The Brown Bunny (2003)

ben echt benieuwd naar deze film. als ie net zo mooi is als de trailer (samen met elephant de mooiste trailer die ik ken voor zover trailers kunnen boeien) en dezelfde sfeer kan vasthouden verwacht wel een goede score.

Prutswerk, deze belachelijke film. Gallo valt ontzettend hard van het voetstuk waarop ik hem na Buffalo 66 had gezet. Lang en onzinnig om het thema heendraaiend waarna uiteindelijk Chloë Sevigny (goeie god wat wordt zij hier door het slijk getrokken) tegelijkertijd de hoer en het slachtoffer mag spelen. Een banaal, zelfingenomen pseudo-artsy misbaksel, halfje boven het minimum voor een aantal mooi geschoten beelden. 1*

ik heb gallo gesproken over deze film. hij ziet zichzelf niet als kunstenaar. en de versie van op cannes was een rauwe unedited versie, simpelweg omdat het allemaal nogal lastminute geregeld was. de versie van 90 minuten is de enige echte brown bunny voor hem. en nee, hij heeft zich niet geëxcuseerd voor de film die hij zelf als zijn beste werk ooit ziet. een journalist vroeg hem: "a lot of people are very dissapointed as well as offended by your new movie. how do you feel about this?". zijn repliek: "well, i'm sorry if people were offended, but....". ebert mag tussen de schranspartijen uit de trog en het rollen in de modder door dus ook es dringend een cursus begrijpend lezen volgen, beginnersniveau. by the way: mijn favoriete film ooit.

Wrang was toch ook wel dat naar aanleiding van een slechte eerste review van Ebert, Gallo hem de kanker toewenste, niet wetende dat een tijdje daarna bij Ebert ook echt kanker werd vastgesteld. Ebert vond de 90 minuten versie trouwens een stuk beter.

Integrerende film. Meeslepend rustig tempo, mooie intense scenes. Sterk einde wat de rest van de film toch in een ander perspectief plaatst.

Heerlijke scene trouwens, de motor op de zoutvlakte.

Van te voren niets over deze film gelezen, liet me lekker meeslepen en heb er van genoten. 4*

Lees hier weer van alles over sexscenes.

Er zit slechts 1 best expliciete scene in, maar is beter dan 20 halfzachte sexscenetjes die in je doorgaans in films ziet.

ZEER INTENSE FILM!!

Ga 'm zeker nog een keer zien!

Gallo is - of eigenlijk: komt op me over als - een vervelende zelfingenomen vent, maar hij draait hier toch wel een boeiende lijdensweg in elkaar. Z'n personage gaat door een diep dal, en dat weet `ie voor de kijker goed voelbaar te maken.

Je kan overigens nog zo hard bitchen over alle technische onvolkomenheden - en soms zijn ze inderdaad vervelend en irritant - maar die scène op de zoutvlakte is echt geweldig, zowel als metafoor maar ook qua kadering.

Als Gallo de hoofdrol de volgende keer aan een ander overlaat en wat minder met zichzelf bezig is, worden z'n films misschien ook ooit écht nog 's wat. Voor nu 3* voor deze. Overbashed, maar tegelijk een te vervelend ego-document om volledig in op te gaan.

Goed, zo nieuwsgierig was ik toch niet echt, maar anderhalf jaar later heb ik hem dan toch maar eens gezien. Valt best mee allemaal trouwens, is gewoon een trage film (zo zijn er wel meer, dat kan me niet zo veel meer schelen, trouwens ik zit ook graag in de auto door het raampje te kijken dus waarom zou ik dat niet leuk vinden vanuit de zetel thuis ). Het hoofdpersonage is zacht gezegd eigenaardig, maar de eindscene maakt veel goed, ik heb altijd gedacht dat deze film nergens over ging en nu blijkt het eigenlijk gewoon een ietwat onconventioneel verteld romantisch drama te zijn dat bovendien behoorlijk hard aankomt. Ontroerend is veel gezegd, maar koud liet het me niet. Daarbij komen nog de interessante beelden (soms mooi, soms ronduit lelijk, dan noemen we dat toch gewoon 'interessant' ) de aangename muziek en, achteraf gezien dan, het goed uitgewerkte hoofdpersonage, en ik kom op een dikke 3.5 sterren. Zal er maar 4 van maken, deze film kan wel een opstekertje gebruiken .

