Meningen

Wat een prachtig camerawerk en kleurgebruik en -bij vlagen- wat een inzicht in wat mensen beweegt: het meisje dat haar vader slaat nadat de soldaten haar weer terug geven, de jongen die in zijn angst simpelweg niet gezien wordt bij de slag om de brug, de duitser die de jongen met het snorretje geruststelt als hij hem het mes in zijn borst steekt... behoorlijk indrukwekkend allemaal. De sentimentaliteit viel me nog mee, Queto, voor een Amerikaanse film (als ik even mag chargeren, en dat mag wel hè?) maar ik ben het wel met je eens dat je weinig te weten komt over de karakters. Maar dat is denk ik iets dat je accepteert of niet, in dit genre. Of zie ik dat fout? Zíjn er überhaupt wel oorlogsfilms waarin de personages ontzettend dieieiep worden uitgewerkt? Ik heb niet zoveel oorlogsfilms gezien. Minpunt vond ik deel drie: de slag om de brug. Ryan kiest er als een echte dappere strijder voor om te blijven vechten met zijn nieuw verworven 'broers' dus het heeft nog wel iets logisch dat hij daar nog even vecht en er zijn genoeg mooie momenten maar voor het verhaal vond ik het nogal overbodig.

Het blijft jammer dat een film niet met 0,0 'gewaardeerd' kan worden. Een gemiddelde Jessica Fletcher of Magnum P.I. aflevering is namelijk beter geschreven, overtuigender geacteerd en grappiger uitgevoerd dan deze flut-tv-film van Allen, en JA, dat ondanks de altijd fijne fysieke aanwezigheid van Hugh Jackman, wiens Ozzie accent trouwens regelmatig doorschemerde in zijn rol, wat de film ook weer omlaag haalt.

Vooral het acteren van Woody Allen doet vermoeden dat hij als een soort derderangsacteur vergat zijn tekst te leren, en daarom de woorden maar improviseerde. Er is eh namelijk eh geen enkele eh reden eeeeh waarom Allen eehh anders steeds ehh zegt. Het geeft geen extra diepte aan zijn personage en maakt 'm ook vooral niet grappiger.

Raaare film, af en toe toneelmatig, vaak grotesk, vaker onevenwichtig, maar deze film heeft een ook een zekere charme, en Ileana Douglas en Griffin Dunne zijn leuk op het grote scherm.

Prachtig camerawerk, realistische en zeer grappige dialogen, een van de beste bijrollen die ik ooit heb gezien (Sandoval) hoewel de overige bijrollen ook fantastisch waren, in het bijzonder die van Pablo Rago en Javier Godino. Het verhaal was af en toe een klein beetje chaotisch en de pianoachtergrondmuziek een beetje cliché, maar ja probeer maar eens vernieuwend te zijn met een filmscore.

Al met al echter een indrukwekkende film die voornamelijk aankaart hoe wij als mensen in een patroon kunnen terecht komen van al of niet vermeende leegte, liefdeloosheid, wraak(zucht) of passie desnoods. Of wraak als passie. Of wraak als lot. Er worden hier grote thema's aangestipt, maar omdat (naar mijn mening uiteraard) de film niet overhevelt naar sentimentaliteit worden die vragen urgent en geloofwaardig. Wat beweegt een mens? is een van die vragen ('en kunnen we het lezen in hun ogen' waarschijnlijk een van de andere).

Een vergelijking met Law & Order die hier gemaakt is, snap ik in de zin dat ook in L & O moord- en verkrachtingszaken worden opgelost en ook daar zelfs regelmatig grote thema's worden aangestipt, en er zijn nog wel meer parallellen te trekken, maar (en niks ten nadele van L & O waar ik een groot fan van ben) die zaken, hoe gruwelijk ook, zijn daar uiteindelijk deel van de orde van de dag, terwijl deze zaak nu juist zo'n belangrijk deel is geworden van het leven van de hoofdpersoon. Het is verweven met zijn eigen leven, en die van de anderen in de film.

Nog een ander, algemener, verschil dat meen ik ooit is verwoord door Hugh Laurie: bij een aflevering van een tv-serie veranderen de hoofdpersonen in principe niet binnen de bestaande omstandigheden en het avontuur van die week. Bij een film is dat precies andersom. De hoofdpersonen veranderen door de omstandigheden. Je mag er grote woorden voor gebruiken als 'loutering' en dergelijke, maar juist in een vrij traditioneel verteld verhaal - en naar mijn mening is deze film dat - beweegt een hoofdpersoon zich van A via B naar C (hoewel, zoals iemand ooit zo geniaal zei, niet per se in die volgorde). Het is natuurlijk nooit helemaal zwart en wit, maar ik denk dat deze film zeker in die tweede genoemde categorie thuis hoort, waar de hoofdpersoon dus verandert door de wereld om hem heen.

