Meningen

Dan lees je niet goed, FK. Maar goed, ik herhaal mezelf wel even.

De bedoeling ligt er zoals ik dus al zei duimendik op. Een soort moreel verval, waarbij partnerwisseling opeens moet kunnen en de kinderen zich verwaarloosd voelen ondertussen (het is trouwens zo'n zes, zeven jaar geleden dat ik 'm in de bioscoop zag, dus de plot ben ik kwijt, maar volgens mij was er ook niet echt een interessant plot...) en zichzelf een beetje verliezen met wat lullig einde. Tja, interessant kon ik het niet vinden. Zoals iemand op IMDb zei: "The Ice Storm is the ideal second-rate movie for those who wish to feel that they are grappling with first-rate issues."

Iemand anders (Badattit) zei: "Bored rich people are boring."

Dat een emotionele kilte verbeeld wordt met zo'n winter des winters... niet echt subtiel, en dan ook nog een tamelijk saaie film. De karakters laten me simpelweg koud in deze koude film die trouwens heus niet de slechtste is, maar ik vind 'm geen top 250-film. Maar wat de top 250 betreft, verkeer ik wel vaker in de minderheidspositie.

Voor de rest prefereer ik Ang Lee-films boven vele anderen. The Wedding Banquet is een grote favoriet van me.

Voor de rest verlaat ik me op interessante stukjes op IMDb van SelfFate (met interessante snor-theorie), Howard Reynolds, Aldanoli, Dr Bob3, John G Olson, Hup234.4, markywaters, davidw555, craig johnson en Keith f hatcher. Aangezien ik moe ben en geen energie heb om hier over uit te weiden. Trouwens, als ik uitweid over films die ik niet de moeite waard vind, krijg ik toch het verwijt van FK dat ik er te veel aandacht aan besteed... .

Ik had het stuk nooit gelezen hoewel ik Wilde's verzameld werk al een jaar of 11 à 12 in mijn bezit heb. Het is mijn geelste boek (nutteloos feitje: geel is de minst populaire kleur voor de omslag van boeken). Ik geloof dat ik het stuk liever lees, hoewel, zelfs dat niet want als ik de film zo zie vind ik er denk ik niet veel aan.

Julianne Moore, hoe goed ik haar ook vind, is helemaal niet gevaarlijk in deze rol! Wat jammer. Ik hoopte steeds op dezelfde gevaarlijke glans als de Gloria in Buffy the vampire slayer. Liefhebbers weten denk wel wie ik bedoel. Of Glenn Close of John Malkovich in god-hoe-heet-die-film-ook-alweer.

De hele film loopt er ook zo'n samenzweerderig plingplongmuziekje mee. Ontzettend irritant.

Minnie Driver loopt grappig te doen en is het niet. Rupert Everett is het gek genoeg wel en zijn ironische manier van acteren doet smaken naar meer. Was de hele film maar zo in het overdrevene getrokken, dan had ik 'm denk ik hoger gewaardeerd. Nu smaakt An Ideal Husband nogal flauw. Figuurlijk dan.