Je hebt gelijk.

Ik vond het een zeer geslaagde film, voor ik hem keek wist ik er niets over en ik was zelfs wel verrast dat het maar een 2.5 kreeg. Een 3 zou toch al meer op zijn plaats zijn. Het is wel saai en langdradig maar als dat je stoort ga je maar MI3 kijken. Slecht gefilmd? nee, ik vind dat het perfect bij het verhaal past. De expliciete scene stelt ook niet weer zo veel voor. Het acteren kon misschien wel iets beter maar ja. Geslaagde film.

4 Sterren

wauw prachtig wat een geweldige sfeer met die muziek

Buffalo '66 is al een tijdje m'n favoriete film, dus het was hoog tijd om de opvolger van Gallo te gaan bekijken. 't verhaal van The Brown Bunny lijkt alles behalve boeiend te noemen, 2/3 van de film bestaat uit footage geschoten uit een rijdende auto, wel begeleid door sfeervolle muziek en met apart camerawerk. als Bud dan al eens stopt onderweg dan gedraagd hij zich als een erg vreemde zwijgzame man. toch maar blijven kijken, want de ontknoping maakt érg veel goed. we leren niet alleen dat Gallo een groot geschapen manspersoon is, jazeker - de pijpscene is expliciet, maar is zeker niet goedkoop, ze is zelfs essentieel in de film , we krijgen met dat einde ook de verklaring voor zijn vreemd gedrag eerder in de film, alles valt mooi op z'n plaats, mooi portret. 't is een vrij lastige film die je na afloop wel meteen opnieuw wil gaan bekijken (is er nog niet van gekomen nie), zo was het toch voor mij. ik hou het voorlopig op een 3, ik sluit opwaardering na herziening zeker niet uit ...

Eerste deel is tergend langzaam, met minuten lange shots van een vieze voorruit afgewisseld met een close up van Gallo, toch kon het me boeien, al vroeg ik me wel af waar het heen ging. Ontknoping maakt veel goed. Had wellicht nog 20 minuten uitgekipt kunnen worden. De spottende reacties op de 2 uur versie hiervan kan ik me goed voorstellen. Maar uiteindelijk wist de film me te ontroeren. 3* dan maar.

Vincent Gallo's idee van een "road movie" hehe. Een tegenvaller als je het mij vraagt. Het wist me niet te boeien. Paar mooie shots halverwege op de zoutvlakte, maar voor de rest deed het me niks.

Misschien moet ik hem nog een keer zien, mensen hier hebben het over de sfeer. Meestal ben ik wel gevoelig voor sfeer, hier deed het me in elk geval niks. Jammer.

2 sterren

Enorm ondergewaardeerd.

Prachtig geschoten, zeer ontroerende film. 2e 4,5 voor Gallo; laat zijn volgende maar komen.

Jeff Alexander - Come Wander with me. Heel goed uitgekozen soundtrack en dit nummer bezorgt me elke keer kippenvel (ook gebruikt in een RVS reclame trouwens).

Helemaal mee eens. Hoe simplistisch ook, dit nummer heeft iets magisch over zich. Vooral die passage met het gehum, prachtig.

Voor mij levert Gallo alweer een geweldig werkje af.
De eerste 60 minuten van de film gebeurt nu eens écht niks: je ziet Gallo al jankend over autowegen van dorpje naar dorpje dolen.
Gelukkig wordt deze in slaap wiegende trip vergezeld door enkele heel erg mooie trackjes.