Ik heb nog helemaal niet genoemd hoe goed die hoofdpersoon gespeeld werd. Een zeer compleet mens stond daar, met al zijn complicaties en zwakheden. Ook zijn 'object of his afffection' was heel goed, maar kwam niet altijd even goed uit de verf, hoewel dit een beetje muggenziften is. Ze maakte het weer helemaal goed in het lachwekkende, tragische en heerlijk onhandige (hoewel wel effectieve) verhoor van Gómez.

Schokkend trouwens hoe snel een niet opgeloste moordzaak in het archief terechtkomt bij 'gesloten zaken'.

Lof voor de zeer levendige vertaling van het Spaans naar het Nederlands.

Heel mooie beelden maar toch ook vaak onnoemelijk saai. In het begin dacht ik de hele tijd: wanneer begint het nou? Het verhaal komt namelijk niet echt op gang. Het is zoals de titel zegt een serie gebeurtenissen, maar de spanningsopbouw is ver te zoeken. Het is wel bekend-acteurtje-spotten geblazen: Carrey, Streep, Dustin Hofmann, Timothy Spall, zelfs eeuwige bijrolacteur Luis Gúzman was weer van de partij. Wat lijkt het meisje dat Violet speelt, Emily Browning, trouwens ontzettend op Lauren Ambrose van Six Feet Under. Ook leuk dat het meisje nu eens een keertje de uitvinder is en de jongen de lezer. Ik wil niet al te negatief zijn: de kinderen waren fijn om naar te kijken en er zaten heel grappige momenten in de film.

Het leek wel één lange exposé-scène. Toen dan eindelijk de grote kraak begon, was de spanning al praktisch weg omdat Logan dood was. En dan kan alleen nog maar de hoofdpersoon dood óf er is een open einde waarin hij nooit zijn leven zeker zal zijn.
Ik gok (want ik verkeer zelf niet in die wereld) dat de Engelse misdaad-scene goed is getroffen en dat vond ik wel mooi om te zien maar daar bleef het zo'n beetje bij.
Ik had een beetje hetzelfde als de anderen met Kingsley: in het begin vermakelijk, later irritant. Iemand suggereerde hierboven dat dat juist goed is, maar het probleem dat ik ermee had was dat ik hem niet meer zo geloofde. Ik snapte zijn motivatie niet. Hij gaat dat vliegtuig in, gaat roken, werkt zich er uit, verzint een smoes bij de marechaussee die blijkbaar lukt want hij lult zich uit het vliegveld, stormt dan weer terug naar de oude haciënda en gaat dood. En dan zegt hij dat hij van die ene dame houdt. Nou, big deal.
En wat gebeurde er nou met die onderwater-kraak? Op gegeven moment opende iemand een potje onder water en kwam er bruine smurrie uit. Toen dacht ik dat de kraak mislukt was maar later bleek dat het gewoon gelukt was. En waarom moest de hoofdpersoon mee naar James Fox' huis? Moest hij het vermoorden van hem zien omdat hij Logan had vermoord?
Dan de muziek. Van die zenuwenmuziek die volgens mij 'cool' moet zijn. Ik vond het een soort kunstgreep om het spannend te laten zijn.
Ik geef *** met uitzicht op ***½ omdat ik de dialogen mooi vond en dus het wereldje mooi getroffen.

Een twee uur durende film over ballroomdansen met een ongelijkmatig script, clichematige karakters en belachelijk veel shots van simpelweg danspasjes is veeeeels te lang. Het enige dat het leuk maakt is de hoofdrolspeler die een prachtig gevoelige kop heeft en de Japanse couleur locale van de jaren ´90. Het gebrek aan communicatie tussen en de constante schaamte om dingen die niet horen zijn tamelijk verbijsterend. Maar ik vermoed dat er kunstuitingen uit Japan komen die dat beter en aangrijpender laten zien dan Shall We Dance.

Uitstekend te pruimen - zelfs zozeer dat ik wel even wil vertellen waarom. Ja natuurlijk, de film zit vol clichés maar de dialogen zijn gewoon heel leuk, en ik snap veel meer dan anders in dit soort films dat die twee verliefd worden op elkaar. De film maakt een aantal keuzes die je juist niet standaard zou kunnen noemen. Bijvoorbeeld het gegeven dat Zach niet weet naar welk college hij moet gaan, wordt gelijk heel consequent ingezet en het klasse-verschil (Leigh Cook als dochter van de zwembadman) was geloofwaardig en niet te clichématig uitgewerkt.

