Meningen

Dat de scheiding tussen realiteit en fictie vaak zou worden overschreden daar kan ik het niet echt mee eens zijn. Ja, de acteurs worden gefilmd als ze naar het New-Amsterdam Theatre lopen en ze worden even gefilmd in het begin en hun gesprekken lopen op gegeven moment naadloos over in het stuk wat heel mooi gedaan was en ik vroeg me af en toe wel af in hoeverre de typecasting de realiteit benadert, maar daar houdt de overschrijding tussen fictie en realiteit wel zo'n beetje mee op. Simpel gezegd is het een toneelverfilming en daar houdt je van of niet. Ik houd er van, vooral omdat ik te arm ben om naar New York te gaan om daar een enscenering van Vanya te zien. Uncle Wally op celluloid maakt echter veel goed. Zijn Vanya snakt naar (lichamelijke) liefde en in diens leven is dat er niet. Triest en grappig tegelijk. Zijn nichtje Sonja wordt weergaloos gespeeld door Brooke Smith (voor de liefhebbers: zij speelde ook de vrouw die ontvoerd wordt in The Silence of the Lambs) en Julianne Moore speelt ijzingwekkend goed de in haar eigen schoonheid gevangen Yelena die niet kan lachen zonder dat je voelt dat ze eigenlijk huilt. Dit waren een paar namen maar elke acteur is heel heel heel erg goed. Het verschijnsel 'subtekst' (als je dat een apart verschijnsel mag noemen) heb ik zelden zo uit acteurs hun ogen kunnen lezen als in deze film. Heel bijzonder. Verder heeft Vanya on 42nd Street die heerlijke kwaliteit dat je kostuums, rekwisieten of landschap allemaal in je eigen verbeelding gaat zien. De camera zit vaak nog dichterbij dan het publiek, dat ook heel dichtbij zit (het publiek is ongeveer tien mensen en Andre Gregory heeft nog buiten het theater gezegd tegen één van hen die vroeg of ze de repetitie mocht bijwonen: "I love to have people visiting. In fact you come on a great day because we'll gonna be running through the entire play."). Bijvoorbeeld in de tweede akte zitten de spelers aan één kant van een grote tafel en het publiek zit aan de andere kant ervan. Ik houd erg van goed gespeeld theater in kleine zalen, ik houd van die intimiteit. Dit is op film ongeveer het dichtstbij dat je kunt komen. Maar het blijft 'op film' en het wordt geen 'film'. Echter, een AANRADER voor theaterliefhebbers, goede-acteursliefhebbers, Tsjechovliefhebbers en Mametliefhebbers. En wie is dat niet?

Het lijkt overigens vanuit de schouder gefilmd te zijn (ik heb niet zo veel verstand van camera's) en niet vanaf een statief. Ik vond dat erg prettig. Het voorkomt dat het dat statische krijgt dat zo veel toneelverfilmingen hebben.

Hoewel ik tamelijk goed op de hoogte ben van wat er nu in Italië allemaal gebeurt vond ik het toch een schokkende rauw op mijn dak vallende documentaire.

Het is gewoon te eng voor woorden.

De documentaire als vorm had veel beter gekund. Guzzanti wordt op gegeven moment een beetje drammerig, zo van steeds maar vragen: maar waarom mag het programma dan niet terug? De rechter heeft Berlusconi's klacht toch ongegrond verklaard? Tja, ga ik dan denken na een tijdje, het is maar een tv-programma.

Die gedachte houdt trouwens geen stand. Eenieder die de situatie in Italië een beetje kent, weet dat informatie over Berlusconi's handelen stelselmatig achtergehouden of verdraaid wordt. Tot aan de grote media aan toe, zoals La Corriera della Sera. Dus misschien MOET ze wel een beetje drammen.

Persoonlijk het meest interessant vond ik de hele definitievraag rond het woord 'satire'. "Ja mevrouw Guzzanti, satire mag in een democratie maar uw programma is geen satire want..." en dan volgde een of andere rare non-reden. Niet helemaal duidelijk werd me trouwens of Dario Fo haar activiteiten nu wel of niet satire vond.

Indrukwekkend ook vond ik Beppe Grillo's dialoog met de journalisten om hem heen.