Goed, drie dagen nadat ik de film gezien heb, ga ik ook een poging wagen te vertellen hoe ik deze film beleefd heb.
Misschien is voorkennis soms een nadeel, ik weet het niet, maar door wat ik van te voren over deze film gehoord en gelezen had, maakte ik mij op voor het ergste. En dat kreeg ik ook. Het was allemaal heel erg wat er gebeurde, het was een aaneenschakeling van Heel Erg (Gruwelijk). Met meesterlijke gebruikmaking van spanningsopbouw - dat dan weer wel: bijvoorbeeld als Florya en Glasja in zijn dorp komen, verwacht je constant de lijken aan te treffen. Eerst in het huis, dan in de put, etc. en dan blijken ze opgestapeld te liggen achter het huis en hij ziet het niet (of wil het niet zien) maar zij wel in een flits en vooral meesterlijk gebruik van de camera. Zo knap als de camera de mannen over de bospaadjes volgt - daar hing mijn mond van open.
Een wonderlijk effect van het Hele Erge van de film was dat ik er een beetje lacherig van werd achteraf. Wat wil de regisseur nou van zijn toeschouwers? Wat wil hij nu precies vertellen? Wat wil de regisseur nu voor een effect? Want je kunt niet om het effect heen bij een film die zulke menselijke uitwassen behandelt. Wil de regisseur dat ik het heel erg vind? Dan heeft hij zijn zin, ik vind het namelijk inderdaad heel erg dat er 628 dorpjes compleet zijn uitgeroeid in Wit-Rusland. Ik vind het altijd heel erg als er mensen worden vermoord. Ik geloof wel dat zo'n beetje iedereen dat heel erg vind.
Ik heb het gevoel dat dit heel cynisch overkomt wat ik hier zeg. Maar ik geloof niet dat ik dat ben, hoewel er (op IMDb) enkele mensen zijn die vinden dat als een film als deze mensen je niet beroert, dat je dan ongevoelig bent.
Maar ik zag een macro-drama, met vooral veel heftige beelden achter elkaar. Daar schaar ik ook het dansen in het bos onder en de ooievaar in het bos die de slapende kinderen nadert (schijnt symbool te staan voor moedertje Rusland volgens iemand op IMDb) trouwens. Het kwam op mij over alsof al die beelden apart verzonnen waren. Ik voelde daar geen eenheid in. Dat hoeft trouwens ook niet, hoor, maar hier stoorde het me. Voor de rest houd ik wel van filmmakers die radicale keuzes maken. Er zijn films die uit allerlei losse beelden bestaan die me wél heel veel doen. En ik geloof ook wel dat juist al die losse gebeurtenissen perfect illustreren dat zo'n jongen dat allemaal overkomt en dat hij daar zelf ook geen chocola van kan maken. Of zoals iemand op IMDb zei: hij wil een held worden in de oorlog en dit is de rol die hij krijgt, een stortvloed van gebeurtenissen en toevallig weet hij te overleven, ondertussen het wapen alleen gebruikend om op een portret van Hitler te schieten.
Bij dat schieten gebeurde iets interessants: de al eerder genoemde zwart-wit beelden uit de oorlog, en dan teruggespoeld. Het is alsof de jongen in zijn hoofd al die gebeurtenissen ziet en ze terug wil draaien. Iets wat natuurlijk helemaal niet kan. Zo'n jongen heeft die beelden nooit gezien. Alles wat hij waarschijnlijk weet van Hitler is hoe hij eruit ziet en dat hij uit Oostenrijk/Duitsland komt. Dat is dus een staaltje manipulatie van formaat van de regisseur.
Het is namelijk heel vaak in de film alsof de camera vanuit Florya filmt. Verschillende personages kijken dan ook recht in de camera. Glasja op gegeven moment zelfs wel minutenlang. Ze heeft een wonderlijke constante beweging met de ogen. Het was alsof het beeld constant veranderde daardoor. Een wonderlijke ervaring. Ik meen me ook te herinneren dat Florya zélf in de camera staart, maar ik kan me vergissen. Door dit soort dingen was ik mij constant bewust van de camerastandpunten.
Met het geluid gebeurt op gegeven moment hetzelfde als Glasja gaat dansen op de koffer in het bos. Florya zijn oren zijn aangetast door de bommen dus er is een constant gedempt geluid. Maar dan daardoorheen is er pianomuziek te horen. Het kwam op mij over alsof Florya die muziek fantaseerde bij de dansende Glasja - om maar zo vrolijk mogelijk te worden in al dit ergs dat hem overkwam. Maar net als hij die Hitlerbeelden nimmer nooit kan hebben gezien, zo heeft hij waarschijnlijk nooit pianomuziek gehoord (te oordelen naar de tamelijk armoedige woonsituatie van hun gezin op het platteland). Is de pianomuziek dan gewoon de 'score'? Wil Klimov op deze manier 'vervreemdend' bezig zijn? Want hoewel er een realisme wordt nagestreefd, ligt het kunstmatige van deze film er duimendik bovenop.
Irritant vond ik de make-up aan het einde. Florya heeft aan het einde een soort witte wallen. Waarschijnlijk om duidelijk te maken dat alle gebeurtenissen hun sporen bij hem achterlaten. Maar dat snap ik ook zonder centimeter dik make-up wel.
Het is geloof ik wel duidelijk dat deze film veel vragen oproept bij mij. En dat er veel details zijn die mij storen terwijl die een ander misschien niet eens zijn opgevallen. Ik raad 'm iedereen aan die een interessante discussie wil hebben (vooral ook over technische zaken) na afloop van een film.