Er zijn tegenstellingen tussen de jongen en het meisje die het spannend maken en houden (goeie keuze van de makers om haar dus bijvoorbeeld geen prom-queen te laten worden) maar hun verschillen worden niet zodanig aangezet dat je niet meer gelooft dat ze zich tot elkaar aangetrokken voelen. Hij is populair, maar lijkt die populariteit wel min of meer verdiend te hebben omdat het gewoon een leuk joch is, en zij is een aparte maar op een manier dat je snapt waarom ze daarvoor kiest. De enige rol die werkelijk cliché is en blijft, is die van Zachs exvriendinnetje en het goeie is dan weer dat dat meisje het erg grappig speelt (zoals haar eindtoespraakje als prom-queen waarin ze nog even die 46% schoffeert die niet op haar gestemd hebben). Ik vond het erg leuk (en herkenbaar) dat die Laney zich zo onafhankelijk opstelt. Ik snap wel dat hij verliefd op haar wordt.

Nog wat dingen: heel veel van dit soort tienerfilms maken zich er nogal gemakkelijk vanaf. Op de Prom wordt bijv. slap gedanst - in She's All That is gelijk een choreografietje in elkaar geflanst. Niet de minste acteurs spelen de respectievelijke vaders, en niet te vergeten Laney's broertje. De onverwachte rap waarin de titel verscholen zit. Dit soort dingetjes tillen deze film naar een hoger niveau dan je zou verwachten.

Wat een slappe hap. Wat maakt Spacey zijn rol oninteressant (omdat de pa van het personage hem een nietsnut vindt, is dat geen reden om 'm ook als een volstrekte nietsnut te spelen!). Jammer Hasse Langstrumpf, dat je van die nietszeggende sprookjes maakt tegenwoordig, dat je niet wat spannender durft te zijn, zoals Pippi. De enige die een beetje Pippi is en wat van haar filmdoektijd maakt, is de enige echte Cate. Cate, jij hebt het. Hoe krijg je het toch iedere keer voor elkaar...

Fijne, grappige film met fantastische dialogen. Inderdaad wat toneelmatig (maar niet kluchtig, vind ik) en de plot was voorspelbaar, maar dat weerhield mij er niet van zeer van deze film te genieten.

Sullavans rol was wel wat dommig, vonden wij. Stewart, Schildkraut en Morgan (de tovenaar van Oz!) compenseerden dat ten volle. Overigens Sullavan zelf ook wel, als ze die brief voorleest: "nummunummu". Geen idee of dat een staaltje van improvisatie en zelfspot was, of dat het gewoon in het script stond, maar het was een van de grappigste momenten in de film. Geweldig.

Na zo'n negen jaar eindelijk weer herzien. Op video, dat wel. En helaas, ik ben niet zo zwaar meer onder de indruk als ik toen was. De soundtrack vind ik overigens prachtig, dat had ik nog niet genoemd in mijn voorgaande stukje. En de meeste episodes vond ik ook nog steeds heel meeslepend. Vooral Tomlin en Waits vond ik nu veel gaver dan ik het destijds in de bioscoop vond. Destijds werd ik helemaal koud van de (ongeveer) laatste scène waar de man dat meisje vermoord maar nu geloofde ik dat helemaal niet en ook de zelfmoord van het meisje dat Lori Singer speelde, geloofde ik niet. Ik zag wel de armoede in de relatie met haar moeder maar ik kreeg verder geen informatie die me in haar deed inleven. Daarom heb ik mijn 5 sterretjes verlaagd naar 4,5 en haal ik 'm ook van de eerste plaats van mijn top tien. Het is ingrijpend en ik weet ook niet welke nu op 1 gaat komen (je nummer 2! hoor ik iemand roepen) maar het moet.
Ik vraag me af of ik deze film ook zo indrukwekkend had gevonden als ik 'm destijds niet op groot scherm had gezien. Een film zien in de bioscoop geeft er toch vaak een meerwaarde aan. Maar dat is speculeren.
Nog steeds raad ik iedereen deze film aan.
En Julianne Moore heeft rood pubic hair! Cool hoor.

Ik vond het een heel mooie film, moest ook vaak lachen. Daar houd ik van, als een film op het gemoed werkt via humor ipv met bloedeloze ernst.

Soms vond ik het wel erg hangen op de dialoog, op het talige. Misschien komt het omdat ik zelf uit de omgeving kom van A'dam, een oom heb die zijn kinderen op een zelfde manier uitscheldt terwijl je heel goed ziet dat hij van ze houdt enzo. Het is bepaald geen nieuw gegeven voor mij. Dat het taalgebruik werd overgenomen door de omgeving van Simon (Camiel tegen patienten: bek open) overtuigde me op de een of andere manier niet helemaal. Het werd me soms teveel een gimmick.

Het is geen regel, maar ik houd er meer van als een film overtuigt door zijn beelden dan door zijn dialogen (misschien dat daarom Sunset Blvd. voor mij ook niet 100% werkt).

