Meningen

Goede documentaire die nergens sentimenteel wordt maar wel een hart voor de band heeft. Mooi om de personen Ulrich (met zijn enorme ego), Hammett (teruggetrokken) en Hetfield (die de draad probeert op te pakken na zijn afkickprogramma) zo van dichtbij te volgen.

Mooie stukjes waren o.a. de fandag, waarop de band toch zijn best doet ondanks alle strubbelingen, het interview met Dave Mustaine, de moeizame terugkeer van Hetfield en zijn relatie met Ulrich en de beelden van de videoclipopname van St. Anger in San Quentin en de tour.

Werd uitgezonden op Omroep MAX en daar leent de film zich uitstekend voor, zowel qua thematiek als stijl. Op een aangename wijze losjes gefilmd en het zoeken naar de juiste woorden in een andere taal, waar de meeste personages mee stoeien, vond ik juist wel heel spontaan overkomen.

Het lijkt me evident dat de documentaire ook de nare kanten van de kunstwereld toont, maar ik begrijp niet waarom dat geen toegevoegde waarde zou hebben.

Juist een interessant en sfeervol kijkje op die biotoop met zijn sluwe handelaars en narcistische verzamelaars (die Thomas Kaplan…djeez)

Heeft niet de productiekwaliteit van een Hollywoodfilm, maar dit is toch een best meeslepende film met aardig wat spannende scènes. Ook wel aardig om meerdere Aziatische talen te horen: Koreaans, Japans en ook wat Chinees.

De BBC zond hem uit in een soort double bill samen met Gongjak en dat was goed gevonden.

Een paar dagen geleden nog zag ik toevallig Au Nom de la Terre, met zeer identieke boerderij context. Tot aan de legbatterijscènes toe. Frappant.

Deze vond ik wel een stuk minder. Hoewel mooi gemaakt en goed gespeeld, het verhaal is niet bijzonder genoeg om echt te raken op een of andere manier.

Goedbedoelde maar mijns inziens redelijk mislukte film.

Het lukt Boyle maar niet er een goed lopend verhaal van te maken, en vaak verzandt hij in flitsend bedoelde korte scènes. Daarbij komt een aantal subplots dat de boel alleen nog maar warriger maakt. Ook de gedachte achter de film, een soort cursus barmhartigheid voor kinderen, komt niet echt uit de verf en wordt hier en daar zelfs erg zoet.

Pluspunten zijn de muziek en de aardige vertolkingen van de twee jongens. Maar verder dan 2* kom ik niet.

Sterke film hoor. Ook interessant hoe er in een land als Nederland nog zulke spanningen tussen tegenovergestelde kampen binnen gemeenschappen van dezelfde nationaliteit kunnen bestaan. Iets dergelijks las je de laatste tijd ook in de kranten over Syrische vluchtelingen in West-Europa, die in hun thuisland aan tegenovergestelde zijde hebben gevochten en vanwege inlichtingen niet zomaar aan hun oude leven kunnen ontsnappen.

Riz Ahmed zet een erg intens personage neer, maar wat is dit verder rommelig uitgewerkt zeg. Nauwelijks af te kijken.

Net als Playtime is dit behoorlijk schatplichtig aan Chaplin, met name Modern Times, maar het modernisme van de jaren '50 en '60 geven deze films van Tati wel iets extra's.

Daarnaast is er nog een andere dimensie. Enerzijds zijn de humor en authenticiteit op het oubollige af, anderzijds is de manier van filmen nogal experimenteel door de afwezigheid van een echt lopend verhaal en de nadruk op beeld- en geluidsvondsten. Kenmerkend vind ik de gesprekken in de futuristische tuin, die eigenlijk meer als achtergrondgeluid dienen.

Een aparte combinatie, die al kijkende tot wisselende resultaten leidt, maar als geheel wel een originele indruk achterlaat.

Er had meer ingezeten, als de regisseur niet zo doorsloeg in z’n stilistische bewijsdrang.

Het concept biedt op zich veel mogelijkheden. Maar alles valt toch redelijk in de arthouse valkuil met die net-niet Apocalypse Now pastiche scènes.

Ik heb het niet zo op de stijl van Brett Morgen. Net als bij de documentaire over Cobain doet het me te veel denken aan kitscherige VJ-visuals uit de jaren ‘90.

Het meest in het oog springend waren beelden uit twee voor mij onbekende stukken (privé?)film: de eerste uit de jaren ‘70 met Bowie thuis inclusief butler en drank, de tweede uit de jaren ‘80 waarin hij zich op meerdere plekken in Bangkok begeeft. Beide erg tof om te zien.

Voor de rest neemt de documentaire de tijd, soms wel wat veel, om de filosofische bespiegelingen achter de echte artiest die hij was te tonen.

Niet altijd even realistisch en soms wat moeilijk te volgen. Maar toch een heerlijk thriller sfeertje met noir-elementen, mede vanwege de muziek van Stan Getz.