Indrukwekkende documentaire.

Het blijft elke keer dat ik iets lees of hoor of zie over 'twee gezichten' van mensen iets verbijsterends (bijv. ik kan mij een documentaire herinneren waarin een jood vertelt dat hij een zeer hoffelijke Duitser was tegengekomen tijdens WO II die het ene moment een kind zacht over de bol aaide en het volgende moment de opdracht gaf het naar de gaskamer te voeren - want het hogere doel heiligt alle middelen). Het is onder andere die dubbelheid die zo maakt dat we waakzaam moeten blijven voor mooie woorden, charmante uiterlijkheden en praten in abstracties - want vooral dat praten in abstracties is zo misleidend.

Junges eerlijkheid vond ik zeer confronterend. Dat ze zei dat ze uit nieuwsgierigheid ging werken voor Hitler en dat ze zichzelf dat eigenlijk nooit kon vergeven... dat vind ik zoiets ergs. En toen dat voorbeeld van Sophie Scholl (Die Weisse Rose was ook zo'n indrukwekkende film - helaas lang geleden dat ik die heb gezien) die van dezelfde leeftijd was en die zat wél in het verzet. Het gekke is dat (en dat is het zo enorm sympathieke aan deze vrouw) ze volstrekt niet om medelijden of troost vraagt. Want ze is zich zo bewust van het leed dat veroorzaakt werd vanuit de Berghof.

Wat Wackyboy zegt dat de vorm heel goed gekozen was met dat ze gefilmd wordt als ze zichzelf ziet vertellen, onderschrijf ik. Eénmaal zegt ze over zichzelf dat het zo anekdotisch is wat ze vertelt over Hitler. En ik moet toegeven dat ik het spannend vond om te horen hoe zo'n man zich gedroeg privé. Tegelijkertijd heeft dat ook een functie vind ik. Sommige mensen maken zich zo makkelijk af van Hitler als dat het een 'monster' is. Dat dat geen mens kan zijn. Maar het volstrekt verbijsterende is nu juist dat hij dat wel was. Het 'monsterlijke' laat zich misschien niet zo makkelijk herkennen. Maar dan nog. Junge kreeg niet voor niks rillingen over haar lijf toen ze Hitler zichzelf een 'genie' durfde noemen.

Ik had veel verwacht van deze film, maar ik vond hem nogal tegenvallen. Het ligt denk ik aan het onevenwichtige script. De ongeloofwaardigheden die iemand anders eerder al noemde, zoals dat bootje dat toevallig langskomt, de Canadezen in de trein, maar ook dat Ken nog leeft wanneer hij van de toren gesprongen is zijn de voor de hand liggende voorbeelden, maar als ik de tijd zou willen nemen, zouden er denk ik nog wel meer scenariogaten te vinden zijn. De scènes met de 'midget' voegen voor mij weinig toe en de avondscène met de drugs en prostituees maken de hoofdrolspelers niet erg sympathiek. Ik vind de film verder niet vreselijk grappig, ook niet echt dramatisch in de zin dat ik vreselijk met ze meeleef. Nog het meest met de rol van Brendan Gleeson, mooi hoofd heeft die man, die steeds doorleefder wordt naar het einde toe. Colin Farrell vind ik lachwekkend (slecht). Onbegrijpelijk dat hij een Golden Globe heeft gewonnen voor deze rol. Is dit het beste van het afgelopen jaar? Dan is het wel een heel mager jaar geweest. Schattig koppie, maar oninteressante acteur. Fiennes doet me telkens denken aan de misdaadfilm die mij eveneens tegenviel: Sexy Beast, de rol van Ben Kingsley. Ik geloof 'm niet. Tja, en de rol van Chloe vond ik ook niet interessant. Te liefig. Wie houd je over? Yuri, die vond ik wel leuk. Maar zijn 'alkoven'-lijntje werd dan weer zodanig uitgekauwd dat ook dat minder leuk werd. De montage vond ik regelmatig te langzaam, en daardoor werd de film soms pijnlijk om naar te kijken, gelijk al vanaf het begin.
Wat ik waardeer is tegelijk ook weer het lef van de makers om een misdaadfilm op zo'n ongebruikelijke plek, met zo'n ongebruikelijk tempo te laten plaatsvinden, met van die filosoferige pianomuziek. Het bereikte bij mij helaas niet dat ik 'm daardoor 'diep' ging vinden.
Wat een ongelooflijk lelijke filmposter trouwens hierboven. Ik vind die andere, met de drie hoofdfiguren en de zwaan, een stukkie mooier.