Ik vraag mij daarom ook sterk af hoe deze film werkt in vertaling. Een deel van de charme en de kracht van Simon zit 'm immers in de dialogen, en in het Amsterdamse accent waarin deze gesproken worden. Hoeveel blijft daarvan over in het Engels (hetzij ondertiteld, hetzij gesynchroniseerd)? Als 'Simon' hoog op het Oscarlijstje eindigt zou me dat zeer verbazen. Niet vanwege de minder geijkte thema's als tandheelkunde of geblondeerde vrouwen (Boys Don't Cry-actrice Hilary Swank kreeg trouwens ook gewoon een Oscar) maar puur vanwege de plek van de taal in deze film.

Maar goed, als ik Simon vergelijk met Hufters en Hofdames is de laatste de Vaalserheuvel en de eerste de Mont Blanc. En ik wil deze Mont Blanc zeker weer zien. Vooral Geel en Lodeizen zijn goed. De rol van de verpleegster van Simon verbaasde mij zeer, omdat ze zo neutraal, zo naturalistisch gespeeld werd. Is zij wel een actrice? (op IMDb staat niet de volledige cast) Of is zij écht die verpleegster, die gewoon heel goed zichzelf kan zijn voor de camera? Hoe dan ook, petje af.

De gedachte ging ook door me heen: het is weliswaar een vroege dood, maar ik zou er voor tekenen om mijn dood zo zelf te kunnen kiezen met vrienden om me heen. Nog niet. Maar uiteindelijk wel.

Ik snap niemand die deze film minder dan 5 sterretjes geeft. Wat een on-ver-ge-te-lij-ke film. Op de koudste dag van dit jaar liep ik met een vriendin over een brug over een rivier. Een scherpe wind waaide onze jassen uiteen en wij zongen luidkeels de liedjes van Singin' In The Rain. Alleen Singin' In The Rain krijgt het voor elkaar mij de kou te doen vergeten.

Toneelmatig maar indrukwekkend. (Will Smith liet in zijn contract zetten dat het homoseksuele personage dat hij speelde hoogstens hoefde te zoenen met een andere man wat enige controverse veroorzaakte maar niet veel want de critici waren over het algeheel bijzonder onder de indruk van zijn spel.)

Tweede keer kijken vond ik 'm veel minder. Spanning is weg en de psychologie gaat niet diep (whatever that may be - maar blijkbaar had ik daar behoefte aan) genoeg vind ik. Ook in de weg zat het feit dat ik ondertussen Unbreakable had gezien en die vond ik vreselijk en dat stijltje meende ik ook te herkennen in The Sixth Sense.

Twee andere verhalen kwamen bij mij boven tijdens het kijken naar Slumdog Millionaire: Oliver Twist (en ik ben vast niet de eerste die deze link legt), vooral door het deel waarin de broertjes 'onder hun hoede' worden genomen door een hedendaagse, en hoogstwaarschijnlijk veel engere, Fagin. Maar ook door de volstrekt oordeelloze vertelling over het overleven van een kind door immorele daden te verrichten. Of misschien is immoreel niet het woord, maar a-moreel. Er is namelijk geen plaats voor een moraal, niet tot hij oud genoeg is en het besef doorbreekt bij Jamal wat goedheid eigenlijk is. Want zulke grote woorden en thema's snijdt deze film wel aan: goedheid, armoede, lotsbestemming, etc.
Toen Jamal aan het einde zijn 20 miljoen mocht incasseren, terwijl daar doorheen de dood van zijn broer door gesneden werd, kon ik als publiek onmogelijk meegaan in de euforie van het publiek in de film, net zoals Jamal dat niet kon. Daarvoor had ik teveel harde beelden van armoede gezien. Dit is dus geen film waar ik andere mensen heen zou sturen omdat het zo'n vrolijke, uitbundige film is. Ja, het heeft een beetje zo'n vernislaagje, maar het is dun en transparant. Wie daar niet doorheen kan kijken, heeft echt iets gemist in het leven.

Het tweede verhaal waar ik aan moest denken was Harry Potter. Jamal is net als Harry zo'n typische hoofdfiguur die de dingen overkomen (Een voorbeeld vind ik dat hij wel gebeld móet hebben om mee te doen aan Who wants to be a Millionaire, maar je ziet hem die daad niet verrichten, en je hoeft in een film natuurlijk ook niet alles te zien - er gebeurt net als in een strip veel tussen de scènes/plaatjes, maar ik vind het wel tekenend) Tuurlijk, hij maakt keuzes, en ook altijd de goede (goed uit het hart, bedoel ik, romantisch gezegd), maar het is basaal een figuur die van alles overkomt: Hij wordt een soort run-away omdat zijn moeder dood is, en haar dood, daar had hij geen aandeel in. Dit soort tabula rasa-figuren maken perfecte hoofdfiguren omdat je als publiek een heleboel kunt invullen, kunt projecteren op ze. Iedereen kan sympathie voor zo iemand opwekken, maar het gebrek aan echt scherpe kantjes, enige kleine karikatuur, maakt het ook tot een beetje saaie hoofdfiguur. Met nadruk op 'een beetje' want deze film heeft ook mij volledig weten in te pakken.

