Meningen

Leuke slapstick af en toe maar ik vind het toch moeilijk om de aandacht er bij te houden, door het wat chaotische verhaaltje. Wonderlijk ook, om een boek dat geschreven is door een 'talig' iemand als Queneau juist te verfilmen.

Tegelijk kan ik me voorstellen dat juist deze manier van filmen voor zo'n boek heel passend is.

Plaatje is zeker een Belgische poster?

Ik dacht even dat deze film over een seriemoordenaar ging, maar de videotheek had de verkeerde disk in het hoesje gestopt ('diary of a serial killer')...

Over een moordenaar ging het dus niet, hoewel dat misschien weinig had gescheeld als deze kameleon zich had opgehouden tussen een stelletje huurmoordenaars o.i.d.

Zelig gaat over 'jezelf zijn', whatever that may be, over vage thema's als 'identiteit' en doet dat op een heerlijk ironische manier. In het begin dacht ik: wat de hel, waar ben ik in beland, hoe lang gaat dit zo door? Na een kwartier ongeveer kwam er eindelijk wat ontwikkeling in, en werd het ook leuker, hoewel de grappen de hele tijd wel leuk waren. Het grappige aan Woody Allen is dat juist hij altijd dezelfde neurotische, NY-accent-sprekende miniman met bril is die zogenaamd kameleontisch zou zijn, maar als iemand daar geen talent voor heeft is hij het wel, en daar is hij zich denk ik goed van bewust. In het gesprek met Farrow waarin zij hem - aanvankelijk falend - probeert te hypnotiseren zie je dat heel duidelijk.

Hoogtepunten:

- De orthodoxe Midsummer Night's Dream

- De 'chameleon'-dance

- Dat de KKK hem een 'triple threat' vind omdat Zelig, een jood, immers ook kan veranderen in een indiaan of neger.

- Zelig als indringer bij de paus, hilarisch, die vechtpartij!

- Dat als hij de filmstudio maar half terug kan betalen, hij ook zijn halve leven terugkrijgt: de studio houdt de beste momenten en hij moet het doen met de uren van slaap en eten.

- Dat Hitler net een goeie grap over Polen wou maken toen Zelig het moment verpestte (volgens geïnterviewde SS-obergruppenführer)

Het documentaire-gevoel wordt ijzersterk volgehouden: interviews lijken bijna altijd spontaan en onhandig, oude filmbeelden en nep-oude filmbeelden zijn niet uit elkaar te halen, de willekeurigheid van de geschiedenis en de willekeur of Zelig nu populair is of juist weer niet zijn bijna een blauwdruk van elkaar.

Ik ga steeds meer van Allen houden... nou ja, van zijn films dan.