Helaas, ik vond er geen donder aan, aan In The Bedroom. Ik werd er slaperig van en had alleen maar zin naar mijn eigen bedroom te vertrekken. Ik vond het zouteloos en als film met een rouw-thema helemaal niks, als wraak-film als helemaal niks. Ik geloofde het simpelweg niet, de personages. Hoe goed ze dan misschien ook speelden. Tomei komt over als een intelligente, verstandige vrouw. Ik kan gewoon niet geloven dat ze zo'n gewelddadige man zou hebben. En dat als hij wél gewelddadig is, dat ze dan niet de politie zou bellen. En Spacek ziet één keer de moordenaar en dan moeten we geloven dat ze 'm al vele keren gezien heeft in het dorp. En Wilkinson zou zo'n vent vermoorden?
Het gaat er bij mij niet in.
Het enige wat ik echt mooi vond, was de brug, hoe die open ging. Dat hebben we teruggespoeld en nog een keer gekeken.
Mijn gast vind 'm 2,5 *, ik vind 'm voorlopig 2 *.

Ik heb een grote zwak voor rechtbankfilms, ik heb een zwak voor goede toneelverfilmingen en sinds vandaag heb ik ook een zwak voor Spencer Tracy. Fantastische rol in een fantastische film waarin de rol van Fredric March (Brady) helaas, naarmate de film vordert, steeds meer in een karikatuur vervalt, en dat zeg ik ondanks het feit dat de Intoleranten der Aarde van zichzelf ook regelmatig een karikatuur maken.

Helaas voor Tracy ging de Oscar het jaar erop naar Burt Lancaster voor diens eveneens fantastische rol in Elmer Gantry.

De film (Inherit the Wind dus) zit vol fantastische dialogen, one-liners en andere heerlijke quotes waarmee ik ook de hedendaagse 'Creationisten' met liefde om de oren zou willen slaan.

Drummond die niet komt om te winnen, hoewel hij het wel zou willen, maar om te strijden voor het recht om te denken en waarin in een geweldige omdraaiing van dat feit Brady zich moet realiseren dat de reden waaróm hij en zijn mede-fanatisten zo graag zeggen dat we niet kúnnen afstammen van 'lower species' (of hoe ze dat ook zeggen in de film) nu juist ons vermogen tot denken is. Maar ja, gebruik maken van die mogelijkheid is voor sommigen een stap te ver...

De meningen van Drummond, in soms slechts een blik van Tracy, zoals bijv. de tragiek van een democratie waarin het soms jaren kan duren voor onterechte wetten eindelijk worden teruggedraaid. Zucht Drummond: 'weet jij iets beters?' Maar ondertussen zit die leraar gevangen en krijgen de kindertjes de lessen niet in deze toch basale wetenschappelijke theorieën. Wat een rol van Tracy, wat goed geschreven en wat goed geregisseerd.

Ik denk dat ik in een toneelstuk de toenemende karikatuur van Brady wel zou pikken, maar hier helaas niet. Dus 5 sterretjes wordt het niet, maar wel 4 dikke, en ik twijfel nog of ik er een halfje bij doe.

Het acteren is inderdaad heel mooi (hoewel gek genoeg juist Jim Broadbents rol mij niet volledig overtuigde omdat ik o.e.o.a.m. niet kon geloven dat zo'n stotterend dienstbaar mannetje ook professor kan zijn aan Oxford, maar misschien ken ik het universiteitsklimaat niet goed genoeg) maar de opbouw van het verhaal vond ik zwak.