Dit is geen rechttoe-rechtaan vertelling van hoe een krantenjongen (hier theebrenger) een millionair wordt. Voor mij is dit een schrijnend universeel portret van armoede in de wereld, en die is waarschijnlijk alleen maar gebaat bij een 'onbeschreven blad'-hoofdpersoon. Het is ook een verhaal over liefde, maar zelfs dat is groter gemaakt; wanneer de presentator bij de laatste vraag stelt 'je staat er nu alleen voor' maar Jamal net ontdekt heeft dat Latika inderdaad kijkt, weet hij dat hij er niet meer echt alleen voor staat. Nee, inderdaad, dat zien we hem niet denken, dat projecteer ik, dat hij dat denkt.

Verder snap ik ook de lovende verhalen over het camerawerk en de montage, maar toch vond ik de montage, vooral in de quiz-secties, niet altijd helemaal werken. Er worden af en toe pauzes gelegd in de dialoog die mij een beetje stoorden. Ik zou het script moeten lezen of dat misschien ook te maken heeft met een eventuele houterigheid van de dialogen.

Voorlopig geef ik 4 sterretjes, maar ik twijfel of ik niet 4,5 had moeten geven. Absolute aanrader. Een paar minuutjes geleden is de oscar-uitreiking begonnen - ik ben benieuwd hoeveel ze er kunnen binnenhalen. Danny Boyle heeft 'm in ieder geval verdiend.
Er zitten, apart van of je zo'n verhaal kunt geloven en hoeveel allegorie en symboliek je wilt toestaan in een fictionele vertelling, een aantal gevalletjes van onwaarschijnlijkheid in. Het springen in een beerput bv overleeft een mens in de meeste gevallen niet maar is te verteren als je het ziet in de context van een jochie dat zijn held wil zien. Dat de jongetjes ineens Engels gingen praten met elkaar en door de film heen een lichtere huidskleur kregen (vooral Jamal, maar ook zijn vriendinnetje), stoorde me. Dat Latika als geëxploiteerde vrouw blijkbaar wel auto had leren rijden, trok ik ook niet helemaal.

Lekker overdreven en lieve komedie met ietwat teleurstellend einde. Voor liefhebbers van bioscopen en de sores eromheen eigenlijk verplichte kost, evenals voor Peter Sellers-liefhebbers.

Hoe goed Streep dan ook was (en altijd is, en wat spreekt ze uitstekend Duits), de rol van MacNicol verbaasde en intrigeerde mij het meest. Nee, het gedrag van Nathan (K.Kline) intrigeerde me het meest. Maar het verbaasde mij dat Stingo zo weinig vragen leek te stellen. Dat hij oprecht verbaasd was toen de broer van Nathan het een en ander vertelde over Nathan. En dat Sophie niet door zou hebben wat er aan de hand is met Nathan, puur omdat ze overmand zou zijn door haar eigen verdriet en schuld, dat gaat er bij mij niet helemaal in
En toen Stingo aan Streep vroeg met hem te trouwen dacht ik eerst dat hij ook gek geworden was.
Neemt niet weg dat ik het een meeslepende en geweldig geacteerde film vond die me ook regelmatig deed lachen. Ik ben blij dat ik deze film nu eindelijk eens gezien heb.

Ik sleepte mijn beste vriendin mee naar deze film omdat ik er zulke lovende stukjes over gelezen had. Jeezus wat schaamde ik mij later tegenover mijn tegenstribbelende vriendin.

De film is veels te lang voor wat het wil vertellen. Het WIL helemaal niks vertellen. Maguire and Dunst zijn geen romantisch koppel (de omgekeerde kus was dom - ik had wel willen lachen als de context niet zo on-grappig was geweest), het vliegen over de straten vond ik saai en de Groene Goblin was te belachelijk voor woorden. Willem Dafoe is een goeie acteur maar hier kun je dat er niet aan afzien. Ik kon niet anders dan hier maar twee sterretjes aan te geven en dat vind ik nog heel genereus van mezelf. Wat een saaie film. Wat heb ik mij zitten vervelen.

Wow, wat ongelooflijk slecht geacteerd, lui script, slechte effecten. Kan ik niet een 0 geven? Nou vooruit, 0,5*. Omdat ik geen keuze heb. Sorry, ik ga deze film niet afkijken, ik meen dat ik genoeg geleden heb en genoeg gezien heb om een evenwichtig oordeel te vellen over deze draak.

Ik durf praktisch nooit naar thrillers te kijken dus veel vergelijkingsmateriaal heb ik niet qua genre. Maar deze film heeft vreselijk veel indruk gemaakt. Jammer dat het middenstuk wat inzakt en vooral jammer (en belachelijk) dat deze film geweigerd werd als nominatie voor buitenlandse oscar omdat er teveel frans in zou worden gesproken.