Eerst laat hij je in slaap dommelen, om je dan vervolgens eens grondig wakker schudden. De nu al legendarische pijpscène is ook meteen het hoogtepunt van de film, erg gewaagd hoe Gallo daar met z'n gigantisch dikke lul staat te pronken.
Na dit kort porno-intermezzo propt hij -voor de vijf minuten die er nog resten- er ineens een verhaal in dat alles des te magischer maakt.
En dat doet hij zonder overdreven veel symboliek te gebruiken, waarvoor een hele dikke bravo.

Het is ook fijn om naar de aftiteling te kijken:
Gallo doet werkelijk alles. Hij schrijft, regisseert, acteert, produceert en filmt. Sommigen mogen dat misschien egocentrisch en pretensieus vinden, maar ik vind dat je van een film als "The Brown Bunny" pas echt kan zeggen dat het VAN Vincent Gallo is.

Een welverdiende 3.5* en een echte aanrader voor Buffalo '66 fans.

Op enkele scènes na deed deze film me heel weinig. Ik raakte erg moeilijk in het verhaal en de sfeer sprak me ook niet echt aan.

Ik hou het voorlopig op een 2* en herzie hem misschien later wel eens.

Eindeloze scenes, en nog vervelender eindeloze saaie shots van Gallo die bijvoorbeeld aan een deurbel hangt of op een bed zit. Bijzonder lelijk filmmateriaal en de meest controversiele shot ooit de lekkernij voor Sevigny was werkelijk afschuwelijk. Films geregisseerd door de hoofdrolspeler en cameraman (?) dienen uberhaupt gewantrouwd te worden. 0.5

Ik heb hem ook gehuurd voor de cinematografische wansmaak, dus was al bevooroordeeeld toen ik eraan begon.

Fraaie trailer inderdaad. Het prachtige, droefgeestige nummer dat je hoort is Milk and honey van Jackson C. Frank, een man met - hoe kan het ook anders - een tragisch levensverhaal. Echt een perfect nummer voor deze film. De rest van de soundtrack is trouwens ook sterk met Jeff Alexanders Come wander with me (beter bekend van de RVS-reclame met die vliegende mannetjes met paraplu's) en Gordon Lightfoots Beautiful.

Als liefhebber van roadmovies was ik erg onder de indruk van deze film. Het is inmiddels alweer 2 jaar geleden dat ik 'm voor het laatst heb gezien. Vandaag heb ik 'm gekocht (9 euro bij de Velvet), en ik ben benieuwd of ik 'm nog net zo kan waarderen.

Overigens vind ik het einde een beetje jammer. Dat z'n vrouw dood blijkt enzo... Beetje jammerlijke poging om er alsnog een verhaal in te stoppen. Totaal overbodig, want de film stond al op zichzelf.

Prachtige film.

De film is inderdaad erg traag, hetgeen in deze film erg goed werkt.

Camerawerk is goed; camera dicht op de huid, veel long-shots, erg rustig. De scènes door de voorruit ondersteund door de muziek zijn prachtig. Het eerste uur lijdt de film een beetje onder het gebrek aan informatie. Enerzijds weet het personage van Gallo wel enige sympathie op te brengen. Anderzijds lijkt hij soms een contactgestoorde.

Het laatste half uur valt alles in zijn plooi, hetgeen alles goed maakt. Het einde kwam trouwens behoorlijk hard aan. Erg indrukwekkend.

Verder doet Gallo het erg goed en Sevigny is altijd leuk om te zien.

4,5* verdient deze film zeker. Jammerlijk ondergewaardeerd, al begrijp ik het wel.

Vooral een persoonlijke en zeer eerlijke film. Ik kan dit enorm waarderen en Brown Bunny heeft mij ook geen moment verveeld, hoe weinig er op de oppervlakte ook gebeurd. Onder de oppervlakte zien we momenten die zo uit het leven gegrepen zijn, beelden van een denker, een verscheurd persoon. Na het meer dan geslaagde Buffalo '66, weer een sterke film van Gallo.