Sterk is het acteerwerk van Delon en de mooie verschijning van Muti. Let ook op Kinski als typische engerd.

Teveel snobistische clichés in deze film. Ben niet onder de indruk van die pathos over schoonheid en verloren jeugd, ook nog eens doorspekt met intellectueel gebrachte, maar niet bijster bijzondere discussies zoals over verstand versus gevoel. Op dergelijk vlak mis ik de pretentieuze jaren '70 eigenlijk helemaal niet.

That being said, op vormgebied heeft de ambitie wel weer goed uitgepakt. Muziek, decors en beeldensfeer van een heel hoog niveau en dan is het moeilijk een onvoldoende te geven.

Mooi om een bekende ensemble cast te zien in een film met weinig opsmuk. Vooral Bening steelt de show, zeker in het begin met haar ongemakkelijke maar toch zeer geloofwaardige scènes.

Ik vond het ook leuk om Tatyana Ali (Ashley uit Fresh Prince of Bel Air) weer eens te zien opduiken.

Ergens op de helft komt de klad er een beetje in en lijkt het een soort conventionele waardenfilm te worden voor de Modern Family generatie.

Lekkere strakke actiethriller, met boeiend plot. Vond het alleen een beetje te Hollywood-achtig uitzien allemaal.

Ietwat saaie biopic met vaak onnatuurlijke dialogen. Toulouse-Lautrec is op zich een interessant figuur maar het komt er niet helemaal uit. Misschien omdat er teveel aandacht uitgaat naar de relaties, die nogal melodramatisch worden belicht.

Leuke uitgangspunten en een aansprekende cast, maar het wordt aanvankelijk nogal rommelig uitgevoerd. Gelukkig is de tweede helft van de film wel een stukje beter.

Zou zich prima lenen voor een Hollywood remake, mocht dat niet al gedaan zijn.

Goed gemaakt en met een prima cast, maar helaas is het plotje zó belegen dat het uiteindelijk toch vooral veel gapen wordt. De spitsvondige dialogen in de rechtbankscènes bewijzen dat dit niet had gehoeven.

Leuke, originele komedie met offbeat humor en veel ironie. Toch behoorlijk verfrissend voor de jaren '40. De film moet het hebben van de goed geschreven dialogen en de snelle regie; het verhaaltje is wat dun, maar dat is juist ook wel passend. En natuurlijk zijn de verhuisperikelen tijdloos herkenbaar.

Volgens Wikipedia zijn The Money Pit (1986) en Are We Done Yet? (2007) remakes van deze film, maar die heb ik beide niet gezien.

Dit scenario had een wat meer ingenieuze uitwerking verdiend. Niettemin kabbelt de film prima voort in de BBC-traditie, met een McKellen waar je altijd op kunt rekenen om de hele zaak te dragen.

Dit is een deels Pools-Oekraïense productie, en ik kan mij goed voorstellen dat Jones een nationale held is in Oekraïne. Op Wikipedia lees ik bijvoorbeeld dat er daar straten naar hem zijn vernoemd. De film komt daardoor niet meteen heel neutraal over, hoewel de belangrijkste zaken gelukkig feitelijk worden weergegeven. Een uitzondering hierop is de ontmoeting tussen Jones en Orwell, die nooit schijnt te hebben plaatsgevonden.

Verder is dit een vrij traditioneel verteld verhaal, soms zelfs tegen het clichématige aan. Daardoor is het geheel vrij toegankelijk en prima te volgen. Hier en daar is echter wel te merken dat het geen dure Hollywood productie is.

Begon veelbelovend, maar vlakt gaandeweg toch wat af, onder meer door een paar ongelukkige keuzes. Mede door de stilering blijft het toch een aangename film, maar er had meer ingezeten.

Stompzinnig verhaaltje natuurlijk en de main cast kan er dan ook weinig mee. Toch zitten er best nog wat prima Muppet scènes in, met hier en daar een geinige cameo. Muzikale nummers af en toe ook best leuk.

Kundig 90s rechtbankdrama, dat echter te weinig bijzonderheden heeft om op te vallen tussen de vele vergelijkbare films uit die tijd. Oldman blinkt nog het meest uit in zo'n typische afstandelijke karakterrol.

Prima film, maar wel wat mixed feelings. Was namelijk niet zo onder de indruk van de cast hier. Fonda is wat te onderkoeld, Mature zoals altijd wat aanstellerig, Downs te braaf en Darnell te hysterisch.

De ster van de film is vooral John Ford zelf en zijn vakmanschap. Toen al zijn typische Western horizon met grote rotsen, strakke regie en dynamische montage. Ik ben geen echte kenner, maar dit lijkt zeker invloed te hebben gehad op de westerns van de jaren '50-'70.

Spannende, goed geacteerde, psychologische thriller die geen minuut verveelt. 4*