De zinloosheid van de actie van de moordenaar en het 'complotje' met zijn dochter is huiveringwekkend. Dan noem ik het einde nog niet eens...

Johanna ter Steege is geweldig.

Heel mooie film. Het is een kwalificatie die ik niet veel gebruik in mijn commentaartjes maar 'realistisch' was een gedachte die vaak opdook tijdens het kijken. Die kwalificatie brengt de vragen met zich mee: waarom maak je zo'n film dan? Waarom dan geen documentaire? Of, zoals iemand op IMDb zich terecht afvroeg: huil je om wat er in de film gebeurt of omdat je je voorstelt dat het jezelf overkomt (of herinnert aan de tijd dát het je overkwam)? Dus dat vind ik een wonderlijke tegenstelling. Want juist door het realisme moest ik ook soms denken aan de befaamde waargebeurde-rtl-woensdagavond-films. Puur omdat ze waargebeurd zijn, niet omdat ze realistisch zijn, wat ze vaak volstrekt niet zijn. Kijk maar eens naar het eerste half uur van La Stanza del Figlio. Het zijn echte mensen met echte gevoelens en echte fouten. In een waargebeurde-woensdagavond-film wordt de situatie in het gezin in de exposé bijna altijd geïdealiseerd.
Het is allemaal niet spectaculair in de vormgeving of montage of beelden en het tempo ligt laag maar de film is beschouwend van aard en dat vond ik heel prettig. Moretti heeft een prachtig zachtmoedig observerende manier van naar de wereld kijken. Ik wil zeker meer van hem zien.
De laatste scènes met het vriendinnetje (en haar nieuwe vriendje - wat een heerlijke banaliteit) en het rijden naar de Franse grens en de allerlaatste scènes aan het strand waren van een schoonheid!
Wat de film niet nodig had waren de scènes tijdens de zoon zijn dood, waarbij de dochter gevaarlijk aan het scooteren is, de moeder bijna omver wordt gelopen op de markt en de vader meen ik bijna door een vrachtwagen wordt aangereden. Waarom nu die dreiging oproepen? De terloopsheid van de film vond ik nu juist de grote kracht.

Wat een kankerfilm...

Nee, effe serieus. Ik vond dit een heel mooie film. Het is een van de mooiste films over het moederschap die ik ooit gezien heb, en dan met twee van de leukste Amerikaanse actrices die ik ken. De personages worden niet gespaard, zitten vol met zwakheden, en dat wordt helemaal uitgespeeld. Ted Harris heeft de minst interessante rol. Ik vond juist het slingeren van de kinderen (vooral de oudste dan) tussen loyaliteit aan haar moeder en de liefde voor Isabel die ze ontwikkelt, heel mooi. Dat gaat niet geleidelijk, dat gaat schokkend, vooral met die ziekte die dan ook zich nog even aandient. Ook hilarische momenten, zoals het schooltoneelstuk. Overigens een jaloersmakend mooie leefomgeving, wat die mensen hebben, in het rijke New England, leuke baan bij een uitgeverij, schatten van kinders, wat wil je nog meer? Geen kanker in ieder geval, en geen man die je laat zitten. Dus die rijkdom is dan ook lekker betrekkelijk.

Van de zomer eindelijk gezien doordat aardig iemand me de dvd uitleende. Het viel niet tegen. Leuke dansfilm met charmante, grappige personages. De kleinschaligheid en knulligheid van alles vind eigenlijk het leukst. O ja, en de kitsch natuurlijk inderdaad.

Fijn aan Luhrmann, zowel bij Moulin Rouge als bij Strictly Ballroom, vind ik dat hij tamelijk oppervlakkige verhaaltjes vertelt en godzijdank ook niet pretendeert méér te doen.

George wil een klein broertje maar qua stem heeft hij eigenlijk een groot broertje gekregen vind ik. Hoewel de man achter de stem dan weer een onderdeurtje is.
Erg leuke film. Ik heb een zwak voor zowel Hugh Laura, Geena Davis als Michael Fox en nu ook voor het jongetje dat George speelt. De ironie waarmee de tuttigheid werd benaderd werkte erg goed bij mij. Toen Stuart werd weggehaald door zijn niet-echt echte ouders, moest ik opeens wel erg aan de film Annie denken. Maar die vond ik ook leuk dus het was niet zo erg.
Het leukste stukje tekst vond ik toen Stuart verdwaald was in Central Park en hij zoiets zei: "Everybody can find the house of Little. I am a Little. A little lost."