4*

Hoe lang blijft het boeiend om naar een film te kijken die grotendeels bestaat uit shots door een met vliegjes bezaaide voorruit, close-ups van een met pathos doordrenkte hoofdpersoon en onmogelijke kadreringen? Negentig minuten dus.

Na Buffallo '66 die ik al geweldig vond, was ik door de vernietigende kritieken overal, tamelijk huiverig voor deze film: zou Gallo van zijn voetstuk vallen? Mooi niet, wederom blijft zijn fenomenale karakterkop de gehele speelduur intrigeren en vragen opwerpen. Ook het nog al onconventionele camerawerk komt hier geweldig uit de verf, waar het gekloot met scherpte en kadreringen Buffallo '66 op een charmante manier kneuterig maakte, is het hier wat mij betreft op zijn plek en prikkelt het.

Toch kan ik mij best voorstellen dat sommigen het idee hebben een film getroffen te hebben uit de serie van het knapperende haardvuurtje of het tropische aquarium. Maar Gallo weet mij te raken met zijn verwrongen kop waar de emotie duimendik bovenop ligt en prikkelt mij met zijn rare cinematografisches keuzes.

En nu maar snel een nieuwe film maken.

Was altijd een beetje bang om deze film te gaan zien, vond Gallo's debuut werkelijk geniaal, maar hier was altijd zoveel om te doen geweest. Het zou de slechtse film ooit vertoond zijn, op het Cannes filmfestival en er was ook nog wat controverse. Heb het dan ook zo lang mogenlijk uit gesteld, tot ik er eerder deze week (sinds een lange tijd) weer op stuite en toch wel erg nieuwschierig werd. Angst (dat hij zou tegenvallen) bleek achteraf nergens voor nodig te zijn geweest. Het was dan wel geen Buffalo'66, dat niveau wordt hier bij lange na niet gehaalt. In dat geval was het ook wel een lichte teleurstelling. Maar het is zeker een fascinerend werkje. Al dat negatieve commentaar destijds was dan ook flink overdreven, als je het mij vraagt.

De film is nogal traag en het duurde dan ook een tijd ik er eenmaal in zat, heb zelfs nog wat korte pauze's ingelast omdat de traagheid me soms wel even de keel uit hing, maar echt heel erg vervelend werd het niet. Eigenlijk straalt de film een en al leegte uit. We zien in de eerste drie kwartier dan ook weinig anders dan wat wazige zoom in's van sombere gezichten, minutenlang gefilm door vieze vooruiten en zo af en toe een klein, maar weinigzeggend gesprekje. Toch heeft de film meer te bieden dan enkel traagheid. Neem bijvoorbeeld Gallo die hier naast de regie weer een voortreffelijke rol speelt. Er wordt hem nog wel eens kwalijk genomen dat hij enkel zichzelf speelt, maar daar ben ik het niet mee eens. Geweldige minimiek ook. Vond hem, ondanks dat we als kijker weinig van hem wisten (wat in B'66 ook al zo was), dan ook best een interessant personage neerzetten. De sterkste stukken van de film zijn echter die in de hotelkamer tussen Gallo en Sevegny, echt heel ontroerend en menselijk, al die momenten leken wel een improvisatie te zijn ofzo. Was dus wel even schrikken toen bleek dat Daisy niet echt was, maar een waanbeeld van de verwarde Bud. Hier wordt ook gelijk duidelijk wat er nou al die tijd aan de hand was. Echt een kippenvel moment! De gefaamde blowjob scene waar iedereen het destijds over had was dan wel wat misplaatst. Tenminste, ik zag niet echt in waarom het allemaal zo expliciet in beeld gebracht moest worden. Zal vast wel een beetje provoceren zijn geweest van Gallo's kant, moet haast wel eigenlijk. Hoe hij mevrouw Sevigny ooit heeft overgehaalt is me echter een raadsel.

Ben trouwens benieuwd of Gallo ooit nog eens een nieuwe film zal maken. Hij heeft immers meer dan bewezen dat hij het talent ervoor heeft. Hoop het dan ook van harte...