Ik vind het mooi dat men de aftakeling van een persoon door Alzheimer laat zien bij een persoon die juist zo met woorden en taal bezig is als Iris Murdoch. Ik vind het ook mooi en ontroerend om te zien dat zo'n man nooit echt bij die vrouw kan komen, altijd zich buiten haar voelt staan. En door haar Alzheimer wordt dat alleen maar sterker.

Maar hier is voor mijn gevoel een hele wereldvisie aan de gang, iets dat voor mij al bijna groot en dramatisch genoeg is. Ik bleef het gevoel houden dat de film op twee gedachten hinkt, ondanks dus dat dat die twee gedachten met elkaar te maken hebben.

Ik werd nieuwsgierig naar de persoon Murdoch, maar kwam daar bar weinig over te weten, net als haar man misschien. Maar ik wil niet hetzelfde gevoel krijgen als een hoofdpersoon. Dat zijn twee heel andere zaken. En dat liet me toch onbevredigd achter na het zien van de film.

De scènes met Janet vond ik heel ontroerend, deze vrouw leek in die paar momenten dichter bij Iris te staan dan haar man. Ben wel blij deze film gezien te hebben. Ik vond Winslet prima (als altijd eigenlijk), helemaal niks mis mee. Kan mij niet voorstellen dat Weisz het beter zou hebben gedaan. Of vinden jullie die grootogige Weisz gewoon een lekkerder wijf dan Winslet? Leuk detail: de jonge Maurice werd gespeeld door Sam West, de oude Maurice door Timothy West, zijn vader.

Grappige overdreven (ironische?) sprookjesvorm (Rosie Perez à la boze stiefmoeder, Nicolas Cage als prins en Fonda als saaie prinses) waarin het verhaaltje gegoten is. Het slaat allemaal helemaal nergens op maar het wordt overtuigend gebracht en ik vond het wel vermakelijk, hoewel ik ook niet goed kon begrijpen wat Cage ooit in Perez had gezien.

Zoals sommige opmerkingen het ene oor in en het andere oor uitgaan, zo heb ik dat visueel met deze film. Het beklijft niet. Maar ik heb me tijdens het kijken wel goed vermaakt dus het wordt een respectabele 3,5. Overigens volstrekt ongeloofwaardig dat Colberts rol hier 21 jaar zou zijn. Als zij dat is, ben ik het ook!

Pffff, wel leuk hoor, heb af en toe heel hard gelachen, maar ook erg, erg vermoeiend en l a n g. Die intermission had ik wel even nodig. Na drie films met Tracy in een weekend begin ik te begrijpen waarom hij zo'n goede acteur genoemd wordt.

Slapstickactige vechtpartijen vond ik erg leuk, zoals het gevecht tussen Engelsman en die Amerikaan en met die dikkerd en die garagehouders. Vooral die stemmen van die garagehouders. Ook de dansende zoon van die dominante schoonmoeder was grappig. 'Hoor jij ook een telefoon?' (nadat die telefoon al drie scènes lang opvallend hard gerinkeld heeft)... hilarisch! Verder leuk: de man en vrouw in de kelder met de dynamiet en de brand. Klassiek: 'jij vertrouwt nooit dat ik ook eens iets goed kan doen'... (pauze) BOEM!

Wow.

Wow.

Kun je ook 5,5 geven aan een film?

Ik moest bij deze film denken aan mijn ouders, vanwege de liefde tussen de personages van Stewart en Reed, waarmee ik ook twee acteurs heb genoemd die de sterren van de hemel spelen (of misschien moet ik in Stewarts geval zeggen: de maan uit de hemel spelen, ). Ben het niet met Spetie eens dat Jean Arthur beter zou zijn dan Reed. Vind Reed hier minstens zo goed. Moet daar wel aan toevoegen dat ik nog weinig heb gezien van Arthur.

Mijn mond hing af en toe open van bewondering van hun spel. Wat moet die Capra goed hebben geweten waar hij mee bezig was. Wat een script.