Film die me meer de helft van de tijd naar adem deed snakken. The Woman in the Dunes is fenomenaal als thriller in ieder geval, en dat met zoveel simpele middelen als hout, zand en een paar acteurs.
Hoewel deze zand... pardon, film inderdaad veel vragen in me wist op te roepen en voor elkaar kreeg dat ik inderdaad ook ging nadenken over zaken als bestemming en het bestaan en de levensvoorwaarden om een waardig bestaan te leiden zat bij mij toch een beetje te veel het zand in de weg. Ik kon het niet echt als allegorie zien. Die man zat daar gewoon opgesloten en daar kreeg ik het Spaansbenauwd van. Ik heb zo'n vijf keer uit pure frustratie uitgeschreeuwd: 'wat een afschuwelijke film'!
Deze film gaat niet alleen over het bestaan in het algemeen maar voor mij vooral (op dit moment; ik zeg niet dat mijn zienswijze niet zal veranderen) over het bestaan in armoede en over de mogelijkheden om daaraan te ontsnappen. De vrouw in de kuil leek zo beïnvloed te zijn door het leven in die omgeving dat taal beperkt bleef tot het stotteren van een paar dezelfde zinnen. De scène waarin de dorpelingen roepen dat hij de zee mag zien wanneer hij in het zicht die vrouw heeft geneukt is een beeld van pure wreedheid. Hoewel er ingezoomd wordt op het gezicht van een oude man waarin ik lees dat hij ooit hetzelfde heeft meegemaakt, is het toch een afschuwelijk soort humor dat die lui hebben.
Een soort filosofische thriller dus.

Ik vond Some Like It Hot van Wilder vele keren leuker. Maar Sunset Blvd. is misschien ook geen echte komedie maar een 'aanklacht', haha!

Nee, ik kreeg niet echt hoogte van de film. Dat lag 'm trouwens niet (zoals bij veel mensen) aan Gloria Swanson - ik vond het juist meesterlijk hoe zij zich constant op die manier gedroeg zoals ik me kan voorstellen dat het voor een geluidloze film goed uitkomt: grote ogen, grote gebaren, grote emoties, etc. Dat maakte haar ook zo'n tragisch karakter. Trouwens ook wel herkenbaar. Ik ken wel meer van die - om het hard te zeggen - 'uitgerangeerden' die dat niet willen accepteren. Maar goed, de waardering van een film laten afhangen de realiteitswaarde van z'n personages is natuurlijk gevaarlijk en dat zal ik dus niet doen.

Ik wilde deze film al jaren zien en na een uitgebreid artikel erover in de krant, ben ik 'm eindelijk gaan zien.

Grunberg (de schrijver v.h. artikel) vermeldde over een voorvertoning van de film waarbij het publiek zo vreselijk moest lachen dat Wilder teleurgesteld het theater uitliep. Gek genoeg had ik daar juist behoefte aan, aan heel hard lachen. Maar zo'n film was het ook weer niet. Misschien is het een film die moet rijpen ofzo.

Het probleem zat 'm een beetje in de voice-over. Een ad remmer en cynischer en alwetender voice-over dan die van Gillis zal ik van mijn levensdagen denk ik niet vinden. Het zat de emotie in de weg, is mijn gok.

Tevens vermeldde het script (dat ik ook gelijk maar even gelezen heb) talloze details die me bij het twee keer kijken niet waren opgevallen. Sunset Blvd. is derhalve misschien zo'n film die ik op groot scherm moet zien. Daar worden films niet voor niets op gemaakt.

Ik heb dus geen idee nog hoeveel sterretjes ik deze film moet toekennen. Ik zie de klassieker-status wel (waaraan zie je dat dan, Renske?). Maar net als Goodfella ooit zei, is dat geen reden om 'm dan maar automatisch het hoogste aantal sterretjes te geven.

Ik ging er niet in mee, in deze film. Ik vond het allemaal maar moeilijk te geloven, en dan vooral het lijntje rond gewelddadig broertje, met trouwens irritante naam. De psychologie van die jongen, en evenmin van de moeder die het ene moment vrouw van de wereld is en het andere moment bange huismoeder, werd me niet duidelijk.
Mooi gefilmd was het allemaal wel maar de kunstmatigheid ervan trok me uit de film. Het ging steeds zo van: 'okeeee, nu staat de camera tien centimeter van de gezichten, en nu ligt de camera half in het bad. En o jee, het rood trekt voorbij. Gevaar... ' Ik trok het niet.
De enige die ik trok was Carice van Houten. Die brengt energie in de film. En het gitaarbroertje ook.
De meesten waren ook slecht te verstaan. Vooral Fernhout en Wouterse en Van Dijck. Van Houten sprak duidelijk. Wouterse vond ik degelijk maar helemaal niet bijzonder.
De benauwdheid die anderen ervaren in dit gezin, voel ik niet echt. Dat het er voor mijn gevoel allemaal niet echt toe lijkt te doen, wordt zelfs letterlijk verwoord door Suzy en gitaarbroertje in het busje als zij zegt dat het niet echt normaal is.
Het jaren60-taalgebruik geloofde ik ook niet.
Wél leuk behalve Van Houten: haar kleren, de gave behangetjes en de hotelscènes.