3 sterren

Een film met een opzet als deze valt of staat bij de ontknoping wat mij betreft. Helaas wist de onthulling van de geschiedenis van de hoofdpersoon alsook de beruchte choquerende scène niet de impact op mij te hebben waarop ik had gehoopt. De eerste driekwart van de film waren mij te leeg en kaal en nergens toe leidend, waardoor enige vorm van band met de hoofdpersoon ver te zoeken was. Ik kan er niet precies mijn vinger op leggen. Ik denk dat Gallo's verschijningsvorm en acteerwerk maar niet wilden corresponderen met mijn voorstelling van een gebroken, depressieve man.

Een narratief minder boeiende film hoeft voor mij geen probleem te zijn zolang het audiovisueel wél punten kan scoren. Op een enkele mooie scène na (bv. de motorrit op de zoutvlakte) vond ik het camerawerk maar simpel en soms zelfs frustrerend. Cinematografische conventies zijn er niet voor niets lijkt me. Zonder enig nut hoofden half in beeld kadreren getuigt eerder van geforceerd tegendraads doen dan van goed doordacht camerawerk. De muziekkeuze vond ik goed maar had van mij wat langer uitgespreid mogen worden over de 'voorruitscènes'. Zou de sfeer, die voor mij haast volledig ontbrak, zeker ten goede komen.

Zeer slecht kan ik The Brown Bunny ook niet noemen omdat er altijd wel een minimale vorm van geboeidheid aanwezig bleef, die tegen het einde gelukkig wat aanwakkerde. Blijkbaar is dit een film die bij sommigen erg in kan slaan, hier echter niet.

Ben desondanks nog wel benieuwd naar Buffalo '66.

De 1ste 3 minuten viel ik nou niet gelijk met mijn neus in de boter. Op het beeldscherm denderden een hoop motoren achter elkaar aan op een zandcircuit, los van het feit dat ik dacht dat ik in een verkeerde film terecht was gekomen, vond ik de registratie van de motorrace van een bedroevend laag niveau. De camera schokte maar wat heen en weer, de beelden oogden niet scherp......Kortom een vreselijk amateuristische bedoeling, om de gemoedstoestand van Bud Clay te vangen?

Bijna de hele film bleek van hetzelfde amateuristische niveau te zijn. Ik kan mij best onder laten dompelen bij een rustige autoscene, mits er iets van goede muziek onder geprojecteerd is èn er ook nog wat moois te zien valt. The Brown Bunny bleek slechts op een paar momenten een mooie film te zijn. Bv. de scenes op de zoutvlakte waren mooi gefilmd en de afwikkeling van het verhaal was nog wel te doen.

Een trage, saaie ( man, wat wordt er weinig gesproken in deze film, normaal ervaar ik zoiets nog wel eens als rustgevend, maar hier versterkte het de saaiheid van de film alleen maar ) en lelijke film zonder een ( oprechte ) ziel, die alles aan het einde even snel recht wil breien, maar een ziel laat zich niet zo snel vormen! Een kleine 2*

Koude kermis na Buffalo '66.

Grappig dat ik lang niet de enige ben die dit vind. Erg saaie bedoening deze Brown Bunny. Normaal gesproken geen moeite met trage films, maar hier was gewoon niks boeiends te bekennen. Geen sfeer, weinig bijzonder camerawerk, ik kon hier gewoon niet veel mee. In slaap vallen lukte nog net niet, maar saai was het wel. Het einde voelt aan als toch nog snel even wat van de film willen maken. Lukt niet.

2*

Zo heb ik dit ook ervaren, maar -blijkbaar als één van de weinigen- vind ik dit ook een treffende beschrijving voor Buffalo 66. Daar vond ik namelijk ook al helemaal geen klap aan. Dus voor mij was deze Brown Bunny minder teleurstellend. Meer een bevestiging van eerder broddelwerk.