Wat een gemis om deze film pas op mijn 34ste gezien te hebben, maar wat een voorrecht om 'm nu eindelijk gezien te hebben. Dankjewel, holy internet! Dankjewel! Hark the herald angels sing! Hallelujah!

Gister zag ik Lantana. De twee mensen die daar de meest hechte relatie hadden, hadden ook een relatie van elkaar veel aanraken. Dat viel me ook op in de relatie tussen Reed en Stewart. De fysieke aantrekkingskracht is zo overtuigend. De telefoonscène... wow. Film deed me met al die sterke scènes denken aan Dr Strangelove. Het wordt een soort waterval van fantastische scènes, dat je denkt: houdt het dan nooit op, die genialiteit? Is genialiteit dan zo overvloedig? Heeft dat dan misschien ook met liefde te maken, zulke overvloed? Is daarom George's leven zo rijk, omdat hij beseft dat overvloed te vinden is in je directe omgeving? Nog niet genoemd hierboven, maar wat ik zo ontzettend mooi vond om te zien was dat ruim van begrip zijn, humaan zijn, etc. niet noodzakelijkerwijs verbonden hoeft te zijn met mondiale ervaringen. Dat inderdaad sommigen fantastische idealen bereiken (en het niet altijd beseffen) in hun directe leefomgeving. Ik heb zelf een paar van zulke mensen mogen meemaken, en zij maken het leven rijker. Zij maken de juiste keuzes, zoals George níet de baan kiest met veel geld omdat hij weet dat hij zijn ziel zal corrumperen (in de context van deze film zal ik het woord 'ziel' maar eens gebruiken). Je kunt erover discuzeuren of George inderdaad een soort heilige is, en ik kan zelfs begrijpen waarom anderen zich eraan ergeren, maar iets zwart en wit neerzetten kan de boel soms ook duidelijk maken. Capra is daar een meester in, dat blijkt wel.

Capra maakt datgene groots wat vaak verscholen is, wat klein blijft in het leven. Het is natuurlijk heel Amerikaans om grootsheid te benadrukken, liefst met gezwollen woorden (lees een willekeurige Graduation Speech, en je weet waar ik het over heb, luister naar een willekeurige lezing op een willekeurige Party Convention, en je weet het ook), maar mág het een keertje? Mág het onaanzienlijke eens groots gemaakt worden?

Misschien verbazend, maar voor mij was een veelzeggende scène wanneer Violet leuke dingen met George wil doen, hij begint over met blote voeten door het gras lopen, met het exploreren van een berg even verderop. De groep mensen eromheen lacht het weg, alsof het een grapje is, maar die eeuwige zin in avontuur, ook al kun je dat niet aangaan, en moet je praktischer dingen aangaan vanwege omstandigheden, is wel wat George zo'n levend wezen maakt.

Op mijn koelkast zit een magneetje, waar Jonathan Swift, de geniale Ierse schrijver, het prachtig verwoordt: 'May you live all the days of your life'.

Moest ook denken aan Immanuel Kant, die in zijn leven niet verder reisde dan iets buiten Koningsberg, zijn geboorteplaats. De man voerde een leven van wijds denken. Verloor vader op jonge leeftijd, moest studie afbreken.

Typische George-quotes: 'Always recognize that human individuals are ends, and do not use them as means to your end.' of: 'But although all our knowledge begins with experience, it does not follow that it arises from experience.' 'Happiness is not an ideal of reason, but of imagination. ' 'It is not necessary that whilst I live I live happily; but it is necessary that so long as I live I should live honourably. ' 'Live your life as though your every act were to become a universal law.'

Sorry, gewoon even van een willekeurige quote-pagina gehaald, maar de overeenkomsten tussen Kant en George vragen er gewoon om, en ik vraag mij af of de schrijvers van It's a Wonderful Life veel Kant gelezen hebben.

Om de sterren in de hemel nog eens te noemen waarmee ik dit lange epistel begon, tot besluit nog een Kant-quote, uiteraard volledig in geest van de film: 'Two things awe me most, the starry sky above me and the moral law within me. '

Zucht... nu lekker slapen, en morgen weer proberen te leven alsof de grond waarop ik sta heilig is.