mijn uiterst sfeervolle cocon gebleven. Een heel gevoelige cocon met een tempo dat niet laag genoeg kon gaan, wondermooie muziek en een gebroken karakter dat op een manier voor mij herkenbaar is. (wie weet kan ik later, of bij een 2de kijkbeurt, de negatieve punten beter plaatsen)