Ik sta echt verbaasd van bovenstaande positieve berichten over deze film. Ik vond het een tamelijk belachelijke film en zijn melodramatischheid (als dat tenminste een woord is) en de bijrollen - eigenlijk alle vrouwenrollen - waren zo walgelijk slecht, ouderwets, eendimensionaal geschreven dat het lachwekkend was. Kom zeg, het is het Oude Testament niet! Dit is 1957!!!

Dialogen wel vaak knap, in die zin vrij toneelmatig.

En Burt Lancaster maakt ontzettend goed gebruik van zijn charisma, zoals hij dat ook deed in Elmer Gantry. Wat kan die man fijn sinister spelen. Brrr.

Dit is een typische 'tja'-film. Goeie acteurs, interessant thema, sympathieke verhaallijnen... maar van die laatste zijn er zoveel, en of ik nu een domme dame ben of niet, ik moet 'm gewoon herzien om 'm enigszins te kunnen snappen, en dat is niet waar ik een film voor ga kijken.
Iemand zei dat je dan met verkeerde verwachtingen gaat kijken of zoiets, maar bij The Usual Suspects wist ik ook dat het gecompliceerd ging worden, en ondanks dat ik dat wist, irriteerde ik me aan die film. Die logica lijkt dus niet niet op te gaan.
Ik heb het forum om IMDb gelezen om een antwoord te krijgen op diverse vragen die ik zelfs na het herzien van sommige scènes nog steeds had (- wie is in godsnaam de Stan-figuur, gespeeld door filmposterblikvanger William Hurt, - als Clooney die bommen meebrengt en hij zet ze allebei aan en de lui die ze kopen gaan er met één vandoor in de achteruitgang, dan waarom gaat alleen die ene af, en niet die andere? - Hoe wist Clooney dat de prins deel uitmaakte van de karavaan en dat hij elk moment gedood kon worden?)
En dan heb ik het nog niet over de gewone verhaallijnen die geïllustreerd worden door ondertitels. Ik miste ondanks mijn oplettendheid 'CIA hoofdkwartier' en heb me dus de hele film lang zitten afvragen voor die Clooney toch werkte.
Dingen die dan weer wél uitgelegd worden, zoals de afkorting van de organisatie van mensen die strijden voor een bevrijd Iran, vond ik dan weer ongeloofwaardig.
Ik wil informatie niet uit ondertitels halen, maar uit de film zelf. Ben dat dus met Olivier eens. Maar goed, dat is maar een voorbeeld. De film blinkt uit in onduidelijke figuren, halfaffe verhaallijntjes, 'interessante' quotes die slechts afleidden van het verhaal. Etc.
Syriana deed me denken aan Traffic, en het verbaasde me dus niet dat het van dezelfde schrijver was. Maar Traffic vond ik te pruimen en Syriana beduidend minder.

Dan de acteurs.
Clooney is okee, maar ik vind het geen Oscar-materiaal. Chris Cooper speelt voor de zoveelste keer een opgewonden standje en Jeffrey Wright is ronduit saai.
Sommige rollen zijn, vrees ik, onbedoeld amusant, zoals Tim Blake Nelsons rol en de rol van Wrights vader.
Matt Damon stoorde mij overigens niet en Amanda Peet als zijn vrouw maakte veel van de paar scènes die ze had. Net als in Bee Season was ik wederom geïntrigeerd door mooie jongen Max Minghella (die Clooney's zoon speelt), evenals door mooie man Alexander Siddig.

Anders dan veel anderen vind ik de verhaallijn van de dood van het zoontje Max wél relevant. Damons karakter sleept er een lucratieve order uit, terwijl de rijke Arabische familie aanvankelijk volstrekt niet geïnteresseerd was in zijn ideeën en hij op het feest zelfs afgescheept werd met de assistenten van de emir. Het illustreert dat zelfs als het om dit soort bedragen gaat, er heel veel persoonlijke belangen en motivaties meespelen. Bovendien leren we door de daaropvolgende scènes waarin Damon in de nabijheid van de tweede zoon (gespeeld door genoemde sexy Brit) verkeert, dat het echt niet altijd onwil is waardoor dictatoriale regimes precies dat blijven, dictatoriale regimes. Ieder die goed geschiedenisles heeft gevolgd of af en toe een boek leest, weet dat voor een zoon of dochter die in een opvolgingskwestie zit, het volstrekt niet makkelijk is om verandering op gang te brengen zonder er zelf slachtoffer van te worden.

Mooie muziek, die steeds heel idyllisch klonk bij de toekomstige-zelfmoordenaar-scènes. Mooi contrast.

Voor de rest... tja.